Zwanger
alle pijlers
Zwangerschapsdepressie ?
maandag 20 oktober 2014 om 10:49
Beste dames,
Ik ben op dit moment 36 weken zwanger van mijn eerste en weet het gewoon echt niet meer. Ik zal kort mijn verhaal proberen te doen.
Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Ik wil het eigenlijk ook niet hardop zeggen maar ik ben mijn kind spuugzat.. kindje beweegt ongelooflijk veel en ik slaap bijna niet, hooguit 2 uurtjes per nacht en 's middags probeer ik dan altijd nog wat te slapen omdat ik gewoon echt kapot ben, maar dan wordt er weer vrolijk getrapt tegen mijn ribben en ben ik al gauw weer wakker.
Ik weet dat ik me er niet aan mag irriteren en ik weet ook echt dat het alleen maar goed is maar ik kan er totaal niets aan doen. Het is zelfs zo erg dat ik soms mijn buik heel strak vasthoudt ( soort van indruk aan beide kanten met beide handen) zodat ik de kleine dan een soort van blokkeer om te bewegen.. Voel me echt vreselijk schuldig als ik dat heb gedaan, maar ik raak zo gefrustreerd!!
Ik spuug al de gehele zwangerschap. Ik heb me twee keer laten opnemen voor uitdroging, dat waren de keren dat het echt te erg werd. Soms heb ik dagen dat ik weer echt te veel spuug, maar dat ik denk ja daag ga me niet nog een keer laten opnemen ben dat ook zat. Stomme gedachten natuurlijk want doordat ik steeds blijf spugen ben ik gewoon veel zwakker.
Ik ben vaak duizelig en zie continu sterretjes.. val ook regelmatig flauw. Het zal vast aan mijn bloedarmoede en lage bloeddruk (100/50 gemiddeld) liggen, maar het breekt je toch echt op. Buiten dat om heb ik het gevoel alsof mijn rechterbeen afsterft.. Tijdens het lopen, of zelfs zitten, schiet er een pijnscheut door mijn gehele bovenbeen en dat houdt echt een tijdje aan. Is dit gevaarlijk of hoort dit er ook bij? (ik wil niet klagen of zo hoor.. Jeetje wat een opsomming)
Zelf weet ik dat het echt afwachten is, maar ik heb het gevoel dat ik me alleen maar meer en meer ga ergeren aan dit onschuldige kind. Voel me een vreselijk mens dat ik zo ongelooflijk loop te klagen om een bewegelijk kindje in mijn buik. Weet dat er genoeg vrouwen zijn die hier een moord voor zouden doen! Maar ik ben in een soort van tweestrijd met mezelf. Aan de ene kant weet ik dat de kleine er niets aan kan doen en die het gewoon naar zijn/haar zin heeft. Aan de andere kant het wordt op een gegeven moment toch echt te veel en heb ik het gevoel dat ik me steeds dieper en dieper verdrink in mijn gevoelens.
Ik ben niet echt een prater en heb het er ook met niemand over gehad vooral niet uit schaamte.. Ik hou me altijd groot en blijf altijd maar lachen en blij wezen. Want dat is toch hoe een zwangere vrouw zich moet voelen?
Verder heb ik alles gehaald voor de kleine maar op automatische piloot, ik ben trouwens onverwachts in verwachting geraakt maar besloot al gauw de kleine te houden. Nu wil ik niet zeggen dat ik spijt heb ( of toch wel??) maar ik twijfel er wel echt aan of ik moeder mag worden omdat het volgens mij niet normaal is hoe ik denk.
Zouden jullie dit kenbaar maken bij de gyn? Ik heb het idee dat zij mij niet echt zouden kunnen helpen. En eerder halen.. tja ik weet niet of dat wordt gedaan voor een psycho mom to be.. want buiten mijn veelvoorkomende zwangerschapskwaaltjes om heb ik geen reden waarom zij dat zouden willen doen.
Voel me op dit moment ook erg psycho en ben gewoon bang voor me eigen gedachtes. De hele dag door denk ik dit kind moet er uit, dit kind moet er uit. Sla nog net niet hysterisch op me buik!
