Twijfelen over woonplaats: dorp/stad?

quote:elninjoo schreef op 14 mei 2014 @ 15:42:

[...]



Tja, buiten dat ik geen stadsmens ben hou ik ook niet van het nachtleven, dus daar zou je mij niet blij mee maken. Buiten dat het me een kapitaal kost om m'n auto daar 'n weekend te stallen en dan nog maar afwachten in welke staat ik 'm terugvindt met al dat tuig wat er daar rondloopt. Verder vind ik bij mijn vrienden in A'dam logeren (mooi appartement vlakbij Vondelpark) niet echt plezierig wegens de hele nacht door lawaai van sirenes en zuiplappen op straat. Ben dan echt weer heel blij dat ik weer terug mag naar m'n rustige dorpje.Dus jij gaat nooit bij vrienden op bezoek die misschien niet op een wijze wonen die jij ideaal vindt? Tja, dat kan. De meeste mensen die ik ken, zijn hier een stuk flexibeler in. Bovendien valt het met vernieling en lawaai enorm mee, maar daar zullen we het nooit over eens worden. Waarschijnlijk wordt jij ook geen vrienden met mensen die een andere levensstijl erop nahouden.

Ik ga er wel op bezoek, maar het is niet mijn lievelingsuitje vanwege de stadse ongemakken. Gelukkig hebben ze ook nog een bungalow in een kustplaatsje, daar vind ik 't een stuk aangenamer.

Ik heb hier in mijn boshut trouwens ook wel 'ns vrienden te logeren die gék worden van de fluitende vogels en daar slaap ik nu juist weer lekker op

Dus je vraagt je af of een leven alleen leuker is in Amsterdam dan in een dorp. Ik weet in elk geval dat het leven alleen in Amsterdam héél leuk is (kan zijn)! Er zijn veel meer mede-vrijgezellen, dus snel contacten met wie je wat kunt ondernemen, het is ook niet raar om alleen te zijn, ontzettend veel te doen, etc. Zelf woon ik nu in een kleinere stad en dat lijkt me al enorm slaapverwekkend als ik nu nog alleen was geweest.



Maar als ik het goed begrijp ben je 'bang' om over tien jaar nog alleen te zijn? Je bent denk ik nog vrij jong, want net afgestudeerd. In tien jaar kan er veel gebeuren hoor! Ik vraag me af of je je leven nou moet inrichten op hoe het (heel) misschien is over tien jaar... De meeste mensen vinden uiteindelijk wel een partner. Waarom twijfel je daar zo aan?

Kelov,



Ik zal je met pijn in mijn hartje iets opbiechten over 'mijn' stad Amsterdam.

24 jaar geleden ben ik hier geboren en ik ben hier nooit weggegaan. Basisschool, middelbare school, studeren, vriendjes, alles was in Amsterdam. Behalve een paar x wat langer naar het buitenland.



En wat híéld ik van Amsterdam. Lekker op mijn fietsje naar de toko, overal terrasjes, altijd uit kunnen gaan en altijd wat te doen, bioscoop dichtbij, leuke restaurants dichtbij, de sfeer, 's avonds met z'n allen op de grachten lopen als het vroor, 's zomers tot in de kleine uurtjes genieten van wijntjes op het terras, zwemmen in het IJ, in de luwte van je dakterras met een muziekje lekker picknicken, barbecuen in het Vondelpark, koffie halen onderweg op de fiets naar school en ga zo maar door. Ik vond het héérlijk.

Ik woonde in Watergraafsmeer op kosten van pa.



Maar ja, toen werd het op kosten van Voetjes. En Voetjes had wat minder geld te besteden dan pa. Voetjes vond vriend en dankzij connecties wonen we nu midden in een van de drukste winkelstraten van Amsterdam. We betalen niet zoveel, 700eur incl, maar hebben wel maar 35m2 met zijn tweetjes, zelf moeten verbouwen, we delen wel wasmachine en droger met luidruchtige bovenburen die elke nacht tot 5 uur 's ochtends wakker zijn en vrienden uitnodigen/videogames spelen, we hebben geen eigen opgang, het is áltijd een lawaai voor onze deur en in onze straat, we hebben geen buitenruimte, geen uitzicht, geen zonlicht dat naar binnenvalt.

