Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 25 december 2014 om 23:36
@knuffeltijgetje: wat een rottige ervaring bij de praktijkondersteuner. Hopelijk heb je gauw een fijne psycholoog waar je mee kunt praten. Fijn dat je nu die doorverwijzing hebt daarvoor. Het gaat je vast heel veel opleveren
Wat de assertiviteit betreft, wat Inge al zegt: het is ook assertief als je er later op terugkomt. Dat het je op het moment zelf niet lukt, is niet erg. Dat gebeurt zo veel mensen. Het is heel sterk als je er dan later nog over kunt beginnen en alsnog voor jezelf opkomt.
Ik moet zeggen dat mijn assertiviteit flink gegroeid is door de therapie. Ik voel het nu sowieso sneller als iemand over mijn grenzen gaat en eigenlijk kan ik nu niet anders dan er iets over zeggen. Het floept er al bijna zonder nadenken uit, het is al bijna een gewoonte. Nu nog even leren om het tactisch te brengen, haha. Dat is met nieuw gedrag he: eerst ga je overcompenseren en moet je leren om het wat terug te schroeven.
@Inge, wat fijn dat je zoveel positieve ervaringen hebt nu! Geniet ervan en laat het goed op je inwerken. Mocht het even wat minder gaan, dan kun je aan deze momenten terugdenken om je sterker te voelen. En ik hoop ook dat je door al deze mooie stappen en positieve momenten steeds meer vertrouwen krijgt dat het goed gaat komen, dat je uit dit dal gaat klimmen.
Zo werkt het bij mij nu. De laatste tijd gaat het best goed en kan ik flinke stappen zetten. En ik heb een aantal momenten waar ik kracht uit kan putten als weer even twijfel of niet lekker in m'n vel zit. Dan denk ik eraan terug en ik voel dan al gauw diezelfde energie van dat moment. Dat geeft meteen zo'n boost dat ik er weer even tegen kan.
@bloem: wat goed dat je ook op zo'n drukke verhuisdag je grenzen weet aan te geven en toe kunt geven aan de rust. Dat is zeker vooruitgang en daar mag je absoluut trots op zijn!
Hoe is jullie eerste kerstdag verlopen? Hier was het lekker rustig, vandaag geen afspraken. Wel uit eten geweest met m'n liefje en dat was fijn. Morgen is de drukste kerstdag, vol familiebezoek. Maar ik heb er eigenlijk wel zin in. Vandaag heb ik goed genoeg kunnen uitrusten om er morgen tegen te kunnen.
Hebben jullie eigenlijk vakantie nu? Ik wel, twee weken zelfs. Heerlijk! En op kerst en oud en nieuw na heb ik geen plannen, kan ik per dag bekijken wat ik wil gaan doen.
Wat de assertiviteit betreft, wat Inge al zegt: het is ook assertief als je er later op terugkomt. Dat het je op het moment zelf niet lukt, is niet erg. Dat gebeurt zo veel mensen. Het is heel sterk als je er dan later nog over kunt beginnen en alsnog voor jezelf opkomt.
Ik moet zeggen dat mijn assertiviteit flink gegroeid is door de therapie. Ik voel het nu sowieso sneller als iemand over mijn grenzen gaat en eigenlijk kan ik nu niet anders dan er iets over zeggen. Het floept er al bijna zonder nadenken uit, het is al bijna een gewoonte. Nu nog even leren om het tactisch te brengen, haha. Dat is met nieuw gedrag he: eerst ga je overcompenseren en moet je leren om het wat terug te schroeven.
@Inge, wat fijn dat je zoveel positieve ervaringen hebt nu! Geniet ervan en laat het goed op je inwerken. Mocht het even wat minder gaan, dan kun je aan deze momenten terugdenken om je sterker te voelen. En ik hoop ook dat je door al deze mooie stappen en positieve momenten steeds meer vertrouwen krijgt dat het goed gaat komen, dat je uit dit dal gaat klimmen.
Zo werkt het bij mij nu. De laatste tijd gaat het best goed en kan ik flinke stappen zetten. En ik heb een aantal momenten waar ik kracht uit kan putten als weer even twijfel of niet lekker in m'n vel zit. Dan denk ik eraan terug en ik voel dan al gauw diezelfde energie van dat moment. Dat geeft meteen zo'n boost dat ik er weer even tegen kan.
@bloem: wat goed dat je ook op zo'n drukke verhuisdag je grenzen weet aan te geven en toe kunt geven aan de rust. Dat is zeker vooruitgang en daar mag je absoluut trots op zijn!
Hoe is jullie eerste kerstdag verlopen? Hier was het lekker rustig, vandaag geen afspraken. Wel uit eten geweest met m'n liefje en dat was fijn. Morgen is de drukste kerstdag, vol familiebezoek. Maar ik heb er eigenlijk wel zin in. Vandaag heb ik goed genoeg kunnen uitrusten om er morgen tegen te kunnen.
Hebben jullie eigenlijk vakantie nu? Ik wel, twee weken zelfs. Heerlijk! En op kerst en oud en nieuw na heb ik geen plannen, kan ik per dag bekijken wat ik wil gaan doen.
vrijdag 26 december 2014 om 10:48
Fijn kerstfeest allemaal! Hopelijk genieten jullie er van!
@Stokstaartje, fijn om weer te lezen hoe het met je gaat! Echt supergoed dat je je nieuw opgedane vaardigheden al zo eigen hebt gemaakt. Ik herken het ook wel van mijn schoonzusje en een kennis die beide een burnout hebben gehad, dat ze, in ieder geval een tijdje, best fel hun grenzen bewaakten. Dat ik voorheen (zonder de kennis van nu) wel eens dacht: wow. Maar bij mijn schoonzusje is het wel mooi om te zien, dat ze daar ook weer soort van heel natuurlijk overheen is gegroeid. Ze heeft nu wel iets 'zen's. Ze werkt nu, na 4 jaar, nog steeds niet. En had ik daar vroeger wel mijn bedenkingen over, nu vind ik het vooral mooi om te zien dat ze gelukkig is. Ze heeft haar weg gevonden, en ookal werkt ze dan niet, ze is wel gewoon erg waardevol voor de mensen om haar heen en heeft hobby's waar ze veel plezier aan beleeft. Toch het belangrijkste.
