Psyche
alle pijlers
Ellende op de wereld
woensdag 1 april 2015 om 17:13
De titel klinkt vele malen zwaarder dan ik het bedoel, maar toch zit ik er een beetje mee. Ik twijfelde tussen psyche en actueel, maar heb er toch maar psyche van gemaakt.
Ik kan niet goed tegen ellende op de wereld. Ja, ik weet het, welk mens wel? Het probleem zit em in het loslaten van die nare dingen. Dat lukt niet zo goed. Met mij gaat het goed. Ik heb goede vriendinnen, een fijne vriend, een stabiel leven etc. en zoals sommigen zich vast nog wel herinneren is dat ooit anders geweest .
Ik merk nu vaak dat ik me schuldig voel als ik vrolijk ben (of me realiseer hoe goed ik het heb). Hele hordes aan beelden van mensen/dierenleed komen dan als mentale film voorbij. Van deze ellendige foto van een zielig kitten (niet klikken als mijn probleem herkenbaar is), kinderen in oorlogsgeweld tot aan de depressie van een familielid en andere ellende. Het blijft als een film in mijn hoofd spelen totdat ik het eindelijk van me af kan schudden óf niet meer vrolijk ben. Helaas komt dat laatste vaker voor .
Ik probeer de gedachten niet teveel aandacht te geven tot ze weer weg gaan. Maar het blijft me vaak achtervolgen .. Die foto bijvoorbeeld heb ik wéken geleden voor het eerst gezien. En toch komt'ie vrijwel dagelijks in mijn gedachten terug. Ik weet dat die mensen/dieren er geen @#%$ aan hebben dat ik ermee zit en in het dagelijks leven probeer ik een goed mens te zijn en altijd te helpen waar ik kan. Maar het frustreert me dat ik die andere mensen/dieren niet kan helpen (hopeloos idealistisch, i know).
Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie er mee om? En hoe laat je het los ?
Ik kan niet goed tegen ellende op de wereld. Ja, ik weet het, welk mens wel? Het probleem zit em in het loslaten van die nare dingen. Dat lukt niet zo goed. Met mij gaat het goed. Ik heb goede vriendinnen, een fijne vriend, een stabiel leven etc. en zoals sommigen zich vast nog wel herinneren is dat ooit anders geweest .
Ik merk nu vaak dat ik me schuldig voel als ik vrolijk ben (of me realiseer hoe goed ik het heb). Hele hordes aan beelden van mensen/dierenleed komen dan als mentale film voorbij. Van deze ellendige foto van een zielig kitten (niet klikken als mijn probleem herkenbaar is), kinderen in oorlogsgeweld tot aan de depressie van een familielid en andere ellende. Het blijft als een film in mijn hoofd spelen totdat ik het eindelijk van me af kan schudden óf niet meer vrolijk ben. Helaas komt dat laatste vaker voor .
Ik probeer de gedachten niet teveel aandacht te geven tot ze weer weg gaan. Maar het blijft me vaak achtervolgen .. Die foto bijvoorbeeld heb ik wéken geleden voor het eerst gezien. En toch komt'ie vrijwel dagelijks in mijn gedachten terug. Ik weet dat die mensen/dieren er geen @#%$ aan hebben dat ik ermee zit en in het dagelijks leven probeer ik een goed mens te zijn en altijd te helpen waar ik kan. Maar het frustreert me dat ik die andere mensen/dieren niet kan helpen (hopeloos idealistisch, i know).
Herkent iemand dit? Hoe gaan jullie er mee om? En hoe laat je het los ?
donderdag 2 april 2015 om 14:11
Hier nog zo iemand. Ik zeg altijd 'Ik ben het dertiende sterrenbeeld, de struisvogel.'
Ik sluit me heel bewust af voor het nieuws, omdat ik er alleen maar enorm doom & gloom & depri van word. Misschien zijn er dan mensen die zeggen: "Pff, onvolwassen/niet realistisch." Die feliciteer ik met hun volwassen realisme
Ik denk altijd maar zo: de wereld heeft meer aan mij als ik blij ben, dan kan ik meer gewicht in de positieve kant van de schaal leggen, dan als ik met een sippe lip achter de bank zit.
En probeer ook te relativeren dat we nu in 'wel een hele erge tijd' leven. Elke tijd heeft zijn eigen problemen. In de vaak geïdealiseerde jaren 50 riep men ook niet van 'Hallelujah wat fijn dat we het nu zo fijn hebben." Ons nu is de goeie ouwe tijd van de toekomst.
De mens is psychologisch gezien niet echt 'gebouwd' voor het VOLUME aan slecht nieuws wat we nu over ons heen krijgen via de media. Vroeger kon je je hele leven doorbrengen zonder ook maar 1x iets naars uit Afrika/China/Japan/Australië mee te krijgen.
En dan zou ik dus heel gemakzuchtig 'het internet' en 'de media' de schuld kunnen geven, maarja, die zorgen er ook voor dat ik nu leuk hier dit kan zitten typen en met jullie van gedachten kan wisselen over dit soort interessante onderwerpen.
En als antwoord op je allerconcreetste vraag? Sta jezelf toe om verdrietig te zijn, onderdruk het niet, een goeie huilbui is een hele normale reactie op nare dingen. En daarna hard kittens knuffelen en de Gives Me Hope site lezen:
http://www.givesmehope.com/top
Ik sluit me heel bewust af voor het nieuws, omdat ik er alleen maar enorm doom & gloom & depri van word. Misschien zijn er dan mensen die zeggen: "Pff, onvolwassen/niet realistisch." Die feliciteer ik met hun volwassen realisme
Ik denk altijd maar zo: de wereld heeft meer aan mij als ik blij ben, dan kan ik meer gewicht in de positieve kant van de schaal leggen, dan als ik met een sippe lip achter de bank zit.
