Zwanger
alle pijlers
Miskraam
woensdag 3 december 2014 om 10:25
Vorige week vrijdag hadden wij met 7 weken en 4 dagen onze eerste echo, spannend!
Helaas verliep dit veel anders dan verwacht... op de echo was alleen een vruchtzakje, en iets kleins te zien
wat vermoedelijk het begin van het vruchtje is geweest..
De verloskundig gaf aan dat het het beste was om het natuurlijk te laten komen.
Dit heb ik nu een aantal dagen geprobeerd, maar emotioneel gezien vind ik dit te zwaar.
Vanmiddag om half 4 heb ik nu afspraak in het ziekenhuis.
Helaas komt het net zo uit dat mijn vriend deze week voor 4 maanden naar het buitenland is vertrokken i.v.m. werk. Dus... ik sta er "alleen" voor. Vandaar dat ik dit topic geopend heb. Ik merk dat ik behoefte heb om er over te praten. Natuurlijk heb ik veel lieve mensen om me heen, die me proberen te steunen. Maar echt begrijpen, nee dat doen ze het niet... Wellicht dat er meer zijn die nu in dezelfde fase zitten en ook de behoefte voelen om het te delen. Ik vind het zo'n verwarrende tijd. M'n lijf vindt dat ik nog gewoon zwanger ben. M'n gedachten vliegen van "ik kan dit aan" naar "waarom moet dit mij nou over komen". Boos op m'n lijf, wat natuurlijk ook nergens op slaat.
Helaas verliep dit veel anders dan verwacht... op de echo was alleen een vruchtzakje, en iets kleins te zien
wat vermoedelijk het begin van het vruchtje is geweest..
De verloskundig gaf aan dat het het beste was om het natuurlijk te laten komen.
Dit heb ik nu een aantal dagen geprobeerd, maar emotioneel gezien vind ik dit te zwaar.
Vanmiddag om half 4 heb ik nu afspraak in het ziekenhuis.
Helaas komt het net zo uit dat mijn vriend deze week voor 4 maanden naar het buitenland is vertrokken i.v.m. werk. Dus... ik sta er "alleen" voor. Vandaar dat ik dit topic geopend heb. Ik merk dat ik behoefte heb om er over te praten. Natuurlijk heb ik veel lieve mensen om me heen, die me proberen te steunen. Maar echt begrijpen, nee dat doen ze het niet... Wellicht dat er meer zijn die nu in dezelfde fase zitten en ook de behoefte voelen om het te delen. Ik vind het zo'n verwarrende tijd. M'n lijf vindt dat ik nog gewoon zwanger ben. M'n gedachten vliegen van "ik kan dit aan" naar "waarom moet dit mij nou over komen". Boos op m'n lijf, wat natuurlijk ook nergens op slaat.
zondag 4 januari 2015 om 22:17
maandag 5 januari 2015 om 12:06
@ LOBKE1990
Zoals chocolaatje86 al zeg, het kan 2 kanten op...
50/50
En we snappen dat het moeilijk is, maar je kan niets anders doen dan afwachten.
Ga van het ergste uit, dan kan het altijd meevallen.
Het zijn geen gemakkelijke situaties ( ik weet er namelijk alles van ).
Sterkte, ik hoop dat er alsnog een hartje groeit.
@chocolaatje86 hoe gaat het met jou ?
Zoals chocolaatje86 al zeg, het kan 2 kanten op...
50/50
En we snappen dat het moeilijk is, maar je kan niets anders doen dan afwachten.
Ga van het ergste uit, dan kan het altijd meevallen.
Het zijn geen gemakkelijke situaties ( ik weet er namelijk alles van ).
Sterkte, ik hoop dat er alsnog een hartje groeit.
@chocolaatje86 hoe gaat het met jou ?
dinsdag 6 januari 2015 om 15:42
Ja, ik dacht al steeds : hey nu komt het!? maar nee, en op het moment dat ik helemaal niets dacht, werd ik het haha!
Ja ik voel me nu gelukkig wel weer heel sterk en goed.
Heb het inderdaad ook weer een plekje kunnen geven.. Al had ik wel eerst heel last van schuldgevoel en heel last van de hormonen ( voornamelijk heel emotioneel ).
