Relaties
alle pijlers
Muurbloempje?
vrijdag 22 mei 2015 om 18:52
Hoi meiden,
Ik zit ergens mee & wil graag jullie hulp vragen.. Of eigenlijk, wat voor beeld jullie krijgen van mij bij dit verhaal en wat jullie hier dan van denken. En of er mensen zijn die mijn verhaal herkennen.
Momenteel loop ik er op mijn werk tegenaan dat ik sociaal niet de allersterkste ben. Ik vind het alles behalve makkelijk om mijn weg op sociaal vlak te vinden in een organisatie. Daar waar de één zich heel soepel door een organisatie heen beweegt en makkelijk contact maakt, daar kan ik dat dus totaal niet. Ik ben redelijk introvert, los van het feit dat ik onzeker ben op sociaal vlak kan ik het ook vermoeiend vinden. Vroeg of laat wil ik gewoon graag mijn eigen ding doen en even niet socializen.
Ik vind alles er lastig aan. Een afdeling oplopen en luid "goedemiddag" zeggen, als ik een middagje bij niet-directe collega's zit meedoen met het grappen maken en lachen...
Gevolg: ik kom niet goed mee, ik profileer mezelf niet waardoor ik minder kundig overkom dan ik ben... En ja, alle aspecten waarin het in mijn werk nodig is om juist wat assertiever, aanweziger en socialer te zijn, daarin faal ik. En presteer ik dus ondermaats.
Ik weet niet beter dan dat ik hier op school, bij (bij)banen, op de sportclub, etc. last van had. Ik heb dit altijd gehad en op dat vlak denk ik ook wat negatief terug aan alle dingen die ik deed. Vaak lukt het me in een klein, hechter team wel om mijn draai te vinden maar je moet gewoon erg vaak met meer mensen socializen in het leven. Niet alleen jouw sportteam maar ook de andere leden van de club, niet alleen jouw kleine team maar ook andere afdelingen, enzovoorts. De belangrijkste reden waarom werk, sport en dergelijke bij mij aflopende zijn, is mijn gebrek aan een sociale aard. Dat is de reden dat de schoen dan gaat wringen.
En ik kan het gewoon niet. Maar het is wel nodig, om mee te kunnen komen. Daarom vind ik dit lastig om van mezelf te accepteren. Soms ben ik heel ingetogen op mijn werk, mensen vinden me dan redelijk vreemd, denk ik.
Mijn vraag is (zoals ik aan het begin al noemde): wat krijgen jullie voor een beeld bij mij en wat is je mening hierover? Herkent iemand mijn verhaal? En........... tips?
PS) Ik ben in vertrouwde contacten wel erg sociaal
Ik zit ergens mee & wil graag jullie hulp vragen.. Of eigenlijk, wat voor beeld jullie krijgen van mij bij dit verhaal en wat jullie hier dan van denken. En of er mensen zijn die mijn verhaal herkennen.
Momenteel loop ik er op mijn werk tegenaan dat ik sociaal niet de allersterkste ben. Ik vind het alles behalve makkelijk om mijn weg op sociaal vlak te vinden in een organisatie. Daar waar de één zich heel soepel door een organisatie heen beweegt en makkelijk contact maakt, daar kan ik dat dus totaal niet. Ik ben redelijk introvert, los van het feit dat ik onzeker ben op sociaal vlak kan ik het ook vermoeiend vinden. Vroeg of laat wil ik gewoon graag mijn eigen ding doen en even niet socializen.
Ik vind alles er lastig aan. Een afdeling oplopen en luid "goedemiddag" zeggen, als ik een middagje bij niet-directe collega's zit meedoen met het grappen maken en lachen...
Gevolg: ik kom niet goed mee, ik profileer mezelf niet waardoor ik minder kundig overkom dan ik ben... En ja, alle aspecten waarin het in mijn werk nodig is om juist wat assertiever, aanweziger en socialer te zijn, daarin faal ik. En presteer ik dus ondermaats.
Ik weet niet beter dan dat ik hier op school, bij (bij)banen, op de sportclub, etc. last van had. Ik heb dit altijd gehad en op dat vlak denk ik ook wat negatief terug aan alle dingen die ik deed. Vaak lukt het me in een klein, hechter team wel om mijn draai te vinden maar je moet gewoon erg vaak met meer mensen socializen in het leven. Niet alleen jouw sportteam maar ook de andere leden van de club, niet alleen jouw kleine team maar ook andere afdelingen, enzovoorts. De belangrijkste reden waarom werk, sport en dergelijke bij mij aflopende zijn, is mijn gebrek aan een sociale aard. Dat is de reden dat de schoen dan gaat wringen.
En ik kan het gewoon niet. Maar het is wel nodig, om mee te kunnen komen. Daarom vind ik dit lastig om van mezelf te accepteren. Soms ben ik heel ingetogen op mijn werk, mensen vinden me dan redelijk vreemd, denk ik.
Mijn vraag is (zoals ik aan het begin al noemde): wat krijgen jullie voor een beeld bij mij en wat is je mening hierover? Herkent iemand mijn verhaal? En........... tips?
PS) Ik ben in vertrouwde contacten wel erg sociaal
vrijdag 22 mei 2015 om 19:01
Ik lees even mee, ik heb hetzelfde en het is gedeeltelijk de reden dat ik nu mijn baan kwijt ben (herorganisatie, kiezen tussen mij en iemand met een vlottere babbel). Ik ben introvert maar niet verlegen. Als ik niks te zeggen heb houd ik mijn mond en dat kan blijkbaar niet altijd.