En probeer ook te relativeren dat we nu in 'wel een hele erge tijd' leven. Elke tijd heeft zijn eigen problemen. In de vaak geïdealiseerde jaren 50 riep men ook niet van 'Hallelujah wat fijn dat we het nu zo fijn hebben." Ons nu is de goeie ouwe tijd van de toekomst.
De mens is psychologisch gezien niet echt 'gebouwd' voor het VOLUME aan slecht nieuws wat we nu over ons heen krijgen via de media. Vroeger kon je je hele leven doorbrengen zonder ook maar 1x iets naars uit Afrika/China/Japan/Australië mee te krijgen.
En dan zou ik dus heel gemakzuchtig 'het internet' en 'de media' de schuld kunnen geven, maarja, die zorgen er ook voor dat ik nu leuk hier dit kan zitten typen en met jullie van gedachten kan wisselen over dit soort interessante onderwerpen.
En als antwoord op je allerconcreetste vraag? Sta jezelf toe om verdrietig te zijn, onderdruk het niet, een goeie huilbui is een hele normale reactie op nare dingen. En daarna hard kittens knuffelen en de Gives Me Hope site lezen:
http://www.givesmehope.com/top
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
donderdag 2 april 2015 om 14:23
quote:thaorchid schreef op 01 april 2015 @ 19:38:
ik heb 10 jaar lang 24/7 voor mijn vader, mijn schoonouders en nog wat kennissen van mijn vader gezorgd dus hatelijkheid is by far een kutopmerking,ik wed dat jij dat niet gat doen voor je ouders en met gelukszoekers die hier en masse binnen komen rollen heb ik geen shit, die moeten wij betalen met z'n allen en ik geef er geen drol om waarom ze hier zijn, met uitzondering van de echte vluchtelingen zijn het enkel golddiggers die hier het "gratis"geld komen opvreten tot ze 90 zij, liefst ook nog met een immense batterij aan nazaten die allemaal net zo hard door fokken als ze eenmaal hier zijn want die leveren nog mee gemeenschapsgeld op. Een aangezien man 52% van zijn zuurbetaalde salaris mag ophoesten en ik mijn baan heb opgegeven om zélf voor mijn zwaar demente vader en schoonouders te zorgen en daardoor de maatschappij heel veel geld het bespaard mag ik daar een mening over hebben.
Ik heb geen fuck te maken met asielzoekers die enkel uit de ruif komen vreten vanaf het moment dat ze hier komen tot aan hun dood, het is verloren zooi die hier niet horen, en ze sneeuwen de échte die nergens heen kunnen compleet onder . Mar goed, dat jij en zo velen nog langer dan 10 jaar op een huisje zitten te wachten maakt jou dus niet uit? En dus moet ik over een jaar of twintig maar mjn helemaal zelf betaalde heerlijke huis afstaan aan zielige klaplopers of zo omdat ik dan bejaard ben. Dacht het even niet, mijn huis, zelf betaald met een zooi spaargeld en een wijze hypotheek, zo jammer dat jonkies ons niet de wijze besluiten gunnen met de risico's die wij ook ooit genomen hebben, de jaloezie is echt te zielig. Werken voor je geld, sparen en ooit mag dan ook eens een keer meespelen in de wondere wereld hoe een huis te kopen met zelf, door heel hard werken aangelegde reserves. Maar ja, de huidige generatie lijkt alles maar vanuit het blote niks te willen, met vooral heel veel neerbuigendheid tov de eigen ouders. Welkom in 2015 waar ego's hoogtij denken te vieren zonder dat er ook maar iets tegenover staat.
Uit de ruif komen vreten?!
Ik dacht: interessant topic, hoop dat het nog een andere kant opgaat.....
Herkenbaar wat je schrijft, to, las laatst een interessant stuk waarin werd beweerd dat het in de wereld altijd slecht is geweest. Dat maakte me wel moedeloos.
De Grieken en Romeinen waren barbaren, de Mideeleeuwen worden niet voor niets de donkere eeuwen genoemd en nu anno 2015 slachten mensen elkaar nog steeds af en viert de onverdraagzaamheid in Nederland helaas steeds meer hoogtij.
Toch zijn er ook hele mooie, hoopvolle gebeurtenissen en op kleine schaal kun je als mens altijd je steentje bijdragen aan een betere samenleving.
ik heb 10 jaar lang 24/7 voor mijn vader, mijn schoonouders en nog wat kennissen van mijn vader gezorgd dus hatelijkheid is by far een kutopmerking,ik wed dat jij dat niet gat doen voor je ouders en met gelukszoekers die hier en masse binnen komen rollen heb ik geen shit, die moeten wij betalen met z'n allen en ik geef er geen drol om waarom ze hier zijn, met uitzondering van de echte vluchtelingen zijn het enkel golddiggers die hier het "gratis"geld komen opvreten tot ze 90 zij, liefst ook nog met een immense batterij aan nazaten die allemaal net zo hard door fokken als ze eenmaal hier zijn want die leveren nog mee gemeenschapsgeld op. Een aangezien man 52% van zijn zuurbetaalde salaris mag ophoesten en ik mijn baan heb opgegeven om zélf voor mijn zwaar demente vader en schoonouders te zorgen en daardoor de maatschappij heel veel geld het bespaard mag ik daar een mening over hebben.
