Thuis
alle pijlers
Geen rust, nog even dit, nog even dat
maandag 9 februari 2015 om 15:50
Ik lees af en toe wat topics waar ik interesse in heb, maar vandaag mezelf maar eens aangemeld zodat ik mijn eigen verhaal kan delen en tips kan vragen.
Ik ben bijna 30 en getrouwd. Werk 3 dagen en heb 3 jonge kinderen (4 en een tweeling van 1.5).
Ergens in mijn leven ben ik getransformeerd van een enorme sloddervos (thuiswonend en in het begin dat ik samenwoonde) naar een verschrikkelijke perfectionist! En het lijkt wel of het na elke zwangerschap alleen maar erger wordt in plaats van minder.
Het breekt me voornamelijk op als het op mijn huishouden aankomt. Ik lijk wel nooit meer rust te hebben en denk altijd, ik moet nog iets doen. En niet dat ik dan van alles in mijn hoofd heb wat ik dan nog moet doen, want daar moet ik dan echt over na gaan denken. Alsof ik niet even mag zitten
Ik ben vreselijk gejaagd. Enkele voorbeelden:
1.
Als ik op het punt sta om te gaan wandelen met de kids en ik al met mijn jas aanloop dan ren ik gerust eerst nog naar boven om de wasmachine leeg te halen, zodat er een nieuwe was in kan...'want', zo beredeneer ik dan, 'dan draait dat ondertussen mooi nog even door.' Maar je begrijpt, zo gaat dat niet alleen met de was. Zo sluipt het erin dat dat zo met alles steeds erger wordt.
2.
Ik wil alles opgeruimd hebben voordat ik wegga, 'want', zo beredeneer ik dan weer, 'dan is het huis lekker aan kant als ik thuiskom', Dus het aanrecht moet spik en span, het liefst het speelgoed aan de kant en niet door de hele woonkamer heen etc.
3.
Als ik de bedden ga verschonen dan heb ik die 's morgens al afgehaald voordat we aan de ontbijttafel zitten, 'want', zo beredeneer ik wederom, 'dan draait de eerste was maar alvast!'
Ik loop dan de sokken uit mijn schoenen omdat ik dat snel wil doen, zodat we ook gewoon lekker kunnen gaan ontbijten.
4.
Ik heb een schema gemaakt, ik werk op 1 avond mijn huis door, zodat de 2 (werk)dagen dat ik vrij ben niet vol zitten met poetsen. Uiteindelijk poets ik sneller als de kids niet om me heen lopen en aandacht vragen, wat logisch is. De kamers van de kids werk ik dan uiteraard wel door als ik vrij ben en ze uit bed zijn.
Maar ja, op die vrije dagen ben ik dus helemaal niet vrij. Want elke dag neem ik 1 extra klus(je) mee, zodat dat ook maar weer doorloopt. Maar ja, als ik 1 klus(je) gedaan heb dan nog heb ik geen rust en blijf ik een soort van struinen wat nog meer te gaan doen.
5.
Ik begrijp bijv. ook niet dat mijn man, die ontzettend fijn meehelpt thuis met de kleine dagelijkse dingen als hij tijd heeft, eerst een uur ofzo gaat zitten 's avonds en dan pas doet wat er moet gebeuren.
Ik ben echt van het, zolang het niet klaar is ga ik niet zitten.
6.
Het liefst heb ik de tafel afgeruimd en het aanrecht aan kant voordat de kids naar bed gaan. Maar ja dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, want zeker op de dagen dat ik werk betekent dat dat ze dus maar nauwelijks échte aandacht krijgen, omdat ik zo'n stressbal ben met opruimen enzo.
7.
Ik voel me door dit alles wel eens slechte moeder en zo komt dat misschien ook over, maar dat ben ik zeker niet. Ik wandel uren met de kids, ga met ze naar het bos, lees dagelijks verhaaltjes voor, we zingen liedjes, gaan lekker fietsen, dagjes weg, etc. Dus ik weet dat ik geen slechte moeder ben, maar voel me door mijn 'dwang!" wel tekort schieten.