Gisteren werd ik opeens overvallen door onzekerheid. Dat het allemaal een beetje te goed lijkt te gaan. Van eind augustus tot medio november kon ik echt amper iets: niet wandelen laat staan sporten, geen drukke winkels, geen afspraken met meerdere mensen, niet rijden op de snelweg etc etc etc. En nu, neem de afgelopen weken: een vriend verhuisd, hele dag kerstinkopen gedaan in drukke grote winkels die ik normaal mijdt, 12km gewandeld met mijn oppashondje, een paar kerstfeestjes en gaat gewoon goed. En dan vraag je je opeens af: gaat het ECHT wel goed? Of zit ik in de gevarenzone van mijn reserves en stort ik zo weer in? Of zelfs nog dieper? Ik lijk niet echt signalen van mijn lichaam te krijgen dat dat het geval is... Of zie ik iets over het hoofd? Of, wanneer ik met antidepressiva zal stoppen op den duur, begint het dan weer van voren af aan? Lastig...
Een hele fijne dag allemaal met sterretjes en engeltjes en lekkere dingen!
xx
@Stokstaartje, fijn om weer te lezen hoe het met je gaat! Echt supergoed dat je je nieuw opgedane vaardigheden al zo eigen hebt gemaakt. Ik herken het ook wel van mijn schoonzusje en een kennis die beide een burnout hebben gehad, dat ze, in ieder geval een tijdje, best fel hun grenzen bewaakten. Dat ik voorheen (zonder de kennis van nu) wel eens dacht: wow. Maar bij mijn schoonzusje is het wel mooi om te zien, dat ze daar ook weer soort van heel natuurlijk overheen is gegroeid. Ze heeft nu wel iets 'zen's. Ze werkt nu, na 4 jaar, nog steeds niet. En had ik daar vroeger wel mijn bedenkingen over, nu vind ik het vooral mooi om te zien dat ze gelukkig is. Ze heeft haar weg gevonden, en ookal werkt ze dan niet, ze is wel gewoon erg waardevol voor de mensen om haar heen en heeft hobby's waar ze veel plezier aan beleeft. Toch het belangrijkste.
Gisteren werd ik opeens overvallen door onzekerheid. Dat het allemaal een beetje te goed lijkt te gaan. Van eind augustus tot medio november kon ik echt amper iets: niet wandelen laat staan sporten, geen drukke winkels, geen afspraken met meerdere mensen, niet rijden op de snelweg etc etc etc. En nu, neem de afgelopen weken: een vriend verhuisd, hele dag kerstinkopen gedaan in drukke grote winkels die ik normaal mijdt, 12km gewandeld met mijn oppashondje, een paar kerstfeestjes en gaat gewoon goed. En dan vraag je je opeens af: gaat het ECHT wel goed? Of zit ik in de gevarenzone van mijn reserves en stort ik zo weer in? Of zelfs nog dieper? Ik lijk niet echt signalen van mijn lichaam te krijgen dat dat het geval is... Of zie ik iets over het hoofd? Of, wanneer ik met antidepressiva zal stoppen op den duur, begint het dan weer van voren af aan? Lastig...
Een hele fijne dag allemaal met sterretjes en engeltjes en lekkere dingen!
xx
vrijdag 26 december 2014 om 17:52
Ik herken het ook Bloem, zeker nu ik aan de AD zit, ook in een fijne Flow! (al loop ik geen 12km in 1x of verhuis niemand haha)
Blijf voor jezelf opletten dat je niet téveel wilt doen achter elkaar... Maar vertrouw ook op jezelf, dat je evt signalen wel zult herkennen! Zolang je open blijft staan en bewust bent van de signalen;-). Als je nog lekker slaapt snachts, niet teveel piekert en je goed voelt, ook op momenten dat je wél even je rust pakt, dan doe je t volgens mij hardstikke goed!!:-)
Blijf voor jezelf opletten dat je niet téveel wilt doen achter elkaar... Maar vertrouw ook op jezelf, dat je evt signalen wel zult herkennen! Zolang je open blijft staan en bewust bent van de signalen;-). Als je nog lekker slaapt snachts, niet teveel piekert en je goed voelt, ook op momenten dat je wél even je rust pakt, dan doe je t volgens mij hardstikke goed!!:-)
zaterdag 27 december 2014 om 11:23
Ik heb t vandaag, duidelijk even een dagje dat ik rustig aan ga doen en weer even bijtanken na wat drukkere dagen! Voor mijn doen afgelopen week behoorlijk wat gedaan, alles buitenshuis. Was helemaal goed, maar nu even voelbaar aan m'n lijf tijd om weer rust te pakken:-). Volg week gelukkig ook maar lekker 2 halve dagen werken, en verder helemaal niks in de planning:-)! Nog fijn vooruitzicht:-)! Lekker niet nadenkend schaatsen kijken straks, helemaal perfect met dat viezige weer buiten, echte sneeuw is leuk... Maar hier is t een natte bende;-)
Goed weekend allemaal nog!
Goed weekend allemaal nog!
zaterdag 27 december 2014 om 11:42
Lekker Inge, geniet ervan, die paar dagen niets!