Ik heb geen fuck te maken met asielzoekers die enkel uit de ruif komen vreten vanaf het moment dat ze hier komen tot aan hun dood, het is verloren zooi die hier niet horen, en ze sneeuwen de échte die nergens heen kunnen compleet onder . Mar goed, dat jij en zo velen nog langer dan 10 jaar op een huisje zitten te wachten maakt jou dus niet uit? En dus moet ik over een jaar of twintig maar mjn helemaal zelf betaalde heerlijke huis afstaan aan zielige klaplopers of zo omdat ik dan bejaard ben. Dacht het even niet, mijn huis, zelf betaald met een zooi spaargeld en een wijze hypotheek, zo jammer dat jonkies ons niet de wijze besluiten gunnen met de risico's die wij ook ooit genomen hebben, de jaloezie is echt te zielig. Werken voor je geld, sparen en ooit mag dan ook eens een keer meespelen in de wondere wereld hoe een huis te kopen met zelf, door heel hard werken aangelegde reserves. Maar ja, de huidige generatie lijkt alles maar vanuit het blote niks te willen, met vooral heel veel neerbuigendheid tov de eigen ouders. Welkom in 2015 waar ego's hoogtij denken te vieren zonder dat er ook maar iets tegenover staat.
Uit de ruif komen vreten?!
Ik dacht: interessant topic, hoop dat het nog een andere kant opgaat.....
Herkenbaar wat je schrijft, to, las laatst een interessant stuk waarin werd beweerd dat het in de wereld altijd slecht is geweest. Dat maakte me wel moedeloos.
De Grieken en Romeinen waren barbaren, de Mideeleeuwen worden niet voor niets de donkere eeuwen genoemd en nu anno 2015 slachten mensen elkaar nog steeds af en viert de onverdraagzaamheid in Nederland helaas steeds meer hoogtij.
Toch zijn er ook hele mooie, hoopvolle gebeurtenissen en op kleine schaal kun je als mens altijd je steentje bijdragen aan een betere samenleving.
donderdag 2 april 2015 om 15:46
@nowthen, goed gezegd. In de jaren '80 gebeurde er vast net zoveel ellende maar je was je daar minder van bewust.
Wat ik zelf nooit had verwacht vanuit de emancipatie gedachtes uit die tijd, is de groei en bloei van de porno industrie. Ik vind porno geen emancipatie, al zullen vast veel mensen dat niet met me eens zijn. Het oudste beroep van de wereld hebben ze gepimpt en geupdate maar het blijft wat het is, alleen doen nu meer vrouwen daar aan mee.
Vrouwelijke voorbeelden, nou, goddank is daar het moslimmeisje met de Nobelprijs onder haar arm, die enorm inspireert. Ironisch, dat een jonge moslimvrouw mij meer inspireert dan de hele vrouwelijke zijde van de Gooise matras. Er zijn wel vrouwen die ik bewonder, maar ook genoeg die ik niet bewonder, om het aardig te zeggen.
Dus dan moet ik mezelf maar ontwikkelen. Het is eigenlijk ergens ook wel motiverend. Be the change you want to see in the world. Ik heb ooit het idee opgevat om boekjes te gaan schrijven, die jonge vrouwen leuk zouden kunnen vinden, en dan met veel sex, drugs en rock&roll maar ook inspiratie van waaruit sterke vrouwen kunnen groeien. Maar zie maar interessanter te zijn dan facebook, vriendinnen/vriendjes, internet, uitgaan en winkelen. Dat gaat mij niet lukken. Toch zou ik graag jonge vrouwen willen inspireren om iets met hun hersenen te gaan doen en daarin te groeien en ontwikkelen. Ik vind nog wel een manier!
Wat ik zelf nooit had verwacht vanuit de emancipatie gedachtes uit die tijd, is de groei en bloei van de porno industrie. Ik vind porno geen emancipatie, al zullen vast veel mensen dat niet met me eens zijn. Het oudste beroep van de wereld hebben ze gepimpt en geupdate maar het blijft wat het is, alleen doen nu meer vrouwen daar aan mee.
Vrouwelijke voorbeelden, nou, goddank is daar het moslimmeisje met de Nobelprijs onder haar arm, die enorm inspireert. Ironisch, dat een jonge moslimvrouw mij meer inspireert dan de hele vrouwelijke zijde van de Gooise matras. Er zijn wel vrouwen die ik bewonder, maar ook genoeg die ik niet bewonder, om het aardig te zeggen.
Dus dan moet ik mezelf maar ontwikkelen. Het is eigenlijk ergens ook wel motiverend. Be the change you want to see in the world. Ik heb ooit het idee opgevat om boekjes te gaan schrijven, die jonge vrouwen leuk zouden kunnen vinden, en dan met veel sex, drugs en rock&roll maar ook inspiratie van waaruit sterke vrouwen kunnen groeien. Maar zie maar interessanter te zijn dan facebook, vriendinnen/vriendjes, internet, uitgaan en winkelen. Dat gaat mij niet lukken. Toch zou ik graag jonge vrouwen willen inspireren om iets met hun hersenen te gaan doen en daarin te groeien en ontwikkelen. Ik vind nog wel een manier!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 2 april 2015 om 17:55
donderdag 2 april 2015 om 18:08
Oh, en als je dan toch een krant wil/moet lezen. Lees dan de Trouw (positief) en niet (nooit) de Telegraaf.
En vergeet ook niet dat 'het nieuws' drijft op 'sensationalism'. Niemand koopt een krant/ klikt een link aan waarin staat: Vandaag alles weer kabbel de kabbel. Mensen reageren veel 'beter' op OMGDRAMA koppen.
Ik moet altijd denken aan een verhaal van Joris Luyendijk, waarbij hij verslag ging doen tijdens de 2e intifada, en foto's kwam nemen van jongetjes die met stenen gooiden. Hij komt aan bij de 'crime scene' en ziet helemaal niks. Hij loopt op een falafel verkoper af en zegt: "uhm, waar zijn de omgverschrikkelijkemegarellen.?" De verkoper zegt heel relaxed: ooh, in die en die straat verderop.
Hij erheen: 3 jongetjes gooien met stenen, 15 journalisten staan foto's te maken....
