Hoe kan ik mijzelf accepteren?

Beste allemaal,

Allereerst wil ik even zeggen dat ik normaal nooit op het Viva forum zit en dat dit de eerste keer is dat ik een toppic aanmaak, mijn excuses als dit niet het goede onderwerp is of als ik mijn verhaal bij een ander toppic had moeten doen.



Ik moet jullie alvast waarschuwen dat dit waarschijnlijk een erg lang verhaal wordt en dat ik vast ook van het onderwerp afdwaal, sorry hiervoor.



Ik ben voor zo ver ik me kan herinneren altijd al een heel onzeker meisje geweest. Ik heb me altijd erg geschaamd voor mijn uiterlijk, vooral mijn gezicht maar ook lichaam. Ik ben vroeger ook vrij veel hiermee gepest.

Op mijn veertiende kreeg ik een relatie die 7,5 jaar stand heeft gehouden. Ongeveer anderhalve maand geleden heb ik het uitgemaakt om verscheidene redenen. Mijn ex, Tom, was erg egoïstisch, snel gefrustreerd, discriminerend, naïef en was verslaafd aan blowen. Maar hij kon ook ontzettend lief zijn en hij is de enige van wie ik ooit heb geloofd dat hij me echt mooi vond. Hij was de enige bij wie ik me op mijn gemak voelde en niet altijd bezig was met wat anderen over mij dachten. Het is dan ook een ontzettende moeilijke keuze geweest om onze relatie te verbreken, ik heb er maanden mee gezeten maar het was toch echt tijd om de knoop door te hakken. Ondanks dat hij van me hield zoals ik was had hij een ongelooflijk uitgesproken mening over uiterlijk in het algemeen, waarmee hij mij altijd erg belemmerd heeft met mijn persoonlijke ontwikkeling. Toen we nog op de middelbare zaten samen waren we echt van die ‘skaters’ qua kledingstijl. Wijde broeken, grote schoenen, bandshirts etc. Op ten duur werd dit bij mij wat minder, ik begon normale broeken te dragen en ruilde mijn gigantische schoenen in voor All stars. Hij had het hier erg moeilijk mee, negeerde me als ik een nieuw vestje had en wilde niet mijn hand vast houden als ik een normale broek aan had.

Op mijn 17e heb ik gaatjes in mijn oren laten schieten, gewoon in mijn oorlellen. Ik wist dat Tom dat niet mooi vond, maar na lang twijfelen had ik het toch gedaan. Toen ik het hem vertelde had hij het bijna uitgemaakt, en heeft hij dagen niet tegen me gepraat. We hadden toen al 2,5 jaar verkering.

Pas toen we een half jaar samen woonde, (we zijn in december 2012 samen gaan wonen) ben ik mijn oorbellen gaan dragen waar hij bij was, al die jaren daarvoor deed ik ze voor hem uit omdat hij me anders niet aan wou kijken.

Op een dag had ik een blazer gekocht, (we woonde toen een paar maanden samen) waar ik zelf ontzettend blij mee was en hij stond ook erg mooi, ik had er veel complimentjes over gekregen die me helemaal opbeurde. Maar Tom vond het lelijk. Een paar weken later kwam ik erachter dat hij een aantal van mijn goede potloden en penselen had gebroken, om ‘wraak’ te nemen. Ik ben hier natuurlijk ongelooflijk woest om geworden en enorm verdrietig. Hoe kan iemand zo met zijn vriendin omgaan wetend dat ze al onzeker is over alles?

Maar goed, we konden wel altijd heel goed over onze gevoelens praten en uiteindelijk was alles weer soort van opgelost.

Ik heb het uiteindelijk uitgemaakt omdat ik gewoon niet meer verliefd op Tom was en vanwege zijn blow verslaving. Ik wist altijd al ergens dat we niet bij elkaar paste maar we hebben ook hele goede tijden gekend en ik was gewoon zo dankbaar dat er iemand was die van me hield en om me gaf.