Ik merk het nu ook wel, dat het toch 'rare' dagen waren, al hebben we eerste kerstdag eigenlijk helemaal niets gedaan. Ben even melk gaan halen terwijl mijn man de afwas deed, en ik ben helemaal op! Vandaag wordt dus weer lekker niets doen, en morgen alleen collecteren in de kerk, verder ook geen plannen. Ik ga ook even niets doen en mijn hoofd leegmaken
Ik merk het nu ook wel, dat het toch 'rare' dagen waren, al hebben we eerste kerstdag eigenlijk helemaal niets gedaan. Ben even melk gaan halen terwijl mijn man de afwas deed, en ik ben helemaal op! Vandaag wordt dus weer lekker niets doen, en morgen alleen collecteren in de kerk, verder ook geen plannen. Ik ga ook even niets doen en mijn hoofd leegmaken
zaterdag 27 december 2014 om 16:52
Bloem, ik snap en herken je angst/onzekerheid ook. Als het al tijden slecht gaat, is het moeilijk te geloven dat het 'ineens' wel goed gaat en blíjft gaan. Ik moest zelf eerst voor langere tijd ervaren dat het beter ging voordat ik erop durfde te vertrouwen dat ik niet direct zou terugvallen. En met langere tijd bedoel ik niet eens maanden, maar eerder weken of soms zelfs dagen.
Of je over je grenzen gaat, kan alleen jij voelen. Dat blijft lastig, voor ons allemaal, denk ik. Ik had het pas ook. Ik zat even zo in die fijne flow en ineens was ik weer zó ontzettend moe. Had ik toch weer te veel gedaan en te veel prikkels opgezocht. Als het goed gaat, vind ik het verleidelijk om daar vol in te duiken. Want die angst van 'dadelijk val ik weer terug' ligt nog op de loer en ik wil dan alle fijne momenten aangrijpen. Nu het al wat langer best goed gaat, doe ik toch weer even een pas op de plaats. Ik bouw nu toch wat vaker rustmomentjes in.
Of je over je grenzen gaat, kan alleen jij voelen. Dat blijft lastig, voor ons allemaal, denk ik. Ik had het pas ook. Ik zat even zo in die fijne flow en ineens was ik weer zó ontzettend moe. Had ik toch weer te veel gedaan en te veel prikkels opgezocht. Als het goed gaat, vind ik het verleidelijk om daar vol in te duiken. Want die angst van 'dadelijk val ik weer terug' ligt nog op de loer en ik wil dan alle fijne momenten aangrijpen. Nu het al wat langer best goed gaat, doe ik toch weer even een pas op de plaats. Ik bouw nu toch wat vaker rustmomentjes in.
zondag 28 december 2014 om 10:41
Morgen allemaal!
Ben ook blij dat het weer klaar is met de feestjes. 3 achterelkaar dus voor mij- 25-26 & 27, en merkte gisterochtend al aan een sjaggerijnig humeur dat het eigenlijk wel welletjes was, en toen ik gisteren thuiskwam en bleek dat mijn buren een luidruchtig huisfeestje hadden helemaal- echt bloedje-sjaggerijnig en geagiteerd. Nog steeds een beetje slecht humeur hier, vriend net het huis uit bemoedigd en lekker even helemaal niks nu.
Maar fijn dat het bij iedereen wel goed is gegaan! Nu komt oud en nieuw er weer aan... Wat zijn jullie wensen of voornemens voor het nieuwe jaar?
Ben ook blij dat het weer klaar is met de feestjes. 3 achterelkaar dus voor mij- 25-26 & 27, en merkte gisterochtend al aan een sjaggerijnig humeur dat het eigenlijk wel welletjes was, en toen ik gisteren thuiskwam en bleek dat mijn buren een luidruchtig huisfeestje hadden helemaal- echt bloedje-sjaggerijnig en geagiteerd. Nog steeds een beetje slecht humeur hier, vriend net het huis uit bemoedigd en lekker even helemaal niks nu.
Maar fijn dat het bij iedereen wel goed is gegaan! Nu komt oud en nieuw er weer aan... Wat zijn jullie wensen of voornemens voor het nieuwe jaar?
zondag 28 december 2014 om 19:42
Wat heerlijk om te lezen dat de feestdagen bij iedereen zo goed gegaan zijn.
Hier was eerste kerstdag een succes, gezellig met familie genoten. Tweede kerstdag zou ik met mijn neefje naar de winterkermis gaan (zijn maar een paar attracties, dat leek mij doenbaar), maar ik voelde mij echt niet goed. Arm kind heeft de hele avond aan mijn zus gevraagd waar ik was. Ziek voelen bleek niet BO, maar een ordinaire griep, bah! Lig nu al twee dagen voor de tv naar Kerst- en Nieuwjaarfilms te kijken. Vandaag een klein wandelingetje gemaakt in de sneeuw, wat ziet de wereld er prachtig uit met zo'n laagje wit.
Interessante vraag Bloem. Heb ik nog niet echt over nagedacht. Wil vooral leren genieten en mij niet schuldig voelen als ik tijd voor mezelf neem. Jij wensen/voornemens Bloem?
Hier was eerste kerstdag een succes, gezellig met familie genoten. Tweede kerstdag zou ik met mijn neefje naar de winterkermis gaan (zijn maar een paar attracties, dat leek mij doenbaar), maar ik voelde mij echt niet goed. Arm kind heeft de hele avond aan mijn zus gevraagd waar ik was. Ziek voelen bleek niet BO, maar een ordinaire griep, bah! Lig nu al twee dagen voor de tv naar Kerst- en Nieuwjaarfilms te kijken. Vandaag een klein wandelingetje gemaakt in de sneeuw, wat ziet de wereld er prachtig uit met zo'n laagje wit.
Interessante vraag Bloem. Heb ik nog niet echt over nagedacht. Wil vooral leren genieten en mij niet schuldig voelen als ik tijd voor mezelf neem. Jij wensen/voornemens Bloem?
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 28 december 2014 om 20:09
Ah Vienna, vervelend zeg! Hopelijk knap je snel weer op!
Dat is een mooi doel voor het nieuwe jaar. Ik heb niet echt een doel maar meer een wens: dat het leven me nieuwe kansen en mogelijkheden aanreikt, wanneer ik me daar voor open stel. Ik geloof daar ook wel in (op goede dagen , ik voel het ook wel zo dat op elk punt in mijn herstel iets op mijn pad is gekomen wat me verder heeft geholpen, zodra ik me er open voor stelde. Dit forum bijvoorbeeld, mijn oppashondje, vrienden of zelfs vage kennissen, of bepaalde dingen die ik heb gelezen of gezien die indruk hebben gemaakt en me verder hebben gebracht.
