Gezondheid
alle pijlers
Fibromyalgie
donderdag 2 april 2015 om 14:49
Zojuist ontving ik een link naar deze pagina.
Ik vind het vreemd te lezen dat de wereldgezondheidsorganisatie dit syndroom wel erkend en dat in Nederland niet het geval is.
Ik had zelf een paar jaar het vermoeden, en heb het na lang dralen (o.a. ivm het mij bekende imago van dit sydroom en dus ook de mensen die deze klachten hebben, maar ook omdat het op en af gaat qua klachten) met de huisarts besproken, zij deed het af als iets waar je toch niets aan kunt doen dus waarom zou je willen weten dat je dit hebt?
Ik heb expliciet om een onderzoek moeten vragen maar heb uiteindelijk ingestemd met dat het beter was om het maar niet in mn medisch dossier op te nemen.
later kwam daar pas boosheid over, die arts kan natuurlijk niet weten dat ik de afgelopen jaren steeds heb gehoopt dat het over zou gaan, dat het pijn hier en dan weer daar bij ouder worden zou horen of psychosomatisch zou zijn. Maar tussen de oren gaat het de laatste tijd stukken beter dan voorgaande jaren, maar lichamelijk is het juist slechter geworden. Hoge dosis pijnstillers, paar keer per week fysio, dat werk.
Mijn vraag is nu: Welke redenen zijn er dat de WHO fibromyalgie erkent, maar dat NL dit niet doet? Ik begrijp er namelijk helemaal niets van maar vermoed dat het een geldkwestie is.
wat voor wassen neus is die WHO dan als een land zich niets van die richtlijnen hoeft aan te trekken?
Ik heb de petitie getekend maar maak me kwaad dat dat überhaupt nodig is.
Ik vind het vreemd te lezen dat de wereldgezondheidsorganisatie dit syndroom wel erkend en dat in Nederland niet het geval is.
Ik had zelf een paar jaar het vermoeden, en heb het na lang dralen (o.a. ivm het mij bekende imago van dit sydroom en dus ook de mensen die deze klachten hebben, maar ook omdat het op en af gaat qua klachten) met de huisarts besproken, zij deed het af als iets waar je toch niets aan kunt doen dus waarom zou je willen weten dat je dit hebt?
Ik heb expliciet om een onderzoek moeten vragen maar heb uiteindelijk ingestemd met dat het beter was om het maar niet in mn medisch dossier op te nemen.
later kwam daar pas boosheid over, die arts kan natuurlijk niet weten dat ik de afgelopen jaren steeds heb gehoopt dat het over zou gaan, dat het pijn hier en dan weer daar bij ouder worden zou horen of psychosomatisch zou zijn. Maar tussen de oren gaat het de laatste tijd stukken beter dan voorgaande jaren, maar lichamelijk is het juist slechter geworden. Hoge dosis pijnstillers, paar keer per week fysio, dat werk.
Mijn vraag is nu: Welke redenen zijn er dat de WHO fibromyalgie erkent, maar dat NL dit niet doet? Ik begrijp er namelijk helemaal niets van maar vermoed dat het een geldkwestie is.
wat voor wassen neus is die WHO dan als een land zich niets van die richtlijnen hoeft aan te trekken?
Ik heb de petitie getekend maar maak me kwaad dat dat überhaupt nodig is.
life's a beach and then you die
zaterdag 4 april 2015 om 16:11
Dreamer, zou die boosheid/ het onbegrip niet komen doordat de diagnose fibromyalgie soms wel heel makkelijk geroepen wordt? Zo was ik met mijn dochter bij de huisarts, zij had allerlei klachten in die richting, en het eerste wat die man zegt: oh, dan zal het wel fibro zijn
Als er zo met deze diagnose wordt omgegaan, snap ik dat het op een gegeven moment niet meer al te serieus genomen wordt door allerlei mensen. Dan is het inderdaad meer een soort 'modeziekte' geworden. En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
Als er zo met deze diagnose wordt omgegaan, snap ik dat het op een gegeven moment niet meer al te serieus genomen wordt door allerlei mensen. Dan is het inderdaad meer een soort 'modeziekte' geworden. En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
zaterdag 4 april 2015 om 16:44
quote:liara schreef op 04 april 2015 @ 16:11:
En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
Maar wat is "echt fibromyalgie hebben" dan?
Er is geen enkele test die de pijnklachten verklaart, gewoon een containerbegrip.
Je hebt niets aan die diagnose.
En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
Maar wat is "echt fibromyalgie hebben" dan?
Er is geen enkele test die de pijnklachten verklaart, gewoon een containerbegrip.
Je hebt niets aan die diagnose.
zaterdag 4 april 2015 om 16:58
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
zaterdag 4 april 2015 om 17:11
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 16:06:
Waar ben ik boos dan?
Waar vecht jij voor?
Voor erkenning?
Wat houdt erkenning in voor jou persoonlijk?