Maar toen die mijn lichaam weer verlieten, voelde ik mij weer de oude...........
En wij kijken nu ook weer vooruit! Alles is ook gecontroleerd en zag er prima uit!
Nu weer op naar de volgende ivf poging....
Ja ik voel me nu gelukkig wel weer heel sterk en goed.
Heb het inderdaad ook weer een plekje kunnen geven.. Al had ik wel eerst heel last van schuldgevoel en heel last van de hormonen ( voornamelijk heel emotioneel ).
Maar toen die mijn lichaam weer verlieten, voelde ik mij weer de oude...........
En wij kijken nu ook weer vooruit! Alles is ook gecontroleerd en zag er prima uit!
Nu weer op naar de volgende ivf poging....
dinsdag 6 januari 2015 om 15:58
Ik duim voor je hoor!
Ik had gisteren voor het eerst weer een negatieve zwangerschapstest, dus eindelijk geen hcg meer in m'n lijf en dat is te merken... voel me steeds meer mezelf. Hormonen zijn prima, maar dan wel met een goed doel.
Ik heb nu ineens steeds weer wat bloedverlies, voelt alsof er een menstruatie aan komt... maar ik vermoed dat het pas komt als ik het inderdaad ook niet verwacht.
Was jouw eerste menstruatie veel heftiger als anders?
Ik had gisteren voor het eerst weer een negatieve zwangerschapstest, dus eindelijk geen hcg meer in m'n lijf en dat is te merken... voel me steeds meer mezelf. Hormonen zijn prima, maar dan wel met een goed doel.
Ik heb nu ineens steeds weer wat bloedverlies, voelt alsof er een menstruatie aan komt... maar ik vermoed dat het pas komt als ik het inderdaad ook niet verwacht.
Was jouw eerste menstruatie veel heftiger als anders?
dinsdag 6 januari 2015 om 16:04
ja, ik duim ook voor ons meis!
Ja het was niet veel heftiger, maar ik bloedde onwijs na de curretage 12 dagen lang echt volop bloed.
Dus toen is de grootste schoonmaak wel geweest. ( ik bloed overigens altijd wel redelijk hevig ) Ik was wel wat langer ongesteld en ik had niet echt buikpijn, maar wel verschrikkelijke hoofdpijn.
ik was het wel echt 7 dagen.... normaal meestal 5...
Hopelijk komt het nu weer op gang, hoe sneller hoe beter....
Dan weet je voor jezelf ook dat alles goed schoon is en weer werkt!
En hopelijk heb je weer een normale cyclus!
Ja het was niet veel heftiger, maar ik bloedde onwijs na de curretage 12 dagen lang echt volop bloed.
Dus toen is de grootste schoonmaak wel geweest. ( ik bloed overigens altijd wel redelijk hevig ) Ik was wel wat langer ongesteld en ik had niet echt buikpijn, maar wel verschrikkelijke hoofdpijn.
ik was het wel echt 7 dagen.... normaal meestal 5...
Hopelijk komt het nu weer op gang, hoe sneller hoe beter....
Dan weet je voor jezelf ook dat alles goed schoon is en weer werkt!
En hopelijk heb je weer een normale cyclus!
woensdag 7 januari 2015 om 08:05
hier nog een miskraam.. meteen in december toen ik testte en blij was dat ik zwanger was kreeg ik een paar dagen later de hele week buikkrampen en bruin bloedverlies naar aanleiding daarvan werd er een echo gemaakt en kon het twee kanten op.. Vruchtje was kleiner dan het moest zijn, samen met het "bruine bloeden" gaf de gynaecologe mij weinig hoop. Twee weken later de echo.. een leeg vruchtzakje.. domper, verdriet, stuk. Misschien wel de enige kans om nog zwanger vervlogen, want ja wil je zoiets nog een keer meemaken? Ik ben echt t vertrouwen in mijn lichaam nu kwijt, bloed nu nadat ik die miskraam twee dagen geleden heb ingezet met 4 platte pilletjes.. Alles kwam er meteen uit: het vruchtzakje en een bonk bloed.. Voelde me gelijk schoon, zwangerschapshormonen stroomde uit mijn lichaam, vermoeidheid verdween en ik voelde weer energie stromen dat is het enige positieve. En natuurlijk ben ik blij met een man die me steunt! Ik hoop dat we hier allemaal sterker en beter uit komen, wat een verdriet!
woensdag 7 januari 2015 om 09:06
@hiawata!