Nu is het zo dat ik geen baan heb momenteel en eigenlijk niet weet wat ik nu verder met mijn leven wil. En soms maak ik me daar zorgen over. Maar ik denk eigenlijk dat ik nog geen idee heb, omdat ik er nog niet klaar voor ben. En dat zodra ik er klaar voor ben en me er open voor stel, ook nieuwe mogelijkheden op mijn pad komen. Dus dat wens ik voor 2015!
Dat is een mooi doel voor het nieuwe jaar. Ik heb niet echt een doel maar meer een wens: dat het leven me nieuwe kansen en mogelijkheden aanreikt, wanneer ik me daar voor open stel. Ik geloof daar ook wel in (op goede dagen , ik voel het ook wel zo dat op elk punt in mijn herstel iets op mijn pad is gekomen wat me verder heeft geholpen, zodra ik me er open voor stelde. Dit forum bijvoorbeeld, mijn oppashondje, vrienden of zelfs vage kennissen, of bepaalde dingen die ik heb gelezen of gezien die indruk hebben gemaakt en me verder hebben gebracht.
Nu is het zo dat ik geen baan heb momenteel en eigenlijk niet weet wat ik nu verder met mijn leven wil. En soms maak ik me daar zorgen over. Maar ik denk eigenlijk dat ik nog geen idee heb, omdat ik er nog niet klaar voor ben. En dat zodra ik er klaar voor ben en me er open voor stel, ook nieuwe mogelijkheden op mijn pad komen. Dus dat wens ik voor 2015!
zondag 28 december 2014 om 20:12
Voornemen waar ik zojuist maar meteen mee begonnen ben: leren me niet verantwoordelijk te voelen voor de daden van een ander. Ga ik me alleen maar naar en machteloos van voelen. Een kennis dacht haar konijn met wintervacht per direct maar ineens een binnenkonijn te maken. Het beestje vertoonde al tekenen van erge stress, en niet zo gek, want zelfs even binnen zitten kan al dodelijk zijn voor een konijn met wintervacht. Toen ik zeker een uur moest praten als brugman voor ze het beestje weer in het buitenhok deed, na heel veel bezwaren want 'lastig' van haar kant, heb ik haar eerlijk verteld dat ik het dierenmishandeling vond. Tja, hoe durfde ik ... Dus ik heb mijn instort-momentje voor deze week wel weer gehad. Ik houd mijn hart vast voor het arme beestje, want zoals zij de afgelopen maanden bezig was zal ze nog wel meer stomme dingen doen, maar ik moet loslaten. Het is niet mijn verantwoordelijkheid, maar de hare.
Diepe zucht ... en dat vind ik zo moeilijk he, loslaten.
Diepe zucht ... en dat vind ik zo moeilijk he, loslaten.
maandag 29 december 2014 om 15:20
quote:*bloem schreef op 26 december 2014 @ 10:48:
Gisteren werd ik opeens overvallen door onzekerheid. Dat het allemaal een beetje te goed lijkt te gaan. Van eind augustus tot medio november kon ik echt amper iets: niet wandelen laat staan sporten, geen drukke winkels, geen afspraken met meerdere mensen, niet rijden op de snelweg etc etc etc. En nu, neem de afgelopen weken: een vriend verhuisd, hele dag kerstinkopen gedaan in drukke grote winkels die ik normaal mijdt, 12km gewandeld met mijn oppashondje, een paar kerstfeestjes en gaat gewoon goed. En dan vraag je je opeens af: gaat het ECHT wel goed? Of zit ik in de gevarenzone van mijn reserves en stort ik zo weer in? Of zelfs nog dieper? Ik lijk niet echt signalen van mijn lichaam te krijgen dat dat het geval is... Of zie ik iets over het hoofd? Of, wanneer ik met antidepressiva zal stoppen op den duur, begint het dan weer van voren af aan? Lastig...
Deze angst overviel mij ook 'derde' kerstdag. Je hebt zoveel gezelligheid, goede gesprekken gehad etc, en toen kwam een vriendin ineens met de opmerking: 2015 wordt jouw jaar! En toen werd ik daar ineens heel erg bang van. Het is lief bedoeld maar ik vind het zo eng om vooruit te kijken...
Gisteren werd ik opeens overvallen door onzekerheid. Dat het allemaal een beetje te goed lijkt te gaan. Van eind augustus tot medio november kon ik echt amper iets: niet wandelen laat staan sporten, geen drukke winkels, geen afspraken met meerdere mensen, niet rijden op de snelweg etc etc etc. En nu, neem de afgelopen weken: een vriend verhuisd, hele dag kerstinkopen gedaan in drukke grote winkels die ik normaal mijdt, 12km gewandeld met mijn oppashondje, een paar kerstfeestjes en gaat gewoon goed. En dan vraag je je opeens af: gaat het ECHT wel goed? Of zit ik in de gevarenzone van mijn reserves en stort ik zo weer in? Of zelfs nog dieper? Ik lijk niet echt signalen van mijn lichaam te krijgen dat dat het geval is... Of zie ik iets over het hoofd? Of, wanneer ik met antidepressiva zal stoppen op den duur, begint het dan weer van voren af aan? Lastig...
Deze angst overviel mij ook 'derde' kerstdag. Je hebt zoveel gezelligheid, goede gesprekken gehad etc, en toen kwam een vriendin ineens met de opmerking: 2015 wordt jouw jaar! En toen werd ik daar ineens heel erg bang van. Het is lief bedoeld maar ik vind het zo eng om vooruit te kijken...
maandag 29 december 2014 om 15:23
Ik zie dat jullie goede kerstdagen hebben gehad, erg fijn om te horen!!!