Voor mij persoonlijk zou het niet zoveel meer betekenen. In mijn omgeving weet men dat ik pijn heb, hoe ik het ook noem, en dat ik mijn best doe hier zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik ken ook veel mensen, die het hebben, en allemaal doen ze hun best nog zo actief mogelijk te leven.
Ik vócht voor genezing, voor verlossing van pijn en vermoeidheid. Tevergeefs, en toen kreeg ik mijn diagnose en startte ik met acceptatie. Ook nog een heel proces, die volgens mij nooit afkomt. Want eigenlijk wil ik het niet accepteren, maar er is niet zoveel keus.
Waar ben ik boos dan?
Waar vecht jij voor?
Voor erkenning?
Wat houdt erkenning in voor jou persoonlijk?
Voor mij persoonlijk zou het niet zoveel meer betekenen. In mijn omgeving weet men dat ik pijn heb, hoe ik het ook noem, en dat ik mijn best doe hier zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik ken ook veel mensen, die het hebben, en allemaal doen ze hun best nog zo actief mogelijk te leven.
Ik vócht voor genezing, voor verlossing van pijn en vermoeidheid. Tevergeefs, en toen kreeg ik mijn diagnose en startte ik met acceptatie. Ook nog een heel proces, die volgens mij nooit afkomt. Want eigenlijk wil ik het niet accepteren, maar er is niet zoveel keus.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:12
@dubbeltje4:
Dat fibromyaligie niet bestaat, omdat het niet wetenschappelijk is aangetoond is een drogreden.
Ook iets dat nog niet is aangetoond, kan al wel degelijk bestaan (het is alleen nog niet aangetoond).
Iets bestaat niet pas op het moment dat het door de mens wordt ontdekt.
Zo werd van maagklachten gedacht dat ze psychosomatisch waren, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit dan?
Dat fibromyaligie niet bestaat, omdat het niet wetenschappelijk is aangetoond is een drogreden.
Ook iets dat nog niet is aangetoond, kan al wel degelijk bestaan (het is alleen nog niet aangetoond).
Iets bestaat niet pas op het moment dat het door de mens wordt ontdekt.
Zo werd van maagklachten gedacht dat ze psychosomatisch waren, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit dan?
zaterdag 4 april 2015 om 17:16
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 16:08:
[...]
Nee hoor, niet voornamelijk in de schouders.
Polsen, handen, overal in het lichaam wordt gesneden.
Hadden de mensen die zeggen daarna genezen te zijn nou wel of niet fibromyalgie volgens jou?
Ik weet het echt niet.
De afgelopen jaren zijn er 2 onderzoeken geweest, die de oorzaak van fibro gevonden zeiden te hebben. (loopt deze zin? Nouja) De ene is hier al aangehaald; er is iets met zenuwen in de handen. De ander concludeerde dat mensen met fm overactieve spieren hebben. De spieren van de onderzochte personen reageerden bij matige inspanning alsof ze een marathon gelopen hadden. Ze werkten harder, ze werkten langer door en herstel duurde ook langer.
Dat zijn dus al 2 mogelijke oorzaken. Mogelijk is die kalkaanslag ook één van de oorzaken, geen idee. Daar is volgens mij niet echt onderzoek naar gedaan. Omdat de klachten redelijk vaag zijn, zou het me niet verbazen dat er verschillende oorzaken gevonden worden. Maar voor nu heten al die klachten fibromyalgie.
Letterlijk betekent fibromyalgie "pijn in spieren en bindweefsel" en hoewel er geen oorzaak gevonden kan worden, is dat dus wel wat het is.
[...]
Nee hoor, niet voornamelijk in de schouders.
Polsen, handen, overal in het lichaam wordt gesneden.
Hadden de mensen die zeggen daarna genezen te zijn nou wel of niet fibromyalgie volgens jou?
Ik weet het echt niet.
De afgelopen jaren zijn er 2 onderzoeken geweest, die de oorzaak van fibro gevonden zeiden te hebben. (loopt deze zin? Nouja) De ene is hier al aangehaald; er is iets met zenuwen in de handen. De ander concludeerde dat mensen met fm overactieve spieren hebben. De spieren van de onderzochte personen reageerden bij matige inspanning alsof ze een marathon gelopen hadden. Ze werkten harder, ze werkten langer door en herstel duurde ook langer.
Dat zijn dus al 2 mogelijke oorzaken. Mogelijk is die kalkaanslag ook één van de oorzaken, geen idee. Daar is volgens mij niet echt onderzoek naar gedaan. Omdat de klachten redelijk vaag zijn, zou het me niet verbazen dat er verschillende oorzaken gevonden worden. Maar voor nu heten al die klachten fibromyalgie.