Kortom: erge dingen gebeuren, en zullen altijd blijven gebeuren, want zo werkt het schijnbaar als mensen een planeet moeten delen, maar veel wordt ook enorm opgeblazen, waardoor het overweldigender lijkt dan het is.
En vergeet ook niet dat 'het nieuws' drijft op 'sensationalism'. Niemand koopt een krant/ klikt een link aan waarin staat: Vandaag alles weer kabbel de kabbel. Mensen reageren veel 'beter' op OMGDRAMA koppen.
Ik moet altijd denken aan een verhaal van Joris Luyendijk, waarbij hij verslag ging doen tijdens de 2e intifada, en foto's kwam nemen van jongetjes die met stenen gooiden. Hij komt aan bij de 'crime scene' en ziet helemaal niks. Hij loopt op een falafel verkoper af en zegt: "uhm, waar zijn de omgverschrikkelijkemegarellen.?" De verkoper zegt heel relaxed: ooh, in die en die straat verderop.
Hij erheen: 3 jongetjes gooien met stenen, 15 journalisten staan foto's te maken....
Kortom: erge dingen gebeuren, en zullen altijd blijven gebeuren, want zo werkt het schijnbaar als mensen een planeet moeten delen, maar veel wordt ook enorm opgeblazen, waardoor het overweldigender lijkt dan het is.
Now then, then now, now then, then, then, then now. - Gen. Sir Anthony Cecil Hogmanay Melchett
donderdag 2 april 2015 om 18:27
Ha NowThen, lekkere posts! Mensen houden inderdaad van OMG drama! Maar ik denk dat er ook best animo is voor de positivo-krant KabbeldeKabbel . Met veel poezen-nieuws. Kan Gladoortje daar leuke verhaaltjes in schrijven met een legertje ambitieuze jonge vrouwen. Kijk, alweer een probleem de wereld uit!
Ik ambieer ook nog steeds de opmars van de vrouwen met hersens te stimuleren, dus ga zo door Gloor, mijn zege heb je.
Ik ambieer ook nog steeds de opmars van de vrouwen met hersens te stimuleren, dus ga zo door Gloor, mijn zege heb je.
donderdag 2 april 2015 om 18:48
Zucht, ik heb er wel een hard hoofd in. Nieuwste rage onder jonge vrouwen, zie ik net op tv, verkleed als idioten met je vriendinnen in de auto gaan zitten. En dan een filmpje maken terwijl ze foute liedjes playbacken en maffe bewegingen maken. Waar moet dat heen met de wereld, hahaha. Gek doen vind ik zelf ook leuk maar ik vraag me erg af of die vrouwen de ernstige dingen van het leven net zo belangrijk vinden als ik om over na te denken. Ik ga daar een beetje te ver in maar blijkbaar moet ik compenseren voor alle luchtige denkers want dat lijken er veel te zijn. Ik vind wel dat iemand erover na moet denken hoe de dingen beter, zachter en liever kunnen. Dan doe ik dat wel.
Wel een goed idee zeg, een goed nieuws krant. Ik zou daar graag mijn suikerzoete verhaaltjes vertellen. Ik heb er nog veel meer! Oxytocine overdosis verhaaltjes. Ik heb ook nog twee keer een nestje konijnen gehad, niet expres, dat ging per ongeluk mis. En ik kon ze niet verkopen omdat ze allemaal snot hadden. Dus had ik zeven babykonijnen. Hun ouders stierven beiden helaas vrij snel na hun geboorte. Toen was ik dus de konijnenmama met zeven snipverkouden babykonijnen. Ik kan er een boek over schrijven ondertussen, zoveel heb ik met ze meegemaakt. Dat avontuur kwam niet helemaal verkeerd uit want ik was toen erg depressief en ze gaven me structuur en ik was er veel mee bezig. Twee keer per dag zeven konijnen medicatie toedienen. Had ik al verteld dat ze halve Vlaamse reuzen waren? Flink groot dus! Het heeft me door een hele zwarte periode heen gesleept, dat weet ik wel. Zo schattig als ze waren, dat was een pleister op mijn ziel. Ik kan het niemand aanraden expres aan een nest konijnen te beginnen maar het was wel wat ik nodig had toen.
Dus mocht iemand zo'n krant willen beginnen, ik doe mee!
Wel een goed idee zeg, een goed nieuws krant. Ik zou daar graag mijn suikerzoete verhaaltjes vertellen. Ik heb er nog veel meer! Oxytocine overdosis verhaaltjes. Ik heb ook nog twee keer een nestje konijnen gehad, niet expres, dat ging per ongeluk mis. En ik kon ze niet verkopen omdat ze allemaal snot hadden. Dus had ik zeven babykonijnen. Hun ouders stierven beiden helaas vrij snel na hun geboorte. Toen was ik dus de konijnenmama met zeven snipverkouden babykonijnen. Ik kan er een boek over schrijven ondertussen, zoveel heb ik met ze meegemaakt. Dat avontuur kwam niet helemaal verkeerd uit want ik was toen erg depressief en ze gaven me structuur en ik was er veel mee bezig. Twee keer per dag zeven konijnen medicatie toedienen. Had ik al verteld dat ze halve Vlaamse reuzen waren? Flink groot dus! Het heeft me door een hele zwarte periode heen gesleept, dat weet ik wel. Zo schattig als ze waren, dat was een pleister op mijn ziel. Ik kan het niemand aanraden expres aan een nest konijnen te beginnen maar het was wel wat ik nodig had toen.
Dus mocht iemand zo'n krant willen beginnen, ik doe mee!