Hier gaat het gestaag weer een beetje beter. Merk dat ik moeite heb om om te gaan met mensen die - onbewust - ed druk bij me opvoeren dat ik weer aan het werk moet. Maakt me angstig en gestressed. Ik slaap al een week of 2 slecht, ik knars weer als een malle, etc. Maar, ik moet zeggen dat ik me wel wat rustiger kan voelen soms. Dus het is een beetje hinken op twee gedachten.
Verder wil ik jullie nog een goede jaarwisseling wensen en ik hoop en duim dat 2015 voor ons allen fijn zal worden! Het zal vast downs hebben, maar ik hoop genoeg ups om ons goed te mogen voelen!
Hier gaat het gestaag weer een beetje beter. Merk dat ik moeite heb om om te gaan met mensen die - onbewust - ed druk bij me opvoeren dat ik weer aan het werk moet. Maakt me angstig en gestressed. Ik slaap al een week of 2 slecht, ik knars weer als een malle, etc. Maar, ik moet zeggen dat ik me wel wat rustiger kan voelen soms. Dus het is een beetje hinken op twee gedachten.
Verder wil ik jullie nog een goede jaarwisseling wensen en ik hoop en duim dat 2015 voor ons allen fijn zal worden! Het zal vast downs hebben, maar ik hoop genoeg ups om ons goed te mogen voelen!
maandag 29 december 2014 om 15:28
quote:*bloem schreef op 28 december 2014 @ 20:09:
Dat is een mooi doel voor het nieuwe jaar. Ik heb niet echt een doel maar meer een wens: dat het leven me nieuwe kansen en mogelijkheden aanreikt, wanneer ik me daar voor open stel. Ik geloof daar ook wel in (op goede dagen , ik voel het ook wel zo dat op elk punt in mijn herstel iets op mijn pad is gekomen wat me verder heeft geholpen, zodra ik me er open voor stelde. Dit forum bijvoorbeeld, mijn oppashondje, vrienden of zelfs vage kennissen, of bepaalde dingen die ik heb gelezen of gezien die indruk hebben gemaakt en me verder hebben gebracht.
Nu is het zo dat ik geen baan heb momenteel en eigenlijk niet weet wat ik nu verder met mijn leven wil. En soms maak ik me daar zorgen over. Maar ik denk eigenlijk dat ik nog geen idee heb, omdat ik er nog niet klaar voor ben. En dat zodra ik er klaar voor ben en me er open voor stel, ook nieuwe mogelijkheden op mijn pad komen. Dus dat wens ik voor 2015!Dit is echt exact, precies, waar ik nu mee bezig ben/worstel. Dus deze post print ik uit en lijst ik in. Dan lees ik 'm op slechte dagen
Dat is een mooi doel voor het nieuwe jaar. Ik heb niet echt een doel maar meer een wens: dat het leven me nieuwe kansen en mogelijkheden aanreikt, wanneer ik me daar voor open stel. Ik geloof daar ook wel in (op goede dagen , ik voel het ook wel zo dat op elk punt in mijn herstel iets op mijn pad is gekomen wat me verder heeft geholpen, zodra ik me er open voor stelde. Dit forum bijvoorbeeld, mijn oppashondje, vrienden of zelfs vage kennissen, of bepaalde dingen die ik heb gelezen of gezien die indruk hebben gemaakt en me verder hebben gebracht.
Nu is het zo dat ik geen baan heb momenteel en eigenlijk niet weet wat ik nu verder met mijn leven wil. En soms maak ik me daar zorgen over. Maar ik denk eigenlijk dat ik nog geen idee heb, omdat ik er nog niet klaar voor ben. En dat zodra ik er klaar voor ben en me er open voor stel, ook nieuwe mogelijkheden op mijn pad komen. Dus dat wens ik voor 2015!Dit is echt exact, precies, waar ik nu mee bezig ben/worstel. Dus deze post print ik uit en lijst ik in. Dan lees ik 'm op slechte dagen
maandag 29 december 2014 om 17:51
Hier ook een grens overschreden vorige week.. Sinds zaterdag veel meer moe en niet fit. Vervelend dat ik dan meteen me wat ziekjes ga voelen, maar wel duidelijk voor me dat ik goed had genoten van de vrije week met wat leuke dingen doen die ik eerst niet kon... Alleen iets teveel achter elkaar vermoedelijk. Vandaag wel 3,5u gewerkt, voelde als 6-7u.. Snothoofd, snipperdesnip.. Maar wel fijn dat ik gegaan was.
fijn underkoffer dat je zoveel hebt aan de verhalen/ tips/ ervaringen van anderen, zoals nu van bloem! We schrijven hier ook echt mooie herkenbare dingen vind ik, we zijn allemaal best goed in ons gevoel verwoorden valt me op!
knap!!
Ik heb geen specifiek voornemens, vorige keer viel dat teveel tegen;-). Maar hoop wel dat ik mijn goede Flow snel weer oppak, en zo sterk doorga als afgelopen maanden! Mensen om mee heen zien het ook, veel lieve berichten in kerstkaarten! En toen ik afgelopen weekend 2 dingen cancelde omdat ik echt even m'n rust moest pakken, kreeg ik van alle betrokkenen complimenten haha
Zo zie je maar, als wij het durven onze grenzen te stellen, doen anderen het zelfs ook sneller merk ik! En dat is alleen maar goed!
Doel voor 2015 dan toch: ik kies eerst voor mezelf, dan pas voor anderen (afgezien van echte nood;-))
fijn underkoffer dat je zoveel hebt aan de verhalen/ tips/ ervaringen van anderen, zoals nu van bloem! We schrijven hier ook echt mooie herkenbare dingen vind ik, we zijn allemaal best goed in ons gevoel verwoorden valt me op!
knap!!Ik heb geen specifiek voornemens, vorige keer viel dat teveel tegen;-). Maar hoop wel dat ik mijn goede Flow snel weer oppak, en zo sterk doorga als afgelopen maanden! Mensen om mee heen zien het ook, veel lieve berichten in kerstkaarten! En toen ik afgelopen weekend 2 dingen cancelde omdat ik echt even m'n rust moest pakken, kreeg ik van alle betrokkenen complimenten haha
Zo zie je maar, als wij het durven onze grenzen te stellen, doen anderen het zelfs ook sneller merk ik! En dat is alleen maar goed!
