Zwanger
alle pijlers
Abortus :(
maandag 26 januari 2015 om 21:16
Goedenavond,
Gisterenavond ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben. Na goed overleg met mijn vriend hebben we besloten om voor een abortus te gaan. Mijn gezondheid is te slecht voor een zwangerschap op dit moment. Ik heb twee kinderen en beide zwangerschappen zijn niet zonder complicaties verlopen. Dat is de reden dat ik deze zwangerschap nu niet kan doorzetten. Vandaag bij de dokter geweest en ik heb 5 dagen bedenktijd voordat er een afspraak gemaakt kan worden. Pfff dat valt me toch even tegen. Ik heb dit het liefst zo snel mogelijk achter de rug. Helaas is het wettelijk en zal ik mij hieraan moeten houden. Ik ben nu bijna 8 weken en weet dat het gewoon al iets is. Nu ik de hele situatie overdenk heb ik toch zo mijn twijfels. Bij mijn vriend niet die heeft zijn besluit genomen en blijft daarbij. Misschien dat er damen zijn die hetzelfde meemaken of gemaakt hebben. Ik moet t gewoon kwijt
Gisterenavond ben ik erachter gekomen dat ik zwanger ben. Na goed overleg met mijn vriend hebben we besloten om voor een abortus te gaan. Mijn gezondheid is te slecht voor een zwangerschap op dit moment. Ik heb twee kinderen en beide zwangerschappen zijn niet zonder complicaties verlopen. Dat is de reden dat ik deze zwangerschap nu niet kan doorzetten. Vandaag bij de dokter geweest en ik heb 5 dagen bedenktijd voordat er een afspraak gemaakt kan worden. Pfff dat valt me toch even tegen. Ik heb dit het liefst zo snel mogelijk achter de rug. Helaas is het wettelijk en zal ik mij hieraan moeten houden. Ik ben nu bijna 8 weken en weet dat het gewoon al iets is. Nu ik de hele situatie overdenk heb ik toch zo mijn twijfels. Bij mijn vriend niet die heeft zijn besluit genomen en blijft daarbij. Misschien dat er damen zijn die hetzelfde meemaken of gemaakt hebben. Ik moet t gewoon kwijt
maandag 26 januari 2015 om 21:43
quote:betjebig schreef op 26 januari 2015 @ 21:33:
Bij twijfel niet doen, zou ik zeggen. Heb je het met de huisarts gehad over de medische risico's? Of anders een gesprek aanvragen met een gynaecoloog om te kijken of hij het verantwoord vindt om de zwangerschap door te zetten.
Of zij.
Maar inderdaad.. als je toch twijfelt, lijkt me dat een goed idee. Of weet je al precies hoe het nu zit met de risico's bij een derde?
Bij twijfel niet doen, zou ik zeggen. Heb je het met de huisarts gehad over de medische risico's? Of anders een gesprek aanvragen met een gynaecoloog om te kijken of hij het verantwoord vindt om de zwangerschap door te zetten.
Of zij.
Maar inderdaad.. als je toch twijfelt, lijkt me dat een goed idee. Of weet je al precies hoe het nu zit met de risico's bij een derde?
maandag 26 januari 2015 om 21:48
quote:pokkewijf schreef op 26 januari 2015 @ 21:44:
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?Daar gaat het nu even niet om. Nu zit TO met een moeilijke beslissing. Na een abortus/bevalling wordt er als het goed is altijd aandacht besteed aan anticonceptie.
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?Daar gaat het nu even niet om. Nu zit TO met een moeilijke beslissing. Na een abortus/bevalling wordt er als het goed is altijd aandacht besteed aan anticonceptie.
maandag 26 januari 2015 om 21:48
quote:pokkewijf schreef op 26 januari 2015 @ 21:44:
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?
Nee maar TO heeft op dit moment weinig behoefte aan deze vragen en/of opmerkingen.
TO heb geen ervaring maar wil je wel sterkte wensen in je besluit, wat die dan ook zou mogen zijn
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?
Nee maar TO heeft op dit moment weinig behoefte aan deze vragen en/of opmerkingen.
