Thuis
alle pijlers
Katten wegdoen
dinsdag 24 juni 2014 om 23:34
Hallo iedereen,
Ik ben altijd iemand geweest die zei dat ik mijn katten nooit zou wegdoen. Dat je kiest voor een kat en die verantwoordelijkheid moet dragen. Ik hou zielsveel van mijn beestjes en ben ze dankbaar voor alle liefde en steun die ze mij de afgelopen 8 jaar hebben gegeven. Ik heb zo goed mogelijk geprobeerd om voor ze te zorgen wat erin heeft geresulteerd dat het sociale, eigenzinnige en toch aanhankelijke katten zijn.
Nu ben ik op een punt beland in mijn leven dat ik achterom kijk en totaal niet gelukkig ben met de beslissingen die ik tot nog toe heb gemaakt. Het leven dat ik al jaren lijdt, wordt steeds meer een zware last en ik heb zwaar de behoefte om op zoek te gaan naar mijn passie en mijn dromen te verwezenlijken.
Ik heb onlangs gesolliciteerd bij een groot bedrijf in het midden oosten. Het werk houdt in dat ik veel zou reizen. Een passie die ik al van kleins af aan heb gehad. Op dit moment ben ik al voor een groot deel die richting uit aan het leven.
Toch is het enige wat mij weerhoudt en pijn doet, mijn katten. Want ik weet dat het onmogelijk is om ze mee te nemen. Ik voel me zeer schuldig en ik ben bang dat ik een groot gemis ga voelen, maar van de andere kant wil ik ook gelukkig zijn met mijn leven.
Ik zal mijn katten nooit naar een asiel brengen. Als ik dergelijk werk zou krijgen, dan zou ik alles in het werk stellen om mijn katjes ergens onder te brengen waarvan ik weet dat ze het goed hebben. Het liefst bij familie of vrienden zodat ik ze nog kan bezoeken.
Nu is mijn vraag, wat vinden jullie van mijn beslissing? Heeft iemand misschien tips. Ik vind dit een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven.
Ik vraag me ook af in hoeverre zal een kat zijn baasje echt missen als hij een goed thuis elders vind? Heeft iemand van jullie een kat overgenomen die eerst een lief ander baasje had? Ik weet dat het in het begin nooit leuk zou zijn voor ze, maar hoop toch dat ze dan naar verloop van tijd hun draai kunnen vinden:)
Ik ben altijd iemand geweest die zei dat ik mijn katten nooit zou wegdoen. Dat je kiest voor een kat en die verantwoordelijkheid moet dragen. Ik hou zielsveel van mijn beestjes en ben ze dankbaar voor alle liefde en steun die ze mij de afgelopen 8 jaar hebben gegeven. Ik heb zo goed mogelijk geprobeerd om voor ze te zorgen wat erin heeft geresulteerd dat het sociale, eigenzinnige en toch aanhankelijke katten zijn.
Nu ben ik op een punt beland in mijn leven dat ik achterom kijk en totaal niet gelukkig ben met de beslissingen die ik tot nog toe heb gemaakt. Het leven dat ik al jaren lijdt, wordt steeds meer een zware last en ik heb zwaar de behoefte om op zoek te gaan naar mijn passie en mijn dromen te verwezenlijken.
Ik heb onlangs gesolliciteerd bij een groot bedrijf in het midden oosten. Het werk houdt in dat ik veel zou reizen. Een passie die ik al van kleins af aan heb gehad. Op dit moment ben ik al voor een groot deel die richting uit aan het leven.
Toch is het enige wat mij weerhoudt en pijn doet, mijn katten. Want ik weet dat het onmogelijk is om ze mee te nemen. Ik voel me zeer schuldig en ik ben bang dat ik een groot gemis ga voelen, maar van de andere kant wil ik ook gelukkig zijn met mijn leven.
Ik zal mijn katten nooit naar een asiel brengen. Als ik dergelijk werk zou krijgen, dan zou ik alles in het werk stellen om mijn katjes ergens onder te brengen waarvan ik weet dat ze het goed hebben. Het liefst bij familie of vrienden zodat ik ze nog kan bezoeken.