Letterlijk betekent fibromyalgie "pijn in spieren en bindweefsel" en hoewel er geen oorzaak gevonden kan worden, is dat dus wel wat het is.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:16
Mensen met een zgn. "echte ziekte" kunnen net zo goed psychosomatische klachten hebben. Iemand met een hartziekte kan net zo goed alle stressklachten aan de hartziekte toeschrijven, terwijl alleen de hartziekte de klachten niet verklaart. In dat geval is de lichamelijk (en erkende!) ziekte niet de oorzaak van de klachten, maar zal dat wel zo door de persoon worden gezien.
zaterdag 4 april 2015 om 17:18
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 16:58:
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.Hier klapperen mijn oren toch wel van, zeg. Indirect zet je hier mensen (vrouwen!) met pijnklachten weg als aandachttrekkende, liegende, luie sneuerds. Zeg dan gelijk wat je er van vindt, zonder: goh, dat zou een interessant onderzoek zijn. Ik lees het overal tussendoor. En nee: ik heb geen fibromyalgie. Gelukkig maar.
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.Hier klapperen mijn oren toch wel van, zeg. Indirect zet je hier mensen (vrouwen!) met pijnklachten weg als aandachttrekkende, liegende, luie sneuerds. Zeg dan gelijk wat je er van vindt, zonder: goh, dat zou een interessant onderzoek zijn. Ik lees het overal tussendoor. En nee: ik heb geen fibromyalgie. Gelukkig maar.
zaterdag 4 april 2015 om 17:22
quote:liara schreef op 04 april 2015 @ 16:11:
Dreamer, zou die boosheid/ het onbegrip niet komen doordat de diagnose fibromyalgie soms wel heel makkelijk geroepen wordt? Zo was ik met mijn dochter bij de huisarts, zij had allerlei klachten in die richting, en het eerste wat die man zegt: oh, dan zal het wel fibro zijn
Als er zo met deze diagnose wordt omgegaan, snap ik dat het op een gegeven moment niet meer al te serieus genomen wordt door allerlei mensen. Dan is het inderdaad meer een soort 'modeziekte' geworden. En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
Weetje, dit soort verhalen verbazen mij echt. Ik heb dus lang gedaan over het krijgen van de diagnose. Ik heb er bij mijn huisarts op gestaan mij door te verwijzen naar het ziekenhuis, de orthopeed, omdat ik van mijn pijn af wilde. Toen daar niets gevonden werd, weer niet, werd ik door hén doorverwezen naar de reumatoloog. Deze gaf, na wéér allemaal onderzoeken, eindelijk de diagnose. Voor mij vielen vele puzzelstukjes in elkaar. Alle losse klachten, waarvoor ik al 10 jaar bij de huisarts liep, bleken allemaal onder 1 noemer te vallen. Dat hier vervolgens niets voor gegeven kon worden, was dan wel weer een tegenvaller.
Mijn dochter heeft vanaf haar 9e pijn. Hoewel wij er niet aan wilden, en het zéker niet benoemden, sloeg na een aantal jaren pijnklachten, die erger en erger werden, mij de angst om het hart. Na 5 jaar pijnpatiënt, waarin ook bij haar de vermoeidheid en andere klachten steeds erger werden, hebben wij ons door laten verwijzen naar een reumatoloog. De sportarts, die ons doorverwees, was hierop tegen. Ze zou het toch niet hebben. Kwam niet voor op haar leeftijd. Wij wilden ook niet dat ze het had, maar 5 jaar van therapeut naar therapeut lopen en geen verbetering zien, daar werden we ook niet blijer van. We wilden in elk geval reuma én fibro uit laten sluiten. Zodat we dat achter ons konden laten en weer doorgaan met mogelijk wéér een andere therapie. Helaas was de reumatoloog heel snel heel duidelijk: fibromyalgie.
Wat mijn dochter goed hielp daarna was 3 maanden intern revalideren. Haar pijn verminderde en haar vermoeidheid ook. Het ging niet weg, maar ze leerde hiermee omgaan, waardoor ze steeds meer kon. Aan de diagnose en de behandeling bij de revalidatie had ze dus meer dan aan al die 5 jaar therapieën bij elkaar.
Dreamer, zou die boosheid/ het onbegrip niet komen doordat de diagnose fibromyalgie soms wel heel makkelijk geroepen wordt? Zo was ik met mijn dochter bij de huisarts, zij had allerlei klachten in die richting, en het eerste wat die man zegt: oh, dan zal het wel fibro zijn
Als er zo met deze diagnose wordt omgegaan, snap ik dat het op een gegeven moment niet meer al te serieus genomen wordt door allerlei mensen. Dan is het inderdaad meer een soort 'modeziekte' geworden. En dat is natuurlijk zwaar waardeloos voor mensen zoals jij, die wel degelijk echt fibromyalgie hebben.