Een deel in mij zegt nu, ik ga dit mezelf niet meer aandoen. Dus ben ik op zoek naar een baan bij een kleiner en overzichtelijker bedrijf waar ze juist behoefte hebben aan 'vreemde vogels'. Ik heb zulke banen gehad en daar kwam ik wel goed uit de verf, maar ik wilde zo nodig uit mijn comfortzone. Iets met bewijsdrang ...
Een deel in mij zegt nu, ik ga dit mezelf niet meer aandoen. Dus ben ik op zoek naar een baan bij een kleiner en overzichtelijker bedrijf waar ze juist behoefte hebben aan 'vreemde vogels'. Ik heb zulke banen gehad en daar kwam ik wel goed uit de verf, maar ik wilde zo nodig uit mijn comfortzone. Iets met bewijsdrang ...
vrijdag 22 mei 2015 om 19:01
Hoi Gusta,
Ik herken wel wat van mijzelf in jou. Deels helpt het om toch te accepteren dat dit je aard is. Als je het nodig hebt om je zo nu en dan af te zonderen, dan is het eenmaal zo. Sommige mensen krijgen energie van contacten, bij sommigen trekt dat energie. Ik kan alleen niet uit je bericht opmaken of je het gevoel hebt dát je gezellig moet zijn, of dat je het wel zou willen maar het lukt je niet zo goed.
Wat bij mij wel door de jaren heeft geholpen: therapie bij een psycholoog en ook bedenken dat je oké bent zoals je bent. Iedereen heeft zijn mindere punten en daarnaast, niet iedereen let de hele dag op je. Je hoeft niet de moppentapper te zijn, het getuigt juist van respect naar jezelf toe als je je voordoet zoals je bent.
Ik herken wel wat van mijzelf in jou. Deels helpt het om toch te accepteren dat dit je aard is. Als je het nodig hebt om je zo nu en dan af te zonderen, dan is het eenmaal zo. Sommige mensen krijgen energie van contacten, bij sommigen trekt dat energie. Ik kan alleen niet uit je bericht opmaken of je het gevoel hebt dát je gezellig moet zijn, of dat je het wel zou willen maar het lukt je niet zo goed.
Wat bij mij wel door de jaren heeft geholpen: therapie bij een psycholoog en ook bedenken dat je oké bent zoals je bent. Iedereen heeft zijn mindere punten en daarnaast, niet iedereen let de hele dag op je. Je hoeft niet de moppentapper te zijn, het getuigt juist van respect naar jezelf toe als je je voordoet zoals je bent.
vrijdag 22 mei 2015 om 19:07
Ik doe dat ook allemaal niet hoor. Eerste week even uitsloven (dus zeer bewust idd goedemiddag wat harder zeggen etc wat jij noemt) de periode erna focus ik me ook op het werk.
Ik ben wat ouder en merk dat het weinig zin heeft jezelf hierin te forceren. Heb bijv een nieuwe collega die gewoon geruisloos is gestart.
Vriendelijk, behulpzaam en niet te beroerd zich op te geven voor extra werk. Na een paar maanden wordt hij zeer gewaardeerd.
Je moet denk ik het niet zien als tekortkoming maar als keuze. Je kunt ook ervoor kiezen om de popie jopie uit te hangen, ten eerste komt dat nep over. Ten tweede is de keuze tussen een collega die al haar energie stopt in intercollegiaal contact, en een collega die gewoon inhoudelijk sterk is en rustig en betrouwbaar is in het contact, snel gemaakt.
Zo'n eerste periode is daarnaast gewoon heel vermoeiend, het wordt vanzelf makkelijker.
Ik ben wat ouder en merk dat het weinig zin heeft jezelf hierin te forceren. Heb bijv een nieuwe collega die gewoon geruisloos is gestart.
Vriendelijk, behulpzaam en niet te beroerd zich op te geven voor extra werk. Na een paar maanden wordt hij zeer gewaardeerd.
Je moet denk ik het niet zien als tekortkoming maar als keuze. Je kunt ook ervoor kiezen om de popie jopie uit te hangen, ten eerste komt dat nep over. Ten tweede is de keuze tussen een collega die al haar energie stopt in intercollegiaal contact, en een collega die gewoon inhoudelijk sterk is en rustig en betrouwbaar is in het contact, snel gemaakt.
Zo'n eerste periode is daarnaast gewoon heel vermoeiend, het wordt vanzelf makkelijker.
vrijdag 22 mei 2015 om 19:19
Je vult in wat anderen over je denken.
Groeten is wel redelijk essentieel op het werk. Verder is de één socialer dan de ander. Rustig aan een klus werken kan ook een voordeel zijn ten opzichte van een immer giebelende en kletsende collega.
Groeten is wel redelijk essentieel op het werk. Verder is de één socialer dan de ander. Rustig aan een klus werken kan ook een voordeel zijn ten opzichte van een immer giebelende en kletsende collega.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 22 mei 2015 om 19:23
@kroelencactus: ik vrees daar ook een beetje voor... Ik heb ook het idee dat ik het op mijn werk niet heel lang vol ga houden meer. En simpelweg omdat ik niet sociaal/communicatief genoeg ben.
