Thuis
alle pijlers
Ervaring met alleen wonen als student?
maandag 9 maart 2015 om 19:51
Hoi lieve viva-dames,
ik lees al een poosje mee, maar heb nu toch maar besloten een account aan te maken, omdat ik op zoek ben naar jullie ervaringen.
Ik woon nu al bijna 4 jaar in een studentenhuis met 5 andere meisjes. We eten samen en lopen geregeld bij elkaar binnen; allemaal heel gezellig. De laatste tijd merk ik echter dat de irritaties van wonen in een studentenhuis (vuile afwas, geluidsoverlast, dingen die stuk gemaakt worden en vervolgens niet vervangen etc. etc.) steeds meer de goede ervaringen gaan overheersen.
Nu zit ik erover te denken om in mijn eentje te gaan wonen, ik sta inmiddels lang genoeg ingeschreven bij de woningbouw, maar ik durf niet zo goed.
Ik werk voornamelijk vanuit huis en heb niet veel contacturen op de universiteit, waardoor ik overdag vooral in de UB of thuis te vinden ben. Ik eet 1 vaste dag per week met een aantal vriendinnen, maar de andere dagen is het vaak moeilijk om 's avonds met iemand af te spreken, omdat iedereen het druk heeft en in verschillende ritmes leeft. Ik doe niet aan een teamsport en heb geen relatie.
Je voelt hem misschien al aankomen; ik ben bang dat ik me, wanneer ik op mezelf woon, eenzaam ga voelen. Als werkende lijkt me dat minder een probleem; contact met collega's en vrienden in een min of meer zelfde ritme, maar ik moet nog minstens 3 jaar studeren en ben bang dat ik een soort van hermiet word.
Zijn er mensen die een soortgelijke situatie hebben meegemaakt? En hoe hebben jullie dat ervaren; inderdaad gillend terug je studentenhuis in of juist heerlijk rustig?
Alvast bedankt voor de reacties!
ik lees al een poosje mee, maar heb nu toch maar besloten een account aan te maken, omdat ik op zoek ben naar jullie ervaringen.
Ik woon nu al bijna 4 jaar in een studentenhuis met 5 andere meisjes. We eten samen en lopen geregeld bij elkaar binnen; allemaal heel gezellig. De laatste tijd merk ik echter dat de irritaties van wonen in een studentenhuis (vuile afwas, geluidsoverlast, dingen die stuk gemaakt worden en vervolgens niet vervangen etc. etc.) steeds meer de goede ervaringen gaan overheersen.
Nu zit ik erover te denken om in mijn eentje te gaan wonen, ik sta inmiddels lang genoeg ingeschreven bij de woningbouw, maar ik durf niet zo goed.
Ik werk voornamelijk vanuit huis en heb niet veel contacturen op de universiteit, waardoor ik overdag vooral in de UB of thuis te vinden ben. Ik eet 1 vaste dag per week met een aantal vriendinnen, maar de andere dagen is het vaak moeilijk om 's avonds met iemand af te spreken, omdat iedereen het druk heeft en in verschillende ritmes leeft. Ik doe niet aan een teamsport en heb geen relatie.
Je voelt hem misschien al aankomen; ik ben bang dat ik me, wanneer ik op mezelf woon, eenzaam ga voelen. Als werkende lijkt me dat minder een probleem; contact met collega's en vrienden in een min of meer zelfde ritme, maar ik moet nog minstens 3 jaar studeren en ben bang dat ik een soort van hermiet word.
Zijn er mensen die een soortgelijke situatie hebben meegemaakt? En hoe hebben jullie dat ervaren; inderdaad gillend terug je studentenhuis in of juist heerlijk rustig?
Alvast bedankt voor de reacties!
maandag 9 maart 2015 om 20:00
Dat ligt helemaal aan je eigen behoeftes en persoonlijkheid. Ik vond het heerlijk om alleen te wonen, maar dan kan voor een ander heel anders zijn. Ik zou zeggen als de irritaties maar groot genoeg worden, voel je vanzelf wel een keer de motivatie om alleen te gaan wonen. Je hoeft toch geen haast te maken? Die inschrijving blijft wel staan. Dus ik zou het nog eens rustig aankijken.
