Zwanger
alle pijlers
Rammelt het echt nu?
donderdag 23 oktober 2014 om 11:18
Tot mijn 27e altijd heel hard geroepen dat ik geen kinderen wilde. Om mij heen kregen echter steeds meer vriendinnen kinderen en heel langzaam werd mijn ' nee' een ' misschien' en uiteindelijk een ' ja' .
Inmiddels ben ik bijna 31 en heb ik sinds een jaar een vriend. We zijn na een paar weken al samen gaan wonen in zijn kleine appartement in een stad waar we ons beiden niet helemaal thuis voelen. We zijn dus aan het kijken naar een huis in mijn geboortedorp maar ivm onzekerheid op mijn werk, zal dit nog even op zich laten wachten.
Sinds wij een relatie hebben, fantaseren we heel voorzichtig over trouwen en kinderen krijgen en zijn we zeker dat we deze grote stappen met elkaar willen zetten, over een jaar of 2. Maar sinds een week, ik weet niet wat er met me aan de hand is, lijk ik alleen maar aan trouwen en kinderen te kunnen denken. Maar verder dan ' ik wil kinderen met hem!!' kom ik niet. Nog geen beeld bij ons als ouders, ik smelt niet weg als ik kinderen zie (op die leuke baby's van mijn vrienden na), schreeuwende en huilende kinderen geven me nog steeds hoofdpijn etc.
Ik slik de pil sinds kort niet meer om medische redenen en we gebruiken nu alleen condooms. Mocht dat fout gaan dan is het kind absoluut welkom maar komt het praktisch gezien echt niet uit.
Gisteren heb ik het met een goede vriendin besproken. Zij vond het hartstikke leuk en zei dat ik mijn gevoel moest volgen, ondanks wat de omgeving er van vindt of het praktisch is. Ik maak me namelijk ontzettend druk over wat de omgeving denkt en ben erg bang voor afkeurende blikken omdat we dan zo ontzettend snel zouden zijn in alles en niemand dit van mij zou verwachten. Ik durf deze nieuwe gedachten nog niet met mijn vriend te bespreken omdat ik hem niet wil laten schrikken. Vreemd genoeg heb ik mezelf deze week wel tegen moeten houden hem ten huwelijk te vragen (echt op mijn tong moeten bijten!)
Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Rammelt het nu dan echt of is dit een moment van verstandsverbijstering? Hoe ging dit bij jullie?
Inmiddels ben ik bijna 31 en heb ik sinds een jaar een vriend. We zijn na een paar weken al samen gaan wonen in zijn kleine appartement in een stad waar we ons beiden niet helemaal thuis voelen. We zijn dus aan het kijken naar een huis in mijn geboortedorp maar ivm onzekerheid op mijn werk, zal dit nog even op zich laten wachten.
Sinds wij een relatie hebben, fantaseren we heel voorzichtig over trouwen en kinderen krijgen en zijn we zeker dat we deze grote stappen met elkaar willen zetten, over een jaar of 2. Maar sinds een week, ik weet niet wat er met me aan de hand is, lijk ik alleen maar aan trouwen en kinderen te kunnen denken. Maar verder dan ' ik wil kinderen met hem!!' kom ik niet. Nog geen beeld bij ons als ouders, ik smelt niet weg als ik kinderen zie (op die leuke baby's van mijn vrienden na), schreeuwende en huilende kinderen geven me nog steeds hoofdpijn etc.
Ik slik de pil sinds kort niet meer om medische redenen en we gebruiken nu alleen condooms. Mocht dat fout gaan dan is het kind absoluut welkom maar komt het praktisch gezien echt niet uit.
Gisteren heb ik het met een goede vriendin besproken. Zij vond het hartstikke leuk en zei dat ik mijn gevoel moest volgen, ondanks wat de omgeving er van vindt of het praktisch is. Ik maak me namelijk ontzettend druk over wat de omgeving denkt en ben erg bang voor afkeurende blikken omdat we dan zo ontzettend snel zouden zijn in alles en niemand dit van mij zou verwachten. Ik durf deze nieuwe gedachten nog niet met mijn vriend te bespreken omdat ik hem niet wil laten schrikken. Vreemd genoeg heb ik mezelf deze week wel tegen moeten houden hem ten huwelijk te vragen (echt op mijn tong moeten bijten!)
Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Rammelt het nu dan echt of is dit een moment van verstandsverbijstering? Hoe ging dit bij jullie?
donderdag 23 oktober 2014 om 20:58
vrijdag 24 oktober 2014 om 07:16
Het was een goed gesprek gisteren. Ik vond het wel spannend maar ben blij dat ik het gedaan heb. Blijkbaar heeft mijn vriend er ook al over nagedacht maar het gerommel op mijn werk zit hem niet lekker. Hij wil graag wachten totdat daar meer duidelijkheid over is maar ja, dat kan nog minstens een jaar duren.