Inmiddels heb ik het ook druk met mijn studie. Ik ga binnenkort co-schappen lopen. Vriend en ik hebben ons verloofd en willen trouwen en kindjes proberen te krijgen. Maar dat gaat hier niet lukken.



Dus, vol goede moed op zoek naar een woning op de woningmarkt. Vrije sector komen we niet voor in aanmerking. De goedkoopste vrije sectorwoning kost 800eur per maand en daarvoor moet je minstens 3200eur bruto per maand verdienen om erin te mogen. Sociale huur dan? Komen we nog NET voor in aanmerking, maar woningnet is niet onder de indruk van onze 8 jaar wachttijd, we staan in Zuidoost nog steeds op plek nummer 25-75.



Via vrienden dan? Die weten niks voor onbepaalde tijd voor 2 personen Particulieren? Verschrikkelijk duur. Sleutelgeld betalen? Dat komt al gauw neer op 4000 euro, die zie je nooit meer terug, dat vind ik nog al zonde. Op zich hoef ik dit huis niet uit, dan toch maar liever hier, waar ik niet kan slapen van de herrie, waar de toeristen mijn portiek onderkotsen, waar mijn huis áltijd ruikt naar die lunchtent van hier beneden hoe hard ik ook boen, waar we uit onze voegen barsten qua spullen.

Kopen is voor ons geen optie, het is wel betaalbaar, maar wat als ik ergens anders moet specialiseren na mijn coschappen? Wat als mijn vriend elders in NL werk vindt? Nee een koophuis dat willen we nog niet, dat is gewoon niet praktisch met de huidige woningmarkt, zitten we straks met een restschuld.



Maar wat doen we eigenlijk nog wel in de stad? 's Avonds komen we moe thuis en hebben we nog net genoeg fut om naar de Appie te gaan om te koken.. De toko heb ik al in geen maanden gezien, uitgaan doe ik allang niet meer, mijn fiets wordt voortdurend in elkaar getrapt, mijn huis levert me voornamelijk stress in plaats van genot op.



Waarom vind ik het toch moeilijk om weg te gaan? Amsterdam is mijn thuis, mijn stad, ik hou er ook van. Al mijn vrienden wonen hier, ik heb hier leren fietsen, ik kom langs de speeltuintjes waar ik heb gespeeld. Ik hou van Amsterdam. Maar niet van Amsterdam centrum. Terug naar watergraafsmeer o.i.d. lijkt onhaalbaar dus inmiddels zijn wij toch echt serieus aan het overwegen om weg te gaan. Ik heb al een paar keer gezegd ja-ikgawel-nee-ikgatochniet. Ik ken niemand in een andere stad/dorp, ik moet dan helemaal opnieuw beginnen.

Maar ik moet hier weg, voor ik een hekel krijg aan mijn stad, waar ik zo van hield. Mijn grootste vraag is echter: als ik daar een leven heb opgebouwd en ik ben wel rijk genoeg, wil ik dan nog terug? Ik wil niet niet meer naar Amsterdam willen. Maar dat ik nu misschien weg wil zegt misschien al genoeg: ik hou niet meer van Amsterdam zoals ik ervan hield.



Sorry, enorm lang verhaal, maar ik dacht: misschien zijn de omgekeerde overpeinzingen ook wel eens goed om aan te horen Ik snap je dus wel degelijk, ik zit met hetzelfde probleem. Alleen mijn afweging is realistisch kijken naar waar we een betaalbaar huis kunnen vinden in een prettige buurt. Hier lukt dat gewoon vooralsnog niet.



Wat 'itcht' er bij jou en is het dat waard?

Ohja, ik heb al 2 jaar niet zonder oordoppen geslapen. Wel chronische oorontsteking inmiddels.

quote:Kelov schreef op 14 mei 2014 @ 16:58:

[...]





