Psyche
alle pijlers
Verdriet om ander toekomstperspectief
dinsdag 11 februari 2014 om 22:42
Ik heb de afgelopen dagen nagedacht of ik een topic zou openen op het forum, waar ik altijd antwoord kreeg op mijn problemen. Hoe groot en klein het ook is. En veel vaker kreeg ik antwoorden/oplossingen door het lezen van andere topics op vragen die ik niet had (snappen jullie hem nog )
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
Ik heb vooral nagedacht wat ik uit het topic zou willen halen en of ik het wel zou doen omdat ik het ook fijn vind om een beetje anoniem te blijven. Uiteindelijk hier toch het topic, want ik ben eruit wat ik zou willen hiermee
Ik heb recent iets meegedeeld kregen waardoor mijn toekomst in duigen viel. Nou ja, mijn toekomstbeeld. Ik voel mij leeg, verdoofd, verdrietig (zonder het echt te kunnen voelen) en ook heel erg boos om wat er gebeurd is. Ik weet gewoon niet wat ik met mijzelf aan moet. Voel mij verloren. Ik heb al veel vriendinnen gesproken en alles van A tot Z geanalyseerd, maar voel mij nog steeds zo onrustig. Ik denk nog steeds dat het een grapje is en dat het overmorgen mijn toekomstbeeld nog steeds realiteit word....Maar emotioneel komt het gewoon nog steeds niet binnen.
Dus lieve forummers, hebben jullie weleens te maken gehad met dat je toekomstbeeld totaal in duigen viel? Allerlei dromen voor de toekomst waarvan weinig uitkomt. Etc. etc etc. Hoe was dat voor jullie? Wat deden jullie om je beter te voelen of wat deden jullie überhaupt in die periode? Hoe voel je je nu achteraf of misschien heb je er nog steeds mee te maken? Rationeel weet ik dat uiteindelijk het 'wel goedkomt', one way or another. Maar ik kan mij het niet voorstellen dat ik het ooit zo ga voelen.
Om steun te krijgen en kracht te putten (oh men, ik klink heel dramatisch zo....) en hopelijk kan dit topic wat mij betekenen en voor anderen in een soortgelijke situatie
vrijdag 14 februari 2014 om 16:08
Wat dacht jij nou TO? Dat je die Wajonguitkering voor de fun hebt gekregen?
Lekker makkelijk studeren, zonder de financiele noodzaak bijbaantjes te hoeven doen, en na je studie die prachtige baan bemachtigen?
(en als het effe kon, zonder te werkgever iets te vertellen, want ja, schaamte he en zo erg was het nou ook weer niet).
Tenminste, ik neem voor het gemak aan, dat dit je probleem was/is, want ik heb niet de gelegenheid gehad je verhaal te lezen.
En nou ben je met je dikke kont patsboem in de realiteit terecht gekomen. Niet goed genoeg voor het niveau waarin jij jezelf had zien schitteren. Toch niet slim genoeg om dit scenario te kunnen voorzien. En ook niet eerlijk genoeg om je verhaal hier te doen.
Bah.
Lekker makkelijk studeren, zonder de financiele noodzaak bijbaantjes te hoeven doen, en na je studie die prachtige baan bemachtigen?
(en als het effe kon, zonder te werkgever iets te vertellen, want ja, schaamte he en zo erg was het nou ook weer niet).
Tenminste, ik neem voor het gemak aan, dat dit je probleem was/is, want ik heb niet de gelegenheid gehad je verhaal te lezen.
En nou ben je met je dikke kont patsboem in de realiteit terecht gekomen. Niet goed genoeg voor het niveau waarin jij jezelf had zien schitteren. Toch niet slim genoeg om dit scenario te kunnen voorzien. En ook niet eerlijk genoeg om je verhaal hier te doen.
Bah.
vrijdag 14 februari 2014 om 16:38
quote:blijekip schreef op 14 februari 2014 @ 16:01:
[...]
Het heeft wat zuigends, Lovestar. Maar je kan op een bepaalde manier wel reflecteren en je ziet dat je inderdaad veel hebt gevraagd en weinig hebt gegeven. Dat siert je wel, echter lijkt het in sommige posts alsof je iedereen naar de mond praat. Over alle reacties schrijf je dat het begrijpelijk is en dan vraag je weer of ze willen geven. Het klopt niet, wat je letterlijk schrijft en wat je uitdraagt.Dit inderdaad.
[...]
Het heeft wat zuigends, Lovestar. Maar je kan op een bepaalde manier wel reflecteren en je ziet dat je inderdaad veel hebt gevraagd en weinig hebt gegeven. Dat siert je wel, echter lijkt het in sommige posts alsof je iedereen naar de mond praat. Over alle reacties schrijf je dat het begrijpelijk is en dan vraag je weer of ze willen geven. Het klopt niet, wat je letterlijk schrijft en wat je uitdraagt.Dit inderdaad.
vrijdag 14 februari 2014 om 22:07
@lovestar je snapt het echt niet he. Een kind verliezen is niet ontzettend naar, dat is rouwen en je toekomstperspectief (tijdelijk!) verliezen. Als je echt zo weinig inlevingsvermogen hebt dat je niet kunt begrijpen dat een kind verliezen niet valt onder de noemer 'ontzettend naar', terwijl je het bij een slechte stage wel durft te hebben wel over rouw en het verlies van een toekomstperspectief dan ben ik er wel klaar mee.
vrijdag 14 februari 2014 om 22:15
Pfffffff pagina's of reacties in te trend: "ja, ik begrijp je MAARRRR's"
Het is zo enorm nietszeggend allemaal. Vragen dat kun je wel, het is haast alsof je materiaal aan het verzamelen bent voor een scriptie ofzoiets.
Ik heb geen idee waarom je van studie/beroepskeuze moet veranderen, wellicht is er ook hier sprake geweest van een gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik zou ook opnieuw dit topic proberen maar dan met een duidelijkere insteek en hopelijk ook iets meer inhoudelijk geven asjeblieft.
Het is zo enorm nietszeggend allemaal. Vragen dat kun je wel, het is haast alsof je materiaal aan het verzamelen bent voor een scriptie ofzoiets.
Ik heb geen idee waarom je van studie/beroepskeuze moet veranderen, wellicht is er ook hier sprake geweest van een gebrek aan inlevingsvermogen.
Ik zou ook opnieuw dit topic proberen maar dan met een duidelijkere insteek en hopelijk ook iets meer inhoudelijk geven asjeblieft.
Optimist tot in de kist!