Na het goed bekijken van de opties die we hebben en de situatie waarin we zitten, hebben we besloten er vanaf januari toch voor te gaan. Hij dacht al na over een 2e kind en als het nou allemaal niet zo vlot gaat, dat de risico's alleen maar groter worden naarmate ik ouder word.
We nemen allebei 1 persoon in vertrouwen. Ik die vriendin, hij een goede vriendin of zijn broertje. Ook vriend houdt rekening met negatieve reacties in zijn omgeving maar hij maakt zich daar minder druk om.
Heel spannend dus!!
Na het goed bekijken van de opties die we hebben en de situatie waarin we zitten, hebben we besloten er vanaf januari toch voor te gaan. Hij dacht al na over een 2e kind en als het nou allemaal niet zo vlot gaat, dat de risico's alleen maar groter worden naarmate ik ouder word.
We nemen allebei 1 persoon in vertrouwen. Ik die vriendin, hij een goede vriendin of zijn broertje. Ook vriend houdt rekening met negatieve reacties in zijn omgeving maar hij maakt zich daar minder druk om.
Heel spannend dus!!
vrijdag 24 oktober 2014 om 08:52
quote:newsletter schreef op 24 oktober 2014 @ 07:16:
Het was een goed gesprek gisteren. Ik vond het wel spannend maar ben blij dat ik het gedaan heb. Blijkbaar heeft mijn vriend er ook al over nagedacht maar het gerommel op mijn werk zit hem niet lekker. Hij wil graag wachten totdat daar meer duidelijkheid over is maar ja, dat kan nog minstens een jaar duren.
Na het goed bekijken van de opties die we hebben en de situatie waarin we zitten, hebben we besloten er vanaf januari toch voor te gaan. Hij dacht al na over een 2e kind en als het nou allemaal niet zo vlot gaat, dat de risico's alleen maar groter worden naarmate ik ouder word.
We nemen allebei 1 persoon in vertrouwen. Ik die vriendin, hij een goede vriendin of zijn broertje. Ook vriend houdt rekening met negatieve reacties in zijn omgeving maar hij maakt zich daar minder druk om.
Heel spannend dus!!Wauw, zo snel kan het dus gaan! Wat goed dat het zo'n fijn gesprek was
Het was een goed gesprek gisteren. Ik vond het wel spannend maar ben blij dat ik het gedaan heb. Blijkbaar heeft mijn vriend er ook al over nagedacht maar het gerommel op mijn werk zit hem niet lekker. Hij wil graag wachten totdat daar meer duidelijkheid over is maar ja, dat kan nog minstens een jaar duren.
Na het goed bekijken van de opties die we hebben en de situatie waarin we zitten, hebben we besloten er vanaf januari toch voor te gaan. Hij dacht al na over een 2e kind en als het nou allemaal niet zo vlot gaat, dat de risico's alleen maar groter worden naarmate ik ouder word.
We nemen allebei 1 persoon in vertrouwen. Ik die vriendin, hij een goede vriendin of zijn broertje. Ook vriend houdt rekening met negatieve reacties in zijn omgeving maar hij maakt zich daar minder druk om.
Heel spannend dus!!Wauw, zo snel kan het dus gaan! Wat goed dat het zo'n fijn gesprek was
vrijdag 24 oktober 2014 om 09:14
Het vivaforum doorspitten heeft me wel geholpen om mijn gevoelens en gedachten op een rijtje te krijgen. Ik sluit me dan ook graag aan bij het voorjaarstopic!
Iemand wees me er onlangs op dat ik niet moest vergeten dat ik al bijna 31 ben en dat de omstandigheden nooit 100% zijn (onzekerheid op mijn werk, geen extra slaapkamer in huidige appartement). Dat nog 2 jaar wachten met beginnen dus wellicht niet zo verstandig is. Toen ik dit tegen mijn vriend zei, zijn we dus los van elkaar daar over na gaan denken en tot dezelfde conclusie gekomen....dat we samen kindjes willen en daar niet meer mee willen wachten
Iemand wees me er onlangs op dat ik niet moest vergeten dat ik al bijna 31 ben en dat de omstandigheden nooit 100% zijn (onzekerheid op mijn werk, geen extra slaapkamer in huidige appartement). Dat nog 2 jaar wachten met beginnen dus wellicht niet zo verstandig is. Toen ik dit tegen mijn vriend zei, zijn we dus los van elkaar daar over na gaan denken en tot dezelfde conclusie gekomen....dat we samen kindjes willen en daar niet meer mee willen wachten
