Psyche
alle pijlers
Met mijn handen in het haar!
dinsdag 3 september 2013 om 16:51
Hoi allemaal, ik hoop dat jullie mijn probleem willen lezen en mss advies hebben.
Het is zo dat het de afgelopen tijd totaal niet goed meer met me gaat. Zo erg dat het voor mij allemaal niet meer hoeft, zie geen lichtpuntjes meer. Voor iedereen om mij heen houd ik dit verborgen, zo goed dat zelfs mijn vriend het niet helemaal weet.
Er spelen op dit moment aardig wat dingen waardoor ik me nu zo voel. Ik zal ze kort opnoemen:
- Stage: Ik ben sinds een week weer begonnen aan een nieuwe stage. Tijdens mijn vorige stage werd er negatief achter mijn rug om gepraat en wouden ze me daar niet meer hebben, terwijl zei zijden dat ik het prima deed. Heb hier dus een behoorlijke klap van gehad dus ga telkens met buikpijn naar mijn nieuwe stage...
- Contact met mijn moeder: Ik woon nog thuis en ben opzoek naar een plekje voor mijzelf. Normaal praten kan ik niet met haar en ik heb ook niet het idee dat ze er voor openstaat.
- Mijn vader missen: Het is nu 5 jaar geleden dat mijn vader is overleden en in plaats dat het elke dag een stukje beter met me gaat, gaat het eigenlijk alleen maar slechter, meer gemis en telkens visualiseer ik die tijd in mijn hoofd.
Naast deze dingen zijn er voor mijn gevoel nog 1000 andere dingetjes. Ik weet het allemaal niet meer, ik wil niet meer
Het is zo dat het de afgelopen tijd totaal niet goed meer met me gaat. Zo erg dat het voor mij allemaal niet meer hoeft, zie geen lichtpuntjes meer. Voor iedereen om mij heen houd ik dit verborgen, zo goed dat zelfs mijn vriend het niet helemaal weet.
Er spelen op dit moment aardig wat dingen waardoor ik me nu zo voel. Ik zal ze kort opnoemen:
- Stage: Ik ben sinds een week weer begonnen aan een nieuwe stage. Tijdens mijn vorige stage werd er negatief achter mijn rug om gepraat en wouden ze me daar niet meer hebben, terwijl zei zijden dat ik het prima deed. Heb hier dus een behoorlijke klap van gehad dus ga telkens met buikpijn naar mijn nieuwe stage...
- Contact met mijn moeder: Ik woon nog thuis en ben opzoek naar een plekje voor mijzelf. Normaal praten kan ik niet met haar en ik heb ook niet het idee dat ze er voor openstaat.
- Mijn vader missen: Het is nu 5 jaar geleden dat mijn vader is overleden en in plaats dat het elke dag een stukje beter met me gaat, gaat het eigenlijk alleen maar slechter, meer gemis en telkens visualiseer ik die tijd in mijn hoofd.
Naast deze dingen zijn er voor mijn gevoel nog 1000 andere dingetjes. Ik weet het allemaal niet meer, ik wil niet meer
dinsdag 3 september 2013 om 17:01
Ten eerste, wat rot dat je je zo rot voelt.
Je stage: Ik vind het in alle eerlijkheid niet fair dat jij deze stageplek belast met eerdere ervaringen en in feite de mensen op deze plek kansloos maakt om je een leuke leerzame tijd te bezorgen.
Geeft die mensen een kans alsjeblieft.
Je moeder: De enige manier om er achter te komen of je een goed gesprek kunt voeren met je moeder, is om er eentje te beginnen. Ook hier gun je geen kansen om er achter te komen of het wel klopt wat jij denkt.
Je vader: Tja, die moet je los zien te laten en hem de rust gunnen die hij verdiend. Het verliezen van een ouder is nooit gemakkelijk, maar, hoe hard dit ook over komt, het leven gaat door en ik neem aan dat het niet in de bedoeling van je vader heeft gelegen dat jij je leven stop zette voor hem. Hij is je vader geworden met de intentie dat je een leven op zou bouwen en je vleugels uit zou slaan, zonder hem nog nodig te hebben.
Misschien een puntje om eens over na te denken.
Ik wens je wijsheid.
Je stage: Ik vind het in alle eerlijkheid niet fair dat jij deze stageplek belast met eerdere ervaringen en in feite de mensen op deze plek kansloos maakt om je een leuke leerzame tijd te bezorgen.
Geeft die mensen een kans alsjeblieft.
Je moeder: De enige manier om er achter te komen of je een goed gesprek kunt voeren met je moeder, is om er eentje te beginnen. Ook hier gun je geen kansen om er achter te komen of het wel klopt wat jij denkt.