Ik ben mezelf er enorm van bewust dat dit een keer ontzettend tegen me gaat keren en ik hartstikke overspannen zal raken. Daarom probeer ik er ook echt verandering in te brengen, maar dat is zo vreselijk moeilijk!
Ik heb ook het idee dat ik zo'n beetje de enige ben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
Zelfs nu ik de punten zo opgeschreven heb, wéét ik dat het niet goed is, maar vind ik nog steeds wel dat het zo zou moeten blijven lopen in mijn huishouden. Want even vlug dit, en even vlug dat...dan is het toch maar weer aan de kant en draait het ondertussen door. Gek word ik ervan!
Wat ik bijv. al probeer is de trap op lopen i.p.v. op een holletje. Alles gaat bij mij op een holletje. Wandelen gaat op uptempo, fietsen vind ik heerlijk, maar als ik een bestemming heb (ook als is het maar voor een kopje koffie) dan kom ik daar met mijn tong op mijn vestje aan, omdat ik geen normaal tempo aan kan houden maar flink doorfiets! Kunnen jullie je voorstellen dat ik een constant gejaagd gevoel heb?
Ik wil er vanaf en daar ga en blijf ik mijn stinkende best voor doen! Wie heeft tips, herkent zich erin??
Ik ben bijna 30 en getrouwd. Werk 3 dagen en heb 3 jonge kinderen (4 en een tweeling van 1.5).
Ergens in mijn leven ben ik getransformeerd van een enorme sloddervos (thuiswonend en in het begin dat ik samenwoonde) naar een verschrikkelijke perfectionist! En het lijkt wel of het na elke zwangerschap alleen maar erger wordt in plaats van minder.
Het breekt me voornamelijk op als het op mijn huishouden aankomt. Ik lijk wel nooit meer rust te hebben en denk altijd, ik moet nog iets doen. En niet dat ik dan van alles in mijn hoofd heb wat ik dan nog moet doen, want daar moet ik dan echt over na gaan denken. Alsof ik niet even mag zitten
Ik ben vreselijk gejaagd. Enkele voorbeelden:
1.
Als ik op het punt sta om te gaan wandelen met de kids en ik al met mijn jas aanloop dan ren ik gerust eerst nog naar boven om de wasmachine leeg te halen, zodat er een nieuwe was in kan...'want', zo beredeneer ik dan, 'dan draait dat ondertussen mooi nog even door.' Maar je begrijpt, zo gaat dat niet alleen met de was. Zo sluipt het erin dat dat zo met alles steeds erger wordt.
2.
Ik wil alles opgeruimd hebben voordat ik wegga, 'want', zo beredeneer ik dan weer, 'dan is het huis lekker aan kant als ik thuiskom', Dus het aanrecht moet spik en span, het liefst het speelgoed aan de kant en niet door de hele woonkamer heen etc.
3.
Als ik de bedden ga verschonen dan heb ik die 's morgens al afgehaald voordat we aan de ontbijttafel zitten, 'want', zo beredeneer ik wederom, 'dan draait de eerste was maar alvast!'
Ik loop dan de sokken uit mijn schoenen omdat ik dat snel wil doen, zodat we ook gewoon lekker kunnen gaan ontbijten.
4.
Ik heb een schema gemaakt, ik werk op 1 avond mijn huis door, zodat de 2 (werk)dagen dat ik vrij ben niet vol zitten met poetsen. Uiteindelijk poets ik sneller als de kids niet om me heen lopen en aandacht vragen, wat logisch is. De kamers van de kids werk ik dan uiteraard wel door als ik vrij ben en ze uit bed zijn.
Maar ja, op die vrije dagen ben ik dus helemaal niet vrij. Want elke dag neem ik 1 extra klus(je) mee, zodat dat ook maar weer doorloopt. Maar ja, als ik 1 klus(je) gedaan heb dan nog heb ik geen rust en blijf ik een soort van struinen wat nog meer te gaan doen.
5.
Ik begrijp bijv. ook niet dat mijn man, die ontzettend fijn meehelpt thuis met de kleine dagelijkse dingen als hij tijd heeft, eerst een uur ofzo gaat zitten 's avonds en dan pas doet wat er moet gebeuren.
Ik ben echt van het, zolang het niet klaar is ga ik niet zitten.
6.