@fleetfox: ik ben ook introvert, dus af en toe teruggetrokken en stil. Dat heb ik ook bij een groepje vertrouwde mensen. Ik heb soms gewoon niets te zeggen en droom dan weg in mijn eigen gedachten. Complete afzondering (alleen in een ruimte) heb ik niet constant nodig, wel dat "in mijzelf keren".
Maar ik maak me ook veel te druk om wat in mijn ogen "de norm" is. Naar mijn idee is het grootste deel van de mensen sociaal wel vaardiger dan ik, en ben ik een uitschieter. Als ik een afdeling oploop en niet luidkeels goedemorgen zeg, dan is dat ook omdat ik niet wil opvallen/verlegen/onzeker ben. Dus ik zou mezelf wel wat meer mogen accepteren, ja.
@haakje: het is goed inderdaad om hierin te zien dat dit een keuze is. Nu voelt het soms alsof ik die controle niet heb.
Wat me verder ook te binnen schoot:
niet iedereen begrijpt het als je even stil en afgezonderd bent. Ik heb één vriendin die mij daar soms zelfs ook niet in begrijpt.
Zij vindt dat je in sociaal verkeer erg je best moet doen om een praatje te maken, enthousiast te zijn, enzovoorts. (dat komt ook voort uit een gevoel aardig gevonden te willen worden). Zij vat het verkeerd (negatief) op als ik me afzonder.
Dat speelt ook mee op werk. Ik hoor weleens een collega zeggen: "ja die Pietje, die is zo stil!" of "ik kan echt niks met van die sociaal- gestoorde mensen".
Dan zak ik over het algemeen door de grond
@fleetfox: ik ben ook introvert, dus af en toe teruggetrokken en stil. Dat heb ik ook bij een groepje vertrouwde mensen. Ik heb soms gewoon niets te zeggen en droom dan weg in mijn eigen gedachten. Complete afzondering (alleen in een ruimte) heb ik niet constant nodig, wel dat "in mijzelf keren".
Maar ik maak me ook veel te druk om wat in mijn ogen "de norm" is. Naar mijn idee is het grootste deel van de mensen sociaal wel vaardiger dan ik, en ben ik een uitschieter. Als ik een afdeling oploop en niet luidkeels goedemorgen zeg, dan is dat ook omdat ik niet wil opvallen/verlegen/onzeker ben. Dus ik zou mezelf wel wat meer mogen accepteren, ja.
@haakje: het is goed inderdaad om hierin te zien dat dit een keuze is. Nu voelt het soms alsof ik die controle niet heb.
Wat me verder ook te binnen schoot:
niet iedereen begrijpt het als je even stil en afgezonderd bent. Ik heb één vriendin die mij daar soms zelfs ook niet in begrijpt.
Zij vindt dat je in sociaal verkeer erg je best moet doen om een praatje te maken, enthousiast te zijn, enzovoorts. (dat komt ook voort uit een gevoel aardig gevonden te willen worden). Zij vat het verkeerd (negatief) op als ik me afzonder.
Dat speelt ook mee op werk. Ik hoor weleens een collega zeggen: "ja die Pietje, die is zo stil!" of "ik kan echt niks met van die sociaal- gestoorde mensen".
Dan zak ik over het algemeen door de grond
vrijdag 22 mei 2015 om 19:31
quote:Gusta29 schreef op 22 mei 2015 @ 19:23:
@kroelencactus: ik vrees daar ook een beetje voor... Ik heb ook het idee dat ik het op mijn werk niet heel lang vol ga houden meer. En simpelweg omdat ik niet sociaal/communicatief genoeg ben.
Als je sociaal niet sterk bent, zorg er dan wel voor dat je inhoudelijk heel sterk bent, beter dan de rest, dat je je op die manier onderscheidt. Dan heb je niks te vrezen.
@kroelencactus: ik vrees daar ook een beetje voor... Ik heb ook het idee dat ik het op mijn werk niet heel lang vol ga houden meer. En simpelweg omdat ik niet sociaal/communicatief genoeg ben.
Als je sociaal niet sterk bent, zorg er dan wel voor dat je inhoudelijk heel sterk bent, beter dan de rest, dat je je op die manier onderscheidt. Dan heb je niks te vrezen.
vrijdag 22 mei 2015 om 19:47
gusta29 t is alsof ik mn eigen verhaal lees. zo is het bij mij ook. altijd al zo geweest. vaak niet gewaardeerd. extreem vermoeiend om altijd maar zo happy de peppy te moeten doen om te ontsnappen aan opmerkingen van die is zo stil en blablablabla
geen tips ben zelf ook zoekende hoe beste balans te vinden tussen mezelf blijven en wel goed kunnen funtioneren op mn werk.
geen tips ben zelf ook zoekende hoe beste balans te vinden tussen mezelf blijven en wel goed kunnen funtioneren op mn werk.
