Psyche
alle pijlers
Verdriet om ander toekomstperspectief
dinsdag 11 februari 2014 om 22:42
Ik heb de afgelopen dagen nagedacht of ik een topic zou openen op het forum, waar ik altijd antwoord kreeg op mijn problemen. Hoe groot en klein het ook is. En veel vaker kreeg ik antwoorden/oplossingen door het lezen van andere topics op vragen die ik niet had (snappen jullie hem nog )
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
donderdag 13 februari 2014 om 14:15
quote:dubbeltje4 schreef op 13 februari 2014 @ 13:13:
[...]Ik weet niet wie dit verzonnen heeft, maar ik vind het grote onzin.
Hoe mensen met voor hen vreselijk nieuws om gaan is het heel persoonlijk en niet in simpele schemaatjes vast te leggen. Nog even afgezien van het feit, het bullshit is te beweren dat mensen perse aan de hier genoemde emoties onderhevig zouden moeten zijn.Het staat je vrij om alles onzin te vinden. Aleen ontkennen dat mensen aan deze emoties onderhevig zijn bij een groot verlies getuigd niet van heel veel begrip. Rouw is niet het omgaan met vreselijk nieuws, rouw is eerder het afscheid nemen van, het plaatsen van (in veel gevallen) iets onomkeerbaars. En ja ik denk wel dat je kunt zeggen dat mensen in die situatie aan deze emoties onderhevig zijn. Bij de een ligt het accent op verdriet, bij de ander op woede, weer een ander op acceptatie, maar dat je deze emoties doormaakt ja dat wel.
[...]Ik weet niet wie dit verzonnen heeft, maar ik vind het grote onzin.
Hoe mensen met voor hen vreselijk nieuws om gaan is het heel persoonlijk en niet in simpele schemaatjes vast te leggen. Nog even afgezien van het feit, het bullshit is te beweren dat mensen perse aan de hier genoemde emoties onderhevig zouden moeten zijn.Het staat je vrij om alles onzin te vinden. Aleen ontkennen dat mensen aan deze emoties onderhevig zijn bij een groot verlies getuigd niet van heel veel begrip. Rouw is niet het omgaan met vreselijk nieuws, rouw is eerder het afscheid nemen van, het plaatsen van (in veel gevallen) iets onomkeerbaars. En ja ik denk wel dat je kunt zeggen dat mensen in die situatie aan deze emoties onderhevig zijn. Bij de een ligt het accent op verdriet, bij de ander op woede, weer een ander op acceptatie, maar dat je deze emoties doormaakt ja dat wel.
donderdag 13 februari 2014 om 16:13
donderdag 13 februari 2014 om 16:22
quote:dubbeltje4 schreef op 13 februari 2014 @ 16:13:
[...]Tijd heelt.
Dat is het enige zinnige wat er over te zeggen valt.Dit begint een discussie te worden waar TO wellicht niet zoveel aan heeft, maar mijn handen jeukten net te erg om deze opmerking te negeren. Tijd heelt niks. Door de tijd komt er acceptatie omdat de afstand automatisch grot wordt, maar in helen zit een stuk reparatie en dat doet de tijd niet. Echt groot verlies is geen wond die geheeld kan worden, maar een lidteken. De tijd kan het vervagen, maar weg (en dus helen) gaat het nooit meer.
[...]Tijd heelt.
Dat is het enige zinnige wat er over te zeggen valt.Dit begint een discussie te worden waar TO wellicht niet zoveel aan heeft, maar mijn handen jeukten net te erg om deze opmerking te negeren. Tijd heelt niks. Door de tijd komt er acceptatie omdat de afstand automatisch grot wordt, maar in helen zit een stuk reparatie en dat doet de tijd niet. Echt groot verlies is geen wond die geheeld kan worden, maar een lidteken. De tijd kan het vervagen, maar weg (en dus helen) gaat het nooit meer.
donderdag 13 februari 2014 om 16:28
quote:Sunemom schreef op 13 februari 2014 @ 16:22:
[...]
Dit begint een discussie te worden waar TO wellicht niet zoveel aan heeft, maar mijn handen jeukten net te erg om deze opmerking te negeren. Tijd heelt niks. Door de tijd komt er acceptatie omdat de afstand automatisch grot wordt, maar in helen zit een stuk reparatie en dat doet de tijd niet. Echt groot verlies is geen wond die geheeld kan worden, maar een lidteken. De tijd kan het vervagen, maar weg (en dus helen) gaat het nooit meer.
De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.
[...]
Dit begint een discussie te worden waar TO wellicht niet zoveel aan heeft, maar mijn handen jeukten net te erg om deze opmerking te negeren. Tijd heelt niks. Door de tijd komt er acceptatie omdat de afstand automatisch grot wordt, maar in helen zit een stuk reparatie en dat doet de tijd niet. Echt groot verlies is geen wond die geheeld kan worden, maar een lidteken. De tijd kan het vervagen, maar weg (en dus helen) gaat het nooit meer.
De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.
donderdag 13 februari 2014 om 16:37
quote:Lovestar schreef op 12 februari 2014 @ 21:04:
[...]
Hangt ervan af hoe je het ziet. Staat ook een / verdriet voor.... Vindt je rouw van toekomstperspectief onterecht?
Sorry voor late rea: ik heb zelf een doodgeboren zoontje gekregen als eerste kindje. Na een tweede niet voldragen zwangerschap die wel met een levend kindje eindigde mocht ik helemaal geen kinderen meer krijgen. De vier kinderen die mijn droom waren, mocht ik niet krijgen.
Dat veranderde mijn toekomstperspectief toch echt wel, als ik het zo mag stellen.
Daar heb je dus gradaties in, ik ga het niet op een weegschaaltje leggen maar door jouw woordgebruik verwachtte ik een heel ander topic.
Een andere beroepskeuze? So what?? Niemand blijft tegenwoordig meer jarenlang bij dezelfde werkgever en het komt ook voor dat je heel iets anders moet gaan doen om maar aan het werk te blijven! Daarin ben je niet alleen.
Rouw vind ik hier dus absoluut ongepast!!!
[...]
Hangt ervan af hoe je het ziet. Staat ook een / verdriet voor.... Vindt je rouw van toekomstperspectief onterecht?
