Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 3 juli 2015 om 11:51
, ik sta weer even met beide benen op de grond... Slecht nieuws is zo verdrietig. Had t net al getypt en toen was alles opeens weg...
Dinsdag te horen gekregen dat de vader van een goede vriendin (ik ken hem ook goed) op vakantie in Frankrijk is gaan wielrennen, en is gevonden toen ie al 41gr koorts had.. In coma gehouden ivm meervoudig orgaanfalen (nieren werkten niet meer, evenals lever enz)... Situatie was continu zeer kritisch maar toch hoop je dat hij het red.. Vannacht is hij echter al overleden... Zo snel, zo onwerkelijk... Afgelopen weekend hadden een andere vriendin en ik nog filmpjes naar m gestuurd,omdat we via hem gratis kaartjes hadden in Bloemendaal... En nu is hij uit t leven gerukt door oververhitting..
Die goede vriendin is echt een vaderskindje, enorm sterke band hebben die 2... Het is zo verdrietig. En je kan niks doen... Zij zit nog in Frankrijk, waar haar ouders op vakantie waren , waar ze direct woensdagochtend heen is gevlogen met haar zus. Te bizar voor woorden allemaal... Het leven kan zo voorbij zijn blijkt maar weer. Dus geniet van elk moment/dag die je hebt, ondanks de BO.. van de kleine dingen die wel gaan, van het moment..
Wilde het toch even delen..
Dinsdag te horen gekregen dat de vader van een goede vriendin (ik ken hem ook goed) op vakantie in Frankrijk is gaan wielrennen, en is gevonden toen ie al 41gr koorts had.. In coma gehouden ivm meervoudig orgaanfalen (nieren werkten niet meer, evenals lever enz)... Situatie was continu zeer kritisch maar toch hoop je dat hij het red.. Vannacht is hij echter al overleden... Zo snel, zo onwerkelijk... Afgelopen weekend hadden een andere vriendin en ik nog filmpjes naar m gestuurd,omdat we via hem gratis kaartjes hadden in Bloemendaal... En nu is hij uit t leven gerukt door oververhitting..
Die goede vriendin is echt een vaderskindje, enorm sterke band hebben die 2... Het is zo verdrietig. En je kan niks doen... Zij zit nog in Frankrijk, waar haar ouders op vakantie waren , waar ze direct woensdagochtend heen is gevlogen met haar zus. Te bizar voor woorden allemaal... Het leven kan zo voorbij zijn blijkt maar weer. Dus geniet van elk moment/dag die je hebt, ondanks de BO.. van de kleine dingen die wel gaan, van het moment..
Wilde het toch even delen..
vrijdag 3 juli 2015 om 13:23
God inge, wat een afschuwelijk nieuws... Dat je dat gewoon nietsvermoedend op een vakantiedag kan overkomen, zomaar. Zo triest! Heel veel sterkte..
Even een klein groetje van mij. Niet te lang want internet is supercrappy en ws valt ie uit voor ik t bericht heb gepost... ik ben inmiddels soort van aan the end of the World in lombok, en ik ben blij. staren naar de zee vanaf ons huis op de heuvel heeft me echt goedgedaan, om die burnout weer echt terug weer te omarmen en mijn angsten los te laten. En tadaa, gelijk ging het dus ook weer wat beter. En ergens van binnen besloot ik, om gewoon zo mild en lief en positief te zijn naar mezelf als maar mogelijk is. Omdat ik dat verdien en omdat het kan.
kijken of dat beklijft
Nu wel heel moe hoor, te veel gedaan vandaag, blijf hardleers..
Heel veel liefs en tot gauw weer allemaal!
Even een klein groetje van mij. Niet te lang want internet is supercrappy en ws valt ie uit voor ik t bericht heb gepost... ik ben inmiddels soort van aan the end of the World in lombok, en ik ben blij. staren naar de zee vanaf ons huis op de heuvel heeft me echt goedgedaan, om die burnout weer echt terug weer te omarmen en mijn angsten los te laten. En tadaa, gelijk ging het dus ook weer wat beter. En ergens van binnen besloot ik, om gewoon zo mild en lief en positief te zijn naar mezelf als maar mogelijk is. Omdat ik dat verdien en omdat het kan.
kijken of dat beklijft
Nu wel heel moe hoor, te veel gedaan vandaag, blijf hardleers..
Heel veel liefs en tot gauw weer allemaal!
vrijdag 3 juli 2015 om 13:23
Och jeetje Inge gecondoleerd.
Wat verschrikkelijk...zo ineens, en zo te horen een man die midden in het leven stond. Toch niet zo gek dat ze waarschuwen voor de gevaren van de hitte dus. Potverdorie meisje, ik wens je voor nu heel veel sterkte, ook naar je vriendin toe.
En je hebt gelijk: BO of niet, elke dag is een kostbare.
Wat verschrikkelijk...zo ineens, en zo te horen een man die midden in het leven stond. Toch niet zo gek dat ze waarschuwen voor de gevaren van de hitte dus. Potverdorie meisje, ik wens je voor nu heel veel sterkte, ook naar je vriendin toe.
En je hebt gelijk: BO of niet, elke dag is een kostbare.
vrijdag 3 juli 2015 om 13:26
vrijdag 3 juli 2015 om 17:49
Jee Inge wat naar! Zo onverwacht .. heel veel sterkte voor jou en je vriendin!
En een wijze les wat je daar zegt.. Zo is het ook natuurlijk, goed om daar bij stil te staan.
Bloem, wat ontzettend goed! Ik ben echt blij dat het beter met je gaat.. fijn dat je je rust en acceptatie terug vindt zo!
Ik hou het hier even bij.. het gaat slecht afgelopen dagen. Ik slaap slecht, heb veel hoofdpijn en bloedsuikerschommelingen. Het trekt wel weer bij als het wat minder warm wordt denk ik.. en dan schrijf ik ook wel weer eens een langere post.
voor iedereen!
En een wijze les wat je daar zegt.. Zo is het ook natuurlijk, goed om daar bij stil te staan.
Bloem, wat ontzettend goed! Ik ben echt blij dat het beter met je gaat.. fijn dat je je rust en acceptatie terug vindt zo!
Ik hou het hier even bij.. het gaat slecht afgelopen dagen. Ik slaap slecht, heb veel hoofdpijn en bloedsuikerschommelingen. Het trekt wel weer bij als het wat minder warm wordt denk ik.. en dan schrijf ik ook wel weer eens een langere post.
voor iedereen!
vrijdag 3 juli 2015 om 18:19
Ja tis echt afschuwelijk... ;-(
Heel iets anders,voor degenen die nog zoekende zijn qua therapie die bij heb past oid. K kreeg (als collega, niet als patiënt) van m'n collega psychosomatisch fysio een boekje, wat hij weleens uitleent aan patienten. Heb m vandaag volledig gelezen (makkelijk geschreven en niet te dik, volledig toegespitst op een waargebeurde casus, niet van iemand met een BO, maar wel herkenbaar en toepasbaar.
'Alle therapeuten gehad?' van Michiel van Geloven. Voor de liefhebber.
Sterkte met de warmte allemaal... tis moeilijk, merk ik ook... Je wordt wat labieler, vermoeider/duffer... slecht slapen door t plakken... Niet ideaal voor ons, maar eigenlijk voor niemand..
Heel iets anders,voor degenen die nog zoekende zijn qua therapie die bij heb past oid. K kreeg (als collega, niet als patiënt) van m'n collega psychosomatisch fysio een boekje, wat hij weleens uitleent aan patienten. Heb m vandaag volledig gelezen (makkelijk geschreven en niet te dik, volledig toegespitst op een waargebeurde casus, niet van iemand met een BO, maar wel herkenbaar en toepasbaar.
'Alle therapeuten gehad?' van Michiel van Geloven. Voor de liefhebber.
Sterkte met de warmte allemaal... tis moeilijk, merk ik ook... Je wordt wat labieler, vermoeider/duffer... slecht slapen door t plakken... Niet ideaal voor ons, maar eigenlijk voor niemand..
zaterdag 4 juli 2015 om 15:45
Ben wel benieuwd naar het boekje Inge, ga het binnenkort eens lenen bij de bieb. Dank voor de tip!
Ik vind het zelf nog steeds te warm voor een nieuwe post.. maar vanochtend las ik deze blog (op een website van van een yoga hotel in schotland waar ik heel graag heen wil). Misschien een beetje zweverig voor sommigen, maar ik vond het inspirerend dus ik dacht ik deel ik het met jullie. Is er toch nog wat te lezen hier in deze rustige tijden
x
Letting Go
I recently found myself on a pile on my bedroom floor, wondering how I had fallen? After three years of progressing steadily on the yogic path, I had somehow managed to fall from the great height that I had climbed, slide all the way back to the bottom of the hill and end up stuck in the brambles at the bottom.