Het liefst heb ik de tafel afgeruimd en het aanrecht aan kant voordat de kids naar bed gaan. Maar ja dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, want zeker op de dagen dat ik werk betekent dat dat ze dus maar nauwelijks échte aandacht krijgen, omdat ik zo'n stressbal ben met opruimen enzo.
7.
Ik voel me door dit alles wel eens slechte moeder en zo komt dat misschien ook over, maar dat ben ik zeker niet. Ik wandel uren met de kids, ga met ze naar het bos, lees dagelijks verhaaltjes voor, we zingen liedjes, gaan lekker fietsen, dagjes weg, etc. Dus ik weet dat ik geen slechte moeder ben, maar voel me door mijn 'dwang!" wel tekort schieten.
Ik ben mezelf er enorm van bewust dat dit een keer ontzettend tegen me gaat keren en ik hartstikke overspannen zal raken. Daarom probeer ik er ook echt verandering in te brengen, maar dat is zo vreselijk moeilijk!
Ik heb ook het idee dat ik zo'n beetje de enige ben, maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
Zelfs nu ik de punten zo opgeschreven heb, wéét ik dat het niet goed is, maar vind ik nog steeds wel dat het zo zou moeten blijven lopen in mijn huishouden. Want even vlug dit, en even vlug dat...dan is het toch maar weer aan de kant en draait het ondertussen door. Gek word ik ervan!
Wat ik bijv. al probeer is de trap op lopen i.p.v. op een holletje. Alles gaat bij mij op een holletje. Wandelen gaat op uptempo, fietsen vind ik heerlijk, maar als ik een bestemming heb (ook als is het maar voor een kopje koffie) dan kom ik daar met mijn tong op mijn vestje aan, omdat ik geen normaal tempo aan kan houden maar flink doorfiets! Kunnen jullie je voorstellen dat ik een constant gejaagd gevoel heb?
Ik wil er vanaf en daar ga en blijf ik mijn stinkende best voor doen! Wie heeft tips, herkent zich erin??
maandag 9 februari 2015 om 18:44
maandag 9 februari 2015 om 18:50
maandag 9 februari 2015 om 18:51
Alleen dat lijstje al zoals het hier in je openingspost neerzet, dat is al obsessief. Ik word al moe als ik het lees.
Accepteer nou gewoon dat je met drie kinderen geen perfect opgeruimd huis kan hebben. En elke poging daartoe, gaat af van je eigen rust en die van je kinderen. Er zijn belangrijker dingen in het leven!
Accepteer nou gewoon dat je met drie kinderen geen perfect opgeruimd huis kan hebben. En elke poging daartoe, gaat af van je eigen rust en die van je kinderen. Er zijn belangrijker dingen in het leven!
maandag 9 februari 2015 om 18:52
Allereerst: koop zo'n leuk magneetje met 'a clean house is a sign of a wasted life'
Wat wil je eigenlijk nastreven met een spic en span gehuishoud huishouden?
'Als alles gedaan is en mijn hele huis aan kant, dan…..'
- kan ik me pas ontspannen?
- heb ik pas rust in mijn hoofd?
- ???
Probeer eens na te denken of je het realistisch vind dat je dát (de dan…) alleen kan bereiken door een opgeruimd huis?
Ik heb/had het niet zo met huishouden (als jullie financiële ruimte hebben voor een werkster zou ik dat heel erg aanraden overigens!), maar wel met allerlei (werk)dingen die ik nog moet regelen. Het opgejaagde gevoel ken ik wel. Mij heeft het enige rust gegeven dat een 'to do' niet is om afgewerkt te hebben, maar een instrument om dingen te onthouden. En om na te denken of het in the end nou zo belangrijk is, om aan al mijn eigen eisen voldaan te hebben (in de grafrede: 'zij had haar to do list altijd netjes afgewerkt' is niet iets dat ik wil horen ) Dat heeft mij enige rust gegeven. Als ik niet zoveel heb gedaan als ik zou willen, denk ik aan wat ik echt belangrijk vind in mijn leven. Aandacht voor en lachen met mijn vriend. Een goed boek lezen. Hardlopen. Tegenwoordig heb ik eigenlijk best makkelijk totale rust bij een overvolle to do list.
