geen vrienden/vriendinnen

Op internet kijken voor clubs van mensen die dezelfde hobbies delen als jij. Vaak de iets gekkere hobbies hebben de meeste kans van slagen, omdat die groepen dan niet groot zijn.



Als je 'iemand op het oog hebt', kan je eens vragen wat voor series/films die leuk vindt. Dan eens een DVDtje aan elkaar uitlenen, waarna je weer kan voorstellen om de nieuwe film met die leuke acteur te gaan kijken. Zo kom je dan van vage kennis meer richting de vriendschap hoek.

Ja leuke tips hier. En inderdaad brutaalweg aanbellen (mijn voorbeeld je voorstellen en buurtfeestje, net voorbeeld boekenclub) of dingen van / aan elkaar uitlenen doet het hem echt.



Doe je dat wel eens TO ? Of zou je die moed kunnen verzamelen ?



Of voel je je algauw of het not done is, je iemand belast of ben je verlegen ?



Mijn ervaring is dat zeg de meeste mensen dit soort spontaniteit meestal juist zeer waarderen en zelf ook los komen. Iemand moet de 1ste zijn.

quote:k_1986 schreef op 17 april 2015 @ 19:29:

[...]

dank voor jullie reacties, zo te lezen ben ik dus blijkbaar niet de enige en blijft vriendschappen onderhouden een lastig dingetje....Nee, dat ben je zeker niet en ach, het heeft ook zijn voordelen. Je kan geen ruzie krijgen en je hoeft je nooit "verplicht" te voelen. Dat laatste hoor ik weleens van anderen. Tja, als je tegen een goede vriendin geen Nee durft te zeggen, omdat je bang bent je vriendschap op het spel te zetten!!!!

Jeetje, ik dacht eigenlijk dat ik een echte uitzondering was dat ik eigenlijk geen vriendinnen heb.

In het dagelijks leven mis ik het niet, maar ik schaam me er wel een beetje voor.

Wat een eye-opener dat meerdere mensen hier dat hebben en ook een aantal 'van wie ik het nooit had gedacht'.

Je reageert amper tot niet, schrijft enkel en dat valt me juist zo tekenend op ; "En blijft vriendschappen onderhouden een lastig dingetje" ?



Het is net hoe je het ervaart. Ben je verlegen ? Vindt je het moeilijk spontaan te zijn ? Ervaar je jezelf of anderen algauw als lastig ? Misschien moet je van dat beeld af.



Ik denk dat als je bv wat leuks schenkt een kleinigheidje wat energie je dat voldoening gaat geven en je er ook heel veel weer voor terug ontvangt aan energie en spontaniteit en gezelligheid. Vroeg of laat loopt dat vanzelf. Tuurlijk met wat mindere periodes bv in de winter als je wegkruipt maar dat mag en geeft niet.



Ik merk dat je trouwens hier ook niet echt communiceert, niet echt de moeite neemt om echt wat dieper op dingen in te gaan of echt te reageren.



Je hebt wat blokades. Te bescheiden, te onzeker ?te bang om je echt bloot te geven ? je uit je niet echt. Kom op hoor lieve meid je mag er zijn.



Laat dingen niet te ver doodbloeden. Neem je plekje in het leven, geven en nemen.



Je zegt bv na een paar mailtjes reageren mensen niet meer. Maar ik zie hier dat je helemaal niet ingaat op dingen, niet inhaakt op dingen. Dan is het snel gebeurt. Je krijgt pas diepgang en verbinding door dieper in te gaan op dingen en jezelf ook wat meer bloot te geven. Daar begin je heel dapper mee in je openings post, vervolgens reageren mensen zeer uitgebreid maar daar ga je valt me op helemaal niet op in. Er zijn zoveel mooie dingen gezegd en interessante en ook hele persoonlijke punten genoemd. Lees dat nou eens terug. En reageer neem dan eens de moeite daarop echt te reageren.



En zo ook in het echte leven. Je vliegt er misschien aan voorbij wat iemand zei, sta eens stil bij een geschreven of gesproken opmerking, ontboezeming, lach, traan, gebaar of hint. Ja het was voor jou bestemd, en jij kan daar veel meer mee doen. En ook je eigen plek mag je best wat duidelijker en expressiever innemen en opeisen in het leven.