Don't waste your time waiting
vrijdag 22 mei 2015 om 19:50
quote:papilio_machaon schreef op 22 mei 2015 @ 19:47:
gusta29 t is alsof ik mn eigen verhaal lees. zo is het bij mij ook. altijd al zo geweest. vaak niet gewaardeerd. extreem vermoeiend om altijd maar zo happy de peppy te moeten doen om te ontsnappen aan opmerkingen van die is zo stil en blablablabla
geen tips ben zelf ook zoekende hoe beste balans te vinden tussen mezelf blijven en wel goed kunnen funtioneren op mn werk.Vermoeiend is absoluut het juiste woord
gusta29 t is alsof ik mn eigen verhaal lees. zo is het bij mij ook. altijd al zo geweest. vaak niet gewaardeerd. extreem vermoeiend om altijd maar zo happy de peppy te moeten doen om te ontsnappen aan opmerkingen van die is zo stil en blablablabla
geen tips ben zelf ook zoekende hoe beste balans te vinden tussen mezelf blijven en wel goed kunnen funtioneren op mn werk.Vermoeiend is absoluut het juiste woord
vrijdag 22 mei 2015 om 20:01
Je kunt naast de gewone beleefdheid toch jezelf zijn?
Ik heb beide kanten in me en merk dat het wel heel lekker is om op de achtergrond te figureren. Gewoon betrouwbaar en vriendelijk zijn. Er zijn bij ons al genoeg gangmakers en die vinden mij erg saai (denk ik. Ik drink niet en zij vinden het leuk om na het week soms woeste avonden te beleven)
Amderen vinden me wel weer gezellig, heb ik meer klik mee. We hoeven niet met elkaar op vakantie als we ons werk maar goed doen.
Ik heb beide kanten in me en merk dat het wel heel lekker is om op de achtergrond te figureren. Gewoon betrouwbaar en vriendelijk zijn. Er zijn bij ons al genoeg gangmakers en die vinden mij erg saai (denk ik. Ik drink niet en zij vinden het leuk om na het week soms woeste avonden te beleven)
Amderen vinden me wel weer gezellig, heb ik meer klik mee. We hoeven niet met elkaar op vakantie als we ons werk maar goed doen.
vrijdag 22 mei 2015 om 20:08
Ik herken het en ik word zo langzamerhand schijtziek dat de norm extravert schijnt te zijn, en alles wat rustiger is buiten de boot valt. Lees eens een boek over introvertie, daar vind je al veel herkenning en mogelijk wat acceptatie.
Je kan proberen drukker te zijn, maar zoiets houd je simpelweg niet altijd vol. De eerste stap is jezelf accepteren, maar dat is ook lastig als je om jou eigenschappen steeds wordt afgewezen.
Ik ben nu al wat ouder en kan nu wel vaker denken: ik ben nou eenmaal zo, maar als mensen er iets over te melden hebben is dat wel pijnlijk.
Je kan proberen drukker te zijn, maar zoiets houd je simpelweg niet altijd vol. De eerste stap is jezelf accepteren, maar dat is ook lastig als je om jou eigenschappen steeds wordt afgewezen.
Ik ben nu al wat ouder en kan nu wel vaker denken: ik ben nou eenmaal zo, maar als mensen er iets over te melden hebben is dat wel pijnlijk.
vrijdag 22 mei 2015 om 20:27
Ik heb ook vaak geen zin om sociaal te doen (ik zou het eerder uitbundig noemen...) En doe dat dan ook gewoon niet.
vaak krijg ik ook achteraf te horen "ik dacht altijd dat jij een bitch was toen ik je nog niet kende"
Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent, mensen kunnen zelf de keus maken om je te leren kennen En dan zien ze vanzelf hoe je echt bent.
vaak krijg ik ook achteraf te horen "ik dacht altijd dat jij een bitch was toen ik je nog niet kende"
Je hoeft je niet anders voor te doen dan je bent, mensen kunnen zelf de keus maken om je te leren kennen En dan zien ze vanzelf hoe je echt bent.
vrijdag 22 mei 2015 om 22:17
IK vind dat ook zo lastig vooral op het werk.
Bij dagen waarop we met het team zijn voel ik me ook altijd vreselijk ongelukkig , bang dat niemand met me praat.
Of een uitje van het werk , probeer ik ook altijd onderuit te komen.
Het gekke is dat ik echt wel sociaal kan zijn , maar niet als ik me niet op mijn gemak voel.
Ook heb ik weinig vriendinnen puur omdat ik soms niet weet hoe ik me gedragen moet.
Ik had gehoopt steeds zekerdere te worden naarmate ik ouders werd , maar zo werkt het bij mij niet.
Bij dagen waarop we met het team zijn voel ik me ook altijd vreselijk ongelukkig , bang dat niemand met me praat.
Of een uitje van het werk , probeer ik ook altijd onderuit te komen.
Het gekke is dat ik echt wel sociaal kan zijn , maar niet als ik me niet op mijn gemak voel.
Ook heb ik weinig vriendinnen puur omdat ik soms niet weet hoe ik me gedragen moet.
Ik had gehoopt steeds zekerdere te worden naarmate ik ouders werd , maar zo werkt het bij mij niet.
zaterdag 23 mei 2015 om 00:13
zaterdag 23 mei 2015 om 00:42
Ik ben ook rustig en vroeger was ik heel verlegen. Nu alleen nog maar wat stil. En ik vind het helemaal niet erg meer.
Ik heb smalltalks leren toepassen. Gewoon, vragen hoe het gaat met iemand, vragen hoe lang diegene al hier werkt. Simpele vragen stellen, dan hoef jij zelf niet aan het woord te zijn en ben je toch sociaal. En dit breekt het ijs en sinds ik doorheb dat iedereen het fijn vindt dat iemand geinteresseerd is, heb ik er helemaal geen moeite meer mee. Wel veel oefenen en over een onzekerheidsgrens gaan. Maar zelfs ik kan het nu. Als je eens weet hoe ik vroeger was...