Wie had ook een soort van depressie en heeft dit besproken met de gyn of vk? En is het echt gewoon niet miepen maar doorlopen tot dat het kindje zich aankondigt? Iets wat volkomen logisch is natuurlijk, maar ik ben bang dat ik mezelf en daarbij ook het kindje wat aan doe.. En als ik dit bespreek is er dan ook een kans dat ze het kindje bij mij weghalen nadat ik ben bevallen? Omdat ik nu al zo idioot doe?
Bah wat baal ik van mezelf zeg.
Ik hoop dat jullie wat tips/adviezen voor mij hebben of eventueel eigen ervaringen zouden willen delen.
Bedankt voor het lezen.
Liefs,
Boohoo
Ik ben op dit moment 36 weken zwanger van mijn eerste en weet het gewoon echt niet meer. Ik zal kort mijn verhaal proberen te doen.
Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Ik wil het eigenlijk ook niet hardop zeggen maar ik ben mijn kind spuugzat.. kindje beweegt ongelooflijk veel en ik slaap bijna niet, hooguit 2 uurtjes per nacht en 's middags probeer ik dan altijd nog wat te slapen omdat ik gewoon echt kapot ben, maar dan wordt er weer vrolijk getrapt tegen mijn ribben en ben ik al gauw weer wakker.
Ik weet dat ik me er niet aan mag irriteren en ik weet ook echt dat het alleen maar goed is maar ik kan er totaal niets aan doen. Het is zelfs zo erg dat ik soms mijn buik heel strak vasthoudt ( soort van indruk aan beide kanten met beide handen) zodat ik de kleine dan een soort van blokkeer om te bewegen.. Voel me echt vreselijk schuldig als ik dat heb gedaan, maar ik raak zo gefrustreerd!!
Ik spuug al de gehele zwangerschap. Ik heb me twee keer laten opnemen voor uitdroging, dat waren de keren dat het echt te erg werd. Soms heb ik dagen dat ik weer echt te veel spuug, maar dat ik denk ja daag ga me niet nog een keer laten opnemen ben dat ook zat. Stomme gedachten natuurlijk want doordat ik steeds blijf spugen ben ik gewoon veel zwakker.
Ik ben vaak duizelig en zie continu sterretjes.. val ook regelmatig flauw. Het zal vast aan mijn bloedarmoede en lage bloeddruk (100/50 gemiddeld) liggen, maar het breekt je toch echt op. Buiten dat om heb ik het gevoel alsof mijn rechterbeen afsterft.. Tijdens het lopen, of zelfs zitten, schiet er een pijnscheut door mijn gehele bovenbeen en dat houdt echt een tijdje aan. Is dit gevaarlijk of hoort dit er ook bij? (ik wil niet klagen of zo hoor.. Jeetje wat een opsomming)
Zelf weet ik dat het echt afwachten is, maar ik heb het gevoel dat ik me alleen maar meer en meer ga ergeren aan dit onschuldige kind. Voel me een vreselijk mens dat ik zo ongelooflijk loop te klagen om een bewegelijk kindje in mijn buik. Weet dat er genoeg vrouwen zijn die hier een moord voor zouden doen! Maar ik ben in een soort van tweestrijd met mezelf. Aan de ene kant weet ik dat de kleine er niets aan kan doen en die het gewoon naar zijn/haar zin heeft. Aan de andere kant het wordt op een gegeven moment toch echt te veel en heb ik het gevoel dat ik me steeds dieper en dieper verdrink in mijn gevoelens.
Ik ben niet echt een prater en heb het er ook met niemand over gehad vooral niet uit schaamte.. Ik hou me altijd groot en blijf altijd maar lachen en blij wezen. Want dat is toch hoe een zwangere vrouw zich moet voelen?
Verder heb ik alles gehaald voor de kleine maar op automatische piloot, ik ben trouwens onverwachts in verwachting geraakt maar besloot al gauw de kleine te houden. Nu wil ik niet zeggen dat ik spijt heb ( of toch wel??) maar ik twijfel er wel echt aan of ik moeder mag worden omdat het volgens mij niet normaal is hoe ik denk.