Besluit je uiteindelijk om het wel te doen, dan valt er nog van alles te organiseren waardoor je niet al te veel alleen blijft. Gewoon lekker veel afspreken, misschien af en toe een weekendje naar je ouders, misschien wél een teamsport gaan doen, of een cursus, vereniging, vrijwilligerswerk, studieclubje... valt van alles op te verzinnen toch? En: neem een poes!
Besluit je uiteindelijk om het wel te doen, dan valt er nog van alles te organiseren waardoor je niet al te veel alleen blijft. Gewoon lekker veel afspreken, misschien af en toe een weekendje naar je ouders, misschien wél een teamsport gaan doen, of een cursus, vereniging, vrijwilligerswerk, studieclubje... valt van alles op te verzinnen toch? En: neem een poes!
maandag 9 maart 2015 om 20:25
Ik heb na een jaar studentenhuis en een half jaar bij een hospik ook naar een zelfstandige huurwoning (studio) gegaan en vond dat prettig. Heb me niet eenzaam gevoeld en nodigde ook regelmatig mensen uit om samen te eten.
Wel denk ik dat ik, als het beter had geklikt tussen huisgenoten en mijzelf, het leuker had gevonden om toch juist langer met huisgenoten geleefd te hebben. Maar jij hebt dat al een aantal jaar gedaan en ik kan me voorstellen dat je nu juist meer behoefte hebt aan eigen ruimte.
Wel denk ik dat ik, als het beter had geklikt tussen huisgenoten en mijzelf, het leuker had gevonden om toch juist langer met huisgenoten geleefd te hebben. Maar jij hebt dat al een aantal jaar gedaan en ik kan me voorstellen dat je nu juist meer behoefte hebt aan eigen ruimte.
maandag 9 maart 2015 om 20:35
Het klinkt alsof je op zich wel houdt van de gezelligheid. Op jezelf gaan wonen is dan niet omdat je graag alleen woont, maar omdat je niet meer wilt wonen zoals je nu woont.
Kun je niet beter proberen om de irritaties bespreekbaar te maken en het weer een leuk huis te maken met z'n allen?
Of, als je er toch voor kiest om alleen te gaan wonen: sluit je dan aan bij een vereniging (sport, muziek, toneel, leesclub) om te zorgen dat je automatisch wekelijks contacten hebt.
Kun je niet beter proberen om de irritaties bespreekbaar te maken en het weer een leuk huis te maken met z'n allen?
Of, als je er toch voor kiest om alleen te gaan wonen: sluit je dan aan bij een vereniging (sport, muziek, toneel, leesclub) om te zorgen dat je automatisch wekelijks contacten hebt.
maandag 9 maart 2015 om 21:32
Iedereen bedankt voor het reageren, fijn om te horen hoe anderen hier over denken! Hele gemengde ervaringen dus.
Splinter, de irritaties bespreekbaar maken probeer ik al een flinke tijd en ze snappen het helemaal en bieden hun excuses aan, maar daarna gaan ze vrolijk weer de fout in. Ik voel me inmiddels meer hun moeder dan een huisgenoot (met alle opvoedkundige methodes van dien, ja echt)...
Splinter, de irritaties bespreekbaar maken probeer ik al een flinke tijd en ze snappen het helemaal en bieden hun excuses aan, maar daarna gaan ze vrolijk weer de fout in. Ik voel me inmiddels meer hun moeder dan een huisgenoot (met alle opvoedkundige methodes van dien, ja echt)...
maandag 9 maart 2015 om 21:39
Niet alles gelezen, maar hier nog mijn ervaring.