Wat wil je eigenlijk nastreven met een spic en span gehuishoud huishouden?
'Als alles gedaan is en mijn hele huis aan kant, dan…..'
- kan ik me pas ontspannen?
- heb ik pas rust in mijn hoofd?
- ???
Probeer eens na te denken of je het realistisch vind dat je dát (de dan…) alleen kan bereiken door een opgeruimd huis?
Ik heb/had het niet zo met huishouden (als jullie financiële ruimte hebben voor een werkster zou ik dat heel erg aanraden overigens!), maar wel met allerlei (werk)dingen die ik nog moet regelen. Het opgejaagde gevoel ken ik wel. Mij heeft het enige rust gegeven dat een 'to do' niet is om afgewerkt te hebben, maar een instrument om dingen te onthouden. En om na te denken of het in the end nou zo belangrijk is, om aan al mijn eigen eisen voldaan te hebben (in de grafrede: 'zij had haar to do list altijd netjes afgewerkt' is niet iets dat ik wil horen ) Dat heeft mij enige rust gegeven. Als ik niet zoveel heb gedaan als ik zou willen, denk ik aan wat ik echt belangrijk vind in mijn leven. Aandacht voor en lachen met mijn vriend. Een goed boek lezen. Hardlopen. Tegenwoordig heb ik eigenlijk best makkelijk totale rust bij een overvolle to do list.
maandag 9 februari 2015 om 18:55
Ik zou wel willen dat ik een heel klein beetje last had van dat alles. Ik kan juist heel goed de boel loslaten en zit zonder schuldgevoel (nou OK, een klein beetje) een hele zondag spelletjes op mijn telefoon te spelen. Er liggen nu al een week formulieren die ik moet invullen, eigenlijk moet de zolder gestofzuigd (is 2 maanden geleden), en de kliko moet nog naar buiten. De kans is vrij groot dat ik alleen dat laatste doe vanavond.
maandag 9 februari 2015 om 19:06
Erg herkenbaar en ik ben een thuisblijfmoeder. Je hebt een tweeling van 1,5. En nog een kleintje van 4. Ik heb er 1 van 1,5 en 1 van 2,5. Het is druk met kleine peuters en ze vergen veel tijd in de zin van schoonmaken en wassen ed. Ik ben ook een moeder die er vooral op uit gaat met de kleintjes en ze veel plezier in hun leven geeft en dat opruimen komt dan als ze op bed liggen, maar ook tussendoor. Gek genoeg ben ik ook veranderd sinds de bevallingen en moet mijn huis twee keer in de week een grondige beurt hebben. Toch als ik dat maar 1 keer doe, is het ook echt een enorme bende, heb het een keer uitgeprobeerd. Ik zag het eerst ook als een probleem van mijzelf, maar heb mij erbij neergelegd, dat ik dit heb tot ze ouder zijn en ik wat minder hoef op te ruimen.
Interessant genoeg had je mij tien jaar geleden niet hoeven voor te stellen dat ik bewust als thuisblijfmoeder zou functioneren en ook niet dat ik twee keer per week mijn huis zou schoonmaken.
Peuters maken meer zooi, zelf willen eten, alles onder, kruimelen met een koekje en nog meer dingen, daar moet je je denk ik gewoon aan overgeven. Met de wetenschap dat het een tijdelijke fase is.
Interessant genoeg had je mij tien jaar geleden niet hoeven voor te stellen dat ik bewust als thuisblijfmoeder zou functioneren en ook niet dat ik twee keer per week mijn huis zou schoonmaken.
Peuters maken meer zooi, zelf willen eten, alles onder, kruimelen met een koekje en nog meer dingen, daar moet je je denk ik gewoon aan overgeven. Met de wetenschap dat het een tijdelijke fase is.