Zouden jullie dit kenbaar maken bij de gyn? Ik heb het idee dat zij mij niet echt zouden kunnen helpen. En eerder halen.. tja ik weet niet of dat wordt gedaan voor een psycho mom to be.. want buiten mijn veelvoorkomende zwangerschapskwaaltjes om heb ik geen reden waarom zij dat zouden willen doen.
Voel me op dit moment ook erg psycho en ben gewoon bang voor me eigen gedachtes. De hele dag door denk ik dit kind moet er uit, dit kind moet er uit. Sla nog net niet hysterisch op me buik!
Wie had ook een soort van depressie en heeft dit besproken met de gyn of vk? En is het echt gewoon niet miepen maar doorlopen tot dat het kindje zich aankondigt? Iets wat volkomen logisch is natuurlijk, maar ik ben bang dat ik mezelf en daarbij ook het kindje wat aan doe.. En als ik dit bespreek is er dan ook een kans dat ze het kindje bij mij weghalen nadat ik ben bevallen? Omdat ik nu al zo idioot doe?
Bah wat baal ik van mezelf zeg.
Ik hoop dat jullie wat tips/adviezen voor mij hebben of eventueel eigen ervaringen zouden willen delen.
Bedankt voor het lezen.
Liefs,
Boohoo
maandag 20 oktober 2014 om 10:52
maandag 20 oktober 2014 om 10:58
Als je zo slecht slaapt en je zo beroerd voelt, is het echt geen wonder dat je er genoeg van hebt. En dat mag je gewoon zeggen hoor. Tegen de gynaecoloog maar ook tegen anderen. De meeste vrouwen weten echt wel dat het niet alleen maar leuk is om zwanger te zijn.
Misschien kan de gynaecoloog je wat advies geven over meer/beter slapen. Van slaapgebrek kun je je ook geestelijk heel slecht gaan voelen. Hoe is je hb-gehalte? Misschien helpen ijzertabletten om je wat minder slap en duizelig te voelen.
Als je denkt dat je hulp nodig hebt: in een ziekenhuis zijn maatschappelijk werkers waar je mee kunt praten en in veel ziekenhuizen is er een pop-poli (voor depressieve klachten).
Misschien kan de gynaecoloog je wat advies geven over meer/beter slapen. Van slaapgebrek kun je je ook geestelijk heel slecht gaan voelen. Hoe is je hb-gehalte? Misschien helpen ijzertabletten om je wat minder slap en duizelig te voelen.
Als je denkt dat je hulp nodig hebt: in een ziekenhuis zijn maatschappelijk werkers waar je mee kunt praten en in veel ziekenhuizen is er een pop-poli (voor depressieve klachten).
maandag 20 oktober 2014 om 11:11
Mij is verteld dat word ingeleid als baby buiten buik beter af is dan binnen én als de lichamelijke en geestelijke gesteldheid van de moeder niet meer haalbaar zijn.. Hier alleen lichamelijk zwaar (33 weken; bekkeninstabiliteit), maar inleiden optie. Bij jou is het beiden onhoudbaar. Maak het bespreekbaar!
maandag 20 oktober 2014 om 11:20
Bedankt voor jullie reacties.
Ik heb pas volgende week weer een afspraak bij de gynaecoloog..Misschien een stomme vraag hoor, maar is het raar als ik dan nu bel om te vragen of ik langs zou kunnen komen om te praten? Ondanks dat er ook andere vrouwen zijn die zich zo voelen, schaam ik me echt heel erg omdat het niet normaal is.
Ik gebruik al ijzertabletten, maar ik merk geen verschil.. helaas!
En wat betreft de vader van het kindje is ook weer een verhaal apart. Kindje is verwekt toen het net uit was, de reden dat het uit is gegaan is omdat hij bindingsangst heeft.. Had hem na het bekend maken van de zwangerschap 5 maanden niet gesproken en heb daarna weer contact opgenomen omdat ik toch echt vond dat zijn familie het moest weten. Overigens niet omdat ik van hem verwachtte dat hij ervoor mij en dit kind zou zijn.
Ik ben zo gek op hem dat ik graag voor hem zou willen dat hij dit alles meemaakt met een vrouw waar hij volledig voor wil gaan. Hij heeft zelf gezegd dat hij er voor mij wil zijn en daarom hebben wij sindsdien nog wel contact en heeft hij een paar dingetjes gedaan voor de kleine.. Hij heeft ook aangegeven om bij de bevalling te zijn.