Ik ben na 8 maanden studentenhuis op mezelf gaan wonen toen ik een appartementje kon krijgen via de woningbouw vereniging. Lag midden in het centrum van mijn studie stad en ik vond het ideaal. Je kan zelf bepalen of je alleen bent of je mensen uitnodigt. Bij mij was het vaak best druk. Vaak eters over de vloer of een borrel voor of na het stappen, logees. Ik denk dat je het zelf in de hand hebt hoe eenzaam je wel of niet zal zijn als alleenwonende. Eindelijk je huis schoon als jij hebt schoongemaakt, en wanneer je even geen zin hebt om op te ruimen is het toch even een rommeltje? Eindelijk niemand die je eten ongevraagd opeet of je pan gebruikt en niet afwast.
Ik ben na 8 maanden studentenhuis op mezelf gaan wonen toen ik een appartementje kon krijgen via de woningbouw vereniging. Lag midden in het centrum van mijn studie stad en ik vond het ideaal. Je kan zelf bepalen of je alleen bent of je mensen uitnodigt. Bij mij was het vaak best druk. Vaak eters over de vloer of een borrel voor of na het stappen, logees. Ik denk dat je het zelf in de hand hebt hoe eenzaam je wel of niet zal zijn als alleenwonende. Eindelijk je huis schoon als jij hebt schoongemaakt, en wanneer je even geen zin hebt om op te ruimen is het toch even een rommeltje? Eindelijk niemand die je eten ongevraagd opeet of je pan gebruikt en niet afwast.
maandag 9 maart 2015 om 21:45
Is het niet een idee om een studiotje te huren? Sommige steden bieden studentencontainers aan. Je hebt dan 20 m2 voor jezelf met mini keuken en mini badkamer maar toch studenten om je heen.
Maar ik snap goed wat je bedoeld! Ik woon ook op mezelf maar dan zonder huisgenootjes. De ene kant vind ik het heerlijk. Mijn eigen badkamer ect maar soms mis je gewoon iemand om mee te kletsen.
Kijk anders eens op studentenwoningweb.nl
Aan de andere kant leer je jezelf ook heel goed vermaken zo. Je leert hoe het is om alleen te zijn.
Maar ik snap goed wat je bedoeld! Ik woon ook op mezelf maar dan zonder huisgenootjes. De ene kant vind ik het heerlijk. Mijn eigen badkamer ect maar soms mis je gewoon iemand om mee te kletsen.
Kijk anders eens op studentenwoningweb.nl
Aan de andere kant leer je jezelf ook heel goed vermaken zo. Je leert hoe het is om alleen te zijn.
maandag 9 maart 2015 om 23:16
Overigens, TO, het kan heel goed zijn dat je gewoon het studentenleven ontgroeit, ik zou nu ook echt niet meer op kamers willen en dus alleen gaan wonen als ik nu zou gaan scheiden. Maar zou het wel saai vinden
Maar samenwonen met een stel kakelende begin-twintigers die 3x per week dronken thuis komen. No thanks.
Maar samenwonen met een stel kakelende begin-twintigers die 3x per week dronken thuis komen. No thanks.
dinsdag 10 maart 2015 om 00:36
Dat ligt helemaal aan je eigen wensen. Toen ik uit huis ging wist ik dat een studentenhuis niets voor mij zou zijn. Maar ik begrijp dat velen het heerlijk vinden. Ik kan je alleen zeggen dat op jezelf wonen ook veel voordelen met zich meebrengt zoals dat je mensen bij jou kan uitnodigen wanneer jij dat wil, je hebt alles voor jezelf en daarmee controle over hygiëne en wat je graag wilt eten. Anderzijds kun je duurder uit zijn, maar dat ligt er maar net aan. Ik heb nu een kleine woning (helaas zonder buitenruimte) en daar betaal ik 475 kale huur voor. Maar ik heb recht op huurtoeslag en ik denk jij ook, dan kom je al snel op de helft van de huur die je nog moet bijleggen. Maar je moet ook zelf gas.water en licht betalen en tv en internet. Hier is een elektra boiler en dat scheel enorm. Betaal 23 euro per maand aan opwarmkosten. Daarnaast heb ik zelf een duur abonnement op tv,inet en telefoon maar dat is een eigen keuze. Ik bel vaak met instanties en dit bespaart kosten, daarnaast kijk ik graag naar bepaalde zenders en heb ik dus uitgebreid zenderpakket. Ik ga wat minder uit en daarmee compenseer ik de kosten. Het is in principe prima te doen al moet je geluk hebben met de hoogte van de huur en waar je (wilt) wonen. Water zit overigens bij in de huurprijs inbegrepen, maar mocht je het zelf moeten betalen komt je echt niet op meer dan 10 hooguit 15 (dan moet je het echt bont maken) per maand uit.