Sorry voor late rea: ik heb zelf een doodgeboren zoontje gekregen als eerste kindje. Na een tweede niet voldragen zwangerschap die wel met een levend kindje eindigde mocht ik helemaal geen kinderen meer krijgen. De vier kinderen die mijn droom waren, mocht ik niet krijgen.
Dat veranderde mijn toekomstperspectief toch echt wel, als ik het zo mag stellen.
Daar heb je dus gradaties in, ik ga het niet op een weegschaaltje leggen maar door jouw woordgebruik verwachtte ik een heel ander topic.
Een andere beroepskeuze? So what?? Niemand blijft tegenwoordig meer jarenlang bij dezelfde werkgever en het komt ook voor dat je heel iets anders moet gaan doen om maar aan het werk te blijven! Daarin ben je niet alleen.
Rouw vind ik hier dus absoluut ongepast!!!
donderdag 13 februari 2014 om 16:43
quote:dubbeltje4 schreef op 13 februari 2014 @ 16:28:
[...]
De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.Het hangt ook af van de ernst van het leed natuurlijk. En ik weet toevallig dat er op dit forum een aantal mensen zitten met een onvoorstelbaar leed. Leed waarvan de littekens inderdaad niet te helen zijn.
[...]
De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.Het hangt ook af van de ernst van het leed natuurlijk. En ik weet toevallig dat er op dit forum een aantal mensen zitten met een onvoorstelbaar leed. Leed waarvan de littekens inderdaad niet te helen zijn.
donderdag 13 februari 2014 om 17:08
Olifantje; is het een idee om een apart topic te openen maar dan wel met onderwerp datgene wat de titel hier onterecht als beeld opwekt? Zou me niet verbazen als je niet de enige bent die n.a.v de titel dachten een topic te vinden waar ze een ei kwijt konden en vervolgens na lezen niet op de plek voelen. Nieuw topic zou misschien geen gek idee zijn?
Lovestar, goed om te lezen dat je zelf ook inziet dat je dingen te groot maakt.
Puur vanuit mezelf gezien denk ik dat je de boel er niet beter op maakt door weer terug te kruipen in vaagheden, wazen en algemeenheden en denkt daar op verder te kunnen gaan. Dat werkte in het begin niet heb je al gemerkt en zal ook niet gaan werken met dezelfde vaagheid, dezelfde openingspost met dezelfde grootste termen etc. Ja je zult blaren op de billen ervaren etc. maar ik denk dat als je echt verder wilt dat alleen kan door gewoon eerlijk zijn. Al dan niet in nieuw topic of als dat hier is sowieso door OP e.e.a. aan te passen.
Er is hier juist heel veel steun, help, tips, ervaringen, ja ook juist op het emotionele gebied bij dit onderwerp. Kwestie van aangeven wat de behoefte en insteek is. Ze komen met regelmaat voorbij. Alleen, mensen moet je wel de kans geven om te helpen. Je kwetsbaar opstellen en dus eerlijk zijn over waar je mee zit is dan wel...... essentieel.
Puur voor mezelf dus; goed om te lezen dat je e.e.a. oppakt. Natuurlijk zal dat niet in ene even een magische knop zijn die je omzet en hup foetsie is alle neiging tot opblazen. Met die instelling de rest lezende had ik het idee dat je "ja, is zo!" roept en vast ook wel ziet teruglezend, maar meteen volledig in verder gaat om te verdedigen waarom je in alle vaagheden hult. Eerlijk is eerlijk. Ik ben iemand die niet alles langs een meetlatje houdt en afmeet. Ik kan een heel eind mee met dingen, maar merk dat ik door het blijven hullen in vaagheden etc. er "klaar" mee ben. Jij in alle vaagheid, oeh jee, terwijl je anderen nogal wat hele heftige details standaard vraagt te openbaren. Forummer na forummer, na forummer. Forummers waarbij je niet helemaal lijkt te beseffen hoe heftige verhalen erachter zitten, terwijl dat imho al heel duidelijk (soms overduidelijk) doorschemert in hun posting zonder ook maar enige achtergrond info over die forummer te hebben. Dat komt niet het meest prettige binnen, voorzichtig gezegd voor wat betreft hoe je de ander op waarde schat. Terwijl je daarin wel naar openheid vraagt en dat logisch lijkt te vinden, maar zelf niets wil bloot geven. Dat is nogal iets wat je van diverse forummers vraagt.
Mij gaat het niet 1-op-1 om afmeten. Ik ben ook vaak genoeg op, laten we zeggen, dit niveau problemen in gegaan met ervaringen uit eigen leven die we van ander niveau mogen noemen. Geen probleem mee, geen moeite met details delen of juist verzwijgen als ik denk dat het kan bijdragen. Wel hecht ik daarbij aan een gevoel van welkom zijn, beetje op waarde geschat worden voor de investering van kwetsbaarheid, dat het toegevoegde waarde kan hebben. In dit topic heb ik teveel het gevoel dat ik te makkelijk alleen maar kan "verliezen" en daar een pijnlijke prijs voor kan betalen en voor wat eigenlijk? Geen persoonlijke veroordeling, maar wel een "ik kijk wel lekker uit om me hier bloot te geven".
Het zou me niet heel enorm verbazen als je zo spastisch bezig bent omdat je nogal een negatief zelfbeeld hebt, jezelf veroordeeld. Als de dood dat als je open en eerlijk bent, dat men dan de "echte" Lovestar ziet en tot dezelfde conclusie komen als jijzelf. En dus maar vooral hullen in nevel en vaagheden, verstoppertje spelen voor forummers en jezelf en de boel opblazen om zo zeker te zijn van "goed genoeg/erg genoeg om.............". Als dat zo is; doodzonde! Forummers ruiken dat onbewust van kilometers afstand. Bovenal; die instelling maakt alleen maar dat je door dat spastische vaagdoenerij niet bereikt wat je voor ogen hebt maar wel een hoop kwaad bloed over hoe je je gedraagt/communiceert in het topic. Zo weggeflikkerd voor het ooit een kans had om een productief topic te kunnen zijn, hoppa, foetsie, weg. Zonde. Je hebt heel succesvol de benodigdheden geschapen om vervolgens veroordeeld te worden waarvoor je bang was. Niet zozeer op de feitelijke situatie zelf, maar om jouw gedrag van opblazen en vaagdoenerij. Om dan te roepen "zie je wel!", terwijl het maar zeer de vraag is of dezelfde reacties gekomen zouden zijn als je je kwetsbaar had opgesteld zonder vaagheden en opblazen. (tegendeel is al vaak genoeg bewezen)
Zo werkt het ook met voor jezelf verstoppertje spelen. Je helpt jezelf er niet mee en be/veroordeeld jezelf op een vals beeld. Om dat negatieve spiraal enorm te versterken, niemand die immers kwetsender veroordelender kan zijn over een individu dan het individu zelf. Ja, kwetsbaar opstellen betekent een risico tot gekwetst worden. Als je elke vorm van mogelijke kwetsing buiten wil houden, dan houd je dus ook elke vorm van help, steun en verandering buiten.