Maar lees nou eens terug. Een schat aan ontboezemingen en tips en zelfs banden die je aan zou kunnen gaan. Maar jij lijkt het niet te zien of er iets mee te doen of te willen. Hoeft niet acuut maar ik zie geen interactie. Ik vraag mij af waardoor. En of hem daar soms de kneep zit bij jou. Confronterend maar hoop dat je inzicht krijgt. Dat je zelf veel meer kan bereiken als je dingen niet meer als lastig maar als gezellig en leuk en interessant gaat bestempelen. Dat is een proces maar je moet daar wel zelf een keer instappen. Dat is even moeilijk maar dat gaat vanzelf steeds beter lopen en dan ga je het steeds makkelijker en leuker vinden.



Lees nou eens heel bewust terug. De reacties staan er speciaal voor jou. Er staan vragen in die je kan beantwoorden, vele leuke en goede tips en zelfs hele persoonlijke ontboezemingen waar je op in kan gaan.

Doe je dat i.r.l.wel ??

Een hechte vriendschap en een relatie gaan vaak niet goed samen. De beste vriendschappen heb je in de tijden dat je beiden geen relatie hebt. Dan deel je ook meer met elkaar. Als je aandacht en tijd meer uitgaat naar je partners/gezinnen, gaat een vriendschap vaak toch onder het kopje kennissen vallen.

@unuance



Dat heb je goed verwoord.

To zal wel graag een vriendin wel hebben maar niet een vriendin willen zijn.

Is best wel een vrouwenkwaaltje; af en toe iemand als praatpaal willen hebben - vooral wanneer ze ruzie hebben met het vriendje - maar verder niet echt geïnteresseerd in de ander.

Mooie analyse , unaniem!



TO, doe er je voordeel mee.

quote:k_1986 schreef op 19 april 2015 @ 13:30:

[...]



wow mooi geschreven, dat ik niet veel reageer..... ja, ik schaam me er ook een beetje voor, wil niet zielig gevonden worden, maar voel me wel vaak "eenzaam" (vriend werkt in ploegendiensten, vaak alleen thuis)



in real life reageer ik wel op dingen, maar wel vaak als een ander er over begint, ik wil mezelf nooit opdringen.

ik heb in mijn leven gewoon al best wat dingetjes meegemaakt (o.a moeder verloren toen ik nog maar 5 jaar was) en draag daardoor een rugzakje met me mee, ben gewoon vaak bang dat ik "teveel" ben voor anderen

Herkenbaar, ook ik wil me niet opdringen. Merk zelfs dat ik dat gevoel op sommige topic hier ook heb. Er zijn mensen die hier al heel wat langer schrijven en elkaar wat "beter kennen". Sommigen laten dat ook duidelijk merken en dan "durf" ik me al niet meer in een discussie te mengen.....



Ook hier veel meegemaakt. Ik heb op mijn 14e (1981) kwaadaardige botkanker gehad, ben hierdoor lichamelijk beperkt geraakt. Een jeugd heb ik niet gehad, aansluiting bij leeftijdgenoten ook niet, ten 1e door mijn beperkingen en ten 2e, omdat ik geestelijk qua golflengte niet meer op dezelfde lijn zat en ten 3e, omdat ik door die beperkingen en verminkingen veel gepest ben en buitengesloten. Ben van nature al vrij verlegen en alles bij elkaar maakt dat ook ik me al snel "teveel" voel.....

[quote]k_1986 schreef op 19 april 2015 @ 13:30:

[...]



wow mooi geschreven, dat ik niet veel reageer..... ja, ik schaam me er ook een beetje voor, wil niet zielig gevonden worden, maar voel me wel vaak "eenzaam" (vriend werkt in ploegendiensten, vaak alleen thuis) ../quote]



Ik snap deze reactie niet helemaal. Wat heeft het ermee te maken dat jij je schaamt, dat jij niet reageert op de reacties? Zoals gezegd, er hebben hier een aantal mensen persoonlijke dingen neergezet. Daar zou je op kunnen reageren, juist omdat je wilt weten of anderen dit ook hebben en hoe ze er mee omgaan. Vriendschap begint met interesse tonen en zelfs in reactie op een post die jou daar op wijst, doe je dat niet. Ben je je daar van bewust?

'Wat grappig, spontaan aanbellende buren.. Ik weet niet of ik het zelf zou durven, maar ik zou het wel leuk vinden als Ier iemand bij mij aanbelt'.



'Oh ja, ik ken dat, dat je na school allemaal een andere kant opvliegt en dat het zo lastig blijkt contact te houden'.