En verder, op sommige werkplekken is het juist een voordeel dat je rustig je werk doet. Dat ervaar ik namelijk regelmatig.
Ik heb smalltalks leren toepassen. Gewoon, vragen hoe het gaat met iemand, vragen hoe lang diegene al hier werkt. Simpele vragen stellen, dan hoef jij zelf niet aan het woord te zijn en ben je toch sociaal. En dit breekt het ijs en sinds ik doorheb dat iedereen het fijn vindt dat iemand geinteresseerd is, heb ik er helemaal geen moeite meer mee. Wel veel oefenen en over een onzekerheidsgrens gaan. Maar zelfs ik kan het nu. Als je eens weet hoe ik vroeger was...
En verder, op sommige werkplekken is het juist een voordeel dat je rustig je werk doet. Dat ervaar ik namelijk regelmatig.
zaterdag 23 mei 2015 om 02:06
Ik herken me niet in je verhaal, maar wil even de andere kant laten horen, in de hoop dat je daar iets aan hebt.
Ik ben juist heel extravert. Soms heel fijn en soms ook niet. Ieder karakter heeft zijn voor- en nadelen, al lijkt dat soms misschien niet zo.
Ik ben het overigens eens met degene die zei dat er meer waardering lijkt te zijn voor extraverte mensen. Dat is denk ik waar, maar ik denk dat er vaak ook meer verwacht wordt van mensen die extravert zijn. Omdat ze meer opvallen en alles ze gemakkelijker af lijkt te gaan.
Omdat ik een vlotte babbel heb, voel ik me altijd verplicht om het gesprek opgang te houden en te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. En als er beslissingen genomen of problemen opgelost moeten worden, kijken mensen al gauw naar mij. Het gevolg is dat ik de hele dag zit te praten, ook als ik eigenlijk moe ben of geen zin heb. Op de momenten dat ik anderen het initiatief laat nemen, word ik daar direct op aangesproken ("Wat ben jij ongezellig vandaag, vertel nog eens iets leuks"). Tegelijkertijd vinden anderen me ongetwijfeld ook geregeld vermoeiend en te aanwezig. Alle pogingen die ik heb ondernomen om rustiger en bedachtzamer te worden, zijn mislukt. Ik ben wie ik ben en daar heb ik inmiddels vrede mee.
Ik hoop dat je jezelf ook zult leren accepteren zoals je bent. Je legt minder gemakkelijk contact met collega's dan ik, maar grote kans dat ze je zien als een harde werker met kennis van zaken en dat denken mensen van mij nooit (terwijl ik het wel ben, vind ik zelf). In mijn omgeving is het in elk geval zo dat het, als introverte mensen iets zeggen, vaak serieus genomen wordt vanuit het idee: als een stiller iemand iets zegt, is er goed over nagedacht. Extravert of introvert: het een is niet beter dan het ander. Het zou erg stil zijn als iedereen zo was als jij, maar weer veel te lawaaiig als iedereen zo was als ik.
Praktische tips geven, vind ik lastig, omdat ik anders in elkaar zit. Maar mocht je naast iemand zitten en niet weten wat je moet zeggen, terwijl je wel graag met diegene zou willen praten: focus je op gemeenschappelijkheden. Die zijn er altijd. Dat doe ik ook. Wees niet bang dat je iets stoms zegt. Je hoeft niet origineel te openen om een leuk gesprek te hebben. Toon interesse, dan vinden de meeste mensen je echt wel aardig. Dus vraag: "Hoe was je weekend?", "Heb je nog vakantieplannen?", "Hoe gaat het met je dochtertje?", etc. Maar...het hoeft niet!! Als smalltalk tegen je natuur ingaat, begin er dan niet aan. Blijf dichtbij jezelf, daar word je uiteindelijk het gelukkigst van.
En als je niets met deze reactie kunt: gewoon negeren.
Ik ben juist heel extravert. Soms heel fijn en soms ook niet. Ieder karakter heeft zijn voor- en nadelen, al lijkt dat soms misschien niet zo.
Ik ben het overigens eens met degene die zei dat er meer waardering lijkt te zijn voor extraverte mensen. Dat is denk ik waar, maar ik denk dat er vaak ook meer verwacht wordt van mensen die extravert zijn. Omdat ze meer opvallen en alles ze gemakkelijker af lijkt te gaan.
Omdat ik een vlotte babbel heb, voel ik me altijd verplicht om het gesprek opgang te houden en te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. En als er beslissingen genomen of problemen opgelost moeten worden, kijken mensen al gauw naar mij. Het gevolg is dat ik de hele dag zit te praten, ook als ik eigenlijk moe ben of geen zin heb. Op de momenten dat ik anderen het initiatief laat nemen, word ik daar direct op aangesproken ("Wat ben jij ongezellig vandaag, vertel nog eens iets leuks"). Tegelijkertijd vinden anderen me ongetwijfeld ook geregeld vermoeiend en te aanwezig. Alle pogingen die ik heb ondernomen om rustiger en bedachtzamer te worden, zijn mislukt. Ik ben wie ik ben en daar heb ik inmiddels vrede mee.