Weetje, dit soort verhalen verbazen mij echt. Ik heb dus lang gedaan over het krijgen van de diagnose. Ik heb er bij mijn huisarts op gestaan mij door te verwijzen naar het ziekenhuis, de orthopeed, omdat ik van mijn pijn af wilde. Toen daar niets gevonden werd, weer niet, werd ik door hén doorverwezen naar de reumatoloog. Deze gaf, na wéér allemaal onderzoeken, eindelijk de diagnose. Voor mij vielen vele puzzelstukjes in elkaar. Alle losse klachten, waarvoor ik al 10 jaar bij de huisarts liep, bleken allemaal onder 1 noemer te vallen. Dat hier vervolgens niets voor gegeven kon worden, was dan wel weer een tegenvaller.
Mijn dochter heeft vanaf haar 9e pijn. Hoewel wij er niet aan wilden, en het zéker niet benoemden, sloeg na een aantal jaren pijnklachten, die erger en erger werden, mij de angst om het hart. Na 5 jaar pijnpatiënt, waarin ook bij haar de vermoeidheid en andere klachten steeds erger werden, hebben wij ons door laten verwijzen naar een reumatoloog. De sportarts, die ons doorverwees, was hierop tegen. Ze zou het toch niet hebben. Kwam niet voor op haar leeftijd. Wij wilden ook niet dat ze het had, maar 5 jaar van therapeut naar therapeut lopen en geen verbetering zien, daar werden we ook niet blijer van. We wilden in elk geval reuma én fibro uit laten sluiten. Zodat we dat achter ons konden laten en weer doorgaan met mogelijk wéér een andere therapie. Helaas was de reumatoloog heel snel heel duidelijk: fibromyalgie.
Wat mijn dochter goed hielp daarna was 3 maanden intern revalideren. Haar pijn verminderde en haar vermoeidheid ook. Het ging niet weg, maar ze leerde hiermee omgaan, waardoor ze steeds meer kon. Aan de diagnose en de behandeling bij de revalidatie had ze dus meer dan aan al die 5 jaar therapieën bij elkaar.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:23
quote:lionlily schreef op 04 april 2015 @ 17:18:
[...]
Hier klapperen mijn oren toch wel van, zeg. Indirect zet je hier mensen (vrouwen!) met pijnklachten weg als aandachttrekkende, liegende, luie sneuerds. Zeg dan gelijk wat je er van vindt, zonder: goh, dat zou een interessant onderzoek zijn. Ik lees het overal tussendoor. En nee: ik heb geen fibromyalgie. Gelukkig maar.
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.
[...]
Hier klapperen mijn oren toch wel van, zeg. Indirect zet je hier mensen (vrouwen!) met pijnklachten weg als aandachttrekkende, liegende, luie sneuerds. Zeg dan gelijk wat je er van vindt, zonder: goh, dat zou een interessant onderzoek zijn. Ik lees het overal tussendoor. En nee: ik heb geen fibromyalgie. Gelukkig maar.
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.
zaterdag 4 april 2015 om 17:25
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 17:23:
[...]
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.Helemaal niet, ik lees hier vanuit interesse mee, persoonlijk heb ik er niets mee of tegen. Maar ik vind dat je in jouw stukje wel mensen indirect voor gek zet. Het is iets in de manier van beschrijven die me de irritatie-kriebels geeft.
[...]
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.Helemaal niet, ik lees hier vanuit interesse mee, persoonlijk heb ik er niets mee of tegen. Maar ik vind dat je in jouw stukje wel mensen indirect voor gek zet. Het is iets in de manier van beschrijven die me de irritatie-kriebels geeft.
zaterdag 4 april 2015 om 17:28
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 16:58:
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.Ik krijg toch niet de indruk Dubbeltje4, dat jij oprecht geinteresseerd bent in de antwoorden op bovenstaande vragen.
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.Ik krijg toch niet de indruk Dubbeltje4, dat jij oprecht geinteresseerd bent in de antwoorden op bovenstaande vragen.
zaterdag 4 april 2015 om 17:29
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 16:58:
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
Mijn moeder is er iemand van 'niet zeuren, doorgaan'. En ik zeurde niet en ging door. Ik had toen ook nog niet de klachten, die ik nu heb, wel pijn. En ik ging door. Vermoeidheid speelde toen nog niet zo. Ermee leren leven (en doorgaan) was wel zo'n beetje hoe ermee omgegaan werd. Als ik écht last had van mijn knie, ging ik niet naar sport, maar de meeste dingen deed ik gewoon mee.
Mijn moeder had en heeft inderdaad ook last. Die werkte in een winkel en liep door met pijn. Ze is een paar keer overspannen geweest, doordat ze volgens de dokter haar grenzen niet goed aangaf. Nu ze gepensioneerd is, merkt ze dat ze steeds minder kan. Ze snapt niet dat ze vroeger hiermee doorrende.