Ja wat rot voor je meis, ik weet er alles van!
En ja dit was mijn 2e miskraam en ik dacht ook dat ik het niet meer zou overleven, maar uiteindelijk doe je dat wel....
Het is alleen wat moeilijker om vertrouwen te hebben in een zwangerschap en in je lichaam. Wist je maar iets....
Hou je sterk, maar de kans dat het de volgende keer weer fout gaat is vaak vrij klein... Ik heb alleen heel veel pech gehad.
Ook was het risico groter omdat het dit keer om een 1 eiige tweeling ging.
Hou je haaks, hopelijk ben je snel gezond zwanger!!
Ja wat rot voor je meis, ik weet er alles van!
En ja dit was mijn 2e miskraam en ik dacht ook dat ik het niet meer zou overleven, maar uiteindelijk doe je dat wel....
Het is alleen wat moeilijker om vertrouwen te hebben in een zwangerschap en in je lichaam. Wist je maar iets....
Hou je sterk, maar de kans dat het de volgende keer weer fout gaat is vaak vrij klein... Ik heb alleen heel veel pech gehad.
Ook was het risico groter omdat het dit keer om een 1 eiige tweeling ging.
Hou je haaks, hopelijk ben je snel gezond zwanger!!
woensdag 7 januari 2015 om 09:28
Hiawata, wat vreselijk.. Ik herken heel erg wat je zegt, het vertrouwen kwijt zijn in je lichaam, ik was ook erg boos op m'n lijf. Maar, wat ik toen zelf niet kon geloven, uiteindelijk wordt het minder.. het verdriet zakt wat af en ik kan weer positief naar de toekomst kijken... geef het de tijd meid, want deze periode is echt een hel.
Ben benieuwd hoe het met lobke gaat..
Ben benieuwd hoe het met lobke gaat..
woensdag 7 januari 2015 om 14:48
Dank je wel Nomi87 en Chocolaatje! Ja precies Nomi87 wisten we maar iets en het is voor jou zelfs de tweede keer, arme meid, echt ik huil met je mee... Ik weet hoe t voelt,omdat ik t nu zelf heb meegemaakt, pas als je dit meemaakt weet je hoe erg het is. Wat goed dat je ivf doet, dat ga ik nu ook doen, omdat zwanger worden bij mij sowieso gezien mijn medische geschiedenis heel moeilijk gaat. Jammer dat we niet exact weten waarom het mislukt is, of het de volgende keer weer gebeurd en dergelijke. Vruchtzakje wordt niet onderzocht bij de 1e miskraam. Het is gewoon heel vaag en dat maakt mij bang voor een volgende keer. Wat als we weer een miskraam krijgen? Vre-selijk, maar inderdaad Chocolaatje het is de hel deze periode en we moeten positief naar de toekomst kijken. Ja, ik ben boos op mijn lichaam, maar die kan er wat aan doen? Wat dan? Vreselijk vaag dit.. Er is altijd een kans op een miskraam en wanneer die gebeurt staat je wereld op zijn kop, kan je de scherven letterlijk eerst opruimen en dan weer opnieuw beginnen met het hele onzekere traject in de hoop dat het dan wel goed gaat. Binnenkort echo om te kijken of alles netjes opgeruimd is uit de baarmoeder, tot die tijd geen gemeenschap met je partner toch? Kans op infecties las ik.. Tsja.. hopelijk is de echo straks goed en kan ik met de gynaecoloog praten over de toekomst, wat we kunnen doen. En dan ben ik ook nog eens de sterke vrouw die mijn man moet steunen in dit hele proces, wat een verdriet heeft hij, nog meer als mij, zei hij! 
woensdag 7 januari 2015 om 22:19
Hiawata, veel sterkte. Het boos zijn op of teleurgesteld in je lichaam zijn vind ik herkenbaar. Dat had ik ook bij mijn beide miskramen. Ik had het gevoel dat mijn lichaam leven doorgeven afwees. Gelukkig was dat onzin en ging de derde zwangerschap goed en hebben we nu een gezonde zoon. Wel hadden wij na de tweede miskraam afgesproken dat we nog een zwangerschap gingen proberen. Als die weer was misgegaan, waren we gestopt en hadden we ons leven zonder kinderen ingericht. Die afspraak gaf ons beiden rust.