Ik hoop dat je jezelf ook zult leren accepteren zoals je bent. Je legt minder gemakkelijk contact met collega's dan ik, maar grote kans dat ze je zien als een harde werker met kennis van zaken en dat denken mensen van mij nooit (terwijl ik het wel ben, vind ik zelf). In mijn omgeving is het in elk geval zo dat het, als introverte mensen iets zeggen, vaak serieus genomen wordt vanuit het idee: als een stiller iemand iets zegt, is er goed over nagedacht. Extravert of introvert: het een is niet beter dan het ander. Het zou erg stil zijn als iedereen zo was als jij, maar weer veel te lawaaiig als iedereen zo was als ik.
Praktische tips geven, vind ik lastig, omdat ik anders in elkaar zit. Maar mocht je naast iemand zitten en niet weten wat je moet zeggen, terwijl je wel graag met diegene zou willen praten: focus je op gemeenschappelijkheden. Die zijn er altijd. Dat doe ik ook. Wees niet bang dat je iets stoms zegt. Je hoeft niet origineel te openen om een leuk gesprek te hebben. Toon interesse, dan vinden de meeste mensen je echt wel aardig. Dus vraag: "Hoe was je weekend?", "Heb je nog vakantieplannen?", "Hoe gaat het met je dochtertje?", etc. Maar...het hoeft niet!! Als smalltalk tegen je natuur ingaat, begin er dan niet aan. Blijf dichtbij jezelf, daar word je uiteindelijk het gelukkigst van.
En als je niets met deze reactie kunt: gewoon negeren.
zaterdag 23 mei 2015 om 11:14
Thanks voor jullie reacties!
@haakje: ik ben wel mezelf. Het is frustrerend dat het vaak niet wordt begrepen.
@hoezitdit: ik ga er een boek over lezen, goed idee. En wat je zegt ja, je wordt op die eigenschappen regelmatig afgewezen.
@binkie: ik herken jouw omschreven onzekerheden ook wel een beetje.
@bungaa: ik probeer ook smalltalk, maar stel: ik ga bij een paar zeer extraverte collega's zitten en voel me een vreemde eend in de bijt/ondergesneeuwd, dan komt het er erg ongemakkelijk uit mijn poging tot small talk. Dan vragen ze ook nog: "wat zeg je"? Het voelt dan alles behalve bevredigd, mijn poging Small talk 1 op 1 lukt beter. Maar ook ongemakkelijk soms. Ik ga het wel oefenen, het is die onzekerheid waar je FF door moet.
@jessy-ok: soms heb ik dat ook. Dan lukt het me toch de 1e paar x om mee te komen in het extravertere, maar later word ik stiller en leren ze me anders kennen. Daarom vind ik het makkelijker 1x naar een sociaal gebeuren te moeten dan elke dag, zoals werk. Kan me dan wat benauwen.
Qua werk ben ik ook aan het uitzoeken wat bij me zou passen.
@janis: superfijn dat je reageert En ook noemt wat jouw valkuilen nou juist zijn.
Er is bij ons iemand aangenomen om die vlotte babbel & inderdaad, er wordt meteen een boel verwacht van haar. Vooral op het gebied van netwerken en samenwerken. Meer dan van mij. Het gesprek op gang moeten houden herken ik van extraverte vrienden. Ze zien jou trouwens wel als iemand met kennis van zaken als ze je altijd benaderen bij beslissingen/oplossingen?
@haakje: ik ben wel mezelf. Het is frustrerend dat het vaak niet wordt begrepen.
@hoezitdit: ik ga er een boek over lezen, goed idee. En wat je zegt ja, je wordt op die eigenschappen regelmatig afgewezen.
@binkie: ik herken jouw omschreven onzekerheden ook wel een beetje.
@bungaa: ik probeer ook smalltalk, maar stel: ik ga bij een paar zeer extraverte collega's zitten en voel me een vreemde eend in de bijt/ondergesneeuwd, dan komt het er erg ongemakkelijk uit mijn poging tot small talk. Dan vragen ze ook nog: "wat zeg je"? Het voelt dan alles behalve bevredigd, mijn poging Small talk 1 op 1 lukt beter. Maar ook ongemakkelijk soms. Ik ga het wel oefenen, het is die onzekerheid waar je FF door moet.
@jessy-ok: soms heb ik dat ook. Dan lukt het me toch de 1e paar x om mee te komen in het extravertere, maar later word ik stiller en leren ze me anders kennen. Daarom vind ik het makkelijker 1x naar een sociaal gebeuren te moeten dan elke dag, zoals werk. Kan me dan wat benauwen.
Qua werk ben ik ook aan het uitzoeken wat bij me zou passen.
@janis: superfijn dat je reageert En ook noemt wat jouw valkuilen nou juist zijn.
Er is bij ons iemand aangenomen om die vlotte babbel & inderdaad, er wordt meteen een boel verwacht van haar. Vooral op het gebied van netwerken en samenwerken. Meer dan van mij. Het gesprek op gang moeten houden herken ik van extraverte vrienden. Ze zien jou trouwens wel als iemand met kennis van zaken als ze je altijd benaderen bij beslissingen/oplossingen?
zaterdag 23 mei 2015 om 11:33
Introvert is toch iets heel anders dan sociaal onzeker zijn. Extraverte mensen zijn vaak ook sociaal onzeker want daarom zijn ze soms zo luid. Zo lang jij niet tevreden bent met wie je bent zal je sociaal gezien ook onzeker zijn. Kijk uit dat je je niet verschuilt achter je introvert zijn. Interactie met mensen gaat niet over de hoeveelheid die je communiceert mar of je dat überhaupt doet. De mensheid bestaat niet om zich aan jou aan te passen, daarvoor is ieders eigen leven al te complex, maar interesse naar anderen is heel belangrijk. Toon me vragen interesse en dat kan altijd één op één. Op die manier besta je ineens en krijg je waardering voor wie je bent en hoef je zelf niet te praten.