Met hem wil ik hier niet echt te veel over praten omdat ik me al schuldig genoeg voel dat ik zijn leven zo overhoop breng met de komst van de kleine.. Ik hou mezelf ervoor verantwoordelijk en dat ben ik ook. ( heb de pil een keer uitgespuugd en niet bij nagedacht dat ik er een achteraan zou moeten nemen.. Ja heel naïef en stom ik weet het..) Heb het overigens wel een keer geprobeerd door te zeggen dat ik totaal niet gelukkig ben en dat het echt zwaar begint te worden nu, maar toen kreeg ik te horen dat ik dit had kunnen weten.
Doe voornamelijk veel met mijn moeder, vertel haar niet alles maar ze heeft wel door dat ik er goed doorheen zit.. Ze kan me geen adviezen geven omdat zij dit zelf nog nooit heeft meegemaakt of heeft gehoord van andere vrouwen.
Ik heb pas volgende week weer een afspraak bij de gynaecoloog..Misschien een stomme vraag hoor, maar is het raar als ik dan nu bel om te vragen of ik langs zou kunnen komen om te praten? Ondanks dat er ook andere vrouwen zijn die zich zo voelen, schaam ik me echt heel erg omdat het niet normaal is.
Ik gebruik al ijzertabletten, maar ik merk geen verschil.. helaas!
En wat betreft de vader van het kindje is ook weer een verhaal apart. Kindje is verwekt toen het net uit was, de reden dat het uit is gegaan is omdat hij bindingsangst heeft.. Had hem na het bekend maken van de zwangerschap 5 maanden niet gesproken en heb daarna weer contact opgenomen omdat ik toch echt vond dat zijn familie het moest weten. Overigens niet omdat ik van hem verwachtte dat hij ervoor mij en dit kind zou zijn.
Ik ben zo gek op hem dat ik graag voor hem zou willen dat hij dit alles meemaakt met een vrouw waar hij volledig voor wil gaan. Hij heeft zelf gezegd dat hij er voor mij wil zijn en daarom hebben wij sindsdien nog wel contact en heeft hij een paar dingetjes gedaan voor de kleine.. Hij heeft ook aangegeven om bij de bevalling te zijn.
Met hem wil ik hier niet echt te veel over praten omdat ik me al schuldig genoeg voel dat ik zijn leven zo overhoop breng met de komst van de kleine.. Ik hou mezelf ervoor verantwoordelijk en dat ben ik ook. ( heb de pil een keer uitgespuugd en niet bij nagedacht dat ik er een achteraan zou moeten nemen.. Ja heel naïef en stom ik weet het..) Heb het overigens wel een keer geprobeerd door te zeggen dat ik totaal niet gelukkig ben en dat het echt zwaar begint te worden nu, maar toen kreeg ik te horen dat ik dit had kunnen weten.
Doe voornamelijk veel met mijn moeder, vertel haar niet alles maar ze heeft wel door dat ik er goed doorheen zit.. Ze kan me geen adviezen geven omdat zij dit zelf nog nooit heeft meegemaakt of heeft gehoord van andere vrouwen.
maandag 20 oktober 2014 om 11:25
maandag 20 oktober 2014 om 11:39
Boohoo, adem in, adem uit. Geloof me, je bent niet gek en dat je je zo voelt, hoeft niet te betekenen dat je een slechte moeder bent!
Zelf vond ik mijn zwangerschap ook vreselijk. Ik was blij dat ik een kind zou krijgen (nog net) maar man o man, wat voelde ik me ellendig, bijna negen maanden lang. En dan had ik niet eens hele erge fysieke klachten. Het zat puur 'in mijn hoofd'. Zodra ik bevallen was, was het over!
Bij mijn tweede zwangerschap was ik als de dood dat ik me weer zo rot zou voelen (tot zelfmoordgedachten aan toe) en heb ik het meteen bij de VK ter sprake gebracht. Die reageerde heel alert en bood aan om mij in contact te brengen met andere vrouwen die zich zo hadden gevoeld. Dat bleek uiteindelijk niet nodig, maar ik schrijf het hier, zodat je weet dat een VK er echt niet gek op zal reageren.