maandag 9 februari 2015 om 19:11
Zo deed mijn moeder vroeger ook. Afschuwelijk. Mijn exman deed het ook. Binnen stieren, als een gek puin ruimen. Ramen lappen. De nog natte!! was opvouwen... Altijd bezig. En tegen mij geïrriteerd doen dat ik lekker zat. Sjah ik heb geen zin in een hartaanval/ burnout omdat ik dan een was eerder klaar ben... Met kinderen ben je uberhaupt nooit ergens klaar mee en de afwas staat er morgen ook nog! Je verpest de sfeer ernee en je man en kinderen voelen zich onderop de prioriteiten lijst staan. Mijn moeder dweilde ons letterlijk de deur uit. Lekker efficient, dan kon de vloer drogen als ze ons naar school bracht... Relativeer en ontspan. Ook met jouw karakter aan te leren. Mijn moeder leerde het na 2 jaar burn out op de bank gezeten te hebben. Ik gun je een mildere leerschool. Je man en kinderen ook.
maandag 9 februari 2015 om 19:55
quote:Yas1984 schreef op 09 februari 2015 @ 18:52:
Mij heeft het enige n (in de grafrede: 'zij had haar to do list altijd netjes afgewerkt' is niet iets dat ik wil horen ) Dat heeft mij enige rust gegeven..
En je hebt ook helemaal gelijk!
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik 's avonds prima de boel de boel kan laten. Ik hou ervan op lekker op tijd (lees: kinderbeddtijd) te gaan douchen en dan lekker in pyjama op de bank. Boekje lezen, tv kijken, Ipad etc. Dan doe ik ook echt niks meer. Hooguit een was aanzetten, maar die nog opvouwen of strijken doe ik niet, dat laat ik dan gerust tot de volgende dag liggen. Dus de avond is wel echt me-time, en ik denk dat TO dat niet doet.
Zou je eens kunnen proberen, TO! Dan heb je het ook wel verdiend tenslotte, toch?
Mij heeft het enige n (in de grafrede: 'zij had haar to do list altijd netjes afgewerkt' is niet iets dat ik wil horen ) Dat heeft mij enige rust gegeven..
En je hebt ook helemaal gelijk!
Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik 's avonds prima de boel de boel kan laten. Ik hou ervan op lekker op tijd (lees: kinderbeddtijd) te gaan douchen en dan lekker in pyjama op de bank. Boekje lezen, tv kijken, Ipad etc. Dan doe ik ook echt niks meer. Hooguit een was aanzetten, maar die nog opvouwen of strijken doe ik niet, dat laat ik dan gerust tot de volgende dag liggen. Dus de avond is wel echt me-time, en ik denk dat TO dat niet doet.
Zou je eens kunnen proberen, TO! Dan heb je het ook wel verdiend tenslotte, toch?
maandag 9 februari 2015 om 19:57
Je kan je brein trainen om te leren ontspannen. Door meditatie bijvoorbeeld.
Echt. Gun jezelf 15 minuutjes per dag, om níks te doen en aan níks te denken. En ja, dat kun je leren. De eerste keren zal je je vreselijk opgelaten en nutteloos voelen. Maar op den duur laat je dat gejaagde gevoel vanzelf los. Bovendien leer je dingen weer met aandacht te doen, i.p.v. alles op de automatische piloot.
Want wat je zegt is was heel herkenbaar. Ik (en mijn hart ) ben mezelf dankbaar dat ik die relaxte mindset weer heb gevonden.
Echt. Gun jezelf 15 minuutjes per dag, om níks te doen en aan níks te denken. En ja, dat kun je leren. De eerste keren zal je je vreselijk opgelaten en nutteloos voelen. Maar op den duur laat je dat gejaagde gevoel vanzelf los. Bovendien leer je dingen weer met aandacht te doen, i.p.v. alles op de automatische piloot.
Want wat je zegt is was heel herkenbaar. Ik (en mijn hart ) ben mezelf dankbaar dat ik die relaxte mindset weer heb gevonden.
maandag 9 februari 2015 om 19:59
Ik herken mij er totaal niet in, ik ken dit wel van mijn vrouw. Die zou het denk ik heel fijn vinden als ik iets meer was als TO, want ik ben degene die altijd thuis is met zoon. Maar ik vind het vaak of niet zo belangrijk, of ik denk: doe ik straks wel, en ik heb het ook niet zo geleerd geloof ik, het opruimen en poetsen.
maandag 9 februari 2015 om 19:59
quote:020 schreef op 09 februari 2015 @ 19:06:
Peuters maken meer zooi, zelf willen eten, alles onder, kruimelen met een koekje en nog meer dingen, daar moet je je denk ik gewoon aan overgeven. Met de wetenschap dat het een tijdelijke fase is.