Mijn oma werkte niet. Die deed op maandag het huishouden (dat hoorde zo) en had de rest van de week last van haar knieën. Dat zakte in de loop van de week af, waarna het weer opnieuw begon op maandag, als het hele huis én de was gedaan werd. Zelfs toen ze als 80 jarige nog alleen over was (opa dood) moest dit per se. De werkzaamheden over de week verdelen, dat deed je niet.. het móest op maandag. Bizar vond ik dat.
Maar goed, mijn conditionering was dus 'niet zeuren, doorgaan'. Ik heb dan ook, wederom voor mijn diagnose, 2 keer met een burn out thuisgezeten. Ik was, naast mijn 'taken' ook 'lui'. De reumatoloog benoemde dat gelijk. Vroeg of ik door mijn omgeving ook altijd als 'lui' bestempeld was. Toen ik hier bevestigend op antwoordde was zijn antwoord"je bent niet lui, je hebt gewoon minder energie". Zo ineens een andere kijk op een zelfde gedrag.
Als jongere zijnde las ik hele dagen, maar ook van zitten kreeg ik pijnklachten.
Bij fibromyalgie behoort ook de zgn 'brainfog', Ik stond vroeger al bekend als vergeetachtig (werd lacherig over gedaan, ook door mij) benoemde dingen wel eens fout. Mogelijk dat ik zonder fm wél mijn hbo-opleiding afgemaakt had, wie zal het zeggen?
Wat wel interessant is Dreamer, is dat jij vertelt dat je op je elfde al klachten had.
Hoe gingen je ouders daarmee om?
Had je moeder ook last van vergelijkbare klachten?
Werd je serieus genomen als je zei, dat je moe was en pijn had?
(Serieus in de zin van: ga maar lekker vroeg naar bed, geen taken hoeven doen, je het idee geven dat je niet in orde was?)
Dat zou nou interessant materiaal zijn om een onderzoek naar te doen: wat zijn de gevolgen van acceptatie door de nabije omgeving van het kind dat het geen gezond lichaam heeft op jonge leeftijd.
In hoeverre ben je dan geconditioneerd om nog veel meer pijnklachten te gaan ontwikkelen gaandeweg het ouder worden?
Vooral interessant, omdat veel vrouwen zeggen, dat hun moeder, tante er ""ook al last van had".
En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
Mijn moeder is er iemand van 'niet zeuren, doorgaan'. En ik zeurde niet en ging door. Ik had toen ook nog niet de klachten, die ik nu heb, wel pijn. En ik ging door. Vermoeidheid speelde toen nog niet zo. Ermee leren leven (en doorgaan) was wel zo'n beetje hoe ermee omgegaan werd. Als ik écht last had van mijn knie, ging ik niet naar sport, maar de meeste dingen deed ik gewoon mee.
Mijn moeder had en heeft inderdaad ook last. Die werkte in een winkel en liep door met pijn. Ze is een paar keer overspannen geweest, doordat ze volgens de dokter haar grenzen niet goed aangaf. Nu ze gepensioneerd is, merkt ze dat ze steeds minder kan. Ze snapt niet dat ze vroeger hiermee doorrende.
Mijn oma werkte niet. Die deed op maandag het huishouden (dat hoorde zo) en had de rest van de week last van haar knieën. Dat zakte in de loop van de week af, waarna het weer opnieuw begon op maandag, als het hele huis én de was gedaan werd. Zelfs toen ze als 80 jarige nog alleen over was (opa dood) moest dit per se. De werkzaamheden over de week verdelen, dat deed je niet.. het móest op maandag. Bizar vond ik dat.
Maar goed, mijn conditionering was dus 'niet zeuren, doorgaan'. Ik heb dan ook, wederom voor mijn diagnose, 2 keer met een burn out thuisgezeten. Ik was, naast mijn 'taken' ook 'lui'. De reumatoloog benoemde dat gelijk. Vroeg of ik door mijn omgeving ook altijd als 'lui' bestempeld was. Toen ik hier bevestigend op antwoordde was zijn antwoord"je bent niet lui, je hebt gewoon minder energie". Zo ineens een andere kijk op een zelfde gedrag.
Als jongere zijnde las ik hele dagen, maar ook van zitten kreeg ik pijnklachten.
Bij fibromyalgie behoort ook de zgn 'brainfog', Ik stond vroeger al bekend als vergeetachtig (werd lacherig over gedaan, ook door mij) benoemde dingen wel eens fout. Mogelijk dat ik zonder fm wél mijn hbo-opleiding afgemaakt had, wie zal het zeggen?
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:31
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 17:23:
[...]
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.
Neehoor Dubbeltje4, jij probeert geen verklaringen te zoeken want voor jezelf ben je er al he-le-maal uit: fibromyalgie is aanstellerij.
Een neutrale houding is in jouw posts ver te zoeken (laat staan een wetenschappelijke).
[...]
Nee hoor, jij wil er iets negatiefs inzien.
Ik probeer verklaringen te zoeken, niet mensen op een indirecte manier voor gek te zetten.