Je vader: Tja, die moet je los zien te laten en hem de rust gunnen die hij verdiend. Het verliezen van een ouder is nooit gemakkelijk, maar, hoe hard dit ook over komt, het leven gaat door en ik neem aan dat het niet in de bedoeling van je vader heeft gelegen dat jij je leven stop zette voor hem. Hij is je vader geworden met de intentie dat je een leven op zou bouwen en je vleugels uit zou slaan, zonder hem nog nodig te hebben.
Misschien een puntje om eens over na te denken.
Ik wens je wijsheid.
dinsdag 3 september 2013 om 17:05
ik ben akkoord met Cateautje, alleen wil ik aan je eerste punt toevoegen dat niet iedereen jou aardig kan vinden en dat er achter mensen hun rug wordt gepraat. Zet je er overheen. Dat gebeurt wel meer en zal je in de toekomst nog tegenkomen.
Wat je vader betreft begrijp ik dat het verlies groot is. Heb je het er nog moeilijk mee, dan kan je met iemand gaan praten om het verlies te aanvaarden....
oh en dikke
Wat je vader betreft begrijp ik dat het verlies groot is. Heb je het er nog moeilijk mee, dan kan je met iemand gaan praten om het verlies te aanvaarden....
oh en dikke
It is what it is and that's what it is!
dinsdag 3 september 2013 om 17:48
dinsdag 3 september 2013 om 18:50
Nou..iemand die aangeeft geen énkel lichtpunt meer te zien en niet meer te willen, zou best eens erg gebaat kunnen zijn met medicatie en therapie. Het klinkt als een fikse depressie en die gaan nooit uit zichzelf over zonder later weer terug te keren, tenzij diegene zich laat behandelen.
Het is mij: shaHla 
(Iranian version)
(Iranian version)
dinsdag 3 september 2013 om 19:57
dinsdag 3 september 2013 om 19:58
quote:shahla schreef op 03 september 2013 @ 18:50:
Nou..iemand die aangeeft geen énkel lichtpunt meer te zien en niet meer te willen, zou best eens erg gebaat kunnen zijn met medicatie en therapie. Het klinkt als een fikse depressie en die gaan nooit uit zichzelf over zonder later weer terug te keren, tenzij diegene zich laat behandelen.
Eens.
Slecht plan om dit alleen aan de woorden van 'een cateautje van een forum' te laten afhangen.
Nou..iemand die aangeeft geen énkel lichtpunt meer te zien en niet meer te willen, zou best eens erg gebaat kunnen zijn met medicatie en therapie. Het klinkt als een fikse depressie en die gaan nooit uit zichzelf over zonder later weer terug te keren, tenzij diegene zich laat behandelen.
Eens.
Slecht plan om dit alleen aan de woorden van 'een cateautje van een forum' te laten afhangen.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
dinsdag 3 september 2013 om 21:03
quote:Cateautje schreef op 03 september 2013 @ 17:24:
Je hoeft er niet vanuit te gaan dat mensen roddelen, als je dat doet dan voel je je bij niemand meer prettig. Er zijn ook meer dan genoeg echt aardige mensen, je hoeft ze alleen maar een kans te geven zichzelf te laten zien.Ga ik ook niet per definitie vanuit, ik hoorde het want ik stond een kamer verderop, dit wist zij niet.
Je hoeft er niet vanuit te gaan dat mensen roddelen, als je dat doet dan voel je je bij niemand meer prettig. Er zijn ook meer dan genoeg echt aardige mensen, je hoeft ze alleen maar een kans te geven zichzelf te laten zien.Ga ik ook niet per definitie vanuit, ik hoorde het want ik stond een kamer verderop, dit wist zij niet.
woensdag 4 september 2013 om 14:58
Rmaaij, ik zou dat op zeker doen. Zo is het leven ook niks, dus je hebt er enkel bij te winnen. Een van de goede dingen die jij jezelf kunt geven is de kans op een andere kijk op het leven, eentje waarbij je dan wél lichtpunten ziet en dat je wél wilt leven.
Gaat helaas niet vanzelf, dus je zult ergens nog kracht vandaan moeten trekken om dat te bereiken. Medicatie kan daarbij een ondersteuning zijn.
Ik hoop echt dat ondanks dat je het lastig schijnt te vinden toch de dokter belt voor een afspraak. En als je het moeilijk vindt te omschrijven waar je allemaal last van hebt, kun je misschien het ook op papier zetten en dat meenemen naar de dokter.