Enorm geiten-wollen-sokken-van-de-koude-grond en voor mij persoonlijk zal het worst zijn of het klopt of niet. In elk geval staat momenteel hetvolgende als een paal boven water;
Levert dit topic op waar je naar op zoek was? Nee. Kennelijk tijd voor een verandering.
Lovestar, goed om te lezen dat je zelf ook inziet dat je dingen te groot maakt.
Puur vanuit mezelf gezien denk ik dat je de boel er niet beter op maakt door weer terug te kruipen in vaagheden, wazen en algemeenheden en denkt daar op verder te kunnen gaan. Dat werkte in het begin niet heb je al gemerkt en zal ook niet gaan werken met dezelfde vaagheid, dezelfde openingspost met dezelfde grootste termen etc. Ja je zult blaren op de billen ervaren etc. maar ik denk dat als je echt verder wilt dat alleen kan door gewoon eerlijk zijn. Al dan niet in nieuw topic of als dat hier is sowieso door OP e.e.a. aan te passen.
Er is hier juist heel veel steun, help, tips, ervaringen, ja ook juist op het emotionele gebied bij dit onderwerp. Kwestie van aangeven wat de behoefte en insteek is. Ze komen met regelmaat voorbij. Alleen, mensen moet je wel de kans geven om te helpen. Je kwetsbaar opstellen en dus eerlijk zijn over waar je mee zit is dan wel...... essentieel.
Puur voor mezelf dus; goed om te lezen dat je e.e.a. oppakt. Natuurlijk zal dat niet in ene even een magische knop zijn die je omzet en hup foetsie is alle neiging tot opblazen. Met die instelling de rest lezende had ik het idee dat je "ja, is zo!" roept en vast ook wel ziet teruglezend, maar meteen volledig in verder gaat om te verdedigen waarom je in alle vaagheden hult. Eerlijk is eerlijk. Ik ben iemand die niet alles langs een meetlatje houdt en afmeet. Ik kan een heel eind mee met dingen, maar merk dat ik door het blijven hullen in vaagheden etc. er "klaar" mee ben. Jij in alle vaagheid, oeh jee, terwijl je anderen nogal wat hele heftige details standaard vraagt te openbaren. Forummer na forummer, na forummer. Forummers waarbij je niet helemaal lijkt te beseffen hoe heftige verhalen erachter zitten, terwijl dat imho al heel duidelijk (soms overduidelijk) doorschemert in hun posting zonder ook maar enige achtergrond info over die forummer te hebben. Dat komt niet het meest prettige binnen, voorzichtig gezegd voor wat betreft hoe je de ander op waarde schat. Terwijl je daarin wel naar openheid vraagt en dat logisch lijkt te vinden, maar zelf niets wil bloot geven. Dat is nogal iets wat je van diverse forummers vraagt.
Mij gaat het niet 1-op-1 om afmeten. Ik ben ook vaak genoeg op, laten we zeggen, dit niveau problemen in gegaan met ervaringen uit eigen leven die we van ander niveau mogen noemen. Geen probleem mee, geen moeite met details delen of juist verzwijgen als ik denk dat het kan bijdragen. Wel hecht ik daarbij aan een gevoel van welkom zijn, beetje op waarde geschat worden voor de investering van kwetsbaarheid, dat het toegevoegde waarde kan hebben. In dit topic heb ik teveel het gevoel dat ik te makkelijk alleen maar kan "verliezen" en daar een pijnlijke prijs voor kan betalen en voor wat eigenlijk? Geen persoonlijke veroordeling, maar wel een "ik kijk wel lekker uit om me hier bloot te geven".
Het zou me niet heel enorm verbazen als je zo spastisch bezig bent omdat je nogal een negatief zelfbeeld hebt, jezelf veroordeeld. Als de dood dat als je open en eerlijk bent, dat men dan de "echte" Lovestar ziet en tot dezelfde conclusie komen als jijzelf. En dus maar vooral hullen in nevel en vaagheden, verstoppertje spelen voor forummers en jezelf en de boel opblazen om zo zeker te zijn van "goed genoeg/erg genoeg om.............". Als dat zo is; doodzonde! Forummers ruiken dat onbewust van kilometers afstand. Bovenal; die instelling maakt alleen maar dat je door dat spastische vaagdoenerij niet bereikt wat je voor ogen hebt maar wel een hoop kwaad bloed over hoe je je gedraagt/communiceert in het topic. Zo weggeflikkerd voor het ooit een kans had om een productief topic te kunnen zijn, hoppa, foetsie, weg. Zonde. Je hebt heel succesvol de benodigdheden geschapen om vervolgens veroordeeld te worden waarvoor je bang was. Niet zozeer op de feitelijke situatie zelf, maar om jouw gedrag van opblazen en vaagdoenerij. Om dan te roepen "zie je wel!", terwijl het maar zeer de vraag is of dezelfde reacties gekomen zouden zijn als je je kwetsbaar had opgesteld zonder vaagheden en opblazen. (tegendeel is al vaak genoeg bewezen)
Zo werkt het ook met voor jezelf verstoppertje spelen. Je helpt jezelf er niet mee en be/veroordeeld jezelf op een vals beeld. Om dat negatieve spiraal enorm te versterken, niemand die immers kwetsender veroordelender kan zijn over een individu dan het individu zelf. Ja, kwetsbaar opstellen betekent een risico tot gekwetst worden. Als je elke vorm van mogelijke kwetsing buiten wil houden, dan houd je dus ook elke vorm van help, steun en verandering buiten.