Haha, dankjewel dat je de moeite neemt zo uitgebreid te reageren (iedereen trouwens!!)



Ik denk dat wij ergens hetzelfde willen voor de fase waarin jij je al bevindt, maar ik nog niet. En hoe mijn leven er nu uitziet, duurt de fase van samenwonen en plannen voor de toekomst maken met een partner, gewoon nog even. In de zin van: ik ben vrijgezel. Daarom voelt het alsof ik het nu moet doen. Of juist niet. Het is in ieder geval allemaal niet zo haalbaar met mijn budget, en dat is natuurlijk ook een zwaarwegend argument. Dank, het zorgt inderdaad voor een ander perspectief!



Ik denk dat als je naar de stad gaat om een man te zoeken, je er net zo snel een zult vinden als wanneer je in je dorp blijft wonen. Ik denk dat als je naar de stad komt om te feesten, je hier een geweldige tijd hebt. Ik denk dat als je een flinke zak geld hebt, je hier kunt investeren in een mooi huis, je hier sowieso een geweldige tijd hebt.

Als je net bezig bent met aan je carrière bouwen, een klein budget hebt en je wil eigenlijk verder bouwen aan die carrière en dat gezinsleven, dan zou ik niet hierheen komen.



Ik wou het eerst allemaal helemaal niet, ik vond het hier heerlijk, ik bleef voor altijd single en ik ging hier vooral NOOIT weg. En nu zijn gewoon andere dingen belangrijk en nu duurt het voor mij opeens ook heel erg lang voordat ik dat vind waar ik naar op zoek ben.



Al zou weer weggaan als je daar behoefte aan hebt voor jou misschien veel makkelijker zijn, want je kent al een dorp. Maar ja dan moet de man met wie je een gezinnetje wil maar net daarheen willen verhuizen. Anders moet je wéér ergens opnieuw beginnen over een paar jaar.



't Is trouwens niet overal zo zoals voor mijn deur hè, ik heb jarenlang hier met heel veel plezier gewoond. Alleen wel in mijn vaders investering van 4 ton en het duurt nog wel een tijdje voordat wij dat kunnen ophoesten vrees ik. Als je geld hebt, is in de stad wonen helemaal fantastisch of als je iemand bent die gek is op heel klein wonen en die een hekel heeft aan naar buiten gaan, dan is in de stad wonen op een klein budget ook fantastisch



Maar je kan altijd gaan zoeken naar huizen. Je kunt zomaar geluk hebben! En als je kunt kopen is er wel iets meer te vinden dan met huren, maar ja die stap moet je wel durven maken. Of eerst een kamertje, paar maandjes kijken hoe het bevalt.. Kan je altijd nog beslissen

quote:Kelov schreef op 14 mei 2014 @ 16:50:

[...]

Nouja, niet echt bang, maar ik vind het leven nu alleen niet echt leuk genoeg. Ik wil alleen niet dat een man mijn leven wél leuk genoeg maakt, want dat maakt me afhankelijk. Vandaar dat ik vooral heel tevreden wil zijn met mezelf en mij eigen leven, waardoor ik het als een aanvulling kan zien. En ik kan me voorstellen dat een 'stads' leven me daarbij kan helpen...



Op zich heel goed om niet afhankelijk te willen zijn van een man en tevreden te zijn. Maar er is geen mogelijkheid om alle onzekerheid uit je leven te weren. Stel dat je in de stad gaat wonen, dat verandert toch niks aan het fijn dat je ooit, heel misschien, eventueel, met iemand samen zou willen zijn?



Je kunt je niet overal voor indekken. En een relatie willen is een normaal verlangen. Afhankelijk zijn is niet goed, maar je moet het niet overdrijven.

Misschien moeten jullie voor een half jaartje van huis ruilen en kijken hoe dat bevalt

quote:voetjesinhetzand schreef op 14 mei 2014 @ 16:46:

Kelov,



Ik zal je met pijn in mijn hartje iets opbiechten over 'mijn' stad Amsterdam.