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 6 april 2015 om 20:54
Spuit 11 komt nog effe langs....was een lang weekend op stap
Wat ik probeer om hoop te houden is door bijv. te zien dat juist door de extremisten binnen de Moslim gemeenschap er ook juist binnen die gemeenschap een gesprek op gang komt. Ik houd juist van de diversiteit van mensen, ik woon in een grote stad in W. Canada en geniet enorm van de kleurrijkheid. Mijn kinderen studeren hier en vinden eigenlijk niets "gek", ze hebben moslim vriendinnetjes met "hoofddoekje" en de jongste sport regelmatig met een Moslim vriendinnetje, laatst een paar keer wezen zwemmen en werkelijk niemand die raar opkijkt of opmerkingen maakt over haar hele hippe badpak, 't is een leuke lieve meid en ik ben superblij dat mijn kids opgroeien in een maatschappij waar juist de kleurrijkheid zo wordt gewaardeerd. Dat geeft mij dus hoop.
Met zoiets als ie Duitse piloot, denk ik dat het goed is dat er nu gekeken wordt naar het waarom en hoe dit kan worden voorkomen. Zo put ik hoop uit rampen en ellende. Hoewel ik ook heel eerlijk moet zeggen dat ik er best tegenop zie dat 2 v mijn kids in juni naar Hawaii gaan vliegen, maar ik zou dat ook hebben als ze met de auto ergens ver heen gaan.
Ik kan ook genieten van bijv. als er iets op een moskee of synagoge wordt gekladderd dat dan juist enorme groepen met mensen komen om het weer "weg te poetsen" en hulp komen bieden. Of zoals een paar jaar geleden toen heel Canada in oproer was omdat er rellen waren in een stad n.a.v. een wedstrijd, mensen waren zoo verbaasd dat dit hier kon gebeuren en direct na de rellen kwamen duizenden mensen op gang om de stad weer "op te ruimen". Op die reacties richt ik mijn hoop.
Met andere woorden ik probeer altijd te kijken naar het positieve wat voortvloeit uit iets negatiefs. Iets waar ik enorm veel moeite mee heb is polariserend gedrag zoals ten tijde van Charlie Hebdo, het wij en zij gedrag. Vreselijk vind ik dat, het generaliseren van groeperingen. Soms lijkt het wel alsof mensen zoeken naar verschillen om die dan vervolgens te benadrukken.
Ik kijk liever naar overeenkomsten dan naar verschillen.
Wat ik probeer om hoop te houden is door bijv. te zien dat juist door de extremisten binnen de Moslim gemeenschap er ook juist binnen die gemeenschap een gesprek op gang komt. Ik houd juist van de diversiteit van mensen, ik woon in een grote stad in W. Canada en geniet enorm van de kleurrijkheid. Mijn kinderen studeren hier en vinden eigenlijk niets "gek", ze hebben moslim vriendinnetjes met "hoofddoekje" en de jongste sport regelmatig met een Moslim vriendinnetje, laatst een paar keer wezen zwemmen en werkelijk niemand die raar opkijkt of opmerkingen maakt over haar hele hippe badpak, 't is een leuke lieve meid en ik ben superblij dat mijn kids opgroeien in een maatschappij waar juist de kleurrijkheid zo wordt gewaardeerd. Dat geeft mij dus hoop.
Met zoiets als ie Duitse piloot, denk ik dat het goed is dat er nu gekeken wordt naar het waarom en hoe dit kan worden voorkomen. Zo put ik hoop uit rampen en ellende. Hoewel ik ook heel eerlijk moet zeggen dat ik er best tegenop zie dat 2 v mijn kids in juni naar Hawaii gaan vliegen, maar ik zou dat ook hebben als ze met de auto ergens ver heen gaan.
Ik kan ook genieten van bijv. als er iets op een moskee of synagoge wordt gekladderd dat dan juist enorme groepen met mensen komen om het weer "weg te poetsen" en hulp komen bieden. Of zoals een paar jaar geleden toen heel Canada in oproer was omdat er rellen waren in een stad n.a.v. een wedstrijd, mensen waren zoo verbaasd dat dit hier kon gebeuren en direct na de rellen kwamen duizenden mensen op gang om de stad weer "op te ruimen". Op die reacties richt ik mijn hoop.
Met andere woorden ik probeer altijd te kijken naar het positieve wat voortvloeit uit iets negatiefs. Iets waar ik enorm veel moeite mee heb is polariserend gedrag zoals ten tijde van Charlie Hebdo, het wij en zij gedrag. Vreselijk vind ik dat, het generaliseren van groeperingen. Soms lijkt het wel alsof mensen zoeken naar verschillen om die dan vervolgens te benadrukken.
Ik kijk liever naar overeenkomsten dan naar verschillen.
Optimist tot in de kist!
maandag 6 april 2015 om 23:32
De kranten en het nieuws niet volgen is inderdaad struisvogelpolitiek. Wat ik overigens heel goed, liever nog, volkomen snap, zeker als je jong bent.
Ik ben in elk geval serieus reuze blij dat het over grootste deel van mijn leven er al op zit, ik zou anno nu echt niet jong meer willen zijn en ik zegen het feit dat we geen kinderen mochten krijgen. De wereld en ook ons land is bepaald geen lolletje meer, in geen enkel opzicht, in leefbaar, zorgtechnisch, politiek en sociaal opzicht, het is een ikke ikke ikke maatschappij en we zitten net als ratten te dicht op elkaar, gunnen elkaar geen ruimte.
Het is gewoon nu genieten van alle moois van de kleine dingen in je dagelijkse leven en in je eigen kring maar verder is het een grote prutzooi in de wereld. Ik gun niemand de toekomst op lange termijn want die is niet bepaald gezellig .
Maar hoop doet leven en normaliter komt de zon zelfs achter de donkerste wolk weer tevoorschijn dus wanhopen is een slechte eigenschap. Dat weer wel maar wie gelooft daar anno nu nog in? Ik hoop nog heel veel mensen. En uiteindelijk kunnen zij de boel weer rechtbreien maar mensen zijn veel te veel op zichzelf gericht dus optimisme is bepaald toekomstmuziek.