Enorm geiten-wollen-sokken-van-de-koude-grond en voor mij persoonlijk zal het worst zijn of het klopt of niet. In elk geval staat momenteel hetvolgende als een paal boven water;
Levert dit topic op waar je naar op zoek was? Nee. Kennelijk tijd voor een verandering.
when you wish upon a star...
donderdag 13 februari 2014 om 17:46
quote:dubbeltje4 schreef op 13 februari 2014 @ 16:28:
[...]De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.
En wat heb jij allemaal meegemaakt dat jij zo zeker weet dat jij de persoonlijkheid en de veerkracht hebt om geen last van littekens te houden?
Oftewel we zijn we het duidelijk oneens. Een litteken is niet iets dat altijd pijn doet, het kan zelfs pijnloos zijn, maar als er aan gezeten wordt dan geeft dat een reactie. Dat is het verschil met een wond. Als ik nu een wond heb en die is over een maand geheeld dan weet ik over een jaar niet meer precies waar de wond zat en over tien jaar ben ik vergeten dat ik ooit die wond gehad heb. Een litteken gaat niet weg en zo is het met echt oprecht groot verlies ook.
Als je bepaalde dingen meemaakt leer je vaak ook andere mensen kennen die hetzelfde/net zoiets hebben meegemaakt. Ik ken inmiddels helaas meerdere ouders die hun kind hebben verloren, van vrij recent, tot langer, tot heel erg lang geleden en ik heb nog nooit een ouder meegemaakt die dat kind (die wond) vergeten was. Een litteken dus.
Hoe je vervolgens met je littekens omgaat verschilt van persoon tot persoon, maar zeggen dat iemand die littekens heeft (en daar wellicht levenslang soms) last van houdt dat aan zijn/haar eigen persoonlijkheid en (gebrek aan?) veerkracht te danken heeft vind ik behoorlijk kortzichtig.
[...]De een houdt levenslang last van zijn litteken, een ander niet.
Hangt sterk af van persoonlijkheid en veerkracht.
En wat heb jij allemaal meegemaakt dat jij zo zeker weet dat jij de persoonlijkheid en de veerkracht hebt om geen last van littekens te houden?
Oftewel we zijn we het duidelijk oneens. Een litteken is niet iets dat altijd pijn doet, het kan zelfs pijnloos zijn, maar als er aan gezeten wordt dan geeft dat een reactie. Dat is het verschil met een wond. Als ik nu een wond heb en die is over een maand geheeld dan weet ik over een jaar niet meer precies waar de wond zat en over tien jaar ben ik vergeten dat ik ooit die wond gehad heb. Een litteken gaat niet weg en zo is het met echt oprecht groot verlies ook.
Als je bepaalde dingen meemaakt leer je vaak ook andere mensen kennen die hetzelfde/net zoiets hebben meegemaakt. Ik ken inmiddels helaas meerdere ouders die hun kind hebben verloren, van vrij recent, tot langer, tot heel erg lang geleden en ik heb nog nooit een ouder meegemaakt die dat kind (die wond) vergeten was. Een litteken dus.
Hoe je vervolgens met je littekens omgaat verschilt van persoon tot persoon, maar zeggen dat iemand die littekens heeft (en daar wellicht levenslang soms) last van houdt dat aan zijn/haar eigen persoonlijkheid en (gebrek aan?) veerkracht te danken heeft vind ik behoorlijk kortzichtig.
donderdag 13 februari 2014 om 18:17
Ik ben het op zich wel met dubbeltje eens dat persoonlijkheid en veerkracht van invloed kunnen zijn op littekens. Maar die stelling is niet volledig. Er speelt namelijk nog een derde factor mee, en dat is de ernst van de situatie. Sommige ervaringen zijn zo ernstig, zoals oa het verlies van je kind maar ook allerlei andere ernstige traumatische gebeurtenissen, dat je er nooit helemaal "overheen" zult komen. Bij minder zware gebeurtenissen zal het al dan niet achterblijven van littekens, en de omvang daarvan, kunnen verschillen afhankelijk van veerkracht en persoonlijkheid.
donderdag 13 februari 2014 om 19:32
quote:Sunemom schreef op 13 februari 2014 @ 17:46:
[...]
En wat heb jij allemaal meegemaakt dat jij zo zeker weet dat jij de persoonlijkheid en de veerkracht hebt om geen last van littekens te houden?
Ik heb het niet over mezelf!
Bij sommige ouders die een kind verliezen, kan het leiden tot een echtscheiding. En anderen brengt zo'n groot verlies juist dichter bij elkaar.
Ik beweer nergens dat geen of weinig veerkracht een "gebrek" zou zijn. Wel dat mensen er op verschillende manieren mee om gaan.
En nee, ik denk ook niet dat je de dood van je eigen kind kunt vergeten. Maar tussen vergeten en er nog dagelijks last van hebben in de die mate dat het je dagelijkse functioneren ernstig belemmert zit een wereld van verschil.
En ik denk dat het in grote mate afhangt hoe je in elkaar steekt als persoon en van je omgeving. .
En daar plak ik niet het predicaat goed of fout op.
Dus ik begrijp je verwijt van kortzichtigheid niet.
[...]
En wat heb jij allemaal meegemaakt dat jij zo zeker weet dat jij de persoonlijkheid en de veerkracht hebt om geen last van littekens te houden?
Ik heb het niet over mezelf!
Bij sommige ouders die een kind verliezen, kan het leiden tot een echtscheiding. En anderen brengt zo'n groot verlies juist dichter bij elkaar.
Ik beweer nergens dat geen of weinig veerkracht een "gebrek" zou zijn. Wel dat mensen er op verschillende manieren mee om gaan.
En nee, ik denk ook niet dat je de dood van je eigen kind kunt vergeten. Maar tussen vergeten en er nog dagelijks last van hebben in de die mate dat het je dagelijkse functioneren ernstig belemmert zit een wereld van verschil.
En ik denk dat het in grote mate afhangt hoe je in elkaar steekt als persoon en van je omgeving. .