24 jaar geleden ben ik hier geboren en ik ben hier nooit weggegaan. Basisschool, middelbare school, studeren, vriendjes, alles was in Amsterdam. Behalve een paar x wat langer naar het buitenland.



En wat híéld ik van Amsterdam. Lekker op mijn fietsje naar de toko, overal terrasjes, altijd uit kunnen gaan en altijd wat te doen, bioscoop dichtbij, leuke restaurants dichtbij, de sfeer, 's avonds met z'n allen op de grachten lopen als het vroor, 's zomers tot in de kleine uurtjes genieten van wijntjes op het terras, zwemmen in het IJ, in de luwte van je dakterras met een muziekje lekker picknicken, barbecuen in het Vondelpark, koffie halen onderweg op de fiets naar school en ga zo maar door. Ik vond het héérlijk.

Ik woonde in Watergraafsmeer op kosten van pa.



Maar ja, toen werd het op kosten van Voetjes. En Voetjes had wat minder geld te besteden dan pa. Voetjes vond vriend en dankzij connecties wonen we nu midden in een van de drukste winkelstraten van Amsterdam. We betalen niet zoveel, 700eur incl, maar hebben wel maar 35m2 met zijn tweetjes, zelf moeten verbouwen, we delen wel wasmachine en droger met luidruchtige bovenburen die elke nacht tot 5 uur 's ochtends wakker zijn en vrienden uitnodigen/videogames spelen, we hebben geen eigen opgang, het is áltijd een lawaai voor onze deur en in onze straat, we hebben geen buitenruimte, geen uitzicht, geen zonlicht dat naar binnenvalt.

Inmiddels heb ik het ook druk met mijn studie. Ik ga binnenkort co-schappen lopen. Vriend en ik hebben ons verloofd en willen trouwen en kindjes proberen te krijgen. Maar dat gaat hier niet lukken.



Dus, vol goede moed op zoek naar een woning op de woningmarkt. Vrije sector komen we niet voor in aanmerking. De goedkoopste vrije sectorwoning kost 800eur per maand en daarvoor moet je minstens 3200eur bruto per maand verdienen om erin te mogen. Sociale huur dan? Komen we nog NET voor in aanmerking, maar woningnet is niet onder de indruk van onze 8 jaar wachttijd, we staan in Zuidoost nog steeds op plek nummer 25-75.



Via vrienden dan? Die weten niks voor onbepaalde tijd voor 2 personen Particulieren? Verschrikkelijk duur. Sleutelgeld betalen? Dat komt al gauw neer op 4000 euro, die zie je nooit meer terug, dat vind ik nog al zonde. Op zich hoef ik dit huis niet uit, dan toch maar liever hier, waar ik niet kan slapen van de herrie, waar de toeristen mijn portiek onderkotsen, waar mijn huis áltijd ruikt naar die lunchtent van hier beneden hoe hard ik ook boen, waar we uit onze voegen barsten qua spullen.

Kopen is voor ons geen optie, het is wel betaalbaar, maar wat als ik ergens anders moet specialiseren na mijn coschappen? Wat als mijn vriend elders in NL werk vindt? Nee een koophuis dat willen we nog niet, dat is gewoon niet praktisch met de huidige woningmarkt, zitten we straks met een restschuld.



Maar wat doen we eigenlijk nog wel in de stad? 's Avonds komen we moe thuis en hebben we nog net genoeg fut om naar de Appie te gaan om te koken.. De toko heb ik al in geen maanden gezien, uitgaan doe ik allang niet meer, mijn fiets wordt voortdurend in elkaar getrapt, mijn huis levert me voornamelijk stress in plaats van genot op.



Waarom vind ik het toch moeilijk om weg te gaan? Amsterdam is mijn thuis, mijn stad, ik hou er ook van. Al mijn vrienden wonen hier, ik heb hier leren fietsen, ik kom langs de speeltuintjes waar ik heb gespeeld. Ik hou van Amsterdam. Maar niet van Amsterdam centrum. Terug naar watergraafsmeer o.i.d. lijkt onhaalbaar dus inmiddels zijn wij toch echt serieus aan het overwegen om weg te gaan. Ik heb al een paar keer gezegd ja-ikgawel-nee-ikgatochniet. Ik ken niemand in een andere stad/dorp, ik moet dan helemaal opnieuw beginnen.