Overigens vind ik het heel raar en naar om te lezen dat jij je man moet steunen en dat hij vindt dat hij er meer verdriet van heeft dan jij. Ik vind het raar dat hij verdriet zo afmeet. Wij waren allebei verdrietig en steunden elkaar. Vaak ben jij niet op hetzelfde moment heel verdietig en kun je elkaar zo steunen en er voor elkaar zijn. Ik krijg echt een beetje de kriebels van hoe je dit beschrijft, vind het zo niet steunend naar jou en dat zou ik echt een heel onprettige eigenschap vinden in het traject van een kind krijgen met medische hulp en ook in de eerste tijd met kind. Maar goed, misschien is het een uitspraak in een moment van erg veel verdriet, of begrijpen jullie elkaar even niet helemaal goed door al het verdriet. Dat hoop ik dan maar.
Overigens vind ik het heel raar en naar om te lezen dat jij je man moet steunen en dat hij vindt dat hij er meer verdriet van heeft dan jij. Ik vind het raar dat hij verdriet zo afmeet. Wij waren allebei verdrietig en steunden elkaar. Vaak ben jij niet op hetzelfde moment heel verdietig en kun je elkaar zo steunen en er voor elkaar zijn. Ik krijg echt een beetje de kriebels van hoe je dit beschrijft, vind het zo niet steunend naar jou en dat zou ik echt een heel onprettige eigenschap vinden in het traject van een kind krijgen met medische hulp en ook in de eerste tijd met kind. Maar goed, misschien is het een uitspraak in een moment van erg veel verdriet, of begrijpen jullie elkaar even niet helemaal goed door al het verdriet. Dat hoop ik dan maar.
donderdag 8 januari 2015 om 10:01
@hiawata!
Het is volkomen logisch hoe je je voelt! En ja die vragen zullen er altijd zijn. Maar als er iets anders ergs in je leven gebeurd dan heb je ook altijd zo je vragen.
Het enige waar je aan kan vasthouden is dat het kindje niet levensvatbaar genoeg is.
De natuur stoot het af omdat het gewoon niet goed is. En ik ga binnekort weer voor poging 3 en ik wil dat ik daar geestelijk en lichamelijk weer helemaal klaar voor ben.
Ik heb wel weer het gevoel dat ik het een plekje heb kunnen geven.
Ook moet ik zeggen dat ik mijn eerste miskraam nooit verteld heb en daar heb ik het echt heel lang heel moeilijk mee gehad ( ook omdat ik steeds niet zwanger werd ), maar nu heb ik het toch met een paar mensen gedeeld en het is gewoon fijn om over je verdriet te kunnen praten.
Dat heeft mij ergens wel een hoop rust gegeven, mijn vriend is niet zo'n prater een echte binnenvetter, dus daar heb ik ook niet altijd wat aan. Hij is natuurlijk wel lief, maar hij kan niet zo goed omgaan met dit soort situaties. Op zijn manier verwerkt hij dit met mij. Alleen wij wisten nu al een beetje wat ons te wachten stond. Anyway ik wens je veel sterkte de komende tijd.
Hopelijk kun je snel in aanmerking komen voor het ivf traject. Het is vrij heftig ( hormonen punctie ) maar ik moet zeggen het is zeker de moeite waard.
Hopelijk kom je daarna snel iets moois vertellen op dit forum.
groet.
Het is volkomen logisch hoe je je voelt! En ja die vragen zullen er altijd zijn. Maar als er iets anders ergs in je leven gebeurd dan heb je ook altijd zo je vragen.
Het enige waar je aan kan vasthouden is dat het kindje niet levensvatbaar genoeg is.