After finding an article about a Hindu goddess called Akhilandeshvari; my fall started to make sense. In Sanskrit ‘Ishvari’ means goddess and ‘Akhilanda’ means never not broken. So she is the ‘never not broken goddess’.
Her name represents the kind of broken that tears apart bad habits, that breaks routines, that forces us to stop making the same mistakes or end up in the same kind of relationships. Sometimes we need to break so that we can fix ourselves and put us back together again.
When we are broken we can really examine who we are at that moment and figure out exactly what broke us in the first place. When we lose our certainty of the future we are forced to look at our lives and figure out what we want, what we don’t want and how to get to where we want to be. It lets light shine into parts of us that have been fixed and rigid. It forces us to make changes and to face the scary process of trying something new.
Akhilanda makes us realise that when we are broken, lying stuck in the brambles or in a pile on the bedroom floor, that we are in a good position. Now you are in the position to make a choice, make a change for the better. With no idea of how to go forward you are in flux, you are changing, you are starting to flow in a new direction. This is an incredibly powerful opportunity to improve yourself. You can choose how to put yourself back together.
It is incredibly liberating to realise this.
Another phrase that I learnt recently was “accept everything and judge nothing”. The power of this statement is immense! When you really apply it to your life it is awesome.
Accept everything / judge nothing
Accept that you have fallen (but do not judge yourself for doing so).
Accept that you need to make changes (do not judge yourself on the choices you made in the past).
Accept where you are (do not judge yourself against others).
Accept how you feel (do not judge your feelings).
Accept yourself – with your flaws and your positive aspects (do not judge either).
Accept other people’s actions towards you (do not judge them on how you respond to their actions).
Accept your own actions towards yourself (do not judge yourself on your actions).
Accept your reactions (do not judge yourself based on these reactions).
Accept everything / judge nothing.
It creates an amazing sense of calm within. It allows you to let go, to really let go, and not just pretend that you have but secretly harbour inner feelings of resentment. You realise just how much angst is caused by our own inability to accept and our over ability to judge.
Practice today and keep on reminding yourself each and every day.
Accept everything / judge nothing.
Ik vind het zelf nog steeds te warm voor een nieuwe post.. maar vanochtend las ik deze blog (op een website van van een yoga hotel in schotland waar ik heel graag heen wil). Misschien een beetje zweverig voor sommigen, maar ik vond het inspirerend dus ik dacht ik deel ik het met jullie. Is er toch nog wat te lezen hier in deze rustige tijden
x
Letting Go
I recently found myself on a pile on my bedroom floor, wondering how I had fallen? After three years of progressing steadily on the yogic path, I had somehow managed to fall from the great height that I had climbed, slide all the way back to the bottom of the hill and end up stuck in the brambles at the bottom.
After finding an article about a Hindu goddess called Akhilandeshvari; my fall started to make sense. In Sanskrit ‘Ishvari’ means goddess and ‘Akhilanda’ means never not broken. So she is the ‘never not broken goddess’.
Her name represents the kind of broken that tears apart bad habits, that breaks routines, that forces us to stop making the same mistakes or end up in the same kind of relationships. Sometimes we need to break so that we can fix ourselves and put us back together again.
When we are broken we can really examine who we are at that moment and figure out exactly what broke us in the first place. When we lose our certainty of the future we are forced to look at our lives and figure out what we want, what we don’t want and how to get to where we want to be. It lets light shine into parts of us that have been fixed and rigid. It forces us to make changes and to face the scary process of trying something new.
Akhilanda makes us realise that when we are broken, lying stuck in the brambles or in a pile on the bedroom floor, that we are in a good position. Now you are in the position to make a choice, make a change for the better. With no idea of how to go forward you are in flux, you are changing, you are starting to flow in a new direction. This is an incredibly powerful opportunity to improve yourself. You can choose how to put yourself back together.
It is incredibly liberating to realise this.
Another phrase that I learnt recently was “accept everything and judge nothing”. The power of this statement is immense! When you really apply it to your life it is awesome.
Accept everything / judge nothing
Accept that you have fallen (but do not judge yourself for doing so).
Accept that you need to make changes (do not judge yourself on the choices you made in the past).
Accept where you are (do not judge yourself against others).
Accept how you feel (do not judge your feelings).
Accept yourself – with your flaws and your positive aspects (do not judge either).
Accept other people’s actions towards you (do not judge them on how you respond to their actions).
Accept your own actions towards yourself (do not judge yourself on your actions).
Accept your reactions (do not judge yourself based on these reactions).
Accept everything / judge nothing.
It creates an amazing sense of calm within. It allows you to let go, to really let go, and not just pretend that you have but secretly harbour inner feelings of resentment. You realise just how much angst is caused by our own inability to accept and our over ability to judge.
Practice today and keep on reminding yourself each and every day.
Accept everything / judge nothing.
dinsdag 7 juli 2015 om 21:11
Heel veel sterkte Inge. Dat is echt wel heel heftig nieuws.
@Bloem: ben je weer terug in NL? Wat mooi dat je besloot om je BO te omarmen en lief en mild voor jezelf te zijn. Fijn dat Bali je zoveel goed gedaan heeft. x
@ Zee: Mooie tekst!Hoe gaat het nu? Lukt het om wat beter te slapen nu het minder warm is?
Hoe is het verder met iedereen? De hitte heeft echt wel toegeslagen op het forum. Hoop dat jullie er wel van hebben kunnen genieten.
Heb mij tijdens de warmte eigenlijk heel normaal gevoeld. Iedereen deed het rustig aan en op werk lag het tempo echt wel beduidend lager. Verder gaat werken prima, merk alleen dat het soms moeilijk is om goed balans te blijven houden tussen werk en prive. Er zit toch ergens een workaholic in mij verscholen. Morgen dagje vrij en dan mijn prioriteiten weer op een rijtje zetten. Om te beginnen: uitslapen
Fijne avond allemaal! xxx
@Bloem: ben je weer terug in NL? Wat mooi dat je besloot om je BO te omarmen en lief en mild voor jezelf te zijn. Fijn dat Bali je zoveel goed gedaan heeft. x
@ Zee: Mooie tekst!Hoe gaat het nu? Lukt het om wat beter te slapen nu het minder warm is?
Hoe is het verder met iedereen? De hitte heeft echt wel toegeslagen op het forum. Hoop dat jullie er wel van hebben kunnen genieten.
Heb mij tijdens de warmte eigenlijk heel normaal gevoeld. Iedereen deed het rustig aan en op werk lag het tempo echt wel beduidend lager. Verder gaat werken prima, merk alleen dat het soms moeilijk is om goed balans te blijven houden tussen werk en prive. Er zit toch ergens een workaholic in mij verscholen. Morgen dagje vrij en dan mijn prioriteiten weer op een rijtje zetten. Om te beginnen: uitslapen
Fijne avond allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 8 juli 2015 om 09:06
Wat een mooie tekst zee, ik ga eens vragen hier in Bali of ik ergens een beeldje van akhilandeshvari kan kopen als een mooie reminder voor thuis.
Zaterdag weer op vliegtuig terug! Ik weet niet precies of ik nu zin heb in thuis of niet- het is een beetje moeilijk om mijn energie hier goed te doseren- nieuwe energie maak ik meteen op aan uitstapjes want ik wil toch ook wat zien dus netto hou ik niet zo veel over, en de hele logistiek telkens vraagt best veel energie. Nu verblijven we bij een familie op een koffieplantage, fantastisch natuurlijk, maar voor een burnouter wel heel veel gezelligheid
Echt een beetje een gekke vakantie hoor. maar wel heel blij dat ik ben gegaan. Tot gauw!
Zaterdag weer op vliegtuig terug! Ik weet niet precies of ik nu zin heb in thuis of niet- het is een beetje moeilijk om mijn energie hier goed te doseren- nieuwe energie maak ik meteen op aan uitstapjes want ik wil toch ook wat zien dus netto hou ik niet zo veel over, en de hele logistiek telkens vraagt best veel energie. Nu verblijven we bij een familie op een koffieplantage, fantastisch natuurlijk, maar voor een burnouter wel heel veel gezelligheid
Echt een beetje een gekke vakantie hoor. maar wel heel blij dat ik ben gegaan. Tot gauw!
donderdag 9 juli 2015 om 12:43
Vienna, fijn te horen dat het goed blijft gaan met je werk!
