Mijn man heeft kanker (2)

En ook dit topic beginnen we met een kaarsje voor de dappere, lieve Ray....



Voor Hero,



En hun dierbaren.

Wat een lieve woorden van jullie, en wat fijn dat jullie aan Hero hebben gedacht. Dat doet me ontzettend goed.



En hoe vreemd het ook moge klinken; gisteren heeft me ook goed gedaan. Het was een ontzettend heftige dag, die ik heb moge doorbrengen in het gezelschap van hele bijzondere mensen.



Aan het einde van de ochtend ben ik naar mijn Schone Ouders gegaan. Het plan was om door te rijden naar het strand en daar, na het Brullen bij de Branding, te lunchen.

Maar zover zijn we niet gekomen. We zijn op de bank beland, en hebben aan één stuk door gekletst. Over Hero, honderden Hero-anekdotes. Sommige deden ons huilen, en sommigen deden ons schaterlachen. Sommige wakkerden het gemis aan, en sommige waren troostend. Het was zo fijn. Het was zo Hero. Samen delen. Samen liefhebben. Samen koesteren. Samen zijn. Hero zou trots op ons zijn geweest!



Pas aan het einde van de middag zijn we even een frisse neus gaan halen, en hebben we een uurtje gewandeld met zijn drieën. Bramen geplukt en huizen gekeken. Wederom gepraat, gehuild, gepraat en gelachen. Het voelde fijn, veilig. Bijzonder ook, door onze liefde voor één persoon delen we zoveel meer dan alleen dat. Ook daarop zou Hero trots zijn geweest.



Omdat we niet bij elkaar weg wilden gaan, hebben we er ook maar een avond aangeplakt. Een heel bijzondere avond. We zijn in een hele impulsieve bui naar een "spirituele avond"gegaan. Een medium ging foto's van overledenen lezen. En dus zaten we daar, giechelig en opgelaten, alledrie met een foto van een overleden dierbare. Schone Vader had zijn oma bij zich, Schone Moeder haar vader, en ik...ik natuurlijk Hero.

Maar het was niet echt ons sfeertje. Het voelde raar en ongemakkelijk, en ook het medium kon ons het eerste anderhalf uur niet overtuigen. Wat deden we daar? was ons impulsieve plan wel een goede geweest?

In de pauze konden we ons lachen niet meer houden, en stonden we grinnikend buiten. Wat een type was dat medium! Vreselijk vriendelijk, maar niet echt welbespraakt. Hoeft ook niet, maar bij ons werkte het wat op onze lachspieren. Over één ding waren we het eens; Hero, plaaggeest Hero, zou het niet hebben kunnen laten deze man een beetje te plagen. Taalgrapjes te maken; subtiel, niet kwetsend, maar toch..

En dus zeiden we tegen elkaar; "als Hero er zou zijn, hé, als hij er is... dan maakt hij een woordgrapje!", en in afwachting gingen we weer naar binnen.



De tijd ging voorbij. Steeds meer foto's werden er besproken, maar wij kwamen niet aan de beurt. Wel werd ik een beetje niezerig van de enorme zoete bloemengeur die ik rook. Ik vroeg zelfs aan mijn Schone Ouders of die er ook last van hadden, maar die roken niets. Erg irritant. Tenminste, dat vond ik toen..

Tot op een gegeven moment het medium de foto van Mijn Held pakte. Hij streelde de foto, wachtte, wachtte en wachtte...en schudde toen zijn hoofd. "Niet boos worden, hoor", zei de man, "niet boos worden, maar er zit teveel emotie bij deze overledene. Hij is te emotioneel om met jou te praten. Het enige wat hij me laat weten is dat hij zich in een heel seringe sfeer bevind. Hij is heel sering. Een kalme,seringe sfeer, ik word er zelf ook helemaal sering van!"

Het medium keek me vriendelijk aan, maar begreep niets van mijn trillende mondhoeken en schokkende schouders.

"Een seringe sfeer! Weet je wat sering betekent, meisje? Sering is dat het heel stil is, stil in de stilte. Kalm en rustig; dan is het sering, en dat is heel fijn".

Ik knikte, en durfde het niet aan hem te verbeteren. Een serene sfeer klinkt toch minder poëtisch dan een seringe sfeer. Het medium praatte nog wat verder tegen me, en zei nog een aantal rake, persoonlijke dingen. Terwijl de bloemgeur langzaam minder werd en ik weer door mijn neus kon ademen, rondde hij de reading af, met de verontschuldiging dat hij vanwege de vele emoties van de overledene richting mij geen duidelijke boodschappen door kon geven. Ach, ik vond het allang heel bijzonder, het woordgrapje waar we om gevraagd hadden was gemaakt, en ook op persoonlijk vlak had het medium toch een aantal zeer scherpe analyses gemaakt. Ik was onder de indruk. Maar toen het medium de foto van mijn Lief terug op tafel legde, draaide hij zich ineens om, en zei, terwijl hij mij strak aankijkt;



"Ik hoor opeens heel duidelijk dat je de lieve groeten van Hero moet hebben, ken jij een Hero?"



"Ja", antwoord ik, terwijl ik de ademhaling van mijn Schone Moeder naast me hoor stokken, "die ken ik heel goed, heel goed. U legt net zijn foto neer!"



Onnodig te zeggen dat we elkaar na deze bijzondere avond even heel hard geknuffeld hebben, en daarna in een hele seringe sfeer naar huis zijn gereden.



Wat heb ik toch een bijzondere mensen om mij heen!

Ja, het gaat eigenlijk best wel.

Gek om te zeggen, maar het gaat.



Sterker nog; als je het me vanmiddag had gevraagd, had ik zelfs gezegd dat het zelfs best heel erg oké gaat.

Ik zat in het zonnetje met Mopsey, die ondanks haar ontstoken oogkas (agossie) heerlijk aan het knutselen was. Ik had een grote kartonnen doos neergezet, formaat flinke wasmachine, en dar waren we een hut van aan het maken. Verf erbij, deur erin, dat werk. Mopsey kwebbelde en keuvelde, allebei waren we vrolijk, zonnetje erbij; het was heel erg oké.



En dan vanuit het niets, schiet de gedachte door mijn hoofd; "Vanaf vandaag ben ik ouder dan Hero ooit geweest is.."



Shock!



Geen idee waar die gedahcte vandaan kwam, maar het was waar. Hero was een jaar en een ruime week ouder dan ik, dus per vandaag heb ik hem "overleefd". En dat is een ontzettend raar idee. Een bizar idee. Maar toch de bittere waarheid.



Ik moest er even van slikken, in het zonnetje op mijn balkon.

Gelukkig giechelde Mops mijn emotie weg door juist op dat moment mijn tenen met plakaatverf geel te schilderen.



Het gaat dus.

En soms gaat het zelfs iets meer dan dat.