Ga alsjeblieft met iemand praten en zoek hulp, het is vreselijk om je zo te voelen als je zwanger bent!
Zelf vond ik mijn zwangerschap ook vreselijk. Ik was blij dat ik een kind zou krijgen (nog net) maar man o man, wat voelde ik me ellendig, bijna negen maanden lang. En dan had ik niet eens hele erge fysieke klachten. Het zat puur 'in mijn hoofd'. Zodra ik bevallen was, was het over!
Bij mijn tweede zwangerschap was ik als de dood dat ik me weer zo rot zou voelen (tot zelfmoordgedachten aan toe) en heb ik het meteen bij de VK ter sprake gebracht. Die reageerde heel alert en bood aan om mij in contact te brengen met andere vrouwen die zich zo hadden gevoeld. Dat bleek uiteindelijk niet nodig, maar ik schrijf het hier, zodat je weet dat een VK er echt niet gek op zal reageren.
Ga alsjeblieft met iemand praten en zoek hulp, het is vreselijk om je zo te voelen als je zwanger bent!
maandag 20 oktober 2014 om 11:41
Had ik ook bij mijn tweede zwangerschap. Praat met de vk, die kan je misschien helpen. Hou je niet groot maar vertel écht wat je voelt.
Ik kreeg voor 2 nachten slaapmedicatie een een doorverwijzing naar de gyn. (Was achteraf niet meer nodig, want ze kwam al).
Sterkte, let op jezelf en trek op tijd aan de bel.
En het komt straks als de baby er is goed, echt.
Ik kreeg voor 2 nachten slaapmedicatie een een doorverwijzing naar de gyn. (Was achteraf niet meer nodig, want ze kwam al).
Sterkte, let op jezelf en trek op tijd aan de bel.
En het komt straks als de baby er is goed, echt.
maandag 20 oktober 2014 om 11:46
Bel zodadelijk meteen even de poli en vraag om een eerdere afspraak. Dat is helemaal niet gek. En hou op je te schamen alsjeblieft. Je hebt het fysiek heel zwaar, doet het helemaal in je eentje, en je krijgt voor het eerst een kind! Dat is echt niet niks. Ik vind je heel dapper.
En misschien moet je ook even de huisarts bellen en een afspraak maken. Die kan je misschien ook helpen.
En misschien moet je ook even de huisarts bellen en een afspraak maken. Die kan je misschien ook helpen.
maandag 20 oktober 2014 om 11:53
quote:mammie_rf schreef op maandag 20 oktober 2014 11:41 Had ik ook bij mijn tweede zwangerschap. Praat met de vk, die kan je misschien helpen. Hou je niet groot maar vertel écht wat je voelt.
Ik kreeg voor 2 nachten slaapmedicatie een een doorverwijzing naar de gyn. (Was achteraf niet meer nodig, want ze kwam al).
Sterkte, let op jezelf en trek op tijd aan de bel.
En het komt straks als de baby er is goed, echt. Precies ook mijn verhaal. Op het eind slaap medicatie gekregen en doorverwijzing naar de gynaecoloog. Zou de volgende ochtend ingeleid worden maar was ook niet nodig. Want om de tijd dat ik mij moest melden in het ziekenhuis was hij geboren. Maar TO praat erover, en het is begrijpelijk zo op 't eind dat je helemaal op bent.
Ik kreeg voor 2 nachten slaapmedicatie een een doorverwijzing naar de gyn. (Was achteraf niet meer nodig, want ze kwam al).
Sterkte, let op jezelf en trek op tijd aan de bel.