Tijdelijk... Is zeer betrekkelijk....
Wel eens een puberkamer gezien? Daar kunnen peuters nog veel van leren
Peuters maken meer zooi, zelf willen eten, alles onder, kruimelen met een koekje en nog meer dingen, daar moet je je denk ik gewoon aan overgeven. Met de wetenschap dat het een tijdelijke fase is.
Tijdelijk... Is zeer betrekkelijk....
Wel eens een puberkamer gezien? Daar kunnen peuters nog veel van leren
maandag 9 februari 2015 om 20:02
Een met Kerstklok 'drink thee om lekker een kopje thee te drinken'
Dít is je leven. Volgens mij is dat opgejaagde gevoel omdat je steeds het gevoel hebt dat je 'ergens' nog niet bent, waar je wel van jezelf zou moeten zijn. Bestaat dat 'ergens' wel in de werkelijkheid? Of ren je meer achter je eigen staart aan?
Ik zie ook heel wisselende huishoudens van mensen met jonge kinderen. In sommige huizen en auto's is het altijd een beetje een bende met hier en daar een opgedroogde broodkorst, terwijl het in andere onverklaarbaar (maar sinds dit topic snap ik het, LOL) opgeruimd is. Ik vind het ene niet per se gezelliger dan het andere (al vind ik een extreme bende of extreem spic en span beiden niet zo gezellig), dat ligt toch meer aan de sfeer die de mensen in het huis scheppen.
Dít is je leven. Volgens mij is dat opgejaagde gevoel omdat je steeds het gevoel hebt dat je 'ergens' nog niet bent, waar je wel van jezelf zou moeten zijn. Bestaat dat 'ergens' wel in de werkelijkheid? Of ren je meer achter je eigen staart aan?
Ik zie ook heel wisselende huishoudens van mensen met jonge kinderen. In sommige huizen en auto's is het altijd een beetje een bende met hier en daar een opgedroogde broodkorst, terwijl het in andere onverklaarbaar (maar sinds dit topic snap ik het, LOL) opgeruimd is. Ik vind het ene niet per se gezelliger dan het andere (al vind ik een extreme bende of extreem spic en span beiden niet zo gezellig), dat ligt toch meer aan de sfeer die de mensen in het huis scheppen.
maandag 9 februari 2015 om 21:05
@Silent Witness: Ik vind het juist wel heel fijn de andere kant te lezen. Ik kan er met mijn man gelukkig goed overpraten, dus ik heb hem het stuk waar ik mee begonnen ben ook laten lezen. Zo weet hij wat er in me omgaat en hij weet dat ik er hard aan werk. Hij heeft ook een werkpunt aangegeven en daar ga ik dan mee aan de slag.
Voor zover ik weet voelt hij zich niet onder aan het to-do lijstje bungelen en ik probeer daar ook wel voor te waken!
@Violett: Geen idee, gevoelsmatig. Nog los van het feit dat ik daar dan 'in moet duiken' en ik best weinig op sla momenteel, dus lezen schiet er nogal bij in. Maar ik ga het wel proberen hoor, ik ga binnenkort eens kijken voor een boek in de bieb!
@mienbillekesjeuke: Ik ben wel benieuwd waarom je mijn openingspost obsessief vind? Mijns inziens doe ik gewoon mijn verhaal?
@020: Ja dat probeer ik me ook vaak in te prenten, het is een fase. Met kleintjes is het drukker, ze vragen meer tijd qua verzorging en aandacht. Logisch! Dus het is goed dat jij het me ook nog eens zegt, ik moet dat vaker voor ogen houden.
@LieveSophie: Bedankt voor het belichten van de andere kant, confronterend maar nu ik het heb laten bezinken wel heel goed! Ik neem zulke dingen echt mee en het helpt me krachtiger te vechten tegen dat wat zich in mijn hoofd heeft vastgezet.
@Florentiner: Bij deze een dikke knuffel, ik hoop dat je de strijd net als mij ook open tegemoet treed en, als is het maar met een klein ding(!), begint aan die verandering!