Neehoor Dubbeltje4, jij probeert geen verklaringen te zoeken want voor jezelf ben je er al he-le-maal uit: fibromyalgie is aanstellerij.
Een neutrale houding is in jouw posts ver te zoeken (laat staan een wetenschappelijke).
zaterdag 4 april 2015 om 17:33
dat is ook het beeld wat ik heb van mensen met fibromyalgie. Ik heb er een heel aantal in mijn omgeving en dit zijn allemaal mensen die niet zeuren, altijd doorgaan en zeker geen pieperts zijn en ook van huis uit altijd de boodschap kregen, doorgaan, niet zeuren
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 4 april 2015 om 17:34
quote:En het overkomt natuurlijk veel meer vrouwen dan mannen, omdat van vrouwen nou eenmaal makkelijk aangenomen wordt door de omgeving, dat ze last hebben van moeheid en pijn.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
Oh.. ik was gestopt met lezen bij die tante
Mogelijk is fibro ook hormoon gerelateerd. Ik zit wat losser in mijn gewrichten. Bij zwangerschappen maak je een hormoon aan, die je banden losser maakt. Met lossere banden, moeten je spieren harder werken om de gewrichten bij elkaar te houden. Ik had ook last van de 'modeziekte' bekkeninstabiliteit. Nog steeds krijg ik extra bekkenklachten, vlak voor mijn menstruatie.
Overigens heeft mijn vader ook last van zwakke banden. Hij kon niet meer voetballen, omdat zijn knie steeds ontwrichtte.
Tegen een man (jongen) zal waarschijnlijk eerder gezegd worden: niet zeuren.
Oh.. ik was gestopt met lezen bij die tante
Mogelijk is fibro ook hormoon gerelateerd. Ik zit wat losser in mijn gewrichten. Bij zwangerschappen maak je een hormoon aan, die je banden losser maakt. Met lossere banden, moeten je spieren harder werken om de gewrichten bij elkaar te houden. Ik had ook last van de 'modeziekte' bekkeninstabiliteit. Nog steeds krijg ik extra bekkenklachten, vlak voor mijn menstruatie.
Overigens heeft mijn vader ook last van zwakke banden. Hij kon niet meer voetballen, omdat zijn knie steeds ontwrichtte.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:34
quote:Dreamer schreef op 04 april 2015 @ 17:22:
[...]
Weetje, dit soort verhalen verbazen mij echt. Ik heb dus lang gedaan over het krijgen van de diagnose. Ik heb er bij mijn huisarts op gestaan mij door te verwijzen naar het ziekenhuis, de orthopeed, omdat ik van mijn pijn af wilde. Toen daar niets gevonden werd, weer niet, werd ik door hén doorverwezen naar de reumatoloog. Deze gaf, naar wéér allemaal onderzoeken, eindelijk de diagnose. Voor mij vielen vele puzzelstukjes in elkaar. Alle losse klachten, waarvoor ik al 10 jaar bij de huisarts liep, bleken allemaal onder 1 noemer te vallen. Dat hier vervolgens niets voor gegeven kon worden, was dan wel weer een tegenvaller.
Mijn dochter heeft vanaf haar 9e pijn. Hoewel wij er niet aan wilden, en het zéker niet benoemden, sloeg na een aantal jaren pijnklachten, die erger en erger werden, mij de angst om het hart. Na 5 jaar pijnpatiënt, waarin ook bij haar de vermoeidheid en andere klachten steeds erger werden, hebben wij ons door laten verwijzen naar een reumatoloog. De sportarts, die ons doorverwees, was hierop tegen. Ze zou het toch niet hebben. Kwam niet voor op haar leeftijd. Wij wilden ook niet dat ze het had, maar 5 jaar van therapeut naar therapeut lopen en geen verbetering zien, daar werden we ook niet blijer van. We wilden in elk geval reuma én fibro uit laten sluiten. Zodat we dat achter ons konden laten en weer doorgaan met mogelijk wéér een andere therapie. Helaas was de reumatoloog heel snel heel duidelijk: fibromyalgie.
Wat mijn dochter goed hielp daarna was 3 maanden intern revalideren. Haar pijn verminderde en haar vermoeidheid ook. Het ging niet weg, maar ze leerde hiermee omgaan, waardoor ze steeds meer kon. Aan de diagnose en de behandeling bij de revalidatie had ze dus meer dan aan al die 5 jaar therapieën bij elkaar.
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg.
[...]
Weetje, dit soort verhalen verbazen mij echt. Ik heb dus lang gedaan over het krijgen van de diagnose. Ik heb er bij mijn huisarts op gestaan mij door te verwijzen naar het ziekenhuis, de orthopeed, omdat ik van mijn pijn af wilde. Toen daar niets gevonden werd, weer niet, werd ik door hén doorverwezen naar de reumatoloog. Deze gaf, naar wéér allemaal onderzoeken, eindelijk de diagnose. Voor mij vielen vele puzzelstukjes in elkaar. Alle losse klachten, waarvoor ik al 10 jaar bij de huisarts liep, bleken allemaal onder 1 noemer te vallen. Dat hier vervolgens niets voor gegeven kon worden, was dan wel weer een tegenvaller.