De natuur stoot het af omdat het gewoon niet goed is. En ik ga binnekort weer voor poging 3 en ik wil dat ik daar geestelijk en lichamelijk weer helemaal klaar voor ben.
Ik heb wel weer het gevoel dat ik het een plekje heb kunnen geven.
Ook moet ik zeggen dat ik mijn eerste miskraam nooit verteld heb en daar heb ik het echt heel lang heel moeilijk mee gehad ( ook omdat ik steeds niet zwanger werd ), maar nu heb ik het toch met een paar mensen gedeeld en het is gewoon fijn om over je verdriet te kunnen praten.
Dat heeft mij ergens wel een hoop rust gegeven, mijn vriend is niet zo'n prater een echte binnenvetter, dus daar heb ik ook niet altijd wat aan. Hij is natuurlijk wel lief, maar hij kan niet zo goed omgaan met dit soort situaties. Op zijn manier verwerkt hij dit met mij. Alleen wij wisten nu al een beetje wat ons te wachten stond. Anyway ik wens je veel sterkte de komende tijd.
Hopelijk kun je snel in aanmerking komen voor het ivf traject. Het is vrij heftig ( hormonen punctie ) maar ik moet zeggen het is zeker de moeite waard.
Hopelijk kom je daarna snel iets moois vertellen op dit forum.
groet.
zondag 11 januari 2015 om 10:58
Aikidoka, wat fijn je reactie, want heel herkenbaar nu; ik dacht echt dat mijn lichaam niet capabel is. Gelukkig is t jouw wel gelukt. Mijn man is een binnenvetter en dat maakt t lastig, ik moet echt zijn verdriet eruit trekken omdat hij moeite heeft om die te uiten. Dat is lastig, maar toch heeft hij me fantastisch gesteund zoals alleen hij dat kan, op zijn manier! Hoe hij t aan zijn moeder en familie vertelde was ook zo moedig en lief. Wij hebben de rust hier weer hervonden, gelukkig. Maar zit nog middenin het ontzwangeren, bloed nog en af en toe echt moe van alles. Al die weken zwanger zijn en dan nu ineens niet meer gaat niet in je koude kleren zitten..
zondag 11 januari 2015 om 11:06
Wat fijn dat je je rust weer hervonden hebt. Ik vond het zo irritant als mensen zeiden dat het tijd nodig had, want ik kon me niet voorstellen dat de pijn ooit minder zou worden...
Maar, uiteindelijk blijkt het toch waar. Vergeten zal ik het nooit, maar het heeft een plekje gekregen. Mocht je er binnenkort aan toe zijn, ik schrijf in het forum zwanger worden in 2015 na een miskraam. Hier schrijven veel vrouwen mee die in hetzelfde schuitje zitten en voorzichtig weer vooruit kijken, maar waar ook ruimte is om soms even achterom te kijken..
Maar, uiteindelijk blijkt het toch waar. Vergeten zal ik het nooit, maar het heeft een plekje gekregen. Mocht je er binnenkort aan toe zijn, ik schrijf in het forum zwanger worden in 2015 na een miskraam. Hier schrijven veel vrouwen mee die in hetzelfde schuitje zitten en voorzichtig weer vooruit kijken, maar waar ook ruimte is om soms even achterom te kijken..
zondag 11 januari 2015 om 11:45
Nomi je hebt helemaal gelijk hoor! En wij hebben ook besloten om een volgende poging te ondernemen. Als mn man niet wilde had ik t niet gedaan. We doen t toch samen. Wat goed dat je over je miskraam bent gaan praten, bij mij was t andersom ik had iedereen vanaf t prille begin op de hoogte gebracht van mn zwangerschap en net zo snel begon t bloeden en afgelopen week dan na twee weken alsnog de slechte echo en miskraam. Ik schaamde me, hoe moest ik dit vertellen aan mn familie? Maar iedereen reageerde warm en lief, dus inderdaad beter om t te delen als t kan nomi87! Mijn man is ook n binnenvetter en lief, toevallig! Ik weet niet wat t beste is icsi of ivf?
maandag 9 februari 2015 om 17:58