@Mamaonbekend: Jawel hoor, 's avonds als de kindjes op bed liggen ruim ik nog even wat op, werk de douche aan de kant enzo. Zet nog een wasje aan indien nodig en dan zit ik ook op de bank hoor. De ene keer is dat om 20.00 de andere keer om 21.00/21.30, maar het is niet dat ik dagelijks tot 23.00 loop te vliegen en rennen.
Voor zover ik weet voelt hij zich niet onder aan het to-do lijstje bungelen en ik probeer daar ook wel voor te waken!
@Violett: Geen idee, gevoelsmatig. Nog los van het feit dat ik daar dan 'in moet duiken' en ik best weinig op sla momenteel, dus lezen schiet er nogal bij in. Maar ik ga het wel proberen hoor, ik ga binnenkort eens kijken voor een boek in de bieb!
@mienbillekesjeuke: Ik ben wel benieuwd waarom je mijn openingspost obsessief vind? Mijns inziens doe ik gewoon mijn verhaal?
@020: Ja dat probeer ik me ook vaak in te prenten, het is een fase. Met kleintjes is het drukker, ze vragen meer tijd qua verzorging en aandacht. Logisch! Dus het is goed dat jij het me ook nog eens zegt, ik moet dat vaker voor ogen houden.
@LieveSophie: Bedankt voor het belichten van de andere kant, confronterend maar nu ik het heb laten bezinken wel heel goed! Ik neem zulke dingen echt mee en het helpt me krachtiger te vechten tegen dat wat zich in mijn hoofd heeft vastgezet.
@Florentiner: Bij deze een dikke knuffel, ik hoop dat je de strijd net als mij ook open tegemoet treed en, als is het maar met een klein ding(!), begint aan die verandering!
@Mamaonbekend: Jawel hoor, 's avonds als de kindjes op bed liggen ruim ik nog even wat op, werk de douche aan de kant enzo. Zet nog een wasje aan indien nodig en dan zit ik ook op de bank hoor. De ene keer is dat om 20.00 de andere keer om 21.00/21.30, maar het is niet dat ik dagelijks tot 23.00 loop te vliegen en rennen.
maandag 9 februari 2015 om 21:13
Ik wil nog even toevoegen. Ik ben niet iemand die de hele dag met de kinderen in de weer is in de zin van 'bezighouden'. Dus eens een verhaaltje, een spelletje allemaal prima. Maar er zijn moeders die hele dagen kunnen mee gaan zitten spelen. Ik niet, zo steek ik niet in elkaar en ik vind het ook niet leuk.
Daarin denk ik dan dus tekort te schieten, want je hoeft de tijdschriften maar open te slaan en het lijkt wel alsof je je kind de hele dag moet entertainen.
Daarbij opgeteld dat ik 3 dagen van huis ben, bezorgt me dat soms een giga schuldgevoel en als ik dan ook nog eens dingen in huis moet doen dan ga ik dus in de turbomodus, waardoor ik niet echt heel erg zen wordt zeg maar.
Dus misschien is bovenstaand wel de essentie van mijn probleem, want ik doe alle vlug zodat ik toch weer tijd voor de kids heb, maar door dat vlug vlug vlug jaag ik mezelf innerlijk zo op dat ik aan de gang blijf.
Theorietje van mezelf die ik zojuist uit mijn mouw schudt. Zou het kunnen?
Daarin denk ik dan dus tekort te schieten, want je hoeft de tijdschriften maar open te slaan en het lijkt wel alsof je je kind de hele dag moet entertainen.
Daarbij opgeteld dat ik 3 dagen van huis ben, bezorgt me dat soms een giga schuldgevoel en als ik dan ook nog eens dingen in huis moet doen dan ga ik dus in de turbomodus, waardoor ik niet echt heel erg zen wordt zeg maar.
Dus misschien is bovenstaand wel de essentie van mijn probleem, want ik doe alle vlug zodat ik toch weer tijd voor de kids heb, maar door dat vlug vlug vlug jaag ik mezelf innerlijk zo op dat ik aan de gang blijf.