Maar ik moet hier weg, voor ik een hekel krijg aan mijn stad, waar ik zo van hield. Mijn grootste vraag is echter: als ik daar een leven heb opgebouwd en ik ben wel rijk genoeg, wil ik dan nog terug? Ik wil niet niet meer naar Amsterdam willen. Maar dat ik nu misschien weg wil zegt misschien al genoeg: ik hou niet meer van Amsterdam zoals ik ervan hield.



Sorry, enorm lang verhaal, maar ik dacht: misschien zijn de omgekeerde overpeinzingen ook wel eens goed om aan te horen Ik snap je dus wel degelijk, ik zit met hetzelfde probleem. Alleen mijn afweging is realistisch kijken naar waar we een betaalbaar huis kunnen vinden in een prettige buurt. Hier lukt dat gewoon vooralsnog niet.



Wat 'itcht' er bij jou en is het dat waard?Dank voor je verhaal. De afgelopen tijd heb ik weer veel heimwee gehad, maar nu weet ik weer precies waarom ik de keuze heb gemaakt om uit A'dam weg te gaan, met twee kleine kinderen. Dit zet het weer in perspectief!

quote:Aureel schreef op 14 mei 2014 @ 17:23:

[...]





Dank voor je verhaal. De afgelopen tijd heb ik weer veel heimwee gehad, maar nu weet ik weer precies waarom ik de keuze heb gemaakt om uit A'dam weg te gaan, met twee kleine kinderen. Dit zet het weer in perspectief!Graag gedaan

quote:Discovery schreef op 14 mei 2014 @ 17:23:

Misschien moeten jullie voor een half jaartje van huis ruilen en kijken hoe dat bevalt Je mag best een nachtje komen logeren hoor TO

Ik heb het hele topic doorgelezen en volgens mij is er maar 1 cliché van toepassing:



Je kunt beter spijt krijgen van de dingen die je wel gedaan hebt, dan van de dingen die je niet gedaan hebt.



Lekker gaan TO, kan jou het schelen dat je je kriebels niet perse onder woorden kunt brengen. Daarom kriebelen ze nog wel. En als het niet bevalt, kom je gewoon weer terug. Ook geen drama. Dan heb je het in ieder geval geprobeerd.



(en wat betreft die vent; misschien is het wel een dorpsjongen die ook even behoefte had aan de grote stad. Hij kan overal lopen)

Hey Kelov, ik was even benieuwd of je al op (nieuwe) gedachten bent gekomen?

quote:Kelov schreef op 06 april 2015 @ 04:49:

[...]



Wow, bijna een jaar later zie ik je bericht pas, sorry!



Reden dat ik dit topic op zoek, isdat ik dinsdag via een collega bij een huurhuisje kan kijken dat veel geld kost, maar relatief gezien voor Amsterdamse begrippen niet duur is.. en ik ben al twee keer door de straat gereden en wat ben ik blij als ik daarna weer door kan rijden.. het voelt inmiddels een beetje als een moetje. Collega's verklaren me voor gek als ik het niet doe, en ik kan er al een paar dagen niet van slapen. Ik ben zó bang voor spijt,van evt. verhuizen maar ook van blijven. Durf ik de stap niet te nemen of wil ik het in mijn hart gewoon niet? Ik heb er buikpijn van...



Als het als 'moeten' voelt, doe het dan niet. Alleen gaan als jij het in volledige overtuiging wilt kiezen.

Je vindt de straat waar het huis is nu al niks. Je collega's hoeven er niet te wonen...

Als je zo hard twijfelt, klinkt het niet verstandig om te verhuizen.



Wat ontzettend jammer dat je al een paar dagen niet kunt slapen hierom. Ik snap niet goed waarom je dit jezelf aandoet.



Heel veel sterkte met je dilemma!

Zou het dan maar niet doen en op den duur met kinderen lijkt het mij helemaal niets midden in Amsterdam.