Nu is mijn vraag, wat vinden jullie van mijn beslissing? Heeft iemand misschien tips. Ik vind dit een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven.
Ik vraag me ook af in hoeverre zal een kat zijn baasje echt missen als hij een goed thuis elders vind? Heeft iemand van jullie een kat overgenomen die eerst een lief ander baasje had? Ik weet dat het in het begin nooit leuk zou zijn voor ze, maar hoop toch dat ze dan naar verloop van tijd hun draai kunnen vinden:)
vrijdag 27 juni 2014 om 13:15
quote:GarciaCM schreef op 27 juni 2014 @ 11:12:
[...]
Heb zelf meerdere malen asieldieren gehad. Altijd werd erbij gezegd dat er onaangekondigd een huisbezoek zou worden afgelegd op enig moment en dat er contact zou worden gehouden. Nooit iemand gezien of gehoord. Bij niet een van de dieren.
Wat ik al eerder zei, mijn vriendin neemt heel vaak oude katten uit het asiel die geen ander huisje meer kunnen krijgen. Ze heeft de ruimte en het geld om ze alles te geven wat ze nodig hebben.
Maar bij haar ondanks dat ze het al 20? jaar doet heeft ze ook wel eens katten toegewezen die niet bij andere kunnen dus een drama werd. Van een bezoekje heb ik nog nooit gehoord, ja wel in theorie maar iedereen die ik ken, en zeker die vriendin die ontzettend veel oudere katten een fijne oude dag geeft, hebben nog nooit een bezoekje gehad hoor.
[...]
Heb zelf meerdere malen asieldieren gehad. Altijd werd erbij gezegd dat er onaangekondigd een huisbezoek zou worden afgelegd op enig moment en dat er contact zou worden gehouden. Nooit iemand gezien of gehoord. Bij niet een van de dieren.
Wat ik al eerder zei, mijn vriendin neemt heel vaak oude katten uit het asiel die geen ander huisje meer kunnen krijgen. Ze heeft de ruimte en het geld om ze alles te geven wat ze nodig hebben.
Maar bij haar ondanks dat ze het al 20? jaar doet heeft ze ook wel eens katten toegewezen die niet bij andere kunnen dus een drama werd. Van een bezoekje heb ik nog nooit gehoord, ja wel in theorie maar iedereen die ik ken, en zeker die vriendin die ontzettend veel oudere katten een fijne oude dag geeft, hebben nog nooit een bezoekje gehad hoor.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
vrijdag 27 juni 2014 om 13:36
quote:Happy07 schreef op 25 juni 2014 @ 12:07:
Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen, had ik katten. Hij bleek allergisch te zijn. En dat werd van kwaad (niesbui en tranende ogen) tot erger (benauwdheid, huiduitslag en doorlopend verkouden). Op enig moment (toen de relatie echt heel serieus werd) heb ik toen gekozen voor het weggeven van mijn (ras)katten. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Gelukkig kon ik een goed adres vinden.
Na een paar weken ben ik nog een keertje wezen kijken; de katten hadden het geweldig naar hun zin en hadden geen enkele aandacht voor mij, anders dan ze voor een andere willekeurige voorbijganger hadden...
De deuk in mijn ego was groter dan het nadeel van hun verhuizing ooit voor hen is geweest.
Natuurlijk hou je ze liever zelf.
Natuurlijk is dit niet je eerste keus.
Maar een kat redt zich wel als je een goed nieuw adres weet te vinden. Echt waar.
Succes met de sollicitatie. Ik hoop dat het gaat brengen waar je naar op zoek bent.
+1
Hier een lekkere sufmuts die al sinds zij 12 weken oud was bij mij is. Ik ben gek op haar maar als ik twee weken op vakantie ga en vriendin zorgt voor haar dan is zij net zo happy.