Theorietje van mezelf die ik zojuist uit mijn mouw schudt. Zou het kunnen?
maandag 9 februari 2015 om 21:30
@lilalinda: Ik denk dus echt als ik op een dag alleen een verhaaltje voor het slapen gaan voorlees dat ik dan te weinig met mijn kinderen gedaan heb. Want zulke dagen zitten er nu eenmaal ook bij!
Terwijl we dan ook ongetwijfeld nog zijn wezen wandelen of fietsen die dag, maar dat reken ik dan niet als aandacht voor/met de kids.
@Tuorrebout: Wat een waarheid....
Terwijl we dan ook ongetwijfeld nog zijn wezen wandelen of fietsen die dag, maar dat reken ik dan niet als aandacht voor/met de kids.
@Tuorrebout: Wat een waarheid....
maandag 9 februari 2015 om 21:42
Vind super hoor dat je het zo aanpakt! Je hebt het zelf door en je vraagt advies... Ik speel helemaal niet uren per dag met mijn kinderen en voel mij niet schuldig, terwijl de afwas dus ook gewoon nog op het aanrecht staat he (0; Hahahaha
Ik heb het in het begin van de oudste ook wel een beetje gedaan. Soort super mom spelen. Deels door opvoeding en deels dat ex zo een truus de mier is. Toen kreeg ik een pnd en was ik al heel blij als ik om 11 uur mijn haren had gekamt. Aankleden om 13 uur en dan om 16 uur naar de AH. Kind wel verzorgt enzo hoor! Maar goed, toen de depressie over was, realiseerde ik mij zo ontzettend goed waar het NIET om ging in dit leven...
Zoek voor jezelf een manier, ben je een planner? Geeft dat veel rust? Plan navelpluistijd in en tijd voor je kinderen en man. En bouw daarom heen noodzakelijke klussen en daarom heen de klussen die ik dan eens in de 3 maanden doe. Je wasmachine staat niet 24/7 te draaien en tussen 7 en 8 is het niet goedkoper. Dus je bespaart geen tijd of geld. Je bezorgt jezelf alleen stress. Stress staat niemand en als het dan ook nog eens voor niets is, is het raar...
Ik heb het in het begin van de oudste ook wel een beetje gedaan. Soort super mom spelen. Deels door opvoeding en deels dat ex zo een truus de mier is. Toen kreeg ik een pnd en was ik al heel blij als ik om 11 uur mijn haren had gekamt. Aankleden om 13 uur en dan om 16 uur naar de AH. Kind wel verzorgt enzo hoor! Maar goed, toen de depressie over was, realiseerde ik mij zo ontzettend goed waar het NIET om ging in dit leven...
Zoek voor jezelf een manier, ben je een planner? Geeft dat veel rust? Plan navelpluistijd in en tijd voor je kinderen en man. En bouw daarom heen noodzakelijke klussen en daarom heen de klussen die ik dan eens in de 3 maanden doe. Je wasmachine staat niet 24/7 te draaien en tussen 7 en 8 is het niet goedkoper. Dus je bespaart geen tijd of geld. Je bezorgt jezelf alleen stress. Stress staat niemand en als het dan ook nog eens voor niets is, is het raar...
woensdag 11 februari 2015 om 15:44
Ik heb ook soms moeite met even rustig doen als ik iets af wil hebben. Dan moet ik af en toe even stilstaan om in het nu te leven, ja. Nú ga ik iets leuks doen en straks is het weer tijd voor iets anders. Niet iets leuks doen en piekeren of een klusje doen en alleen maar denken: ik had liever nu iets leuks gedaan. Oefening baart kunst 
.
En verder probeer ik het zo makkelijk mogelijk te maken het een beetje netjes te houden. Genoeg opbergruimte en vlakbij waar je het gebruikt, alles heeft een vaste plek. Op elke verdieping een mand met wat naar boven/beneden moet en een laatje met een paar spulletjes voor de snelle schoonmaak en dat soort gekkigheid.
. En verder probeer ik het zo makkelijk mogelijk te maken het een beetje netjes te houden. Genoeg opbergruimte en vlakbij waar je het gebruikt, alles heeft een vaste plek. Op elke verdieping een mand met wat naar boven/beneden moet en een laatje met een paar spulletjes voor de snelle schoonmaak en dat soort gekkigheid.