En daar plak ik niet het predicaat goed of fout op.
Dus ik begrijp je verwijt van kortzichtigheid niet.
donderdag 13 februari 2014 om 19:50
@dubbetlje
Mijn ervaring is dat de dood van een kind je leven blijvend verandert en dat het wel degelijk een flinke invloed houdt op je dagelijks bestaan. Zelfs als het ergste verdriet niet meer zo alles overheersend in, dan zijn er zoveel dingen die je herinneren aan een kind dat er niet meer is. Dat begint al bij het ochtendritueel en het klaarmaken van het ontbijt. Ik hoor dat voorbeeld zelfs terug van een moeder waarvan haar kind al bijna 10 jaar uit huis was toen het overleed.
Mijn ervaring is dat de dood van een kind je leven blijvend verandert en dat het wel degelijk een flinke invloed houdt op je dagelijks bestaan. Zelfs als het ergste verdriet niet meer zo alles overheersend in, dan zijn er zoveel dingen die je herinneren aan een kind dat er niet meer is. Dat begint al bij het ochtendritueel en het klaarmaken van het ontbijt. Ik hoor dat voorbeeld zelfs terug van een moeder waarvan haar kind al bijna 10 jaar uit huis was toen het overleed.
donderdag 13 februari 2014 om 21:59
quote:dubbeltje4 schreef op 13 februari 2014 @ 13:13:
[...]
Ik weet niet wie dit verzonnen heeft, maar ik vind het grote onzin.
Hoe mensen met voor hen vreselijk nieuws om gaan is het heel persoonlijk en niet in simpele schemaatjes vast te leggen. Nog even afgezien van het feit, het bullshit is te beweren dat mensen perse aan de hier genoemde emoties onderhevig zouden moeten zijn.Nogmaals het zijn fases, en niet lineair. Het zal natuurlijk best kunnen dat iemand een fase overslaat. Er is jarenlang onderzoek naar gedaan, zoiets heeft niet iemand zomaar even "verzonnen".
[...]
Ik weet niet wie dit verzonnen heeft, maar ik vind het grote onzin.
Hoe mensen met voor hen vreselijk nieuws om gaan is het heel persoonlijk en niet in simpele schemaatjes vast te leggen. Nog even afgezien van het feit, het bullshit is te beweren dat mensen perse aan de hier genoemde emoties onderhevig zouden moeten zijn.Nogmaals het zijn fases, en niet lineair. Het zal natuurlijk best kunnen dat iemand een fase overslaat. Er is jarenlang onderzoek naar gedaan, zoiets heeft niet iemand zomaar even "verzonnen".
Optimist tot in de kist!
donderdag 13 februari 2014 om 22:01
quote:Pixiedust schreef op 13 februari 2014 @ 17:08:
Olifantje; is het een idee om een apart topic te openen maar dan wel met onderwerp datgene wat de titel hier onterecht als beeld opwekt? Zou me niet verbazen als je niet de enige bent die n.a.v de titel dachten een topic te vinden waar ze een ei kwijt konden en vervolgens na lezen niet op de plek voelen. Nieuw topic zou misschien geen gek idee zijn?
Ik ben mijn ei elders op het forum kwijt "Verdriet om een nieuwe toekomst"
Olifantje; is het een idee om een apart topic te openen maar dan wel met onderwerp datgene wat de titel hier onterecht als beeld opwekt? Zou me niet verbazen als je niet de enige bent die n.a.v de titel dachten een topic te vinden waar ze een ei kwijt konden en vervolgens na lezen niet op de plek voelen. Nieuw topic zou misschien geen gek idee zijn?
Ik ben mijn ei elders op het forum kwijt "Verdriet om een nieuwe toekomst"
Optimist tot in de kist!
donderdag 13 februari 2014 om 22:34
quote:dymo9 schreef op 13 februari 2014 @ 01:00:
Ik heb moeten accepteren dat ik kinderloos zal blijven. Maar dat heb ik geaccepteerd zonder drama, zonder rouw. Mijn moeders verdriet dat ze nooit oma zal worden was veel groter dan mijn verdriet. Omdat ik besefte dat mijn leven blijkbaar een ander doel heeft, dat ik voor iets anders op de wereld ben dan voor moeder-zijn. Wat dat andere is, dat weet ik niet, misschien besef ik me dat wel nooit. Maar ik het is mijn leven en ik ga er het beste van maken, doen wat in mijn vermogen ligt om er iets moois van te maken.Het lijkt mij verschrikkelijk....Persoonlijk ben ik verbaasd dat je niet rouwt of er een drama van maakt. Of was het een proces waarbij de uitkomst verwacht was en je dus al gaandeweg mee heb leren omgaan? Blijft k*t natuurlijk
Ik heb moeten accepteren dat ik kinderloos zal blijven. Maar dat heb ik geaccepteerd zonder drama, zonder rouw. Mijn moeders verdriet dat ze nooit oma zal worden was veel groter dan mijn verdriet. Omdat ik besefte dat mijn leven blijkbaar een ander doel heeft, dat ik voor iets anders op de wereld ben dan voor moeder-zijn. Wat dat andere is, dat weet ik niet, misschien besef ik me dat wel nooit. Maar ik het is mijn leven en ik ga er het beste van maken, doen wat in mijn vermogen ligt om er iets moois van te maken.Het lijkt mij verschrikkelijk....Persoonlijk ben ik verbaasd dat je niet rouwt of er een drama van maakt. Of was het een proces waarbij de uitkomst verwacht was en je dus al gaandeweg mee heb leren omgaan? Blijft k*t natuurlijk
donderdag 13 februari 2014 om 22:35
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 13 februari 2014 @ 00:58:
Is humor trouwens niet een goede manier. Ik kan soms enorm gebaat zijn bij mensen die me even lekker plagen. Het helpt mij bij het relativeren.Humor is zeker een goede manier. Alleen een beetje jammer dat ik te ver heen ben om ergens de humor van in te zien. Maar dat komt vast nog wel.
Is humor trouwens niet een goede manier. Ik kan soms enorm gebaat zijn bij mensen die me even lekker plagen. Het helpt mij bij het relativeren.Humor is zeker een goede manier. Alleen een beetje jammer dat ik te ver heen ben om ergens de humor van in te zien. Maar dat komt vast nog wel.
donderdag 13 februari 2014 om 22:39
quote:dymo9 schreef op 13 februari 2014 @ 01:07:
[...]