En het komt straks als de baby er is goed, echt. Precies ook mijn verhaal. Op het eind slaap medicatie gekregen en doorverwijzing naar de gynaecoloog. Zou de volgende ochtend ingeleid worden maar was ook niet nodig. Want om de tijd dat ik mij moest melden in het ziekenhuis was hij geboren. Maar TO praat erover, en het is begrijpelijk zo op 't eind dat je helemaal op bent.
maandag 20 oktober 2014 om 11:54
Ik was ook depri in mijn zwangerschap. Ik herkende mezelf niet terug. Ik heb het gedeeld met mijn vk en huisarts en ze reageerden heel lief. Ze kunnen je ook echt helpen. Dus ik zou ze zeker nu gaan bellen voor een extra afspraak. Gooi alles er maar uit en daar op tafel daar heeft iedereen meer aan dan als je het zelf probeert te doen. Wat ik achteraf ook heel erg heb gemist, is steun uit mijn omgeving. Gewoon iemand die ik af en toe even kon bellen en die me dan zou oppeppen. Want dat moest ik de hele tijd zelf doen en daar werd ik zo moe van. Ik hoop dat je zo iemand vindt.
Er is ook goed nieuws. Bij mij was het zodra ik bevallen was over. Ik was helemaal verliefd op mijn kind, heb nog wel een tijdje last gehad van moodswings maar het was nooit meer zo erg als in de zwangerschap.
Sterkte meid het komt goed.
Er is ook goed nieuws. Bij mij was het zodra ik bevallen was over. Ik was helemaal verliefd op mijn kind, heb nog wel een tijdje last gehad van moodswings maar het was nooit meer zo erg als in de zwangerschap.
Sterkte meid het komt goed.
maandag 20 oktober 2014 om 12:03
Ik ben inderdaad echt op.. heb allemaal beurse plekken in me buik waar het kindje maar al te graag tegen aantrapt..
Het doet mij echt goed om te horen dat het niet raar is hoe ik me voel. Ik heb alleen echt geen idee hoe en waar ik zou moeten beginnen bij de gyn. Juist omdat ik het nooit kenbaar heb gemaakt ben ik ook bang dat er dan misschien gedacht wordt dat ik gewoon ingeleid wil worden omdat ik niet meer kan wachten. Het punt is ook dat ik niet meer kan wachten, maar meer omdat ik er zo erg aan onderdoor ga. (misschien een beetje verkeerd uitgelegd maar ik hoop dat jullie het begrijpen)
Ik zou heel graag mijn kleine nog binnen willen houden.. Ze kondigen het zelf wel aan als ze naar buiten willen! Maar ik kan echt niet nog stel 5 weken doorlopen..
Bij hoeveel weken zijn jullie bevallen Mammie_rf en Guessswhat?
Het doet mij echt goed om te horen dat het niet raar is hoe ik me voel. Ik heb alleen echt geen idee hoe en waar ik zou moeten beginnen bij de gyn. Juist omdat ik het nooit kenbaar heb gemaakt ben ik ook bang dat er dan misschien gedacht wordt dat ik gewoon ingeleid wil worden omdat ik niet meer kan wachten. Het punt is ook dat ik niet meer kan wachten, maar meer omdat ik er zo erg aan onderdoor ga. (misschien een beetje verkeerd uitgelegd maar ik hoop dat jullie het begrijpen)
Ik zou heel graag mijn kleine nog binnen willen houden.. Ze kondigen het zelf wel aan als ze naar buiten willen! Maar ik kan echt niet nog stel 5 weken doorlopen..
Bij hoeveel weken zijn jullie bevallen Mammie_rf en Guessswhat?
maandag 20 oktober 2014 om 12:19
quote:boohoo_ schreef op 20 oktober 2014 @ 12:03:
Ik ben inderdaad echt op.. heb allemaal beurse plekken in me buik waar het kindje maar al te graag tegen aantrapt..
Het doet mij echt goed om te horen dat het niet raar is hoe ik me voel. Ik heb alleen echt geen idee hoe en waar ik zou moeten beginnen bij de gyn. Juist omdat ik het nooit kenbaar heb gemaakt ben ik ook bang dat er dan misschien gedacht wordt dat ik gewoon ingeleid wil worden omdat ik niet meer kan wachten. Het punt is ook dat ik niet meer kan wachten, maar meer omdat ik er zo erg aan onderdoor ga. (misschien een beetje verkeerd uitgelegd maar ik hoop dat jullie het begrijpen)
Ik zou heel graag mijn kleine nog binnen willen houden.. Ze kondigen het zelf wel aan als ze naar buiten willen! Maar ik kan echt niet nog stel 5 weken doorlopen..