Ik had het ook wel, met de warme dagen, dat het best goed ging. Omdat iedereen dan ineens niet zo veel doet en kan, en er daardoor een minder groot verschil bestaat tussen jezelf en anderen, denk ik. De druk om de hele tijd dingen te willen doen, viel ook wat weg, gezien het voor doen toch te warm was.
De dagen erna we een superdip, ik leek wel even twee maanden terug gekatapulteerd. Paar dagen (veel te) vroeg moeten opstaan, en functioneren met te weinig slaap lukt me dus echt niet. Plus, er waren wat verbouwingswerkjes aan de gang deze week, en met onbekende mensen in huis was m'n huis wat minder m'n veilige eiland, denk ik. Dan nog wat slecht nieuws erbij van een collega die ik heel graag heb, en ja, dat was te veel.
Het ergste is nu wel achter de rug, maar ik voel het nog wel in m'n kleren zitten. Rustig aan doen is de boodschap.
Bloem, het klinkt daar, ook al is het niet altijd evident geweest, wel erg fijn. Toch een vakantie waar je positief op kan terug kijken, denk en hoop ik.
Ik had het ook wel, met de warme dagen, dat het best goed ging. Omdat iedereen dan ineens niet zo veel doet en kan, en er daardoor een minder groot verschil bestaat tussen jezelf en anderen, denk ik. De druk om de hele tijd dingen te willen doen, viel ook wat weg, gezien het voor doen toch te warm was.
De dagen erna we een superdip, ik leek wel even twee maanden terug gekatapulteerd. Paar dagen (veel te) vroeg moeten opstaan, en functioneren met te weinig slaap lukt me dus echt niet. Plus, er waren wat verbouwingswerkjes aan de gang deze week, en met onbekende mensen in huis was m'n huis wat minder m'n veilige eiland, denk ik. Dan nog wat slecht nieuws erbij van een collega die ik heel graag heb, en ja, dat was te veel.
Het ergste is nu wel achter de rug, maar ik voel het nog wel in m'n kleren zitten. Rustig aan doen is de boodschap.
Bloem, het klinkt daar, ook al is het niet altijd evident geweest, wel erg fijn. Toch een vakantie waar je positief op kan terug kijken, denk en hoop ik.
donderdag 9 juli 2015 om 22:19
Hallo forummers!
Bij dezen mijn eerste berichtje. Ik heb niet het hele topic doorgelezen, maar heb zo het gevoel dat ik dat nog wel ga doen. Ik ben zelf 22 en zit sinds een kleine maand ook met een burn out thuis. Jep, tweeëntwintig. Ik zou beter dingen kunnen bedenken midden in een zomer op die leeftijd, maar zomer 2015 staat voorlopig in het teken van weer gezond worden...
Ik hoop hier vooral herkenning te vinden en wat ondersteuning in tijden dat ik 'terugval'. Natuurlijk, een maand is pril en het gaat waarschijnlijk nog veel langer duren dan een maand vanaf nu, maar ook (en misschien vooral) in deze eerste 'herstelperiode' zoals ik het zelf maar noem, is het misschien fijn om steun te hebben van mensen die begrijpen hoe het is. Ik heb hele lieve ouders en vrienden die mij volledig steunen, en die liefde voel ik ook, maar af en toe mist het stukje steun van mensen die me echt begrijpen, wat burn out betreft.
Voorlopig zit ik af en toe nog in het ontkennings-hoekje, en ook boosheid en machteloosheid is aanwezig, maar ik zal het moeten accepteren. Het lastigste vind ik dat ik voorheen een (sociaal en fysiek) actieve jongere was, wat nu is veranderd in een prikkelbaar, stiller meisje met (onverklaarbare) huilbuien.
Ik voel me verder niet depressief en haal heel veel energie nog altijd uit fietsen, maar uiteindelijk is het wel een burn out waar ik nu maar 'gewoon even' mee moet dealen. Zin in!...
Ik gok dat ik wat vaker in dit topic te vinden ben, wellicht met uitgebreider verhaal van hoe en wat, maar bij dezen alvast een soort voorstelpost. Tot binnenkort.
Edit; ik wil bij dezen nog wel even gebruik maken van de gelegenheid een paar vragen te stellen. Hebben jullie tijdens je BO ook gemerkt dat je je lastig kunt concentreren? En dan bedoel ik lees- en kijkgerelateerd met boeken en tv, maar ook in gesprekken de aandacht voor (in mijn geval) ouders en vrienden, of je partner? En dat je echt telkens alles vergeet. Ik bedenk af en toe 'ik moet zometeen even een mailtje sturen', vervolgens pak ik mijn laptop erbij en vergeet ik weer wat ik ging doen, om me drie uur later te beseffen dat ik het mailtje niet meer verstuurd heb... Ook het vergeten in sociaal opzicht is erg aanwezig. Ik onthoud heel weinig van wat mensen mij vertellen. Dit heeft denk ik voor een deel te maken met die concentratie, maar ik heb ook de indruk dat ik gewoon echt veel vergeet. Is dit 'normaal'? (Ik vraag me trouwens bij veel dingen af of het normaal is, maar dat is ook wel BO-eigen, ben ik bang).
Bij dezen mijn eerste berichtje. Ik heb niet het hele topic doorgelezen, maar heb zo het gevoel dat ik dat nog wel ga doen. Ik ben zelf 22 en zit sinds een kleine maand ook met een burn out thuis. Jep, tweeëntwintig. Ik zou beter dingen kunnen bedenken midden in een zomer op die leeftijd, maar zomer 2015 staat voorlopig in het teken van weer gezond worden...
Ik hoop hier vooral herkenning te vinden en wat ondersteuning in tijden dat ik 'terugval'. Natuurlijk, een maand is pril en het gaat waarschijnlijk nog veel langer duren dan een maand vanaf nu, maar ook (en misschien vooral) in deze eerste 'herstelperiode' zoals ik het zelf maar noem, is het misschien fijn om steun te hebben van mensen die begrijpen hoe het is. Ik heb hele lieve ouders en vrienden die mij volledig steunen, en die liefde voel ik ook, maar af en toe mist het stukje steun van mensen die me echt begrijpen, wat burn out betreft.
Voorlopig zit ik af en toe nog in het ontkennings-hoekje, en ook boosheid en machteloosheid is aanwezig, maar ik zal het moeten accepteren. Het lastigste vind ik dat ik voorheen een (sociaal en fysiek) actieve jongere was, wat nu is veranderd in een prikkelbaar, stiller meisje met (onverklaarbare) huilbuien.
Ik voel me verder niet depressief en haal heel veel energie nog altijd uit fietsen, maar uiteindelijk is het wel een burn out waar ik nu maar 'gewoon even' mee moet dealen. Zin in!...
Ik gok dat ik wat vaker in dit topic te vinden ben, wellicht met uitgebreider verhaal van hoe en wat, maar bij dezen alvast een soort voorstelpost. Tot binnenkort.
Edit; ik wil bij dezen nog wel even gebruik maken van de gelegenheid een paar vragen te stellen. Hebben jullie tijdens je BO ook gemerkt dat je je lastig kunt concentreren? En dan bedoel ik lees- en kijkgerelateerd met boeken en tv, maar ook in gesprekken de aandacht voor (in mijn geval) ouders en vrienden, of je partner? En dat je echt telkens alles vergeet. Ik bedenk af en toe 'ik moet zometeen even een mailtje sturen', vervolgens pak ik mijn laptop erbij en vergeet ik weer wat ik ging doen, om me drie uur later te beseffen dat ik het mailtje niet meer verstuurd heb... Ook het vergeten in sociaal opzicht is erg aanwezig. Ik onthoud heel weinig van wat mensen mij vertellen. Dit heeft denk ik voor een deel te maken met die concentratie, maar ik heb ook de indruk dat ik gewoon echt veel vergeet. Is dit 'normaal'? (Ik vraag me trouwens bij veel dingen af of het normaal is, maar dat is ook wel BO-eigen, ben ik bang
).
Live and let live.
vrijdag 10 juli 2015 om 00:36
Hey Humbug, welkom hier! Je vindt hier vast en zeker veel steun. Inderdaad, mensen rondom je kunnen je ook heel goed steunen, maar contact met anderen met een burnout is sowieso anders, omdat ze van zoveel dezelfde dingen last hebben. Dit forum helpt mij alleszins om me (met al m'n gekke burnoutdingen) toch 'normaal' te voelen.