TO heb geen ervaring maar wil je wel sterkte wensen in je besluit, wat die dan ook zou mogen zijn
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd
maandag 26 januari 2015 om 21:49
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
maandag 26 januari 2015 om 21:51
quote:pokkewijf schreef op 26 januari 2015 @ 21:44:
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?Volgens de protocollen bespreken zorgverleners altijd het gebruik van anticonceptie na een bevalling of abortus. Dus dat hoort er sowieso bij. De vijf dagen bedenktijd waar ze nu in zit, lijken me de minst relevante dagen om te discussiëren over anticonceptie. Nu gaat het over wel of geen abortus.
ben ik dan de enige die zich afvraagt waarom je deze zwangerschap niet hebt voorkomen?Volgens de protocollen bespreken zorgverleners altijd het gebruik van anticonceptie na een bevalling of abortus. Dus dat hoort er sowieso bij. De vijf dagen bedenktijd waar ze nu in zit, lijken me de minst relevante dagen om te discussiëren over anticonceptie. Nu gaat het over wel of geen abortus.
maandag 26 januari 2015 om 21:59
quote:-moedersmooiste- schreef op 26 januari 2015 @ 21:49:
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Dus lekker principieel een kind op de wereld zetten? Onder het mom van verantwoordelijkheid?
Ik denk dat iedereen heel goed voor zichzelf moet bedenken wat diegene wil/te bieden heeft.
En niet een kind op de wereld zetten om bovenstaand geouwehoer.
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
Dus lekker principieel een kind op de wereld zetten? Onder het mom van verantwoordelijkheid?
Ik denk dat iedereen heel goed voor zichzelf moet bedenken wat diegene wil/te bieden heeft.
En niet een kind op de wereld zetten om bovenstaand geouwehoer.
maandag 26 januari 2015 om 22:01
maandag 26 januari 2015 om 22:09
quote:-moedersmooiste- schreef op 26 januari 2015 @ 21:49:
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.Het lijkt me verstandiger dat TO denkt aan de kinderen die er al zijn.
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.Het lijkt me verstandiger dat TO denkt aan de kinderen die er al zijn.
maandag 26 januari 2015 om 22:10
Het is normaal dat je gaat twijfelen. Dat hoort bij het proces en de schok. In de 5 wettelijke lange dagen zul je overvallen worden door allerlei emoties en gedachten. En waarschijnlijk ook nog in de tijd na de abortus. Blijf er goed over praten met je man, en weet voor jezelf waarom je deze keuze maakt. Heel veel sterkte!
maandag 26 januari 2015 om 22:17
quote:-moedersmooiste- schreef op 26 januari 2015 @ 21:49:
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
ja heel verantwoordelijk om - ondanks voorzorgsmaatregelen - toch je eigen gezondheid en leven te riskeren voor een kind.
Wat heeft dat kind eraan (en de rest van je bestaande gezin) als jij door je principiële keuze levenslang gehandicapt raakt of zelfs doodgaat?
Als ik jou was zou ik gewoon helemaal geen seks meer hebben, want ook sterilisatie is geen 100% garantie op niet zwanger worden.
Sorry, ik vind het gewoon dom. Je prioriteit zou bij je eigen gezondheid moeten liggen in de eerste plaats, want zonder jou is er überhaupt geen kind. Daarna komen je partner en evt andere kinderen, als laatste pas het ongeboren kind. Dus als je gezondheid in het geding is vanwege een zwangerschap moet de ongeboren vrucht toch als eerste het veld ruimen.
Ik weet van mezelf dat als ik stom genoeg ben om zwanger te raken ik het kind dan ook hou, ik ben ook door de nuvaring heen zwanger geraakt( ook dat is een eigen keuze want niets is 100% garantie en dat weet je ), net op het punt wanneer het man en mij niet uitkwam...en ook mijn lichaam was veel te zwak om het aan te kunnen en hij zat zelfs nog in het buitenland....jammer dan, ik nam mn verantwoordelijkheid.