Doel voor 2015 dan toch: ik kies eerst voor mezelf, dan pas voor anderen (afgezien van echte nood;-))
woensdag 31 december 2014 om 19:03
Ik ben ook weer (te) ver gegaan, maar dat was eigenlijk voor de kerst al Eerste kerstdag zat ik al ziek-ig thuis, en alles lijkt wel teveel. Vanavond hebben we afgesproken met de onderburen, en ik wil niehiet! Gewoon omdat ik eigenlijk te moe-meh-blah ben om met anderen dan mijn man rekening te houden. Maar goed, maar eens kijken hoe het gaat, ik kan altijd nog na een uurtje naar huis of zo.
woensdag 31 december 2014 om 20:57
Vervelend knuffeltijgetje!! Als je t nu al zo voelt, waarom niet de stap nu zetten om lekker voor jezelf te kiezen en samen met je man thuis te blijven en t samen gezellig maakt of desnoods gaat slapen?
Ik zit ook alleen, de katten 'beschermen' . Vriendlief net naar z'n werk.. Een vriendin die evt zou komen, heeft toch meer zin om ook thuis te blijven. Dus ik lekker met wat vers gehaalde sushi en appelbeignets (geen combi I know;-)) en katten tot nu toe best relaxed op schoot ondanks al best wat geknal, lekker alleen thuis! Mijn eigen planning:-), ben blij dat ik net weer wat energie opbouw na de feestdagen:-).
Hopelijk voel je je straks minder moe en is t gezellig bij je buren! En anders... Lekker voor jezelf en je eigen gevoel kiezen:-D
Ik zit ook alleen, de katten 'beschermen' . Vriendlief net naar z'n werk.. Een vriendin die evt zou komen, heeft toch meer zin om ook thuis te blijven. Dus ik lekker met wat vers gehaalde sushi en appelbeignets (geen combi I know;-)) en katten tot nu toe best relaxed op schoot ondanks al best wat geknal, lekker alleen thuis! Mijn eigen planning:-), ben blij dat ik net weer wat energie opbouw na de feestdagen:-).
Hopelijk voel je je straks minder moe en is t gezellig bij je buren! En anders... Lekker voor jezelf en je eigen gevoel kiezen:-D
donderdag 1 januari 2015 om 17:45
Gelukkig nieuwjaar allemaal!! Ben benieuwd wat dit jaar ons brengen zal. Hopelijk wijsheid, rust, gezondheid, liefde en succes in datgene waar je naar streeft.
Oud en nieuw doorgebracht in Parijs, een verassingstripje voor lief die dit jaar toch best wat te verduren heeft gehad met mij. Nu was het voor mezelf wel het vervelendst natuurlijk, maar hij is echt heel lief en geduldig met me geweest, en zo fijn dat ik me altijd ontspannen en veilig bij hem kan voelen. Mag gevierd worden! Net weer thuis en wat gaar van de autoreis, maar beetje hangen op de bank vanavond.
@knuffeltijgertje, heb je het nog een beetje overleefd bij de buren? Hopelijk kan je nu weer goed bijtanken!
@inge, ook gezellig, met de poezen! Ik merk dat mijn poezen me mijn tripje nog niet helemaal hebben vergeven, hen achterlatend in oorlogszone...
@underkoffer, wij zijn rond dezelfde tijd omgevallen, dus wie weet hebben we wel veel overeenkomsten in het pad wat we weer bewandelen op de berg omhoog: het doorlopen van bepaalde fases, de onzekerheden, de hobbels en kuilen in de weg! You're not alone!
Oud en nieuw doorgebracht in Parijs, een verassingstripje voor lief die dit jaar toch best wat te verduren heeft gehad met mij. Nu was het voor mezelf wel het vervelendst natuurlijk, maar hij is echt heel lief en geduldig met me geweest, en zo fijn dat ik me altijd ontspannen en veilig bij hem kan voelen. Mag gevierd worden! Net weer thuis en wat gaar van de autoreis, maar beetje hangen op de bank vanavond.
@knuffeltijgertje, heb je het nog een beetje overleefd bij de buren? Hopelijk kan je nu weer goed bijtanken!
@inge, ook gezellig, met de poezen! Ik merk dat mijn poezen me mijn tripje nog niet helemaal hebben vergeven, hen achterlatend in oorlogszone...
@underkoffer, wij zijn rond dezelfde tijd omgevallen, dus wie weet hebben we wel veel overeenkomsten in het pad wat we weer bewandelen op de berg omhoog: het doorlopen van bepaalde fases, de onzekerheden, de hobbels en kuilen in de weg! You're not alone!
donderdag 1 januari 2015 om 21:12
Ik heb het best overleefd uiteindelijk was het gewoon gezellig. Al merk ik het vandaag wel, ik kan minder goed mijn 'onlogische' sombere gevoel onderdrukken als ik moe ben. De komende tijd doe ik dus lekker rustig aan, en ik ga op zoek naar dingen waar ik wat blijer van word, of in ieder geval dingen die ik leuk vind
zaterdag 3 januari 2015 om 03:50
Hai allemaal, ik geloof dat ik graag mee zou willen schrijven, maar kijk uit want het is nogal een lap geworden.
Sinds een maand ben ik thuis van mijn werk.
Ik kon niet meer, had al weken koppijn achter mijn ogen, sliep slecht, moe, moe, moe, mijn hoofd werd een vergiet en ik kon op het laatst alleen nog maar huilen. Zelf dacht ik dat ik gewoon een beetje oververmoeid was en dat ik een paar dagen bij moest komen, maar mijn leidinggevende dacht daar (achteraf gelukkig) anders over. Ze zei resoluut: blijf jij eerst maar eens een week thuis. En vanaf dat moment ging het in plaats van beter alleen maar slechter eigenlijk.