Ik ben in elk geval serieus reuze blij dat het over grootste deel van mijn leven er al op zit, ik zou anno nu echt niet jong meer willen zijn en ik zegen het feit dat we geen kinderen mochten krijgen. De wereld en ook ons land is bepaald geen lolletje meer, in geen enkel opzicht, in leefbaar, zorgtechnisch, politiek en sociaal opzicht, het is een ikke ikke ikke maatschappij en we zitten net als ratten te dicht op elkaar, gunnen elkaar geen ruimte.
Het is gewoon nu genieten van alle moois van de kleine dingen in je dagelijkse leven en in je eigen kring maar verder is het een grote prutzooi in de wereld. Ik gun niemand de toekomst op lange termijn want die is niet bepaald gezellig .
Maar hoop doet leven en normaliter komt de zon zelfs achter de donkerste wolk weer tevoorschijn dus wanhopen is een slechte eigenschap. Dat weer wel maar wie gelooft daar anno nu nog in? Ik hoop nog heel veel mensen. En uiteindelijk kunnen zij de boel weer rechtbreien maar mensen zijn veel te veel op zichzelf gericht dus optimisme is bepaald toekomstmuziek.
maandag 6 april 2015 om 23:49
quote:thaorchid schreef op 06 april 2015 @ 23:32:
Ik ben in elk geval serieus reuze blij dat het over grootste deel van mijn leven er al op zit, ik zou anno nu echt niet jong meer willen zijn en ik zegen het feit dat we geen kinderen mochten krijgen. .Jeetje. Ik schrik echt van jouw bitterheid. Had je dit "vroeger" ook? Met de kerncentrales, de bom, de koude oorlog? Er is natuurlijk altijd een reden te bedenken om de wereld minder mooi te vinden. Bij jou lijkt het wel aan levenslust te ontbreken. Klopt dat?
Ik ben in elk geval serieus reuze blij dat het over grootste deel van mijn leven er al op zit, ik zou anno nu echt niet jong meer willen zijn en ik zegen het feit dat we geen kinderen mochten krijgen. .Jeetje. Ik schrik echt van jouw bitterheid. Had je dit "vroeger" ook? Met de kerncentrales, de bom, de koude oorlog? Er is natuurlijk altijd een reden te bedenken om de wereld minder mooi te vinden. Bij jou lijkt het wel aan levenslust te ontbreken. Klopt dat?
Speechless
maandag 6 april 2015 om 23:55
Het is geen bitterheid, enkel realiteit. En ik heb levenslust genoeg hoor, ik geniet van de kleinste dingen, ik zou echter niet meer 20 of zo willen zijn want ik vind de wereld prachtig maar niet meer geschikt om nog jong te zijn en positief te blijven. De jeugd heeft de toekomst wordt er altijd geroepen, ik zie niet zo erg veel leuke toekomst voor de jeugd anno nu. Ik hoop ook oprecht dat er een ommekeer komt in de smeltkroes van shit die er nu overal heerst, juist voor de komende generaties maar dat zie ik somber.
dinsdag 7 april 2015 om 01:34
Boom krijg het koud van jouw negatieve outlook.
Ik ben dit jaar 50 geworden, heb 4 jong volwassen kids en geniet enorm vh leven.
De toekomst begint toch ook bij jezelf? Het leven is toch ook wat je er zelf van maakt? Nou ja heel cliche allemaal maar toch voor mij ook een waarheid als een koe (waarom eigenlijk koe?)
Hoe kun je verwachten dat de wereld nog verbeterd als je zelf zo in het leven staat? Nog een (Christelijke) cliche: tel je zegeningen! Dat zei mijn wijze moeder altijd. Want zelfs op dagen dat het lijkt alsof de wereld in puin lijkt te liggen kun je altijd nog zoeken naar positieve dingen. En dat werkt "besmettelijk".
Onze ouders groeiden op met twee wereldoorlogen achter de kiezen, de wederopbouw, de angst voor nog meer oorlog, etc. Maar juist zij hebben mij geleerd hoe waardevol het leven is. Ik probeer zelf het positieve in mensen te zien, overal en altijd. Ik zou zeggen probeer het eens.
Vroeger moest je naar Turkije om Turks te eten nu kan het overal, hoe leuk is dat!!!!! De wereld ligt aan onze voeten, (haast) alles is bereikbaar. Waarom focussen op het negatieve?
Ik ben dit jaar 50 geworden, heb 4 jong volwassen kids en geniet enorm vh leven.
De toekomst begint toch ook bij jezelf? Het leven is toch ook wat je er zelf van maakt? Nou ja heel cliche allemaal maar toch voor mij ook een waarheid als een koe (waarom eigenlijk koe?)
Hoe kun je verwachten dat de wereld nog verbeterd als je zelf zo in het leven staat? Nog een (Christelijke) cliche: tel je zegeningen! Dat zei mijn wijze moeder altijd. Want zelfs op dagen dat het lijkt alsof de wereld in puin lijkt te liggen kun je altijd nog zoeken naar positieve dingen. En dat werkt "besmettelijk".
Onze ouders groeiden op met twee wereldoorlogen achter de kiezen, de wederopbouw, de angst voor nog meer oorlog, etc. Maar juist zij hebben mij geleerd hoe waardevol het leven is. Ik probeer zelf het positieve in mensen te zien, overal en altijd. Ik zou zeggen probeer het eens.
Vroeger moest je naar Turkije om Turks te eten nu kan het overal, hoe leuk is dat!!!!! De wereld ligt aan onze voeten, (haast) alles is bereikbaar. Waarom focussen op het negatieve?