Ik dacht dat een groot deel van mijn onzekerheid ook door hem kwam. Nu weet ik toch zeker dat het echt aan mijzelf ligt. Hij verergerde het misschien, maar in tegenstelling tot wat ik had verwacht voel ik me nu onzekerder dan ooit. Ik denk toch dat zijn complimentjes en de intimiteit (ook al was die ver te zoeken aan het eind van onze relatie) meer voor me betekende dan ik besefte. Ik ben blij dat ik nu eindelijk kan doen wat ik wil wat betreft uiterlijk, ik heb voor het eerst in mijn leven hakken gekocht, draag weer nagellak, heb een dip dye, een tweede paar oorbellen draag leuke kleren..Maar ik voel me zo ontzettend leeg van binnen en zo verdomd lelijk. Het is eigenlijk een beetje ironisch, zelf heb ik schijt aan iemands uiterlijk. Het gaat erom wie je bent van binnen. Ik vind mensen ook eigenlijk nooit lelijk, helemaal niet als ze een geweldige persoonlijkheid hebben. Ik zeg altijd tegen mensen om zich niets aan te trekken van de mening van anderen en gewoon lekker te doen wat ze zelf willen en waar ze zich zelf fijn bij voelen. Helaas kan ik mijn eigen advies niet volgen.

Soms kom ik dagen niet buiten, durf ik zelfs geen boodschappen te doen omdat ik bang ben dat mensen naar me kijken of opmerkingen maken.

Ik wil even duidelijk maken dat het niet mijn bedoeling is om te klagen of om aandacht te vragen, ik probeer gewoon mijn situatie en gevoelens uit te leggen!

Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog iemand tegen kom die van mij kan houden zoals Tom deed. Die verder dan mijn uiterlijk kan kijken. Misschien hoorde onze problemen gewoon bij een relatie, het is immers geven en nemen..Maar ik denk niet dat we een gezonde relatie hadden, en voor mijn idee waren Tom’s standpunten en zijn denkwijze gewoon abnormaal.

Nu het uit is ben ik overrompeld met een gevoel van angst. Ik weet dat mijn onzekerheid mij in de weg zit. Ik lees wel eens dat jongens onzekere meisjes helemaal niet aantrekkelijk vinden. Ik wil ook wel zekerder van mezelf zijn, maar hoe, en waarom zou ik? Voor mijn gevoel valt er niks te accepteren. Ik ben bang dat als ik mezelf zou accepteren mensen mij arrogant zouden vinden, en dat is het laatste wat ik wil zijn. Ik heb al wel eens hulp van een psycholoog gehad maar daar schoot ik niets mee op. Ik krijg ook vaak als tip dat ik gewoon veel moet lachen, maar als ik durf niet te lachen omdat ik daar eigenlijk alleen maar lelijker van wordt. Mijn voortand is in de laatste twee jaar naar voren gekomen en steekt nu uit, ook krijg ik van die grote rimpels van mijn neusvleugels tot aan mijn mondhoeken zegmaar.

Voor mij gevoel zie ik mezelf zoals ik ben, niets meer en niets minder. Ik wil mezelf wel accepteren want ik denk echt dat dat een positievere invloed op mijn leven zou hebben, maar het voelt gewoon onmogelijk.

Ik denk dat plastische chirurgie de enige oplossing is, maar afgezien van dat het veel geld kost wil ik ook niet nep zijn. Ik wil gewoon knap gevonden worden om wie ik ben en ik wil mezelf en anderen niet voor de gek houden.



Ik weet dat ik nooit knap zal zijn, dus om gelukkiger te worden moeten ik gewoon blij zijn met wat ik heb en mezelf accepteren voor wie ik ben, ook al ben ik lelijk.

Maar hoe doe ik dit?



Sorry dat mijn halve bericht over mijn ex gaat, ik moest dat kennelijk even kwijt.



Alvast bedankt!