dinsdag 10 maart 2015 om 03:50
Is het geen optie om "kleiner" te gaan samenwonen dan met 6 man (of vrouw)?
Bijvoorbeeld met 1 of 2 goeie vriendinnen?
Je hebt dan wel iemand om tegen te praten, maar het is niet meer zo druk.
Hier hielp het overigens om te veranderen van studentenhuis.
In eerste instantie vooral om het gedoe met de huisbaas in studentenhuis 1.
Maar daarnaast was de sfeer ook "anders".
Bijvoorbeeld met 1 of 2 goeie vriendinnen?
Je hebt dan wel iemand om tegen te praten, maar het is niet meer zo druk.
Hier hielp het overigens om te veranderen van studentenhuis.
In eerste instantie vooral om het gedoe met de huisbaas in studentenhuis 1.
Maar daarnaast was de sfeer ook "anders".
woensdag 11 maart 2015 om 11:49
quote:lux. schreef op 09 maart 2015 @ 23:16:
Overigens, TO, het kan heel goed zijn dat je gewoon het studentenleven ontgroeit
Ja, dat is het ook echt een beetje. Begin ook steeds meer een 'burgerlijk' ritme aan te houden; ga liever gezellig samen naar de bios dan stappen etc. Ik heb vaak het gevoel dat ik echt in een andere levensfase zit dan mijn huisgenoten.
En samenwonen met vriendinnen; ik zou wel willen (lijkt me ideaal), maar die zitten momenteel nog allemaal naar tevredenheid in hun studentenhuis. En ik weet niet of ik nog het geduld kan opbrengen om 1 of 2 jaar te wachten tot zij ook de behoefte voelen te verhuizen.
Overigens, TO, het kan heel goed zijn dat je gewoon het studentenleven ontgroeit
Ja, dat is het ook echt een beetje. Begin ook steeds meer een 'burgerlijk' ritme aan te houden; ga liever gezellig samen naar de bios dan stappen etc. Ik heb vaak het gevoel dat ik echt in een andere levensfase zit dan mijn huisgenoten.
En samenwonen met vriendinnen; ik zou wel willen (lijkt me ideaal), maar die zitten momenteel nog allemaal naar tevredenheid in hun studentenhuis. En ik weet niet of ik nog het geduld kan opbrengen om 1 of 2 jaar te wachten tot zij ook de behoefte voelen te verhuizen.
woensdag 11 maart 2015 om 11:53
woensdag 11 maart 2015 om 12:24
Mij werd de viezigheid en de herrie me ook te veel (in totaal met 10 man in 1 huis). De laatste kwam om 4 uur 's nachts lallend binnen gestrompeld en de eerste denderde om 6 uur 's ochtends met hakken aan de trap af naar buiten.
Ik heb er niet lang gewoond, ongeveer een jaar denk ik, het heeft wel zijn voordelen gehad. Direct nieuwe contacten en makkelijk dingen doen inderdaad. Dat verwaterde ook gelijk weer toen ik alleen ging wonen.
Ik kon wel eindelijk slapen, studeren etc in mijn eigen woonomgeving en ik durfde eindelijk te douchen zonder slippers. Dus mocht het je allemaal te veel worden, dan raad ik je hetzelfde aan wat hier al staat.
Investeer dan zelf actief in je vriendschappen, ga 1-2 dagen/avonden naar een sportclub/vaste activiteit, hou je vriendinnenavond aan en zoek desnoods meer gelijkgezinden die op de andere avonden ook eens wat willen doen.