Optimist tot in de kist!
dinsdag 7 april 2015 om 15:04
quote:muzemeisje schreef op 07 april 2015 @ 00:09:
Somber is misschien een beter woord. Terugkomend op mijn vraag: heb jij de toekomst eerder wel rooskleurig gezien? Voor jezelf en voor de jeugd? Want er is altijd ellende. Dat is toch realiteit?
Waar lag het omslagpunt?
Nou, mijn jeugd was niet om over naar huis te schrijven en eigenlijk is veel shit de rode draad door heel mijn leven geweest. Zelf vind ik dat ik niet mag klagen, anderen om me heen, zeker degenen die mij al heel mijn leven kennen zien wel wat eea met me gedaan heeft. Een een ommekeer? Misschien wel, ik probeer altijd de zonnige kant van dingen te zien aar dat is soms verrekte lastig als anderen het voor je verzieken. Hoe fijn dat ik nu diegenen die het voor me verziekten of de omstandigheden waardoor het verziekt werd niet echt mis. Daarom is het nu eindelijk eens mijn tijd. Ik vind het echter zo jammer dat het nu gewoon geen fijne tijd is, zeker voor de jongere generatie, ik zie hoe ze worstelen een huisje te bemachtigen, onzekerheid in hun baan want vaste contracten bestaan niet meer, de zogenaamde participatiemaatschappij, de moeilijkheden die niet zo moeilijk zouden hoeven zijn.
En nee, ben daar niet dagelijks mee bezig hoor, echt niet maar ik vind de hedendaagse maatschappij nou niet echt iets om dolgelukkig van te worden. Ik tel mijn zegeningen absoluut maar gun die anderen en ook de jeugd van nu voor later ook een iets makkelijker leven dan ik voor ogen heb waar het heen gaat. Ik gun ze zo veel beter
(oeh, wat een lange zin )
Nou ja, zoiets dus. Wellicht ben ik een beetje zo geworden door een potje shit, ik probeer achter hardnekkig te weigeren zo negatief te blijven, misschien heb ik wel een midlifecrisis, vast.
Edit: ik ben ook nog eens al heel lang getrouwd met een man die zwartkijken standaard in zijn portfolio heeft staan, dat schiet ook niet echt op maar hij is echt heel lief hoor
Somber is misschien een beter woord. Terugkomend op mijn vraag: heb jij de toekomst eerder wel rooskleurig gezien? Voor jezelf en voor de jeugd? Want er is altijd ellende. Dat is toch realiteit?
Waar lag het omslagpunt?
Nou, mijn jeugd was niet om over naar huis te schrijven en eigenlijk is veel shit de rode draad door heel mijn leven geweest. Zelf vind ik dat ik niet mag klagen, anderen om me heen, zeker degenen die mij al heel mijn leven kennen zien wel wat eea met me gedaan heeft. Een een ommekeer? Misschien wel, ik probeer altijd de zonnige kant van dingen te zien aar dat is soms verrekte lastig als anderen het voor je verzieken. Hoe fijn dat ik nu diegenen die het voor me verziekten of de omstandigheden waardoor het verziekt werd niet echt mis. Daarom is het nu eindelijk eens mijn tijd. Ik vind het echter zo jammer dat het nu gewoon geen fijne tijd is, zeker voor de jongere generatie, ik zie hoe ze worstelen een huisje te bemachtigen, onzekerheid in hun baan want vaste contracten bestaan niet meer, de zogenaamde participatiemaatschappij, de moeilijkheden die niet zo moeilijk zouden hoeven zijn.
En nee, ben daar niet dagelijks mee bezig hoor, echt niet maar ik vind de hedendaagse maatschappij nou niet echt iets om dolgelukkig van te worden. Ik tel mijn zegeningen absoluut maar gun die anderen en ook de jeugd van nu voor later ook een iets makkelijker leven dan ik voor ogen heb waar het heen gaat. Ik gun ze zo veel beter
(oeh, wat een lange zin )
Nou ja, zoiets dus. Wellicht ben ik een beetje zo geworden door een potje shit, ik probeer achter hardnekkig te weigeren zo negatief te blijven, misschien heb ik wel een midlifecrisis, vast.
Edit: ik ben ook nog eens al heel lang getrouwd met een man die zwartkijken standaard in zijn portfolio heeft staan, dat schiet ook niet echt op maar hij is echt heel lief hoor
dinsdag 7 april 2015 om 16:10
Grappig he, dat bedacht ik me, ik ben optimist en zie dat als onvermijdelijk en realistisch. Liefde zal ons redden, ondanks mijn chronisch depressieve stoornis, ben ik daarvan overtuigd. Mijn vriend is meer pessimistisch en ziet dat als de realiteit. Gelukkig is hij niet zo overtuigd van zijn gelijk als ik, hahaha. Hij heeft ook recidiverende depressies trouwens.
Maar als je depressief bent, ben je niet jezelf, in mijn ogen. Gelukkig ben ik niet altijd depressief. Ik word alleen altijd opnieuw depressief, maar dat zijn periodes. En als ik niet depressief ben, ben ik een optimist. Dat is mijn aard. Gelukkig maar, anders had ik de depressies misschien niet overleefd. Ik probeer altijd de mooie dingen te zien, ook al is dat heel moeilijk. Zelfs in tragedies en rampen. Ik heb geleerd dat er geen alternatief is, anders moet je het ergste accepteren. En dat ga ik nooit doen. Vreselijke dingen accepteren.
Dus ga ik een manier bedenken om er iets moois in te vinden, al is dat een andere manier van denken, een nuttige discussie, een leerpunt voor mezelf of een gedicht. Dan maar wollig hoor. Ik ga er iets aan doen. Klagen helpt maar tot zover, je kunt altijd zelf iets doen om de wereld een stukje mooier te maken of om een tegengewicht te geven aan de nare dingen die nu eenmaal zullen gebeuren. Ik blijf niet meer hangen in nachtenlang surfen op internet in angstige verwarring na een dramatische gebeurtenis. Ik doe er iets mee. Ik vind dat erg helpen. Kan het anderen ook absoluut aanraden. Tenzij je iets ellendigs wilt doen dan.