Ik zou echt bellen, want mocht blijken dat je wel een depressie hebt, kun je dat niet onbehandeld laten. Eenmaal een depressie (gehad), is de kans op een nieuwe de volgende keer heel wat groter, misschien wel onvermijdelijk. Je wilt echt niet dat het uiteindelijk chronisch wordt, hoor.
Wat het roddelen betreft, dat kan inderdaad schering en inslag zijn in het bedrijfsleven en het kan er zeker wel goed inhakken als je daar al een keer slachtoffer van bent geworden.
Nu werk je elders. Houd de werk relaties gewoon zakelijk en probeer zo goed mogelijk samen te werken en houd je verre van dat soort praat door er zelf sowieso niet aan mee te doen en je er zeker niet door anderen in te laten trekken als ze verhalen tegen jou over anderen zouden afsteken.
Mocht je nou weer eens horen dat iemand over je kletst, mag je iemand daar best op aanspreken dat je het niet waardeert. Je mag best voor jezelf opkomen. Het is in mijn ogen vals gedrag en zou geen plaats mogen hebben, zeker niet op een werkvloer. Je komt daar om te werken, niet om anderen zwart te maken die er ook werken. Helaas denkt niet iedereen zo, dus het zou kunnen dat je er nog eens mee te maken krijgt. Een beetje op je hoede daarvoor is begrijpelijk, maar jij zit niet lekker in je vel en draagt het met je mee als een last. Dat moet niet. Daarom denk ik dat jij jezelf een groot plezier zou doen om toch eens over dit soort dingen met iemand te praten. Dan kun je handvatten krijgen hoe je daar beter mee omgaat, voor jezelf.
Gaat helaas niet vanzelf, dus je zult ergens nog kracht vandaan moeten trekken om dat te bereiken. Medicatie kan daarbij een ondersteuning zijn.
Ik hoop echt dat ondanks dat je het lastig schijnt te vinden toch de dokter belt voor een afspraak. En als je het moeilijk vindt te omschrijven waar je allemaal last van hebt, kun je misschien het ook op papier zetten en dat meenemen naar de dokter.
Ik zou echt bellen, want mocht blijken dat je wel een depressie hebt, kun je dat niet onbehandeld laten. Eenmaal een depressie (gehad), is de kans op een nieuwe de volgende keer heel wat groter, misschien wel onvermijdelijk. Je wilt echt niet dat het uiteindelijk chronisch wordt, hoor.
Wat het roddelen betreft, dat kan inderdaad schering en inslag zijn in het bedrijfsleven en het kan er zeker wel goed inhakken als je daar al een keer slachtoffer van bent geworden.
Nu werk je elders. Houd de werk relaties gewoon zakelijk en probeer zo goed mogelijk samen te werken en houd je verre van dat soort praat door er zelf sowieso niet aan mee te doen en je er zeker niet door anderen in te laten trekken als ze verhalen tegen jou over anderen zouden afsteken.
Mocht je nou weer eens horen dat iemand over je kletst, mag je iemand daar best op aanspreken dat je het niet waardeert. Je mag best voor jezelf opkomen. Het is in mijn ogen vals gedrag en zou geen plaats mogen hebben, zeker niet op een werkvloer. Je komt daar om te werken, niet om anderen zwart te maken die er ook werken. Helaas denkt niet iedereen zo, dus het zou kunnen dat je er nog eens mee te maken krijgt. Een beetje op je hoede daarvoor is begrijpelijk, maar jij zit niet lekker in je vel en draagt het met je mee als een last. Dat moet niet. Daarom denk ik dat jij jezelf een groot plezier zou doen om toch eens over dit soort dingen met iemand te praten. Dan kun je handvatten krijgen hoe je daar beter mee omgaat, voor jezelf.
Het is mij: shaHla (Iranian version)
(Iranian version)
zaterdag 7 september 2013 om 20:29
TO, hoe gaat het nu met je? Met jouw klachten is het zeker verstandig hulp te zoeken! Er is echt wat aan te doen!
Je kunt anders met de dingen om leren gaan en van je sombere gedachten af komen.
Ik hoop dat je naar de huisarts durft te gaan! Ik wil anders ook wel met je meedenken hoe en waar je het beste hulp kunt zoeken. Als je dat wilt stuur me gerust een PB.
Veel succes!!
Je kunt anders met de dingen om leren gaan en van je sombere gedachten af komen.
Ik hoop dat je naar de huisarts durft te gaan! Ik wil anders ook wel met je meedenken hoe en waar je het beste hulp kunt zoeken. Als je dat wilt stuur me gerust een PB.
Veel succes!!