Jij kan de verademing zijn tussen al het lawaai waar iedereen dagelijks mee te maken heeft dus maak daar dan gebruik van. Maak gebruik van je stilte i.p.v. het als een handicap te zien. Ik ben heel extravert en ik vind het zalig als iemand rustig is omdat ik dan een beetje kan bijkomen. Desinteresse naar anderen is nu wat je nekt en niet wie je bent.
Jij kan de verademing zijn tussen al het lawaai waar iedereen dagelijks mee te maken heeft dus maak daar dan gebruik van. Maak gebruik van je stilte i.p.v. het als een handicap te zien. Ik ben heel extravert en ik vind het zalig als iemand rustig is omdat ik dan een beetje kan bijkomen. Desinteresse naar anderen is nu wat je nekt en niet wie je bent.
zaterdag 23 mei 2015 om 15:52
quote:waterplant schreef op 23 mei 2015 @ 11:33:
Maak gebruik van je stilte i.p.v. het als een handicap te zien. Ik ben heel extravert en ik vind het zalig als iemand rustig is omdat ik dan een beetje kan bijkomen. .
Dat herken ik voledig. Ik ga ook graag om met wat introverte/rustige mensen. Die hebben een kalmerend effect op me en ik hoor van mijn introverte vrienden dat ze door mij wat meer loskomen. Win-win.
TO, fijn dat je iets met mijn reactie kunt. Misschien zit het ook wel in mijn hoofd om te denken dat mensen me gauw zien als een 'babbelaar' en niet als iemand met kennis van zaken, daar zou je eigenlijk best gelijk in kunnen hebben!
Maak gebruik van je stilte i.p.v. het als een handicap te zien. Ik ben heel extravert en ik vind het zalig als iemand rustig is omdat ik dan een beetje kan bijkomen. .
Dat herken ik voledig. Ik ga ook graag om met wat introverte/rustige mensen. Die hebben een kalmerend effect op me en ik hoor van mijn introverte vrienden dat ze door mij wat meer loskomen. Win-win.
TO, fijn dat je iets met mijn reactie kunt. Misschien zit het ook wel in mijn hoofd om te denken dat mensen me gauw zien als een 'babbelaar' en niet als iemand met kennis van zaken, daar zou je eigenlijk best gelijk in kunnen hebben!
zaterdag 23 mei 2015 om 19:15
Focus je op de ander tijdens bijv. de lunch. Dan komen vragen vanzelf in je op. En het gesprek vanzelf op gang.
Het is moeilijk om hier mee te beginnen. Ik weet het als geen ander.
zelfs familie is verbaasd over hoe ik uit mijn schulp ben gekropen...ik was echt heel erg onzeker en verlegen vroeger.
je kan het overal oefenen. Tegen het meisje van de kassa. Of tegen de buurvrouw.
Maar als jij dit niet wil dan hoeft het niet. Je Moet het niet, Maar laat je niet leiden door angst.
Ooh ik word bijvoorbeeld ook heel snel rood. Vreselijk vond ik dat altijd. En dan was ik daar zo mee bezig en kon ik wel door de grond zakken.
Nu word ik nog steeds rood maar ik zit er niet mee en ik voel het dan erg snel wegzakken en ik vergeet het al weer. Op de werkvloer hebben wij een baas die je graag te kijk zet. En wat valt mij op? Er worden zoveel dames rood. De meeste extroverte types krijgt hij rood.
En vroeger viel mij dat niet op. Was ik zo gefocused op mijzelf. Door de grond zakken heb ik zo vaak willen doen.
Dan was ik bang dat ik iets doms zei en ja hoor dan kwam er iets heel onhandigs uit mijn mond. Daar kon ik echt wakker van liggen.
De onzekerheid is de grootste vijand/muur, niet hoe anderen denken. So what als ze je niet snappen of hebben gehoord? Vind jij iedereen dan slim, leuk en aardig en gevat? En zitten anderen ermee als jij dat niet vindt?
Wat een ander denkt hoeft geen invloed te hebben op jou. Jij bent de moeite waard en wat je van jezelf vindt is het belangrijkste.
Het is moeilijk om hier mee te beginnen. Ik weet het als geen ander.
zelfs familie is verbaasd over hoe ik uit mijn schulp ben gekropen...ik was echt heel erg onzeker en verlegen vroeger.
je kan het overal oefenen. Tegen het meisje van de kassa. Of tegen de buurvrouw.
Maar als jij dit niet wil dan hoeft het niet. Je Moet het niet, Maar laat je niet leiden door angst.
Ooh ik word bijvoorbeeld ook heel snel rood. Vreselijk vond ik dat altijd. En dan was ik daar zo mee bezig en kon ik wel door de grond zakken.
Nu word ik nog steeds rood maar ik zit er niet mee en ik voel het dan erg snel wegzakken en ik vergeet het al weer. Op de werkvloer hebben wij een baas die je graag te kijk zet. En wat valt mij op? Er worden zoveel dames rood. De meeste extroverte types krijgt hij rood.