Ik denk dat een meer mensen mijn lot zwaarder vinden dan het jouwe (denk ik he, ik weet het niet zeker, maar ik denk het omdat veel ongewenst kinderlozen dat een enorm drama vinden), en toch zijn mijn gevoelens totaal niet te vergelijken met de jouwe. Gewoon omdat ik het niet de kans heb gegeven zo'n drama te worden. Het klinkt een beetje alsof je het wegduwt....
Gemeenschappelijke onderliggende gevoelens zul je dus alleen vinden bij mensen die ook heftig reageren op zaken. En dat zal misschien fijn voelen, maar ik denk niet dat je daar het meeste aan hebt...
Persoonlijk vind ik jouw lot ook zwaarder dan de mijne. En het is niet hetzelfde, maar ik denk dat er wel een gemene deler is tot een zekere hoogte. Hoe jij ermee omgaat, wat jij voelt enzo. Daar kan ik toch best wel wat aan hebben?
Op dit moment vind ik het fijn als ik het e.e.a kan delen met anderen. Mijn gevoel geeft die behoefte. Ik vind niet per se dat ik dat moet zoeken/vinden in mensen die net zo heftig reageren als ik. Nu ik deze zin typ, vind ik het eigenlijk niet aardig overkomen van jou. Het klinkt als een sneer, maar misschien begrijp ik het niet goed.
[...]
Ik denk dat een meer mensen mijn lot zwaarder vinden dan het jouwe (denk ik he, ik weet het niet zeker, maar ik denk het omdat veel ongewenst kinderlozen dat een enorm drama vinden), en toch zijn mijn gevoelens totaal niet te vergelijken met de jouwe. Gewoon omdat ik het niet de kans heb gegeven zo'n drama te worden. Het klinkt een beetje alsof je het wegduwt....
Gemeenschappelijke onderliggende gevoelens zul je dus alleen vinden bij mensen die ook heftig reageren op zaken. En dat zal misschien fijn voelen, maar ik denk niet dat je daar het meeste aan hebt...
Persoonlijk vind ik jouw lot ook zwaarder dan de mijne. En het is niet hetzelfde, maar ik denk dat er wel een gemene deler is tot een zekere hoogte. Hoe jij ermee omgaat, wat jij voelt enzo. Daar kan ik toch best wel wat aan hebben?
Op dit moment vind ik het fijn als ik het e.e.a kan delen met anderen. Mijn gevoel geeft die behoefte. Ik vind niet per se dat ik dat moet zoeken/vinden in mensen die net zo heftig reageren als ik. Nu ik deze zin typ, vind ik het eigenlijk niet aardig overkomen van jou. Het klinkt als een sneer, maar misschien begrijp ik het niet goed.
donderdag 13 februari 2014 om 22:48
quote:Olifantjeinhetbos schreef op 13 februari 2014 @ 01:14:
Vlgs mij zoek je gewoon een toverstafje die al je problemen oplost. Maar dat bestaat niet.
En hoe ik een "crisis" overleef hangt af van een heleboel factoren:
Wat de ernst vd crisis is
Hoe mijn situatie is op het moment vd aanvang
Hoe is sociaal in het leven sta
Hoe ik mij lichamelijk voel
en nog wel wat meer.
Hierdoor wordt het heel lastig om een onderliggend gemeenschappelijk gevoel te vinden.
Maar truste!
Nee hoor, ik heb gelukkig wel voldoende besef van het leven en realiteit betreft. Ik hoop door te praten met anderen over hoe zij dingen beleven en aangepakt hebben, grip te krijgen. Op mijn gevoelens en gedachtes. En dat er ook praktische advies gegeven word, is alleen maar fijn en net zo welkom.
Ik snap dat het lastig is om een onderliggende, gemeenschappelijk gevoel te vinden omdat er bij jou allerlei factoren meespelen.
Vlgs mij zoek je gewoon een toverstafje die al je problemen oplost. Maar dat bestaat niet.
En hoe ik een "crisis" overleef hangt af van een heleboel factoren:
Wat de ernst vd crisis is
Hoe mijn situatie is op het moment vd aanvang
Hoe is sociaal in het leven sta
Hoe ik mij lichamelijk voel
en nog wel wat meer.
Hierdoor wordt het heel lastig om een onderliggend gemeenschappelijk gevoel te vinden.
Maar truste!
Nee hoor, ik heb gelukkig wel voldoende besef van het leven en realiteit betreft. Ik hoop door te praten met anderen over hoe zij dingen beleven en aangepakt hebben, grip te krijgen. Op mijn gevoelens en gedachtes. En dat er ook praktische advies gegeven word, is alleen maar fijn en net zo welkom.
Ik snap dat het lastig is om een onderliggende, gemeenschappelijk gevoel te vinden omdat er bij jou allerlei factoren meespelen.
donderdag 13 februari 2014 om 22:49
quote:lizzebeestje schreef op 13 februari 2014 @ 01:32:
Nou ja, uiteindelijk verloopt rouwverwerking wel hetzelfde. Daar hebben ze niet voor niets van die mooie schemaatjes voor gemaakt.
Wat bij mij helpt, is weer gaan dromen, toekomst weer herschrijven en opnieuw invullen met wensen en verlangens.Oh, dat is eigenlijk wel een goed idee! Iets op papier zetten. Dan is het op papier en waarschijnlijk helpt het bij mijn proces
Nou ja, uiteindelijk verloopt rouwverwerking wel hetzelfde. Daar hebben ze niet voor niets van die mooie schemaatjes voor gemaakt.
Wat bij mij helpt, is weer gaan dromen, toekomst weer herschrijven en opnieuw invullen met wensen en verlangens.Oh, dat is eigenlijk wel een goed idee! Iets op papier zetten. Dan is het op papier en waarschijnlijk helpt het bij mijn proces
donderdag 13 februari 2014 om 23:05
quote:Sunemom schreef op 13 februari 2014 @ 07:32:
Sorry hoor, maar echt? Ik ben een ontzettende tegenstander van leed vergelijken. Iedereen heeft recht op zijn/haar eigen gevoelens en dat een ander het dan moeilijker (of makkelijker) heeft is daar geen deel van. Maar ik vind het over daadwerkelijke rouwverwerking gaan hebben als iemand een studie-/werkprobleem heeft wel heel ver gaan.