Niet best voor mijn ego maar kat redt zich wel
Toen ik mijn huidige vriend leerde kennen, had ik katten. Hij bleek allergisch te zijn. En dat werd van kwaad (niesbui en tranende ogen) tot erger (benauwdheid, huiduitslag en doorlopend verkouden). Op enig moment (toen de relatie echt heel serieus werd) heb ik toen gekozen voor het weggeven van mijn (ras)katten. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Gelukkig kon ik een goed adres vinden.
Na een paar weken ben ik nog een keertje wezen kijken; de katten hadden het geweldig naar hun zin en hadden geen enkele aandacht voor mij, anders dan ze voor een andere willekeurige voorbijganger hadden...
De deuk in mijn ego was groter dan het nadeel van hun verhuizing ooit voor hen is geweest.
Natuurlijk hou je ze liever zelf.
Natuurlijk is dit niet je eerste keus.
Maar een kat redt zich wel als je een goed nieuw adres weet te vinden. Echt waar.
Succes met de sollicitatie. Ik hoop dat het gaat brengen waar je naar op zoek bent.
+1
Hier een lekkere sufmuts die al sinds zij 12 weken oud was bij mij is. Ik ben gek op haar maar als ik twee weken op vakantie ga en vriendin zorgt voor haar dan is zij net zo happy.
Niet best voor mijn ego maar kat redt zich wel
zaterdag 28 juni 2014 om 06:56
quote:GarciaCM schreef op 27 juni 2014 @ 11:12:
Heb zelf meerdere malen asieldieren gehad. Altijd werd erbij gezegd dat er onaangekondigd een huisbezoek zou worden afgelegd op enig moment en dat er contact zou worden gehouden. Nooit iemand gezien of gehoord. Bij niet een van de dieren.Het asiel waar ik vrijwilliger ben heeft gelukkig een grote groep vrijwilligers (ca. 60 mensen) waar ze een beroep op kunnen doen. De honden worden tweemaal per dag uitgelaten en ongewenst gedrag (trekken aan de lijn, angstbijten) wordt zoveel mogelijk afgeleerd, de katten krijgen iedere middag bezoek van 2 vrijwilligers die de katten niet alleen aaien en knuffelen, maar vooral de angstige katten proberen te laten wennen aan andere mensen, en ook de 'nazorgploeg' die huisbezoekjes aflegt zijn vrijwilligers. Niet ieder asiel beschikt over voldoende vrijwilligers om dit allemaal draaiende te houden, de zorg voor de dieren staat altijd voorop, dus de nazorgbezoekjes zijn een 'luxe' die alleen een asiel met veel vrijwilligers zich kan veroorloven.
Heb zelf meerdere malen asieldieren gehad. Altijd werd erbij gezegd dat er onaangekondigd een huisbezoek zou worden afgelegd op enig moment en dat er contact zou worden gehouden. Nooit iemand gezien of gehoord. Bij niet een van de dieren.Het asiel waar ik vrijwilliger ben heeft gelukkig een grote groep vrijwilligers (ca. 60 mensen) waar ze een beroep op kunnen doen. De honden worden tweemaal per dag uitgelaten en ongewenst gedrag (trekken aan de lijn, angstbijten) wordt zoveel mogelijk afgeleerd, de katten krijgen iedere middag bezoek van 2 vrijwilligers die de katten niet alleen aaien en knuffelen, maar vooral de angstige katten proberen te laten wennen aan andere mensen, en ook de 'nazorgploeg' die huisbezoekjes aflegt zijn vrijwilligers. Niet ieder asiel beschikt over voldoende vrijwilligers om dit allemaal draaiende te houden, de zorg voor de dieren staat altijd voorop, dus de nazorgbezoekjes zijn een 'luxe' die alleen een asiel met veel vrijwilligers zich kan veroorloven.
zaterdag 28 juni 2014 om 07:41
quote:anoniem27062014 schreef op 24 juni 2014 @ 23:57:
Ik vind jouw reden een stuk beter te verteren dan de kletspraat van verse ouders (allergie, kat heeft stress, stank, haren, te weinig aandacht voor de poes etc.). Je ruilt jouw katten niet in voor een ander (nieuwe baby dus).