En vroeger viel mij dat niet op. Was ik zo gefocused op mijzelf. Door de grond zakken heb ik zo vaak willen doen.
Dan was ik bang dat ik iets doms zei en ja hoor dan kwam er iets heel onhandigs uit mijn mond. Daar kon ik echt wakker van liggen.
De onzekerheid is de grootste vijand/muur, niet hoe anderen denken. So what als ze je niet snappen of hebben gehoord? Vind jij iedereen dan slim, leuk en aardig en gevat? En zitten anderen ermee als jij dat niet vindt?
Wat een ander denkt hoeft geen invloed te hebben op jou. Jij bent de moeite waard en wat je van jezelf vindt is het belangrijkste.
zaterdag 23 mei 2015 om 23:20
Hallo dames! Ik Lees mee en wil graag ook even reageren.
Een erg herkenbaar topic! Maar dan niet over mezelf maar mijn vriend is ook erg introvert.
zelf ben ik extravert.
Ik vind mijn vriend geweldig, maar in 'smalltalk' is hij dus echt niet goed in. Omdat ik zelf wel veel behoefte heb om dingen te delen met hem lopen we hier soms wel tegenaan. 'Serieuze' gesprekken over onze relatie bijvoorbeeld kan hij dan weer wel goed.
En dat waardeer ik ook!
Alleen het sparren samen zou ik af en toe ook wel eens met hem willen doen. Ik ziet dit als een teken van gezelligheid.
Herkennen jullie dit ook in je eigen relaties of hebben jullie tips?
Een erg herkenbaar topic! Maar dan niet over mezelf maar mijn vriend is ook erg introvert.
zelf ben ik extravert.
Ik vind mijn vriend geweldig, maar in 'smalltalk' is hij dus echt niet goed in. Omdat ik zelf wel veel behoefte heb om dingen te delen met hem lopen we hier soms wel tegenaan. 'Serieuze' gesprekken over onze relatie bijvoorbeeld kan hij dan weer wel goed.
En dat waardeer ik ook!
Alleen het sparren samen zou ik af en toe ook wel eens met hem willen doen. Ik ziet dit als een teken van gezelligheid.
Herkennen jullie dit ook in je eigen relaties of hebben jullie tips?
donderdag 25 mei 2017 om 11:48
Hoi Meiden,
Ik herken dit ook wel een beetje. Ik ben wel echt een kat uit de boom kijker zo als mensen dat wel eens noemen. Achteraf hadden ze me altijd heel anders verwacht (nou en, denk ik dan). Waarom zou je meteen alles naar buiten gooien denk ik dan?
Ik heb een vraag aan jullie. Ik zie dat deze gesprekken al wel een tijdje geleden zijn, maar ik denk dat het probleem op werk nog wel zeker speelt. Na wat gegoogle vond ik jullie verhalen, waar ik voor mijn onderzoek heel veel aan hebt. Vooral over werk. Waar ik eigenlijk best wel van schrok, dat je gewoon weg je baan kwijt kan raken omdat je nou eenmaal een minder vlotte babbel hebt...
Ik ben voor mijn afstudeeropdracht bezig en mijn doelgroep zijn jullie. Muurbloempjes als ik het zo mag noemen (wat ikzelf een heel mooi woord vindt). Iets meer introvert dan extrovert, maar zeker veel kwaliteiten die vaak worden ondergesneeuwd door de stem van iemand die nu eenmaal een "vlottere babbel" heeft.
Ik ga een boekje maken die kan helpen om een gesprek op te zetten tussen een werknemer en een werkgever over de behoefte van de werknemer en of die nog aansluiten bij het werk van de werknemer.
Ik vroeg me af of dit inderdaad nog steeds speelt en of er iemand is die met mij hier over zou willen praten.
Je kan mij mailen naar vere_z_m@hotmail.com.
Groetjes Vere
Ik herken dit ook wel een beetje. Ik ben wel echt een kat uit de boom kijker zo als mensen dat wel eens noemen. Achteraf hadden ze me altijd heel anders verwacht (nou en, denk ik dan). Waarom zou je meteen alles naar buiten gooien denk ik dan?
Ik heb een vraag aan jullie. Ik zie dat deze gesprekken al wel een tijdje geleden zijn, maar ik denk dat het probleem op werk nog wel zeker speelt. Na wat gegoogle vond ik jullie verhalen, waar ik voor mijn onderzoek heel veel aan hebt. Vooral over werk. Waar ik eigenlijk best wel van schrok, dat je gewoon weg je baan kwijt kan raken omdat je nou eenmaal een minder vlotte babbel hebt...
Ik ben voor mijn afstudeeropdracht bezig en mijn doelgroep zijn jullie. Muurbloempjes als ik het zo mag noemen (wat ikzelf een heel mooi woord vindt). Iets meer introvert dan extrovert, maar zeker veel kwaliteiten die vaak worden ondergesneeuwd door de stem van iemand die nu eenmaal een "vlottere babbel" heeft.
Ik ga een boekje maken die kan helpen om een gesprek op te zetten tussen een werknemer en een werkgever over de behoefte van de werknemer en of die nog aansluiten bij het werk van de werknemer.
Ik vroeg me af of dit inderdaad nog steeds speelt en of er iemand is die met mij hier over zou willen praten.
Je kan mij mailen naar vere_z_m@hotmail.com.
Groetjes Vere