Iemand schreef hier eerder dat je zelf de regisseur van je leven bent en ik denk dat dat tot op zekere hoogte zo is. Natuurlijk gebeurd er heel veel waar je geen invloed op hebt. Dingen die je overkomen en die het leven heel zwaar maken. Het is alleen wel een keuze of je de kracht verzameld om door te gaan of niet.
Rouwverwerking is een ontzettend zwaar proces en ik geloof best dat je in een hele lichte mate dezelfde soort stappen doorloopt als je je baan verliest waar je ontzettend van houdt of wellicht ook als je enorm liefdesverdriet hebt ofzo. Alleen het rouwverwerking noemen voor zulke tegenslagen die op te lossen zijn, doet iets af aan het gevecht dat velen wel moeten voeren.
Ik geloof wel dat er een onderliggend gevoel is bij het verlies van een toekomstbeeld. Alleen ik denk dat dat onderliggende gevoel zich aanpast aan de ernst van wat je verliest. Ik heb de koers van mijn leven vele malen moeten omgooien en bij alles geldt dat ik leef vanuit het idee dat je het ermee te doen hebt. Niet dat ik het nooit moeilijk heb of heel verdrietig kan zijn van wat het leven mij 'gegeven' heeft hoor, absoluut wel zelfs. Alleen het helpt me niet verder. Dus pak ik aan wat ik wel aan kan pakken. Ik ben er heel erg praktisch door geworden. Ik hebd e koers van mijn leven altijd aan kunnen passen. Toen mijn studie mislukte ben ik iets anders gaan doen en nu 10 jaar later ben ik opnieuw (dezelfde) studie gaan doen. Ik heb er enorm veel plezier in en ja ik ben 10 jaar ouder maar dat komt ook wel weer goed. Het is alleen onvergelijkbaar met de echt grote dingen van het leven, omdat die onveranderbaar zijn. Het verlies van mijn zoontje heb ik niet 'aan kunnen pakken' daar heb je geen invloed op, je kunt niet anders dan dat doorleven en daar zit hem het verschil voor mij. Iets dat je kunt aanpakken of iets waar je geen enkele invloed op hebt.
Dank voor je post
Ik begrijp wat je bedoelt, maar ben er niet mee eens. Maar daar gaat hier niet echt om, maar om het 'gesprek'.
Het gaat bij mij om iets waar ik (teveel) mijn identiteit aan verleen. Ik zag mijzelf niet anders dan zoals ik het mij voorgesteld had. Daarbij komt nog eens bij kijken dat anderen die beslissing voor mij gemaakt heb en de wijze waarop dat gegaan is oneerlijk en niet volgens het boekje. Maar dat terzijde.
Ik heb verdriet/rouw om een toekomst die er waarschijnlijk niet meer inzit voor mij. Heb allerlei plannen gemaakt, gefantaseerd over hoe het zou zijn etc etc. Niet gek toch dat mijn wereld even op zijn kop staat als ik dat vervolgens moet bijstellen?
Ik begrijp dat rouw wellicht een te zwaar woord is voor mijn situatie. Ik probeer het te nuanceren door de /verdriet. Het voelt voor mij wel als rouw, maar begrijp dat rouw om een dierbare die overleden is of andere zwaardere dingen die hier voorbij gekomen zijn veel zwaarder en heftiger moet zijn dat wat ik nu zelf ervaar. Overigens weet ik hoe het is om een dierbare te verliezen....
Ik begrijp dat je advies is om niet lang stil te staan bij de gevoelens die ik beleef, maar vooral praktisch kijken en aan de slag moet?
En wat ontzettend naar van je zoontje..... Het leven is niet eerlijk.
Sorry hoor, maar echt? Ik ben een ontzettende tegenstander van leed vergelijken. Iedereen heeft recht op zijn/haar eigen gevoelens en dat een ander het dan moeilijker (of makkelijker) heeft is daar geen deel van. Maar ik vind het over daadwerkelijke rouwverwerking gaan hebben als iemand een studie-/werkprobleem heeft wel heel ver gaan.
Iemand schreef hier eerder dat je zelf de regisseur van je leven bent en ik denk dat dat tot op zekere hoogte zo is. Natuurlijk gebeurd er heel veel waar je geen invloed op hebt. Dingen die je overkomen en die het leven heel zwaar maken. Het is alleen wel een keuze of je de kracht verzameld om door te gaan of niet.
Rouwverwerking is een ontzettend zwaar proces en ik geloof best dat je in een hele lichte mate dezelfde soort stappen doorloopt als je je baan verliest waar je ontzettend van houdt of wellicht ook als je enorm liefdesverdriet hebt ofzo. Alleen het rouwverwerking noemen voor zulke tegenslagen die op te lossen zijn, doet iets af aan het gevecht dat velen wel moeten voeren.
Ik geloof wel dat er een onderliggend gevoel is bij het verlies van een toekomstbeeld. Alleen ik denk dat dat onderliggende gevoel zich aanpast aan de ernst van wat je verliest. Ik heb de koers van mijn leven vele malen moeten omgooien en bij alles geldt dat ik leef vanuit het idee dat je het ermee te doen hebt. Niet dat ik het nooit moeilijk heb of heel verdrietig kan zijn van wat het leven mij 'gegeven' heeft hoor, absoluut wel zelfs. Alleen het helpt me niet verder. Dus pak ik aan wat ik wel aan kan pakken. Ik ben er heel erg praktisch door geworden. Ik hebd e koers van mijn leven altijd aan kunnen passen. Toen mijn studie mislukte ben ik iets anders gaan doen en nu 10 jaar later ben ik opnieuw (dezelfde) studie gaan doen. Ik heb er enorm veel plezier in en ja ik ben 10 jaar ouder maar dat komt ook wel weer goed. Het is alleen onvergelijkbaar met de echt grote dingen van het leven, omdat die onveranderbaar zijn. Het verlies van mijn zoontje heb ik niet 'aan kunnen pakken' daar heb je geen invloed op, je kunt niet anders dan dat doorleven en daar zit hem het verschil voor mij. Iets dat je kunt aanpakken of iets waar je geen enkele invloed op hebt.