Een kat is ook een super leuk idee, maar ik ben juist door m'n katten een behoorlijke hermiet geworden
Lekker op de bank zitten met m'n kroelers in plaats van erop uit en het zielig vinden om weg te gaan als ze al een hele dag alleen zijn geweest enzo
heel slecht
Ik heb er niet lang gewoond, ongeveer een jaar denk ik, het heeft wel zijn voordelen gehad. Direct nieuwe contacten en makkelijk dingen doen inderdaad. Dat verwaterde ook gelijk weer toen ik alleen ging wonen.
Ik kon wel eindelijk slapen, studeren etc in mijn eigen woonomgeving en ik durfde eindelijk te douchen zonder slippers. Dus mocht het je allemaal te veel worden, dan raad ik je hetzelfde aan wat hier al staat.
Investeer dan zelf actief in je vriendschappen, ga 1-2 dagen/avonden naar een sportclub/vaste activiteit, hou je vriendinnenavond aan en zoek desnoods meer gelijkgezinden die op de andere avonden ook eens wat willen doen.
Een kat is ook een super leuk idee, maar ik ben juist door m'n katten een behoorlijke hermiet geworden
Lekker op de bank zitten met m'n kroelers in plaats van erop uit en het zielig vinden om weg te gaan als ze al een hele dag alleen zijn geweest enzo
heel slecht
woensdag 11 maart 2015 om 12:39
quote:lauriekeller schreef op 11 maart 2015 @ 11:49:
[...]
Ja, dat is het ook echt een beetje. Begin ook steeds meer een 'burgerlijk' ritme aan te houden; ga liever gezellig samen naar de bios dan stappen etc. Ik heb vaak het gevoel dat ik echt in een andere levensfase zit dan mijn huisgenoten.
En samenwonen met vriendinnen; ik zou wel willen (lijkt me ideaal), maar die zitten momenteel nog allemaal naar tevredenheid in hun studentenhuis. En ik weet niet of ik nog het geduld kan opbrengen om 1 of 2 jaar te wachten tot zij ook de behoefte voelen te verhuizen.
Ik heb precies hetzelfde gehad! Als alles goed gaat studeer ik volgend jaar af, maar sinds mijn tweede studiejaar zie ik eigenlijk al niets meer in het studentenleven en had ik liever een baan gehad. Ik begon dan ook pas op mijn 22ste met studeren, na een leven van werken en reizen.
Dat raad ik nu iedereen ook ten zeerste af want nadat je gewoon je eigen verantwoordelijkheden hebt gedragen, respect hebt gekregen op de werkvloer en vertrouwen, etc., is het heel moeilijk om je weer aan te passen aan de studentencultuur waar iedereen er vanuit gaat dat je brak bent de hele dag
[...]
Ja, dat is het ook echt een beetje. Begin ook steeds meer een 'burgerlijk' ritme aan te houden; ga liever gezellig samen naar de bios dan stappen etc. Ik heb vaak het gevoel dat ik echt in een andere levensfase zit dan mijn huisgenoten.
En samenwonen met vriendinnen; ik zou wel willen (lijkt me ideaal), maar die zitten momenteel nog allemaal naar tevredenheid in hun studentenhuis. En ik weet niet of ik nog het geduld kan opbrengen om 1 of 2 jaar te wachten tot zij ook de behoefte voelen te verhuizen.
Ik heb precies hetzelfde gehad! Als alles goed gaat studeer ik volgend jaar af, maar sinds mijn tweede studiejaar zie ik eigenlijk al niets meer in het studentenleven en had ik liever een baan gehad. Ik begon dan ook pas op mijn 22ste met studeren, na een leven van werken en reizen.
Dat raad ik nu iedereen ook ten zeerste af want nadat je gewoon je eigen verantwoordelijkheden hebt gedragen, respect hebt gekregen op de werkvloer en vertrouwen, etc., is het heel moeilijk om je weer aan te passen aan de studentencultuur waar iedereen er vanuit gaat dat je brak bent de hele dag