Je concentratieproblemen bijvoorbeeld, ja, dat hoort er zeker bij. Ik kon bijvoorbeeld na een dikke twee maanden pas weer een boek lezen. Heel wat concentratieproblemen zijn bij mij al wel wat gemilderd, maar duiken wel nog vaak terug op bij de minste vorm van stress. Helemaal in het begin kreeg ik mails zelfs niet in het juiste mapje gestoken omdat ik na één muisklik al vergeten was waarover ze gingen, ik kon gesprekken tussen andere mensen, zeker als het er meer dan twee waren, amper volgen (voelde bijna alsof ze een andere taal spraken), en zelf een zinnig gesprek voeren vergde heel veel moeite. Me herinneren of iets gisteren of eergisteren gebeurd was, was niet evident, en hoe vaak ik dingen in de verkeerde kast heb gestopt, daar durf ik geen getal op plakken.
Ik ervaarde dat alles als heel erg freaky, omdat ik altijd zo sterk op mijn hersenen heb vertrouwd, maar ondertussen heb ik me neergelegd bij de tijdelijke lobotomie, en kan ik er al om lachen als blijkt dat ik weer maar eens naar de parkeerautomaat sta te staren zonder dat ik besef dat ik ook nog op een knop moet drukken. Ohja, en gisteren ben ik met twee verschillende slippers de deur uit gegaan
Gooi hier gerust alle dingen waarvan je je afvraagt of ze wel normaal zijn hier in de groep. Kans is groot dat we van veel dingen bevestigen dat ze erbij horen!
Je concentratieproblemen bijvoorbeeld, ja, dat hoort er zeker bij. Ik kon bijvoorbeeld na een dikke twee maanden pas weer een boek lezen. Heel wat concentratieproblemen zijn bij mij al wel wat gemilderd, maar duiken wel nog vaak terug op bij de minste vorm van stress. Helemaal in het begin kreeg ik mails zelfs niet in het juiste mapje gestoken omdat ik na één muisklik al vergeten was waarover ze gingen, ik kon gesprekken tussen andere mensen, zeker als het er meer dan twee waren, amper volgen (voelde bijna alsof ze een andere taal spraken), en zelf een zinnig gesprek voeren vergde heel veel moeite. Me herinneren of iets gisteren of eergisteren gebeurd was, was niet evident, en hoe vaak ik dingen in de verkeerde kast heb gestopt, daar durf ik geen getal op plakken.
Ik ervaarde dat alles als heel erg freaky, omdat ik altijd zo sterk op mijn hersenen heb vertrouwd, maar ondertussen heb ik me neergelegd bij de tijdelijke lobotomie, en kan ik er al om lachen als blijkt dat ik weer maar eens naar de parkeerautomaat sta te staren zonder dat ik besef dat ik ook nog op een knop moet drukken. Ohja, en gisteren ben ik met twee verschillende slippers de deur uit gegaan
Gooi hier gerust alle dingen waarvan je je afvraagt of ze wel normaal zijn hier in de groep. Kans is groot dat we van veel dingen bevestigen dat ze erbij horen!
vrijdag 10 juli 2015 om 01:07
Wow, zo erg heb ik het niet! Niet lullig bedoeld verder, haha. Maar fijn om te horen dat deze rare gewaarwording toch normaal is op dit moment voor mij hoort hieraan gekoppeld ook heel sterk het niet kunnen uitleggen van dingen. Soms zeg ik iets, snapt mijn moeder dit niet, maar kan ik vervolgens niet gedetailleerder uitleggen wat ik precies bedoel. Een "laat dan maar" is snel gemaakt, waarna ik me weer klote voel omdat het me niet lukt te formuleren wat in mijn hoofd zo helder is. En voor de duidelijkheid: het niet "kunnen" is meer een 'het niet op kunnen brengen'. De moeite is veel te groot om het uit te leggen, nog groter dan de frustratie daarna...
Soms zoek ik ook gewoon naar woorden, en lijkt het alsof mijn hoofd ook die even kwijt is. Ik vind het vooral een eng gevoel, omdat het echt voelt alsof je licht dementeert ofzo. Maar dát zal allemaal wel meevallen
Ik merk dat ik nu heel veel bevestiging zoek, haha. Daarbij weet ik echt niets van jullie of verhalen waar ik zomaar even tussendoor kom, dus bij dezen mijn excuses daarvoor.
Ik ben er al achter dat prikkelbaarheid, agressiviteit (die ik overigens niet uit, maar mij bloed kookt op zo'n moment) en frustratie dingen zijn waar veel mensen last van hebben. Ik dus ook. Ik vraag me af hoe jullie hiermee dealden. Is het een kwestie van even doorbijten, het lost zichzelf wel op, of zijn er echt dingen die werken. Ik wíl niet iedere keer uitvallen tegen mijn broertje als hij (in mijn ogen) irritant is, en ik wíl niet uitvallen, schreeuwen en janken als mijn pa (voor mijn gevoel) te lang doorgaat over iets wat ik niet opgeruimd heb, maar het gebeurt toch.. dit is ook echt een enorme frustratie. Mijn ouders gaan op dit moment namelijk echt heel goed om met de situatie, of althans, mijn gevoel zegt dat. Ik krijg de ruimte om boos te zijn en in een huilbui van me omdat ik boos was op vaders komt hij me bijvoorbeeld troosten, en zegt daarbij dat het niet uitmaakt. Dat het erbij hoort. Maar nog altijd voel ik me schuldig...
Verder heeft mijn omgeving erg veel begrip voor de situatie, en woon ik momenteel even bij mijn ouders (in plaats van op kamers), waar ik veel ruimte krijg om te doen wat ik wil, waar ik me fijn bij voel. Ik merk dat dat me helpt, maar als ze één keer weer iets teveel vragen (en dat hangt puur van het moment af, en kan iets kleins zijn als even mijn schaaltje afwassen en in de vaatwasser zetten), dan ontplof ik weer en ben ik weer terug bij af, voor mijn gevoel. Ik heb een beetje het gevoel dat het enige wat echt werkt, leven zonder vragen is. Als in, het is ontzettend fijn om bij mijn ouders te zijn, maar ze moeten niets aan/van me vragen. Zo werkt het alleen natuurlijk niet
Goed, ik raaskal een beetje en weet niet zo goed wat ik nu met dit bericht wil, maar ik denk dat het vooral is dat ik even een hoop van me af kan schrijven. En ik herken me in de eerste paar pagina's, en merk nu al dat het idee van deze informatie delen met mensen die me begrijpen erg belangrijk voor me is. Liefde van je omgeving is heel belangrijk, het stukje herkenning maakt het allemaal net iets fijner.
Soms zoek ik ook gewoon naar woorden, en lijkt het alsof mijn hoofd ook die even kwijt is. Ik vind het vooral een eng gevoel, omdat het echt voelt alsof je licht dementeert ofzo. Maar dát zal allemaal wel meevallen
Ik merk dat ik nu heel veel bevestiging zoek, haha. Daarbij weet ik echt niets van jullie of verhalen waar ik zomaar even tussendoor kom, dus bij dezen mijn excuses daarvoor.
Ik ben er al achter dat prikkelbaarheid, agressiviteit (die ik overigens niet uit, maar mij bloed kookt op zo'n moment) en frustratie dingen zijn waar veel mensen last van hebben. Ik dus ook. Ik vraag me af hoe jullie hiermee dealden. Is het een kwestie van even doorbijten, het lost zichzelf wel op, of zijn er echt dingen die werken. Ik wíl niet iedere keer uitvallen tegen mijn broertje als hij (in mijn ogen) irritant is, en ik wíl niet uitvallen, schreeuwen en janken als mijn pa (voor mijn gevoel) te lang doorgaat over iets wat ik niet opgeruimd heb, maar het gebeurt toch.. dit is ook echt een enorme frustratie. Mijn ouders gaan op dit moment namelijk echt heel goed om met de situatie, of althans, mijn gevoel zegt dat. Ik krijg de ruimte om boos te zijn en in een huilbui van me omdat ik boos was op vaders komt hij me bijvoorbeeld troosten, en zegt daarbij dat het niet uitmaakt. Dat het erbij hoort. Maar nog altijd voel ik me schuldig...