'Marjo, wat naar dat je gepest bent. Ik kan me goed voorstellen dat dit je zelfvertrouwen ondermijnt' . (En dit is niet zomaar een voorbeeld, natuurlijk.. Echt naar, Marjo )



Dit is niet jezelf blootgeven digitaal, maar anderen laten weten dat je hun verhaal hebt gelezen. Dat mis ik in jouw posts.

Ah ik herken dit ook wel. Ik heb zelf wel allemaal losse vriendinnen, maar ik merk dat het vaak niet van 2 kanten komt. Wat fijn al die tips!

De contact pagina hier op Viva heeft mij wat leuke vriendinnen opgeleverd. Dat is niet binnen een dag ontstaan maar kost tijd en energie en uiteindelijk levert het ook wat op, een nieuwe vriendschap. Vriendschap is wederkerigheid, interesse tonen, initiatief nemen en contact onderhouden.



Heb je al weleens gedacht aan hulp voor je onzekerheid? Dit hoeft niet perse een psycholoog te zijn maar kan bijvoorbeeld ook via coaching. Dit is makkelijk te regelen via de huisarts. Het lijkt mij dat het daar weleens vandaan zou kunnen komen.



Want stel dat je relatie uitgaat? Dan heb je niemand om op terug te vallen. Ik ben naar de stad van mijn vriend verhuisd en kende niemand. Ik vind het belangrijk om naast mijn relatie een eigen leven te hebben en heb daar dus veel energie ingestoken. Ik wil niet alleen staan mocht het uitgaan. Hoe zij jij dat voor je dan TO?

quote:k_1986 schreef op 19 april 2015 @ 15:02:

bovendien gooi ik ook vaak zat een appje/fb bericht/messenger bericht er uit van "wie wil er mee naar...." of "wie gaat er mee een terrasje/filmpje pakken" krijg daar eigenlijk nooit feeback op, het is echt niet zo dat ik het niet probeer hoor.



en misschien moet ik ook gewoon maar accepteren dat men mij wel aardig vind, maar gewoon als kennis, het is wat het is Nog even een kleine tip, want ik merk zelf dat ik op die manier ook weinig respons krijgt. Maar als ik 1 iemand persoonlijk app: "Ga je mee high tea-en?" of wat dan ook, dan heeft dat veel hogere kans van slagen! Misschien voor jou ook wel?

Bloos thanx, fijn dat mijn analyse eens gewaardeerd wordt.



&Precies paresseuse. Zo. Interactie.



@marjo & TO wat heftig.

Toevallig is ook mijn mama precies daar aan overleden. Botkanker.



En wat geweldig dat je er bovenop bent gekomen Marjo. Maar zal niet makkelijk zijn geweest en zijn.



Gelukkig was ik toen ik mijn moeder daar aan verloor wel "al" ver in de 20.

Als dat gebeurt als je 5 (!) bent dan is dat zo onvoorstelbaar vormend en zo'n vreselijk gemis lijkt mij.

Wauw moet nu huilen TO arm meiske



Heb zelf kinderen en die hebben je rond die leeftijd zo vreselijk hard nodig. Hoop dat je wel nog een sterke en fijne band met je vader of andere verzorgers op hebt kunnen bouwen ?



Maar het lijkt me dat veel onzekerheid daar vandaan zou kunnen komen. Je hebt misschien hierdoor geleerd dat aankloppen voor iets of een emotie bij een ander niet vanzelfsprekend is. Mama was er niet (en waarschijnlijk al ziek voor je 5 was) dus je moest het zelf oplossen. De interactie was niet mogelijk. Het had geen zin haar te roepen je hebt genadeloos afgeleerd een beroep op je meest nabije persoon te kunnen en mogen doen.



Misschien had je wel contact wel in je geest naar haar toe (ik mis mijn moeder meestal niet erg want ze is bij me, ik babbel dagelijks met mijn (dus overleden) moeder haha) maar telepathie dat is i.r.l. Iets wat de meesten niet oppikken. Maar ik bedoel dit op zich serieus.

In het echte leven zal je echt de telefoon moeten pakken of aan moeten bellen.

Of in de pen moeten klimmen. Het kan het mag en het werkt echt. Bv jij leest bepaalde stukjes keer op keer, maar wij kunnen dat niet weten als jij ons dat niet verteld. Zo kan je niet bouwen zo kan er niets groeien.



Ik zie trouwens dat je heel positief omgaat met (opbouwend bedoelde) kritiek, en nu probeert te reageren. Way to go girl !