Mijn dochter heeft vanaf haar 9e pijn. Hoewel wij er niet aan wilden, en het zéker niet benoemden, sloeg na een aantal jaren pijnklachten, die erger en erger werden, mij de angst om het hart. Na 5 jaar pijnpatiënt, waarin ook bij haar de vermoeidheid en andere klachten steeds erger werden, hebben wij ons door laten verwijzen naar een reumatoloog. De sportarts, die ons doorverwees, was hierop tegen. Ze zou het toch niet hebben. Kwam niet voor op haar leeftijd. Wij wilden ook niet dat ze het had, maar 5 jaar van therapeut naar therapeut lopen en geen verbetering zien, daar werden we ook niet blijer van. We wilden in elk geval reuma én fibro uit laten sluiten. Zodat we dat achter ons konden laten en weer doorgaan met mogelijk wéér een andere therapie. Helaas was de reumatoloog heel snel heel duidelijk: fibromyalgie.
Wat mijn dochter goed hielp daarna was 3 maanden intern revalideren. Haar pijn verminderde en haar vermoeidheid ook. Het ging niet weg, maar ze leerde hiermee omgaan, waardoor ze steeds meer kon. Aan de diagnose en de behandeling bij de revalidatie had ze dus meer dan aan al die 5 jaar therapieën bij elkaar.
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg.
zaterdag 4 april 2015 om 17:37
quote:laits schreef op 04 april 2015 @ 17:31:
[...]
Neehoor Dubbeltje4, jij probeert geen verklaringen te zoeken want voor jezelf ben je er al he-le-maal uit: fibromyalgie is aanstellerij.
Je zult er aanstellers tussen hebben zitten, maar ik geloof dat de meeste mensen met fibromyalgie geen aanstellers zijn.
[...]
Neehoor Dubbeltje4, jij probeert geen verklaringen te zoeken want voor jezelf ben je er al he-le-maal uit: fibromyalgie is aanstellerij.
Je zult er aanstellers tussen hebben zitten, maar ik geloof dat de meeste mensen met fibromyalgie geen aanstellers zijn.
zaterdag 4 april 2015 om 17:38
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 17:34:
[...]
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg. hier valt echt mijn bek van open, dat je dit uit je toetsenbord krijgt.....
[...]
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg. hier valt echt mijn bek van open, dat je dit uit je toetsenbord krijgt.....
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 4 april 2015 om 17:40
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 17:34:
[...]
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg.
Mijn diagnose is 6 jaar oud. Mijn dochter 17. Toen zij begon met haar chronische pijnklachten, wist ik nog niet wat fibromyalgie was. Wat zij aan mij zag, was vooral het doorgaan, niet acceptatie en bij het pakken neerzitten. Juist niet. Toen ik naar het ziekenhuis ging, voor die oplossing, had ik pijn doordat ik aan het trainen was voor de 4 mijl. En die 4 mijl, die wilde ik graag lopen, daarom wilde ik van mijn pijn af. (dat wil ik trouwens nog steeds, ik begin weer regelmatig met hardlopen en een 'nu gaat het écht lukken' inzet) Toen zij begon met haar klachten, wist ze wel van mijn pijn, niet van mijn vermoeidheid en mijn vechten daartegen. Naast mijn werk was ik juist heel actief met hen, ging naar musea, zwembad en wat niet al, om in te storten als ze op bed lagen. Mijn man ging ook vaak met ze op pad, zodat ik een dag rust had.
Zo zet je dus wel weer neer, dat dochter eigenlijk niets heeft, maar mijn voorbeeld overneemt. Echt.. je weet niet wat een verdriet hier achter zit. Je hebt een volkomen verkeerd beeld.
[...]
Wat een verschrikkelijk triest verhaal.
Jouw dochter heeft vanaf haar geboorte haar moeder zien vechten tegen pijn en vermoeidheid.
Je hoefde haar ook niets te vertellen, jouw beeld van je eigen ziek-zijn heeft haar zo sterk beinvloed, dat ze precies dezelfde klachten is gaan ontwikkelen.
Je hebt nooit de bedoeling gehad, het is volkomen onbewust gegaan en ik vind het oprecht heel erg.