Jij wil iets gaan doen waar je katten niet blij van worden (verhuizen en veel reizen).
Ja ja... en dan is het dus wèl goed?! Als je iets wil doen waar je zèlf gelukkiger van wordt?! (Dochter van 1,6 jr. heeft waarschijnlijk allergie voor katten.. en beetje raar als mensen zo lullig hierover doen, alsof het niet júist een moeilijke kwestie is dan?!)
Anyway, ik heb ook van anderen (onbekenden) een kat overgenomen en heb werkelijk nooit het idee gehad dat ze haar oude baasjes miste. Hoewel ik overigens zo achteraf denk dat ze bij haar oude baasjes het ook niet bepaald gelukkig was en waarschijnlijk mishandeld is.... Snif....
Katten schijnen eerder gewend te zijn aan hun huis/omgeving dan hun baasjes. Daarnaast zijn katten echt flexibel en passen ze zich snel aan. Ik snap dat je je verdrietig voelt, maar ik denk echt dat jouw katten die emotie niet kennen en dat besef ook niet hebben. Als ze maar een fijne omgeving hebben en goed verzorgd gaan worden, dan komt alles goed.
Ik vind jouw reden een stuk beter te verteren dan de kletspraat van verse ouders (allergie, kat heeft stress, stank, haren, te weinig aandacht voor de poes etc.). Je ruilt jouw katten niet in voor een ander (nieuwe baby dus).
Jij wil iets gaan doen waar je katten niet blij van worden (verhuizen en veel reizen).
Ja ja... en dan is het dus wèl goed?! Als je iets wil doen waar je zèlf gelukkiger van wordt?! (Dochter van 1,6 jr. heeft waarschijnlijk allergie voor katten.. en beetje raar als mensen zo lullig hierover doen, alsof het niet júist een moeilijke kwestie is dan?!)
Anyway, ik heb ook van anderen (onbekenden) een kat overgenomen en heb werkelijk nooit het idee gehad dat ze haar oude baasjes miste. Hoewel ik overigens zo achteraf denk dat ze bij haar oude baasjes het ook niet bepaald gelukkig was en waarschijnlijk mishandeld is.... Snif....
Katten schijnen eerder gewend te zijn aan hun huis/omgeving dan hun baasjes. Daarnaast zijn katten echt flexibel en passen ze zich snel aan. Ik snap dat je je verdrietig voelt, maar ik denk echt dat jouw katten die emotie niet kennen en dat besef ook niet hebben. Als ze maar een fijne omgeving hebben en goed verzorgd gaan worden, dan komt alles goed.
zondag 29 juni 2014 om 11:17
quote:lila4 schreef op 27 juni 2014 @ 10:53:
[...]
Mijn katten kijken echt wel op of om als we weg gaan, er is ook echt wel bewezen dat katten niet alleen kijken naar degene die ze eten geven, maar dit is weer een heel andere discussie. Ik weet dat katten onafhankelijk zijn en dat maakt ze ook leuk maar ik weet ook dat mijn katten mij echt wel zien als meer dan iemand die ze alleen brokjes geeft.Maar zouden ze om je rouwen als je zou verdwijnen uit hun leven? Ik denk echt dat er maar weinig katten zijn die dat doen.
[...]
Mijn katten kijken echt wel op of om als we weg gaan, er is ook echt wel bewezen dat katten niet alleen kijken naar degene die ze eten geven, maar dit is weer een heel andere discussie. Ik weet dat katten onafhankelijk zijn en dat maakt ze ook leuk maar ik weet ook dat mijn katten mij echt wel zien als meer dan iemand die ze alleen brokjes geeft.Maar zouden ze om je rouwen als je zou verdwijnen uit hun leven? Ik denk echt dat er maar weinig katten zijn die dat doen.
zondag 29 juni 2014 om 11:30
quote:iones schreef op 25 juni 2014 @ 18:16:
Ik zou mijn droom laten schieten als ik deze niet kon combineren met mijn honden. Mijn honden weg doen is een no go voor mij. Ik hou veel te veel van mijn honden en ik zal geen rust meer kennen. Ik zou het gewoon niet kunnen.