Ik voelde me schuldig, alsof ik het lekker voor elkaar had, iedereen in de maling nam zodat ik lekker thuis kon blijven. Wat een verdriet ook kwam er los, pffffff.
Maar goed. Nu ben ik dus een maand thuis, probeer me niet schuldig meer te voelen, met wisselend succes. Maar ik heb geen idee hoe ik me dan wel voel, of hoor te voelen.
Of het wel erg genoeg is om thuis te 'mogen' zijn.
Zolang ik in mijn eigen kleine wereld ben, met kids, gaat het wel. Als ik met mijn vriend mee ga boodschappen doen gaat het ook wel goed.
Als (lieve) collega's vragen hoe het gaat dan krijg ik een zweetuitbarsting, en verder doe ik werkelijk niets zinnigs de hele dag. Het lukt gewoon niet ofzo. Ik probeer me daar niet meer schuldig over te voelen, ook op advies van de bedrijfsarts. De opdracht was: accepteren dat het even niet gaat en niet steeds over oplossingen na denken.
Dat ik op dit punt terecht ben gekomen kan ik verstandelijk heel goed beredeneren, ik kan het alleen niet oplossen met beredeneren en dat vind ik moeilijk. Daar zit ook voor mij een groot ding: m'n hoofd heeft het veel te veel overgenomen van m'n gevoel de laatste jaren,
Ik weet nog wel wie ik was, maar ben diegene al best een tijd kwijt. De laatste week lijkt ze wel heel, heel soms om de hoek te komen kijken, dat wel. Dat maakt me hoopvol maar ook verdrietig.
Van de week had ik vlak voor ik echt wakker werd een soort gevoel in mijn lijf, heel even, een glimps, en ik lag er half wakend, half slapend over na te denken. Wat was dat voor gevoel dat ik daar een paar seconde voelde? En na een tijdje peinzen wist ik het ineens. Zo voel ik me als ik me goed voel... Ik koesterde het tot ik echt wakker werd, maar daarna maakte het me intens verdrietig.
Want hoe lang geleden is het dat ik me zo voelde.
De eerste stap die er nu voor me ligt is weer een afspraak bij de bedrijfsarts over anderhalve week. Ik ga voor die tijd ook nog een keer naar mijn coach/psycholoog om de boel te ontwarren, te kijken waar het mis gaat enz.
Maar omdat ik thuis best wel functioneer, en ook, zolang ik een vertrouwd iemand bij me heb, best af en toe sociaal kan doen, vraag ik me af of ik dan niet ook gewoon wel weer aan het werk kan. Tegelijkertijd krijg ik hartkloppingen als ik daaraan denk. Maar wat dan?
Is het echt zo dat tijd en rust geoorloofd is? Dat dat mag, sterker nog dat dat nodig is?
Ik merk dat ik moet uitkijken dat ik niet alleen maar de dagen aan het tellen ben tot de volgende afspraak bij de bedrijfsarts, een soort opgejaagd gevoel.
Oh en ik ben soms gewoon bijna blij met mijn bizarre vergeetachtigheid, het is namelijk voor mij een keihard bewijs dat er echt, echt, echt iets aan de hand is en ik me niet alleen maar aan zit te stellen. Ik heb namelijk normaal gesproken een ijzersterk geheugen.
Nou ja, lang verhaal, oh en ik ben ook niet heel piepjong . Ik weet niet zo goed wat mijn vraag is trouwens, een beetje herkenning is al fijn.
Sinds een maand ben ik thuis van mijn werk.
Ik kon niet meer, had al weken koppijn achter mijn ogen, sliep slecht, moe, moe, moe, mijn hoofd werd een vergiet en ik kon op het laatst alleen nog maar huilen. Zelf dacht ik dat ik gewoon een beetje oververmoeid was en dat ik een paar dagen bij moest komen, maar mijn leidinggevende dacht daar (achteraf gelukkig) anders over. Ze zei resoluut: blijf jij eerst maar eens een week thuis. En vanaf dat moment ging het in plaats van beter alleen maar slechter eigenlijk.
Ik voelde me schuldig, alsof ik het lekker voor elkaar had, iedereen in de maling nam zodat ik lekker thuis kon blijven. Wat een verdriet ook kwam er los, pffffff.
Maar goed. Nu ben ik dus een maand thuis, probeer me niet schuldig meer te voelen, met wisselend succes. Maar ik heb geen idee hoe ik me dan wel voel, of hoor te voelen.
Of het wel erg genoeg is om thuis te 'mogen' zijn.
Zolang ik in mijn eigen kleine wereld ben, met kids, gaat het wel. Als ik met mijn vriend mee ga boodschappen doen gaat het ook wel goed.
Als (lieve) collega's vragen hoe het gaat dan krijg ik een zweetuitbarsting, en verder doe ik werkelijk niets zinnigs de hele dag. Het lukt gewoon niet ofzo. Ik probeer me daar niet meer schuldig over te voelen, ook op advies van de bedrijfsarts. De opdracht was: accepteren dat het even niet gaat en niet steeds over oplossingen na denken.
Dat ik op dit punt terecht ben gekomen kan ik verstandelijk heel goed beredeneren, ik kan het alleen niet oplossen met beredeneren en dat vind ik moeilijk. Daar zit ook voor mij een groot ding: m'n hoofd heeft het veel te veel overgenomen van m'n gevoel de laatste jaren,
Ik weet nog wel wie ik was, maar ben diegene al best een tijd kwijt. De laatste week lijkt ze wel heel, heel soms om de hoek te komen kijken, dat wel. Dat maakt me hoopvol maar ook verdrietig.
Van de week had ik vlak voor ik echt wakker werd een soort gevoel in mijn lijf, heel even, een glimps, en ik lag er half wakend, half slapend over na te denken. Wat was dat voor gevoel dat ik daar een paar seconde voelde? En na een tijdje peinzen wist ik het ineens. Zo voel ik me als ik me goed voel... Ik koesterde het tot ik echt wakker werd, maar daarna maakte het me intens verdrietig.