Verder heeft mijn omgeving erg veel begrip voor de situatie, en woon ik momenteel even bij mijn ouders (in plaats van op kamers), waar ik veel ruimte krijg om te doen wat ik wil, waar ik me fijn bij voel. Ik merk dat dat me helpt, maar als ze één keer weer iets teveel vragen (en dat hangt puur van het moment af, en kan iets kleins zijn als even mijn schaaltje afwassen en in de vaatwasser zetten), dan ontplof ik weer en ben ik weer terug bij af, voor mijn gevoel. Ik heb een beetje het gevoel dat het enige wat echt werkt, leven zonder vragen is. Als in, het is ontzettend fijn om bij mijn ouders te zijn, maar ze moeten niets aan/van me vragen. Zo werkt het alleen natuurlijk niet
Goed, ik raaskal een beetje en weet niet zo goed wat ik nu met dit bericht wil, maar ik denk dat het vooral is dat ik even een hoop van me af kan schrijven. En ik herken me in de eerste paar pagina's, en merk nu al dat het idee van deze informatie delen met mensen die me begrijpen erg belangrijk voor me is. Liefde van je omgeving is heel belangrijk, het stukje herkenning maakt het allemaal net iets fijner.
Live and let live.
vrijdag 10 juli 2015 om 20:33
Hai Humbug, welkom hier, en ook bij mij een boel herkenning in wat je schrijft.
Mijn hersens laten me ook behoorlijk in de steek af en toe, ik kan er nu om lachen meestal omdat ik ze ook langzaam zie herstellen. Het 'laat dan maar' als je er niet uitkomt is ook zeer herkenbaar.
Fijn dat je zo een goede band met je ouders hebt en bij ze terecht kan. Ook heel fijn dat je de ruimte krijgt voor je frustratie en boosheid. Weet je waarop je eigenlijk zo boos bent? Is het de onmacht van de situatie waar je in beland bent? Kun je soms ook een beetje accepteren dat het nu even is zoals het is?
Je raaskalt in mijn ogen helemaal niet hoor en het opschrijven kan soms echt goede inzichten geven en op z'n minst lucht het op.
@Bloem: ik las net dat er niet gevlogen kan worden vanaf Bali door een vulkaan uitbarsting, ik hoop dat je nog op een fijn plekje zit en niet ergens opgepropt in een luchthaven hotel...maar misschien is het morgen allemaal weer ok. Succes ermee in elk geval.
Hier gaat het stukken beter geloof ik, maar daardoor valt het me extra zwaar als ik een dag helemaal niets, maar dan ook niets, voor elkaar krijg. De tranen zitten dan meteen heel hoog. Ik moet mezelf er echt aan herinneren dat ik aan het herstellen ben en de lat niet meteen eindeloos hoog leggen.
Ik ben per ongeluk, na twee weken, toch weer een beetje aan het roken .
Mijn hersens laten me ook behoorlijk in de steek af en toe, ik kan er nu om lachen meestal omdat ik ze ook langzaam zie herstellen. Het 'laat dan maar' als je er niet uitkomt is ook zeer herkenbaar.
Fijn dat je zo een goede band met je ouders hebt en bij ze terecht kan. Ook heel fijn dat je de ruimte krijgt voor je frustratie en boosheid. Weet je waarop je eigenlijk zo boos bent? Is het de onmacht van de situatie waar je in beland bent? Kun je soms ook een beetje accepteren dat het nu even is zoals het is?
Je raaskalt in mijn ogen helemaal niet hoor en het opschrijven kan soms echt goede inzichten geven en op z'n minst lucht het op.
@Bloem: ik las net dat er niet gevlogen kan worden vanaf Bali door een vulkaan uitbarsting, ik hoop dat je nog op een fijn plekje zit en niet ergens opgepropt in een luchthaven hotel...maar misschien is het morgen allemaal weer ok. Succes ermee in elk geval.
Hier gaat het stukken beter geloof ik, maar daardoor valt het me extra zwaar als ik een dag helemaal niets, maar dan ook niets, voor elkaar krijg. De tranen zitten dan meteen heel hoog. Ik moet mezelf er echt aan herinneren dat ik aan het herstellen ben en de lat niet meteen eindeloos hoog leggen.
Ik ben per ongeluk, na twee weken, toch weer een beetje aan het roken .
vrijdag 10 juli 2015 om 20:38
@Naoko: hoop dat het een beetje gaat ondanks je katapult-beweging. Slaap is wel echt een van de cruciale ingrediënten om enigszins te functioneren he? Hoop dat je het even rustig aan kunt doen nu om weer bij te komen. En voor mij zijn de voorbeelden die je noemt van vaagheid en hersenloosheid totaal herkenbaar. Vooral de parkeerautomaat moest ik om lachen!
zaterdag 11 juli 2015 om 00:00
Bedankt voor je reactie, Beel.quote: BeelWeet je waarop je eigenlijk zo boos bent? Is het de onmacht van de situatie waar je in beland bent? Kun je soms ook een beetje accepteren dat het nu even is zoals het is?
Ik heb zelf het idee dat het inderdaad de onmacht is. Ik vind het ontzettend frustrerend om op het punt te zitten waarop ik nu zit. Ik ben dit topic aan het doorlezen en heb hier al een paar keer gelezen dat acceptatie een grote stap is, maar dat vind ik lastig. Ik vind het vooral nog heel kut en frustrerend, maar kan me er wel af en toe bij neerleggen dat het nu even zo is. Dat ik niet kan gaan doen vandaag wat ik gisteren had bedacht. Soit. Misschien is dat een eerste stap naar acceptatie? ik denk dat deze momenten stukje bij beetje langer zullen duren tot er sprake is van acceptatie, of zo.
Vandaag was een kutdag. Positief: ben tegen mijn zin met de papa gaan fietsen. Negatief: na 30 km brak ik en heb ik een uur jankend op de fiets gezeten terwijl ik niet meer kon. Moeders me met de auto opgepikt (de schat. Ik ben 22, maar blijf een klein kind zo :p). Thuis wat gegeten en meteen gaan slapen. Ik was op.
Positief 2.0: ik wijd dit aan "te snel willen". Heb de afgelopen dagen redelijk veel gedaan en het pakt me nu terug, lijkt het wel. Dus ja, een kutdag, maar met een leermomentje.
Overigens ga ik over twee weken voor een maand naar de Filipijnen met een goede vriend van me. We gaan daar rondreizen, wat vrij hectisch is/kan zijn natuurlijk. Hij weet hoe ik er op dit moment aan toe ben, en vroeg me dan ook of ik nog steeds wilde gaan. Ik heb er heel veel zin in, maar ben ook wel 'bang' dat het daar misgaat ofzo. Bang om de veilige thuishaven te verlaten. Waar ik nu steeds de veiligheid op kan zoeken als ik een kutmoment heb, kan dat dan natuurlijk niet. Dat is de enige twijfel die ik heb. Verder heb ik vooral heel veel zin om al het gedoe hier even een maand achter me te laten en een maand in volledige vrijheid te leven. Hebben jullie nog tips 'n tricks? Of denken jullie dat het sowieso een slecht plan is?
En hoelang zijn jullie al zo'n beetje aan het herstellen, als ik vragen mag?
Ik heb zelf het idee dat het inderdaad de onmacht is. Ik vind het ontzettend frustrerend om op het punt te zitten waarop ik nu zit. Ik ben dit topic aan het doorlezen en heb hier al een paar keer gelezen dat acceptatie een grote stap is, maar dat vind ik lastig. Ik vind het vooral nog heel kut en frustrerend, maar kan me er wel af en toe bij neerleggen dat het nu even zo is. Dat ik niet kan gaan doen vandaag wat ik gisteren had bedacht. Soit. Misschien is dat een eerste stap naar acceptatie? ik denk dat deze momenten stukje bij beetje langer zullen duren tot er sprake is van acceptatie, of zo.
Vandaag was een kutdag. Positief: ben tegen mijn zin met de papa gaan fietsen. Negatief: na 30 km brak ik en heb ik een uur jankend op de fiets gezeten terwijl ik niet meer kon. Moeders me met de auto opgepikt (de schat. Ik ben 22, maar blijf een klein kind zo :p). Thuis wat gegeten en meteen gaan slapen. Ik was op.
Positief 2.0: ik wijd dit aan "te snel willen". Heb de afgelopen dagen redelijk veel gedaan en het pakt me nu terug, lijkt het wel. Dus ja, een kutdag, maar met een leermomentje.
Overigens ga ik over twee weken voor een maand naar de Filipijnen met een goede vriend van me. We gaan daar rondreizen, wat vrij hectisch is/kan zijn natuurlijk. Hij weet hoe ik er op dit moment aan toe ben, en vroeg me dan ook of ik nog steeds wilde gaan. Ik heb er heel veel zin in, maar ben ook wel 'bang' dat het daar misgaat ofzo. Bang om de veilige thuishaven te verlaten. Waar ik nu steeds de veiligheid op kan zoeken als ik een kutmoment heb, kan dat dan natuurlijk niet. Dat is de enige twijfel die ik heb. Verder heb ik vooral heel veel zin om al het gedoe hier even een maand achter me te laten en een maand in volledige vrijheid te leven. Hebben jullie nog tips 'n tricks? Of denken jullie dat het sowieso een slecht plan is?