Maar het is wel grappig, de optimist zal altijd blijven proberen de pessimist te overtuigen van zijn gelijk, en andersom net zo. De realist hangt er maar een beetje bij, hahaha. Maar wie realist is, is lastig te benoemen. Want eigenlijk vindt iedereen zichzelf een realist.
Maar als je depressief bent, ben je niet jezelf, in mijn ogen. Gelukkig ben ik niet altijd depressief. Ik word alleen altijd opnieuw depressief, maar dat zijn periodes. En als ik niet depressief ben, ben ik een optimist. Dat is mijn aard. Gelukkig maar, anders had ik de depressies misschien niet overleefd. Ik probeer altijd de mooie dingen te zien, ook al is dat heel moeilijk. Zelfs in tragedies en rampen. Ik heb geleerd dat er geen alternatief is, anders moet je het ergste accepteren. En dat ga ik nooit doen. Vreselijke dingen accepteren.
Dus ga ik een manier bedenken om er iets moois in te vinden, al is dat een andere manier van denken, een nuttige discussie, een leerpunt voor mezelf of een gedicht. Dan maar wollig hoor. Ik ga er iets aan doen. Klagen helpt maar tot zover, je kunt altijd zelf iets doen om de wereld een stukje mooier te maken of om een tegengewicht te geven aan de nare dingen die nu eenmaal zullen gebeuren. Ik blijf niet meer hangen in nachtenlang surfen op internet in angstige verwarring na een dramatische gebeurtenis. Ik doe er iets mee. Ik vind dat erg helpen. Kan het anderen ook absoluut aanraden. Tenzij je iets ellendigs wilt doen dan.
Maar het is wel grappig, de optimist zal altijd blijven proberen de pessimist te overtuigen van zijn gelijk, en andersom net zo. De realist hangt er maar een beetje bij, hahaha. Maar wie realist is, is lastig te benoemen. Want eigenlijk vindt iedereen zichzelf een realist.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 7 april 2015 om 18:53
Heel herkenbaar TO... Ik vind het ook erg moeilijk omgaan met alle gruwelijkheden die elke dag plaatsvinden... De wandaden van de mens blijven shockeren. Heb het ook heel erg met dieren (die zijn zo weerloos en afhankelijk van onze gratie), en kinderen en vrouwen hebben ook mijn sympathie. Sommige dingen zijn zó moeilijk te bevatten Ik kan het soms ook heel lang met me mee dragen en probeer daarom ook de inname van tragische nieuwsfeiten zoveel mogelijk te beperken. Helaas gister nog zitten sobben op de bank vanwege een nieuwsitem op RTL over albino kinderen in Tanzania die het afschuwelijk zwaar hebben. Die verbrande Jordaanse piloot kon ook een hele tijd niet uit mijn hoofd komen. En dierenleed... ach ach, vreselijk Ik zou zeggen: probeer idd zoveel mogelijk goeds te doen in je leven en zoveel mogelijk levens op positieve manier te beïnvloeden. Vrijwilligerswerk doen, geld doneren aan goede doelen en bewuste keuzes maken in je leven qua consumptie en origine van je voedsel/spullen. Dat is de enige positieve kracht die je kan bijdragen aan deze toch wel verrotte genadeloze wereld
Live and let live ♧
dinsdag 7 april 2015 om 19:49
Ik denk niet dat je kunt leren optimist of pessimist te worden, ik denk dat dit een soort van aangeboren gedrag is.
Thaorchid, ik vind het vreselijk als mensen een rotleven hebben gehad of hebben. Ik ben gezegend met een geweldige jeugd, een super lieve man met wie ik inmiddels als 28 jaar getrouwd ben en 4 lolbroeken van kinderen die ook nog eens heel lief zijn, dan nog eens 4 beesten en mijn geluk is compleet.
Ik zit op dit moment in een soort van depressie en ik snap er geen hout van omdat er geen enkele reden voor is, wrsch is deze depressie biologisch en veroorzaakt door mijn MS. Best lastig om mee om te gaan want ik ben een rasoptimist en ik sla mijzelf dagelijks voor mijn hoofd dat ik geen reden heb om zo depri te zijn.
TO en anderen, ik ben ook gevoelig voor leed, vooral dierenleed en mensenhaat. Maar telkens weer kan ik iets positiefs vinden. Ik huil ook bij het verdriet van anderen of naar nieuws op de tv maar zoek dan toch gelijk weer naar "de andere kant" en die kan ik gelukkig altijd nog vinden.
Thaorchid, ik vind het vreselijk als mensen een rotleven hebben gehad of hebben. Ik ben gezegend met een geweldige jeugd, een super lieve man met wie ik inmiddels als 28 jaar getrouwd ben en 4 lolbroeken van kinderen die ook nog eens heel lief zijn, dan nog eens 4 beesten en mijn geluk is compleet.
Ik zit op dit moment in een soort van depressie en ik snap er geen hout van omdat er geen enkele reden voor is, wrsch is deze depressie biologisch en veroorzaakt door mijn MS. Best lastig om mee om te gaan want ik ben een rasoptimist en ik sla mijzelf dagelijks voor mijn hoofd dat ik geen reden heb om zo depri te zijn.
TO en anderen, ik ben ook gevoelig voor leed, vooral dierenleed en mensenhaat. Maar telkens weer kan ik iets positiefs vinden. Ik huil ook bij het verdriet van anderen of naar nieuws op de tv maar zoek dan toch gelijk weer naar "de andere kant" en die kan ik gelukkig altijd nog vinden.
Optimist tot in de kist!