Dank voor je post
Ik begrijp wat je bedoelt, maar ben er niet mee eens. Maar daar gaat hier niet echt om, maar om het 'gesprek'.
Het gaat bij mij om iets waar ik (teveel) mijn identiteit aan verleen. Ik zag mijzelf niet anders dan zoals ik het mij voorgesteld had. Daarbij komt nog eens bij kijken dat anderen die beslissing voor mij gemaakt heb en de wijze waarop dat gegaan is oneerlijk en niet volgens het boekje. Maar dat terzijde.
Ik heb verdriet/rouw om een toekomst die er waarschijnlijk niet meer inzit voor mij. Heb allerlei plannen gemaakt, gefantaseerd over hoe het zou zijn etc etc. Niet gek toch dat mijn wereld even op zijn kop staat als ik dat vervolgens moet bijstellen?
Ik begrijp dat rouw wellicht een te zwaar woord is voor mijn situatie. Ik probeer het te nuanceren door de /verdriet. Het voelt voor mij wel als rouw, maar begrijp dat rouw om een dierbare die overleden is of andere zwaardere dingen die hier voorbij gekomen zijn veel zwaarder en heftiger moet zijn dat wat ik nu zelf ervaar. Overigens weet ik hoe het is om een dierbare te verliezen....
Ik begrijp dat je advies is om niet lang stil te staan bij de gevoelens die ik beleef, maar vooral praktisch kijken en aan de slag moet?
En wat ontzettend naar van je zoontje..... Het leven is niet eerlijk.
donderdag 13 februari 2014 om 23:11
quote:NummerZoveel schreef op 13 februari 2014 @ 08:19:
[...]
Als jij er van overtuigd bent dat de keuze die voor jou gemaakt is, oneerlijk was, dan kun je daar bezwaar tegen maken. Als je het echt niet vindt kloppen, dan kun je de strijd aangaan. En dan zou ik daar vol voor gaan en doorvechten totdat je in het gelijk gesteld wordt.
Als je het heel vervelend vindt, maar je die keuze eigenlijk ook wel snapt (en misschien zelfs wel weet dat men gelijk heeft, maar je er nog niet aan toe bent om daar voor jezelf ook aan toe te geven) dan heeft het weinig zin om die strijd aan te gaan.
Ik denk dus dat je bij jezelf moet beginnen. Welke feedback heb je gekregen en in hoeverre moet jij je dat aantrekken? Je schreef ook iets over onzekerheid. Ben je onzeker omdat je stiekem voelt dat dit het niet voor je is, of ben je onzeker omdat je juist zeker weet dat het wel wat voor je was en de oneerlijkheid van de situatie jou uit balans bracht? Ga (snel!) aan de slag om deze gevoelens en gedachten op een rijtje te krijgen, zodat je vervolgens heel bewust kunt kiezen voor het alsnog najagen van je dromen of misschien juist voor het formuleren van andere dromen.
Ik ga kijken of het het zin heeft en zo ja, dan ga ik ervoor. Maar de gedachte geeft geen troost voor mijn gevoelens, maar dat is ook iets wat ik moet leren mee om te gaan.
Overigens, het is definitief, dus het enige wat ik nu nog kan doen is damage control. Het is iets, dat wel.
Feedback is gedeeltelijk onterecht vind ik, daarnaast schort het aan de begeleiding. Maar ik ga zeker werken aan de zaken, zoals de onzekerheid, die wel een kern van waarheid hebben en dus een leerpunt zijn voor mij. Echter liggen deze wat dieper en zijn niet zo makkelijk op te lossen door alleen te denken dat ik het anders ga doen. Ik ga het constructiever aanpakken. Dat is het leven voor mij ook prettiger en hopelijk draagt het bij aan het beter functioneren.
Thanks voor je post
Motiveert en bevestigd wel wat ik moet (gaan) doen.
[...]
Als jij er van overtuigd bent dat de keuze die voor jou gemaakt is, oneerlijk was, dan kun je daar bezwaar tegen maken. Als je het echt niet vindt kloppen, dan kun je de strijd aangaan. En dan zou ik daar vol voor gaan en doorvechten totdat je in het gelijk gesteld wordt.
Als je het heel vervelend vindt, maar je die keuze eigenlijk ook wel snapt (en misschien zelfs wel weet dat men gelijk heeft, maar je er nog niet aan toe bent om daar voor jezelf ook aan toe te geven) dan heeft het weinig zin om die strijd aan te gaan.
Ik denk dus dat je bij jezelf moet beginnen. Welke feedback heb je gekregen en in hoeverre moet jij je dat aantrekken? Je schreef ook iets over onzekerheid. Ben je onzeker omdat je stiekem voelt dat dit het niet voor je is, of ben je onzeker omdat je juist zeker weet dat het wel wat voor je was en de oneerlijkheid van de situatie jou uit balans bracht? Ga (snel!) aan de slag om deze gevoelens en gedachten op een rijtje te krijgen, zodat je vervolgens heel bewust kunt kiezen voor het alsnog najagen van je dromen of misschien juist voor het formuleren van andere dromen.
Ik ga kijken of het het zin heeft en zo ja, dan ga ik ervoor. Maar de gedachte geeft geen troost voor mijn gevoelens, maar dat is ook iets wat ik moet leren mee om te gaan.
Overigens, het is definitief, dus het enige wat ik nu nog kan doen is damage control. Het is iets, dat wel.
Feedback is gedeeltelijk onterecht vind ik, daarnaast schort het aan de begeleiding. Maar ik ga zeker werken aan de zaken, zoals de onzekerheid, die wel een kern van waarheid hebben en dus een leerpunt zijn voor mij. Echter liggen deze wat dieper en zijn niet zo makkelijk op te lossen door alleen te denken dat ik het anders ga doen. Ik ga het constructiever aanpakken. Dat is het leven voor mij ook prettiger en hopelijk draagt het bij aan het beter functioneren.
Thanks voor je post
Motiveert en bevestigd wel wat ik moet (gaan) doen.