En hoelang zijn jullie al zo'n beetje aan het herstellen, als ik vragen mag?
Live and let live.
zaterdag 11 juli 2015 om 08:10
Welkom Humbug! Je verhaal is heel herkenbaar. Fijn dat je steun van familie en vrienden hebt, heel belangrijk. Probeer ook een open verhaal naar hen te houden, heb zelf gemerkt dat mijn vrienden daar veel behoefte aan hebben (anders krijg je makkelijk het verhaal van, het is nu toch beter? Heel goed bedoeld, maar het was bij mij toen een goed moment en nog niet volledige beterschap). Maak je geen zorgen over veel vergeten en weinig/geen concentratie. Dat is typisch BO. Het heeft maanden geduurd voor ik weer een boek kon lezen of een serie echt kon volgen. Cortisol is de boosdoener en als je cortisol niveau weer in balans is (door rust en ontspanning te zoeken), komt je concentratie weer terug. Zelf heb ik veel frustratie in het begin van mijn BO gekend (je wilt veel en kunt niets), toen ik mij 'neerlegde' bij de BO, kwamen bij mij de tranen. Het is toch een heel emotioneel proces, dat zijn tijd nodig heeft. Ga je naar een psycholoog? Of krijg je andere hulp?
Ik vind het knap dat je nog zoveel kunt fietsen. Misschien wel belangrijk om je grenzen hierin aan te voelen? Helemaal in het begin van mijn BO kreeg ik van mijn therapeut het advies om 15 min iets te doen en dan een uur rust. En dan vooral dingen doen waar je blij van wordt en liefst energie van krijgt. Hierdoor kon ik makkelijker terug balans vinden en langzaam aan opbouwen energie, concentratie etc. Zeg zeker niet dat je hetzelfde advies moet volgen, het is bedoeld als voorbeeld, misschien heb je er iets aan?
@Beel: Oei dat roken is toch een moeilijke. Maar eigenlijk hoor ik van alle rokers dat het pittig is om te stoppen, dus dat het je nu al zo goed lukt, tijdens je BO, vind ik heel knap van je! Hoe gaat het verder? Weer een level up? En je moestuin? Aan het oogsten? Hier vooral heel veel radijsjes (oeps, iets teveel van gezaaid )
@Bloem: Ben heel benieuwd naar je verhalen over Bali. Wauw op een koffieplantage verbleven, echt tussen de locals?
@Naoko: vervelend dat je zo'n terugslag had. Gelukkig is de rust nu weer gekeerd. Herken het wel, dat je huis je veilige haven is. Haha verhaal van de parkeermeter, grappig en zou me zo ook overkomen zijn.
Fijn weekend allemaal! xxx
Ik vind het knap dat je nog zoveel kunt fietsen. Misschien wel belangrijk om je grenzen hierin aan te voelen? Helemaal in het begin van mijn BO kreeg ik van mijn therapeut het advies om 15 min iets te doen en dan een uur rust. En dan vooral dingen doen waar je blij van wordt en liefst energie van krijgt. Hierdoor kon ik makkelijker terug balans vinden en langzaam aan opbouwen energie, concentratie etc. Zeg zeker niet dat je hetzelfde advies moet volgen, het is bedoeld als voorbeeld, misschien heb je er iets aan?
@Beel: Oei dat roken is toch een moeilijke. Maar eigenlijk hoor ik van alle rokers dat het pittig is om te stoppen, dus dat het je nu al zo goed lukt, tijdens je BO, vind ik heel knap van je! Hoe gaat het verder? Weer een level up? En je moestuin? Aan het oogsten? Hier vooral heel veel radijsjes (oeps, iets teveel van gezaaid
)@Bloem: Ben heel benieuwd naar je verhalen over Bali. Wauw op een koffieplantage verbleven, echt tussen de locals?
@Naoko: vervelend dat je zo'n terugslag had. Gelukkig is de rust nu weer gekeerd. Herken het wel, dat je huis je veilige haven is. Haha verhaal van de parkeermeter, grappig en zou me zo ook overkomen zijn.
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 12 juli 2015 om 13:04
Welkom Humbug! Helaas zegt leeftijd tegenwoordig niet zoveel meer over t krijgen van een burn-out he.. Al denken enkele huisartsen of ggz'ers nog steeds anders over. Dus hopelijk tref je de fijne mensen om je te helpen! Naast t forum wat ons allemaal steunt, zou ik wel hulp zoeken in deze fase van je leven in de vorm die bij past. Bij ons is dat soms verschillend volgens mij, de ene gaat naar de POH/huisarts ter ondersteuning, de ander psycholoog/ psychiater hoek, of haptotherapie enz. Of beiden... Je belandt niet voor niks in een burn-out.. En dat komt vaak ook natuurlijk door opeenstapeling van gebeurtenissen, maar de manier waarop iemand daarmee omgaat is waarom je wel of niet teveel last krijgt van de stress... En dat hoef je niet alleen uit te zoeken, hoe spannend hulp zoeken ook is. Succes!
Ik zit even weer aan m'n tax... Pff... Erg moe. Vrijdag hele dag opgepast op m'n 8mnd oude neefje en 2,5jr oude nichtje, samen met m'n vriend (alleen had ik t niet gedaan). Ging heel relaxt en was leuk, maar bij thuiskomst savonds was ik ook echt wel moe. En gister de emotionele maar mooie crematie gehad, van die vader van m'n vriendin... Ruim 200mensen, mooie muziek , mooie toespraken maar ook erg emotioneel.. Dus ook daarna weer erg moe. Allemaal niet gek, maar moet echt even bijkomen. Eigenlijk straks nog verjaardag van m'n schoonvader, maar zie straks wel of ik mee ga of even pas op de plaats neem.
T was me het weekje wel dus. Maar het feit dat ik het allemaal wel aankon, en de drukke werkweek ervoorafgaand, is wel fijn. volg weekend maar even geen plannen, behalve die vriendin een knuffel brengen als ze dat ook wil..
Hoe was jullie weekend?
Oh, Humbug, je vroeg nog wat wij zouden adviseren qua je reisplannen... Ik zou zeggen, volg je echte eigen gevoel.. Ik heb destijds mijn Afrika rondreis die na 2mnd ongeveer was vanaf dat ik ziekgemeld was, uiteindelijk gecanceld, zag er teveel tegenop... En wilde er optimaal van kunnen genieten; en dat was toen niet haalbaar. Maar jij schrijft dat je zelfs nog 30km bent gaan fietsen onlangs, dus je conditie en fitheid is misschien nog wat beter hopelijk:-). Ik was daar echt niet toe in staat... Was al blij als ik 50m had gelopen naar de bakker en terug in t begin. Dus wie weet doet die reis jou juist wel goed!! Volg je eigen gevoel... Maar verwacht vooral niet teveel van jezelf daar, dan krijg je teleurstelling en dat kost energie. Dus lekker open erin gaan en niet teveel vooraf willen maar daar ook gewoon lekker zien waar je zin in hebt! Maar zo zou vakantie eigenlijk altijd moeten zijn
Ik zit even weer aan m'n tax... Pff... Erg moe. Vrijdag hele dag opgepast op m'n 8mnd oude neefje en 2,5jr oude nichtje, samen met m'n vriend (alleen had ik t niet gedaan). Ging heel relaxt en was leuk, maar bij thuiskomst savonds was ik ook echt wel moe. En gister de emotionele maar mooie crematie gehad, van die vader van m'n vriendin... Ruim 200mensen, mooie muziek , mooie toespraken maar ook erg emotioneel.. Dus ook daarna weer erg moe. Allemaal niet gek, maar moet echt even bijkomen. Eigenlijk straks nog verjaardag van m'n schoonvader, maar zie straks wel of ik mee ga of even pas op de plaats neem.
T was me het weekje wel dus. Maar het feit dat ik het allemaal wel aankon, en de drukke werkweek ervoorafgaand, is wel fijn. volg weekend maar even geen plannen, behalve die vriendin een knuffel brengen als ze dat ook wil..
Hoe was jullie weekend?