Niet alleen omdat het uiteindelijk wel goed zou komen, maar omdat ik wist dat ik het mezelf nooit zou vergeven, twijfel betekend voor mij dat je het ergens in je hart wel wil, en wat het hart wil dat gaat knagen.
Als het echt niet kan ( financieel , emotioneel) dan moet je dat harde besluit nemen, dan is het beter voor het kind...maar jij moet leven met het feit dat je iets dat straks 9 weken is weg haalt, wil je dat diep van binnen niet, dan zou ik nog maar eens een gesprek aangaan. Het is namelijk niet niets wat je gaat doen.
Heel veel sterkte en wijsheid toegewenst.
ja heel verantwoordelijk om - ondanks voorzorgsmaatregelen - toch je eigen gezondheid en leven te riskeren voor een kind.
Wat heeft dat kind eraan (en de rest van je bestaande gezin) als jij door je principiële keuze levenslang gehandicapt raakt of zelfs doodgaat?
Als ik jou was zou ik gewoon helemaal geen seks meer hebben, want ook sterilisatie is geen 100% garantie op niet zwanger worden.
Sorry, ik vind het gewoon dom. Je prioriteit zou bij je eigen gezondheid moeten liggen in de eerste plaats, want zonder jou is er überhaupt geen kind. Daarna komen je partner en evt andere kinderen, als laatste pas het ongeboren kind. Dus als je gezondheid in het geding is vanwege een zwangerschap moet de ongeboren vrucht toch als eerste het veld ruimen.
maandag 26 januari 2015 om 22:32
quote:-moedersmooiste- schreef op 26 januari 2015 @ 22:29:
zozo een hoop kunnen hier niet lezen merk ik wel.
Vertel het mij, waar lezen jullie precies dat ik vind dat ze gewoon maar moet doorzetten? Jullie rukken allemaal stuk, voor stuk dingen uit context...wie is hier dom? juist.
Ik had het namelijk overduidelijk over mezelf en mijn eigen situatie, en daarna zei ik meteen, als je het zelf echt niet kunt bijvoorbeeld vanwege financien, geestelijke gesteldheid...en natuurlijk ook wanneer je gezondheid het gewoon echt niet toelaat ( maar dat had je zelf ook wel kunnen bedenken) dan is het beter voor het kind ( want het gaat hier vooral om het belang van het ongeboren kind) Ik weet namelijk niet wat het met de andere kinderen zal doen, dus daar ga ik helemaal geen argument van maken.
We weten niet hoe slecht het gesteld is met de gezondheid van TO, misschien gaat ze wel helemaal niet dood, waar lezen jullie dat?
Ik zeg denk er over na, ik ben niet voor of tegen abortus, iedere situatie is anders, To moet doen waar zij zich het beste bij voelt en wat het beste is voor haar gezin uiteindelijk, that's all...dan ben ik maar een zogenaamde moraalridder...shoot me
zozo een hoop kunnen hier niet lezen merk ik wel.
Vertel het mij, waar lezen jullie precies dat ik vind dat ze gewoon maar moet doorzetten? Jullie rukken allemaal stuk, voor stuk dingen uit context...wie is hier dom? juist.
Ik had het namelijk overduidelijk over mezelf en mijn eigen situatie, en daarna zei ik meteen, als je het zelf echt niet kunt bijvoorbeeld vanwege financien, geestelijke gesteldheid...en natuurlijk ook wanneer je gezondheid het gewoon echt niet toelaat ( maar dat had je zelf ook wel kunnen bedenken) dan is het beter voor het kind ( want het gaat hier vooral om het belang van het ongeboren kind) Ik weet namelijk niet wat het met de andere kinderen zal doen, dus daar ga ik helemaal geen argument van maken.
We weten niet hoe slecht het gesteld is met de gezondheid van TO, misschien gaat ze wel helemaal niet dood, waar lezen jullie dat?
Ik zeg denk er over na, ik ben niet voor of tegen abortus, iedere situatie is anders, To moet doen waar zij zich het beste bij voelt en wat het beste is voor haar gezin uiteindelijk, that's all...dan ben ik maar een zogenaamde moraalridder...shoot me
maandag 26 januari 2015 om 22:34