Bij hoeveel weken zijn jullie bevallen Mammie_rf en Guessswhat?Beschrijf gewoon je klachten en zeg dat je versleten bent. Deze mensen zijn zo ervaren in dit soort zaken dat ze echt wel door hebben wanneer ze iets moeten doen. Dit zien ze echt heel erg vaak.
Ik ben inderdaad echt op.. heb allemaal beurse plekken in me buik waar het kindje maar al te graag tegen aantrapt..
Het doet mij echt goed om te horen dat het niet raar is hoe ik me voel. Ik heb alleen echt geen idee hoe en waar ik zou moeten beginnen bij de gyn. Juist omdat ik het nooit kenbaar heb gemaakt ben ik ook bang dat er dan misschien gedacht wordt dat ik gewoon ingeleid wil worden omdat ik niet meer kan wachten. Het punt is ook dat ik niet meer kan wachten, maar meer omdat ik er zo erg aan onderdoor ga. (misschien een beetje verkeerd uitgelegd maar ik hoop dat jullie het begrijpen)
Ik zou heel graag mijn kleine nog binnen willen houden.. Ze kondigen het zelf wel aan als ze naar buiten willen! Maar ik kan echt niet nog stel 5 weken doorlopen..
Bij hoeveel weken zijn jullie bevallen Mammie_rf en Guessswhat?Beschrijf gewoon je klachten en zeg dat je versleten bent. Deze mensen zijn zo ervaren in dit soort zaken dat ze echt wel door hebben wanneer ze iets moeten doen. Dit zien ze echt heel erg vaak.
maandag 20 oktober 2014 om 13:05
Gynaecologen, verloskundigen, en huisartsen zien echt wel of je er doorheen zit of dat het nieuwsgierigheid naar je kindje is. Je hebt pijn, emotioneel en fysiek dat hebben ze vaker gezien dus maak dat kenbaar zodat ze jou en je kindje kunnen begeleiden. Ik dacht nooit echt na bij het spreekwoord de laatste loodjes tot ik 35? Weken was, oei wat was het zwaar maar daarna ook zo waard
maandag 20 oktober 2014 om 13:09
maandag 20 oktober 2014 om 14:15
Ik heb gebeld en natuurlijk jankend aan de telefoon gehangen.. Ze gaan mij doorverwijzen naar een maatschappelijk werker. Ben er erg blij mee want het lijkt alleen maar erger te worden..
Ex vertelde net dat hij een ander heeft leren kennen en dat hij gevoelens voor haar begint te krijgen. Maar door deze situatie reageerde zij heel erg vervelend op hem.
Ik wil daarom ook het contact beter verbreken en hun de kans geven om met elkaar verder te gaan. Hoe gek ik nog op hem ben, ik wil hun geluk echt niet in de weg staan. Misschien denk ik juist zo omdat ik nog zoveel om hem geef!
Is het raar als ik tegen hem ga zeggen dat ik hem eigenlijk wil afhouden van dit kind alleen voor zijn bestwil? Ik kies nu inderdaad voor hem dat weet ik maar ik heb al een enorm schuldgevoel doordat ik zijn kind op de wereld ga zetten. Ik denk dat ik het voor ons beide gemakkelijker maak als hij verder gaat met zijn leven en dus een gezin gaat stichten met een ander.
Ex vertelde net dat hij een ander heeft leren kennen en dat hij gevoelens voor haar begint te krijgen. Maar door deze situatie reageerde zij heel erg vervelend op hem.
Ik wil daarom ook het contact beter verbreken en hun de kans geven om met elkaar verder te gaan. Hoe gek ik nog op hem ben, ik wil hun geluk echt niet in de weg staan. Misschien denk ik juist zo omdat ik nog zoveel om hem geef!
Is het raar als ik tegen hem ga zeggen dat ik hem eigenlijk wil afhouden van dit kind alleen voor zijn bestwil? Ik kies nu inderdaad voor hem dat weet ik maar ik heb al een enorm schuldgevoel doordat ik zijn kind op de wereld ga zetten. Ik denk dat ik het voor ons beide gemakkelijker maak als hij verder gaat met zijn leven en dus een gezin gaat stichten met een ander.