Wat betreft de hand die voert, dat gaat niet op voor een paar van mijn honden. Ze zouden een hele moeilijke tijd tegemoet zien met rouwperiode. En dat zou ik ze gewoon niet aan kunnen doen.
Maar misschien ligt dat bij katten wel gemakkelijker omdat die zich minder aan hun mensen hechten dan dat honden dat doen.Helemaal waar. De gemiddelde kat hecht zich veel minder aan de baas dan een hond zal doen, dat geven de voorbeelden hiervóór ook aan. Je katten zul echt weer helemaal gelukkig worden op een ander adres, maak je geen zorgen en voel je vooral niet schuldig. Als iemand die ook naar het (verre) buitenland is verhuisd zou ik zeggen...ga ervoor! Een ervaring om nooit meer te vergeten en ik ken eerlijk gezegd héél weinig expats die weer naar NL terug willen dus grote kans dat jij ook prima je draai zult vinden. Succes!
Ik zou mijn droom laten schieten als ik deze niet kon combineren met mijn honden. Mijn honden weg doen is een no go voor mij. Ik hou veel te veel van mijn honden en ik zal geen rust meer kennen. Ik zou het gewoon niet kunnen.
Wat betreft de hand die voert, dat gaat niet op voor een paar van mijn honden. Ze zouden een hele moeilijke tijd tegemoet zien met rouwperiode. En dat zou ik ze gewoon niet aan kunnen doen.
Maar misschien ligt dat bij katten wel gemakkelijker omdat die zich minder aan hun mensen hechten dan dat honden dat doen.Helemaal waar. De gemiddelde kat hecht zich veel minder aan de baas dan een hond zal doen, dat geven de voorbeelden hiervóór ook aan. Je katten zul echt weer helemaal gelukkig worden op een ander adres, maak je geen zorgen en voel je vooral niet schuldig. Als iemand die ook naar het (verre) buitenland is verhuisd zou ik zeggen...ga ervoor! Een ervaring om nooit meer te vergeten en ik ken eerlijk gezegd héél weinig expats die weer naar NL terug willen dus grote kans dat jij ook prima je draai zult vinden. Succes!
zondag 29 juni 2014 om 11:38
quote:hkgirl schreef op 29 juni 2014 @ 11:30:
[...]
Helemaal waar. De gemiddelde kat hecht zich veel minder aan de baas dan een hond zal doen, dat geven de voorbeelden hiervóór ook aan. Je katten zul echt weer helemaal gelukkig worden op een ander adres, maak je geen zorgen en voel je vooral niet schuldig. Als iemand die ook naar het (verre) buitenland is verhuisd zou ik zeggen...ga ervoor! Een ervaring om nooit meer te vergeten en ik ken eerlijk gezegd héél weinig expats die weer naar NL terug willen dus grote kans dat jij ook prima je draai zult vinden. Succes! Kijk, het maakt een groot verschil als het voor de katten niet zo ingrijpend is. En dan liet ik mijn droom dus ook niet schieten.
[...]
Helemaal waar. De gemiddelde kat hecht zich veel minder aan de baas dan een hond zal doen, dat geven de voorbeelden hiervóór ook aan. Je katten zul echt weer helemaal gelukkig worden op een ander adres, maak je geen zorgen en voel je vooral niet schuldig. Als iemand die ook naar het (verre) buitenland is verhuisd zou ik zeggen...ga ervoor! Een ervaring om nooit meer te vergeten en ik ken eerlijk gezegd héél weinig expats die weer naar NL terug willen dus grote kans dat jij ook prima je draai zult vinden. Succes! Kijk, het maakt een groot verschil als het voor de katten niet zo ingrijpend is. En dan liet ik mijn droom dus ook niet schieten.
maandag 30 juni 2014 om 18:38