Want hoe lang geleden is het dat ik me zo voelde.
De eerste stap die er nu voor me ligt is weer een afspraak bij de bedrijfsarts over anderhalve week. Ik ga voor die tijd ook nog een keer naar mijn coach/psycholoog om de boel te ontwarren, te kijken waar het mis gaat enz.
Maar omdat ik thuis best wel functioneer, en ook, zolang ik een vertrouwd iemand bij me heb, best af en toe sociaal kan doen, vraag ik me af of ik dan niet ook gewoon wel weer aan het werk kan. Tegelijkertijd krijg ik hartkloppingen als ik daaraan denk. Maar wat dan?
Is het echt zo dat tijd en rust geoorloofd is? Dat dat mag, sterker nog dat dat nodig is?
Ik merk dat ik moet uitkijken dat ik niet alleen maar de dagen aan het tellen ben tot de volgende afspraak bij de bedrijfsarts, een soort opgejaagd gevoel.
Oh en ik ben soms gewoon bijna blij met mijn bizarre vergeetachtigheid, het is namelijk voor mij een keihard bewijs dat er echt, echt, echt iets aan de hand is en ik me niet alleen maar aan zit te stellen. Ik heb namelijk normaal gesproken een ijzersterk geheugen.
Nou ja, lang verhaal, oh en ik ben ook niet heel piepjong . Ik weet niet zo goed wat mijn vraag is trouwens, een beetje herkenning is al fijn.
zaterdag 3 januari 2015 om 12:29
Lieve Beel,
welkom in Huize Burnout!
Je verhaal klinkt heel herkenbaar... Volgens mij hoort de verwarring er helemaal bij: dat je even helemaal niet meer weet wie je bent, wat je wil, wat je belangrijk vindt, wat je nodig hebt, hoe je je voelt en hoe je je zou ´horen´ te voelen. Dat laatste vond ik treffend van je, daar loop ik ook steeds tegenaan: in plaats van gewoon voelen wat je voelt ben ik er toe geneigd telkens op te leggen hoe ik me ergens bij zou 'moeten' voelen. En dat voel ik dan juist niet en door te forceren juist nog minder.
Maar volgens mij leg je de juiste basis: eventjes je wereld heel klein maken en veilig, vanaf daar kan je straks weer kleine grote stapjes maken. Wat ik zelf heel fijn vond om te horen en vaak als een mantra tegen mezelf herhaal: tijd is je beste vriend. Het duurt gewoon even maar dat is oké. In de tussentijd is rust en regelmaat en acceptatie echt nodig hoor! Niemand heeft er wat aan als je alle hervonden energie meteen weer erdoorheen jaagt, dus hopelijk lukt het je schuldgevoel los te laten. Hele kleine stapjes nemen om activiteiten weer uit te breiden maar goed je grenzen leren kennen (en bewaken, altijd een lastige)!
Zelf zit ik geloof ik in een klein dipje. Of: klein vooralsnog, ik hoop dat ik snel weer in een optimistischer modus raak... Voel me maar nutteloos en denk dat het me goed zou doen om snel weer wat te gaan werken- wat dan ook, al is het een krantenwijk. Maar tegelijkertijd voel ik me een soort failure, dat het me blijkbaar niet lukt om mezelf te vermaken zonder werk. Terwijl ik daar eigenlijk al jaren naar uit keek: tijd om nieuwe talen te leren bijvoorbeeld, huisje te kopen en te verbouwen, een dakmoestuintje maken... Nu heb ik alle tijd maar nergens echt zin in, of misschien bang dat ik het niet leuk ga vinden en daardoor bang ermee te beginnen, ik weet het niet.
Hmm...
welkom in Huize Burnout!
Je verhaal klinkt heel herkenbaar... Volgens mij hoort de verwarring er helemaal bij: dat je even helemaal niet meer weet wie je bent, wat je wil, wat je belangrijk vindt, wat je nodig hebt, hoe je je voelt en hoe je je zou ´horen´ te voelen. Dat laatste vond ik treffend van je, daar loop ik ook steeds tegenaan: in plaats van gewoon voelen wat je voelt ben ik er toe geneigd telkens op te leggen hoe ik me ergens bij zou 'moeten' voelen. En dat voel ik dan juist niet en door te forceren juist nog minder.
Maar volgens mij leg je de juiste basis: eventjes je wereld heel klein maken en veilig, vanaf daar kan je straks weer kleine grote stapjes maken. Wat ik zelf heel fijn vond om te horen en vaak als een mantra tegen mezelf herhaal: tijd is je beste vriend. Het duurt gewoon even maar dat is oké. In de tussentijd is rust en regelmaat en acceptatie echt nodig hoor! Niemand heeft er wat aan als je alle hervonden energie meteen weer erdoorheen jaagt, dus hopelijk lukt het je schuldgevoel los te laten. Hele kleine stapjes nemen om activiteiten weer uit te breiden maar goed je grenzen leren kennen (en bewaken, altijd een lastige)!
Zelf zit ik geloof ik in een klein dipje. Of: klein vooralsnog, ik hoop dat ik snel weer in een optimistischer modus raak... Voel me maar nutteloos en denk dat het me goed zou doen om snel weer wat te gaan werken- wat dan ook, al is het een krantenwijk. Maar tegelijkertijd voel ik me een soort failure, dat het me blijkbaar niet lukt om mezelf te vermaken zonder werk. Terwijl ik daar eigenlijk al jaren naar uit keek: tijd om nieuwe talen te leren bijvoorbeeld, huisje te kopen en te verbouwen, een dakmoestuintje maken... Nu heb ik alle tijd maar nergens echt zin in, of misschien bang dat ik het niet leuk ga vinden en daardoor bang ermee te beginnen, ik weet het niet.
Hmm...