Oh, Humbug, je vroeg nog wat wij zouden adviseren qua je reisplannen... Ik zou zeggen, volg je echte eigen gevoel.. Ik heb destijds mijn Afrika rondreis die na 2mnd ongeveer was vanaf dat ik ziekgemeld was, uiteindelijk gecanceld, zag er teveel tegenop... En wilde er optimaal van kunnen genieten; en dat was toen niet haalbaar. Maar jij schrijft dat je zelfs nog 30km bent gaan fietsen onlangs, dus je conditie en fitheid is misschien nog wat beter hopelijk:-). Ik was daar echt niet toe in staat... Was al blij als ik 50m had gelopen naar de bakker en terug in t begin. Dus wie weet doet die reis jou juist wel goed!! Volg je eigen gevoel... Maar verwacht vooral niet teveel van jezelf daar, dan krijg je teleurstelling en dat kost energie. Dus lekker open erin gaan en niet teveel vooraf willen maar daar ook gewoon lekker zien waar je zin in hebt! Maar zo zou vakantie eigenlijk altijd moeten zijn
zondag 12 juli 2015 om 13:20
Hallo allemaal hier weer in het Hollandse/Vlaamse!
Ben weer thuis! En dat is een klein wonder want inmiddels is de vluchthaven op Bali alweer gesloten door de aswolk, alleen de vluchten van gistermiddag en avond zijn doorgegaan, met laaange vertraging weliswaar.
Nu supergaar met jetlag + slaapdeprivatie + verkoudheid van het te lang op de grond in de airco van het vliegveld zitten + oren dicht van het vliegen & snot + burnout natuurlijk... Pittig
Ik vertel later nog over al mijn avonturen maar nu eerst:
@welkom Humbug! Vervelend zeg dat je ook in het schuitje zit! Nu ik zelf net een avontuurlijke reis erop heb zitten in Bali en Lombok met burnout kan ik je wel wat tips meegeven. Ik ben eerder ook al op vakantie geweest, maar gewoon lekker met huurauto, 1 locatie, in rustige omgeving, en dat is wel makkelijker dan backpackend. Om het behapbaar te houden zou ik in ieder geval zorgen dat je op je eerste locatie echt ff een poosje zit om te acclimatiseren, liefst op een lekker rustige plek, bij het strand ofzo of in de natuur, 5 dagen tot een week bijvoorbeeld. Ik neem immers aan dat je wel wat rond wil trekken. Er is wat voor te zeggen om alles vantevoren te plannen, want ad hoc geregel met een burnout is echt een crime. Aan de andere kant is het ook erg fijn om je opties open te houden, zodat, als je je niet fijn voelt, ook niet per se hoeft te reizen. Ik heb voor het 1e gekozen (en ter plaatse nog wel wat omgegooid trouwens maar dat kostte wel wat). Ik vond het best pittig om afhankelijk te zijn van OV en taxi's en boten en niet zelf een auto te hebben, dat kostte wel energie. Soms was ik echt ff doodop ervan en moest vriendlief me als een soort mak lammetje meevoeren, beslissingen nemen of logistiek plannen was op die momenten echt niet aan mij besteed. Dus blind kunnen vertrouwen op je vriend is wel een pre.
Wat ik ook heb gedaan, is een paar kalmeringspillen meenemen. Die gebruik ik nooit maar had ik in het begin van mijn BO eens gekregen, en ik dacht, ik neem ze mee, als het echt misgaat gooi ik er een pil in en laat ik me linea recta terugvliegen.
Dat is natuurlijk niet iets waar ik jou over kan adviseren maar iets tussen jou en je huisarts, maar voor mij voelde dat wel fijn. Niet gebruikt trouwens hoor. Bachbloesemspray kan ook een idee zijn (van drogist ofzo).
En verder: grote steden misschien wat mijden maar heerlijk vertoeven op rustige plekjes, dan wordt het vast een succes! MIsschien wel even goed overleggen met die vriend of jullie verwachtingen op elkaar aansluiten, want ik kan me voorstellen dat je niet steeds zin en energie hebt voor heel veel activiteiten. Zou niet leuk zijn als dat teleurstelling geeft of dat je je gedwongen voelt om over je grenzen te gaan.
@Naoko, ik heb 'een bijna volmaakte vriendschap' gelezen, prachtig maar zo schrijnend droef! Ik heb aan je gedacht in de rijstvelden, door dat boek te lezen voelde je heel dichtbij, ofzo. Ik zag je zo zitten in je tuinstoel met dat boek in Belgie, en mezelf met dat boek in Bali, ik moest er wel een traantje om wegpinken.
@Beel! Oei, toch een sigaret dus.... Maar gelukkig ook een positieve noot!. Ik vroeg me af: hoe doe jij dat, als je een off day hebt en je wel gewoon moet werken? Want ik heb me zo dus begin juni echt in een onwijze terugval geforceerd, kan me op 2 dagen overvragen me blijkbaar meteen maanden terugzetten in mijn herstel.
@Inge en Vienna, wat fijn dat het nog steeds zo lekker gaat allemaal! Hier hou ik het ff bij want ik moet nodig ff gaan liggen met een Netflixje. Het is al Bali bedtijd... maar hier pas 13:17, snert!
Ben weer thuis! En dat is een klein wonder want inmiddels is de vluchthaven op Bali alweer gesloten door de aswolk, alleen de vluchten van gistermiddag en avond zijn doorgegaan, met laaange vertraging weliswaar.
Nu supergaar met jetlag + slaapdeprivatie + verkoudheid van het te lang op de grond in de airco van het vliegveld zitten + oren dicht van het vliegen & snot + burnout natuurlijk... Pittig
Ik vertel later nog over al mijn avonturen maar nu eerst:
@welkom Humbug! Vervelend zeg dat je ook in het schuitje zit! Nu ik zelf net een avontuurlijke reis erop heb zitten in Bali en Lombok met burnout kan ik je wel wat tips meegeven. Ik ben eerder ook al op vakantie geweest, maar gewoon lekker met huurauto, 1 locatie, in rustige omgeving, en dat is wel makkelijker dan backpackend. Om het behapbaar te houden zou ik in ieder geval zorgen dat je op je eerste locatie echt ff een poosje zit om te acclimatiseren, liefst op een lekker rustige plek, bij het strand ofzo of in de natuur, 5 dagen tot een week bijvoorbeeld. Ik neem immers aan dat je wel wat rond wil trekken. Er is wat voor te zeggen om alles vantevoren te plannen, want ad hoc geregel met een burnout is echt een crime. Aan de andere kant is het ook erg fijn om je opties open te houden, zodat, als je je niet fijn voelt, ook niet per se hoeft te reizen. Ik heb voor het 1e gekozen (en ter plaatse nog wel wat omgegooid trouwens maar dat kostte wel wat). Ik vond het best pittig om afhankelijk te zijn van OV en taxi's en boten en niet zelf een auto te hebben, dat kostte wel energie. Soms was ik echt ff doodop ervan en moest vriendlief me als een soort mak lammetje meevoeren, beslissingen nemen of logistiek plannen was op die momenten echt niet aan mij besteed. Dus blind kunnen vertrouwen op je vriend is wel een pre.
Wat ik ook heb gedaan, is een paar kalmeringspillen meenemen. Die gebruik ik nooit maar had ik in het begin van mijn BO eens gekregen, en ik dacht, ik neem ze mee, als het echt misgaat gooi ik er een pil in en laat ik me linea recta terugvliegen.
Dat is natuurlijk niet iets waar ik jou over kan adviseren maar iets tussen jou en je huisarts, maar voor mij voelde dat wel fijn. Niet gebruikt trouwens hoor. Bachbloesemspray kan ook een idee zijn (van drogist ofzo).
En verder: grote steden misschien wat mijden maar heerlijk vertoeven op rustige plekjes, dan wordt het vast een succes! MIsschien wel even goed overleggen met die vriend of jullie verwachtingen op elkaar aansluiten, want ik kan me voorstellen dat je niet steeds zin en energie hebt voor heel veel activiteiten. Zou niet leuk zijn als dat teleurstelling geeft of dat je je gedwongen voelt om over je grenzen te gaan.
@Naoko, ik heb 'een bijna volmaakte vriendschap' gelezen, prachtig maar zo schrijnend droef! Ik heb aan je gedacht in de rijstvelden, door dat boek te lezen voelde je heel dichtbij, ofzo. Ik zag je zo zitten in je tuinstoel met dat boek in Belgie, en mezelf met dat boek in Bali, ik moest er wel een traantje om wegpinken.
@Beel! Oei, toch een sigaret dus.... Maar gelukkig ook een positieve noot!. Ik vroeg me af: hoe doe jij dat, als je een off day hebt en je wel gewoon moet werken? Want ik heb me zo dus begin juni echt in een onwijze terugval geforceerd, kan me op 2 dagen overvragen me blijkbaar meteen maanden terugzetten in mijn herstel.