Probeer om het wat meer ruimte te geven, als je bv iets meerdere keren leest of specifiek iets blijft je bij doet het je wat, dat zou je kunnen uiten. Zodat een ander daar weer op in kan haken. Zo bouw je die diepere band op. En banden hoeven niet blijvend te zijn maar soms is dat wel langere periode zo maar dat blijft onderhoud vergen.



En Marjo zie je daar is het inderdaad weer, je voelt je teveel. In die topics met voor je gevoel bestaande kliekjes. Lekker reageren hoor want zo ga je er vanzelf bij horen. Ook hun hebben vast keer op keer op elkaar gereageerd voor ze een kliekje gingen vormen. En niet iedereen komt tegelijk binnen. Nu zou ik overigens ook weer niet bij elk kliekje willen horen maar dat terzijde.



We voelen ons dus gauw onzeker, teveel, tot last.

Maar ik denk dat ergernis van mensen eerder zit in "nou van haar hoor je ook zelden gezellig even iets."



Ik zit nu zelf in een proces dat ik heel duidelijk zie dat als ik mezelf niet als lastig zie, en een beroep doe op anderen dat anderen dat ook makkelijker op mij doen. Die wissel werking. En dat je dan van elkaar geniet. Geven en nemen.



En inderdaad beter om dingen 1:1 aan iemand voor te stellen. En brutaalweg wat minder vrijblijvend. Noet van nou heeft er misschien iemand zin om ooit eens met mij dit of dat te doen maar meer expliciet en leidend ; bv Zo van jij ; "mij lijkt die film leuk" "mij ook" aanstekelijk enthousiast "zullen we erheen gaan ?!" "leuk" "ok zaterdag had je niets te doen toch, dan kom ik je om 12u ophalen" "ok, gezellig !" Dus wat zekerder en brutaler naar voren treden.



Leuk als we elkaar bij onzekerheden of als iets juist goed gaat updaten.

Heeft er iemand iets van wederkerigheid gemerkt van de week ? Bv je gaf of vroeg of deed iets en er ontstond een wisselwerking. Bv ik leende gister (gister echt gebeurt) iemand iets en kreeg er onverwachts een onvoorstelbare heerlijke knuffel en nog later online nog een dankwoord voor. Ik zit nu nog met een glimlach.



Ik zal later bv ook bij terug brengen vragen hoe het met het geleende gegaan is onder uitnodiging van gezellig wat te eten of drinken. Het lijkt een koud arrogant persoon maar als je dat doorbreekt / doorziet een engel. Ik weet nu al dat ik ook bij die persoon weer van harte welkom ben als ik iets nodig heb of zomaar.



Ook als dat niet werkt gooi hier neer, misschien kunnen we zien waar 'm de kneep zit. Of vertel eens over je contacten en pogingen wat er mis en goed gaat.

Paresseuse, dit is voor mij zó herkenbaar. Veel dingen die jij benoemt, daar loop ik ook tegenaan. Ben graag alleen, kan me ook prima vermaken, want gezin, baan en hond maar op sommige momenten dan toch behoefte aan iemand om mee naar de film te gaan of terrasje te pakken oid. Maar één op één contacten, daar wordt ik dan weer wat nerveus van, bang voor de stiltes die er vallen. Dus doe ik dat dan maar niet.Wat mij ook parten speelt is dat we voor het werk van man vrij vaak zijn verhuisd waardoor ik ook steeds een nieuw sociaal kringetje moest opbouwen. Ik heb dus, waar ik nu woon, geen 'verleden' en dat is ook weleens jammer. Als ik dan besluit om toch maar weer eens lid te worden van vereniging oid dan zie ik er na een paar keer de hele week tegenop om 's avonds weer te gaan, wordt het een soort verplichting.

quote:Sammybaby schreef op 24 april 2015 @ 22:04:

..Als ik dan besluit om toch maar weer eens lid te worden van vereniging oid dan zie ik er na een paar keer de hele week tegenop om 's avonds weer te gaan, wordt het een soort verplichting.Jaaaa, dit inderdaad! Als ik ergens ben, vermaak ik me eigenlijk altijd prima. Kan met iedereen wel leuk kletsen en dan kan ik mezelf voor mijn kop slaan dat ik weet dat ik er de volgende keer weer tegenop zal gaan zien Dus ik ben eigenlijk best wel een sociaal dier, maar dan bij vlagen of zoiets..