Mijn diagnose is 6 jaar oud. Mijn dochter 17. Toen zij begon met haar chronische pijnklachten, wist ik nog niet wat fibromyalgie was. Wat zij aan mij zag, was vooral het doorgaan, niet acceptatie en bij het pakken neerzitten. Juist niet. Toen ik naar het ziekenhuis ging, voor die oplossing, had ik pijn doordat ik aan het trainen was voor de 4 mijl. En die 4 mijl, die wilde ik graag lopen, daarom wilde ik van mijn pijn af. (dat wil ik trouwens nog steeds, ik begin weer regelmatig met hardlopen en een 'nu gaat het écht lukken' inzet) Toen zij begon met haar klachten, wist ze wel van mijn pijn, niet van mijn vermoeidheid en mijn vechten daartegen. Naast mijn werk was ik juist heel actief met hen, ging naar musea, zwembad en wat niet al, om in te storten als ze op bed lagen. Mijn man ging ook vaak met ze op pad, zodat ik een dag rust had.
Zo zet je dus wel weer neer, dat dochter eigenlijk niets heeft, maar mijn voorbeeld overneemt. Echt.. je weet niet wat een verdriet hier achter zit. Je hebt een volkomen verkeerd beeld.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:41
quote:laits schreef op 04 april 2015 @ 17:37:
@dubbeltje4, reageer eens op mijn vraag over de maagzweer. Een maagzweer werd ook als psychosomatisch bestempeld, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit, Dubbeltje4?
Fijn voor de mensen dat het ontdekt is.
Maar hierdoor kunnen mensen met fibromyalgie geen psychosomatische klachten hebben, begrijp ik?
Is uitgesloten?
Als de wetenschap "wat verder is", komt de oplossing op een dag vanzelf wel?
@dubbeltje4, reageer eens op mijn vraag over de maagzweer. Een maagzweer werd ook als psychosomatisch bestempeld, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit, Dubbeltje4?
Fijn voor de mensen dat het ontdekt is.
Maar hierdoor kunnen mensen met fibromyalgie geen psychosomatische klachten hebben, begrijp ik?
Is uitgesloten?
Als de wetenschap "wat verder is", komt de oplossing op een dag vanzelf wel?
zaterdag 4 april 2015 om 17:42
quote:laits schreef op 04 april 2015 @ 17:37:
@dubbeltje4, reageer eens op mijn vraag over de maagzweer. Een maagzweer werd ook als psychosomatisch bestempeld, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit, Dubbeltje4?
Migraine was ook lange tijd iets van hysterische vrouwen. (oh.. en mijn vader) Men weet nu ook wel beter.
En echt Dubbeltje, wij willen deze pijn niet. We willen graag dat het over gaat. Mijn dochter deed op hoog niveau aan sport, zette zich om in het Nederlands team te komen (en ik reed haar elke week naar trainingen en wedstrijden, hoezo.. zielig blijven zitten met pijn en vermoeidheid?) Nu kan ze niet meer sporten. Dat is écht niet wat ze wil! Integendeel! Maar steeds weer als ze begon met sporten, op lager en lager niveau, werden haar klachten erger.
@dubbeltje4, reageer eens op mijn vraag over de maagzweer. Een maagzweer werd ook als psychosomatisch bestempeld, totdat de Helicobacter pylori werd ontdekt. Hoe zie jij dit, Dubbeltje4?
Migraine was ook lange tijd iets van hysterische vrouwen. (oh.. en mijn vader) Men weet nu ook wel beter.
En echt Dubbeltje, wij willen deze pijn niet. We willen graag dat het over gaat. Mijn dochter deed op hoog niveau aan sport, zette zich om in het Nederlands team te komen (en ik reed haar elke week naar trainingen en wedstrijden, hoezo.. zielig blijven zitten met pijn en vermoeidheid?) Nu kan ze niet meer sporten. Dat is écht niet wat ze wil! Integendeel! Maar steeds weer als ze begon met sporten, op lager en lager niveau, werden haar klachten erger.
Later is nu
zaterdag 4 april 2015 om 17:44
quote:dubbeltje4 schreef op 04 april 2015 @ 17:41:
[...]
Fijn voor de mensen dat het ontdekt is.
Maar hierdoor kunnen mensen met fibromyalgie geen psychosomatische klachten hebben, begrijp ik?
Is uitgesloten?
Als de wetenschap "wat verder is", komt de oplossing op een dag vanzelf wel?
Het kan ook andersom. Door continu pijn te hebben, niet te kunnen doen wat je graag wilt, kun je maar zo in een depressie terecht komen
Stress maakt de klachten inderdaad wel erger. Dé reden dat ik nu een baan onder mijn niveau heb en ook minder uren dan ik zou willen.
[...]
Fijn voor de mensen dat het ontdekt is.
Maar hierdoor kunnen mensen met fibromyalgie geen psychosomatische klachten hebben, begrijp ik?
Is uitgesloten?
Als de wetenschap "wat verder is", komt de oplossing op een dag vanzelf wel?
Het kan ook andersom. Door continu pijn te hebben, niet te kunnen doen wat je graag wilt, kun je maar zo in een depressie terecht komen
Stress maakt de klachten inderdaad wel erger. Dé reden dat ik nu een baan onder mijn niveau heb en ook minder uren dan ik zou willen.
Later is nu