@Inge en Vienna, wat fijn dat het nog steeds zo lekker gaat allemaal! Hier hou ik het ff bij want ik moet nodig ff gaan liggen met een Netflixje. Het is al Bali bedtijd... maar hier pas 13:17, snert!
zondag 12 juli 2015 om 13:23
oh Inge, gecrosspost, nog even extra knuf voor jou, geniet lekker van een rustig avondje, pittig allemaal inderdaad! xx
en nu ik hier toch weer ben... Misschien zijn er hier meer meiden van rond de 30 met burnout hier die lijdzaam de vruchtbare jaren weg zien tikken op de biologische klok... maar echt geen puf hebben om een kind te gaan zitten opvoeden momenteel.
Goed nieuws! Interessant stuk, ik vond het wel een opsteker
http://www.theatlantic.co ... it-to-have-a-baby/309374/
en nu ik hier toch weer ben... Misschien zijn er hier meer meiden van rond de 30 met burnout hier die lijdzaam de vruchtbare jaren weg zien tikken op de biologische klok... maar echt geen puf hebben om een kind te gaan zitten opvoeden momenteel.
Goed nieuws! Interessant stuk, ik vond het wel een opsteker
http://www.theatlantic.co ... it-to-have-a-baby/309374/
zondag 12 juli 2015 om 15:35
Humbug, het klinkt inderdaad alsof je nog maar net aan het beseffen bent dat je een burnout hebt (wat logisch is hoor). In het begin is het echt wel leren wat dat voor je betekent, wat je wel en niet kan. Kan me daarom goed voorstellen dat je je wat vragen stelt bij de reis. Of dat lukt of een goed idee is, kunnen wij moeilijk inschatten natuurlijk, maar zoals Inge al zei: luister vooral goed naar jezelf. Hoe voelt het voor jou als je niet nadenkt over verwachtingen van anderen en praktische implicaties? Sowieso, als je gaat, denk ik dat de tips van Bloem heel erg goed zijn.
Je vroeg nog hoe lang wij al aan het herstellen zijn: ik nu drieënhalve maand, en ben nog minstens tot 1 september thuis.
Inge, klinkt inderdaad als een behoorlijke reeks vermoeiende dingen, logisch dat je wat moet bekomen, maar fijn dat het je wel allemaal afgegaan is. Toch gek dat emotionele dingen zoveel vermoeiender zijn hè.
Bloem, welkom terug! Ik werd helemaal emotioneel van je post over 'een bijna volmaakte vriendschap'...
Vandaag best wel moe, maar tegelijk zoooo veel zin om vanalles in en rond huis te doen, kan amper blijven stilzitten... Ik doe dan maar wat maar probeer het telkens kort te houden en erna langer te gaan zitten dan dat ik bezig geweest ben. Moeilijk, mezelf in toom houden. M'n vriend merkte eergisteren ook al op dat ik volgens hem toch wat te veel aan het doen ben. Ik voelde het deze keer wel aankomen, dat er enkele vermoeide dagen zouden volgen.
Voelen jullie dat eigenlijk aankomen, of overvalt het jullie? Voor mij was het een beetje nieuw, dat ik het wat kon voorspellen.
Je vroeg nog hoe lang wij al aan het herstellen zijn: ik nu drieënhalve maand, en ben nog minstens tot 1 september thuis.
Inge, klinkt inderdaad als een behoorlijke reeks vermoeiende dingen, logisch dat je wat moet bekomen, maar fijn dat het je wel allemaal afgegaan is. Toch gek dat emotionele dingen zoveel vermoeiender zijn hè.
Bloem, welkom terug! Ik werd helemaal emotioneel van je post over 'een bijna volmaakte vriendschap'...
Vandaag best wel moe, maar tegelijk zoooo veel zin om vanalles in en rond huis te doen, kan amper blijven stilzitten... Ik doe dan maar wat maar probeer het telkens kort te houden en erna langer te gaan zitten dan dat ik bezig geweest ben. Moeilijk, mezelf in toom houden. M'n vriend merkte eergisteren ook al op dat ik volgens hem toch wat te veel aan het doen ben. Ik voelde het deze keer wel aankomen, dat er enkele vermoeide dagen zouden volgen.
Voelen jullie dat eigenlijk aankomen, of overvalt het jullie? Voor mij was het een beetje nieuw, dat ik het wat kon voorspellen.
maandag 13 juli 2015 om 08:13
Nou, ben weer een klein beetje geland... Ik ga even los nu, na jullie zo´n tijd te hebben gemist. Bali en Lombok waren prachtig, op enorm mooie plekjes gezeten in the middle of nowhere: op de rijstvelden, op een heuvel kijkend op zee, op de vulkaan, aan een bounty strand en bij een Balinese familie op een koffieplantage. De mensen waren superlief en relaxed. Vriend kreeg het meteen in zijn hoofd om een bedrijfje te beginnen in Indonesie en daarheen te verhuizen... Zou leuk zijn, maar we hebben wel vaker dat soort ideeën en toch zitten we nog steeds hier Maar misschien, ooit!
Het was wel echt een invalide vakantie van mijn kant... Wandelen ging niet zo goed dus heb dat idee laten varen en veel gedaan met scootertjes of taxi, ook prima toch! Week 1 echt weinig gedaan maar week 2 en 3 vrijwel elke dag toch wel een uitstapje. Maar het steeds uitleggen aan de gids of host dat ik niet zolang kan / niet te ver kan wandelen, was wel een beetje irritant. Dat zei vriend dan voornamelijk en vaak. Wel fijn, want zelf vind ik het vrij suf om dat steeds te zeggen, wat wel een leerpuntje is, en niet dat ik me schaamde ofzo, maar nou ja, het is wel een beetje irritant om zo de invalide te zijn. Thuis heb ik zelden het idee dat ik dat hoef uit te leggen: ik kies gewoon activiteiten die passen bij de energie van de dag en maak me niet afhankelijk van derden. Maar goed, wel super natuurlijk dat ik toch zoveel gedaan heb en mijn grenzen aardig heb kunnen bewaken daarbij. En het was ook wel een mooie meditatieve vakantie: lekker in een zitzak kijken naar de maan en sterren en de vogels of op het strand naar de zee... Heerlijk en ook echt wel healing!
Nu thuis... gisteren vond ik het wel lekker om zo thuis te luieren en te kneuteren maar hm, vandaag met dat grijze weer en vooral zo binnen tussen muren, toch wel even wennen weer! En snipverkouden is ook niet zo fijn.
@zee, ik heb de prachtigste zeeën gezien, was zo fijn om gewoon te staren naar de golven! Maar: hoe gaat het met jou nu, wat beter met wat koeler weer?
@stokstaartje, heb je nu al vakantie? En, aan het genieten?
@pussywillow, benieuwd hoe het met jou gaat!
@Humbug, ik ben trouwens vanaf september bezig met mijn BO. Maar precies een jaar geleden voor het eerst bij de bedrijfsarts geweest en halve dagen gaan werken, tot ik uiteindelijk echt instortte. Dus eigenlijk al een jaar soort van ziek... Dat is wel ff een moeilijke mijlpaal, een jaar al en nog niet beter. Waarbij het in de hersft echt superk*t ging, winter en lente best redelijk en zomer vooralsnog weer best wel shit... Qua energie dan, psychisch gaat het wel ok.
geloof dat ik de rest gisteren al heb gegroet, maar nog een extra knuf! Heb veel aan jullie gedacht!
Het was wel echt een invalide vakantie van mijn kant... Wandelen ging niet zo goed dus heb dat idee laten varen en veel gedaan met scootertjes of taxi, ook prima toch! Week 1 echt weinig gedaan maar week 2 en 3 vrijwel elke dag toch wel een uitstapje. Maar het steeds uitleggen aan de gids of host dat ik niet zolang kan / niet te ver kan wandelen, was wel een beetje irritant. Dat zei vriend dan voornamelijk en vaak. Wel fijn, want zelf vind ik het vrij suf om dat steeds te zeggen, wat wel een leerpuntje is, en niet dat ik me schaamde ofzo, maar nou ja, het is wel een beetje irritant om zo de invalide te zijn. Thuis heb ik zelden het idee dat ik dat hoef uit te leggen: ik kies gewoon activiteiten die passen bij de energie van de dag en maak me niet afhankelijk van derden. Maar goed, wel super natuurlijk dat ik toch zoveel gedaan heb en mijn grenzen aardig heb kunnen bewaken daarbij. En het was ook wel een mooie meditatieve vakantie: lekker in een zitzak kijken naar de maan en sterren en de vogels of op het strand naar de zee... Heerlijk en ook echt wel healing!
Nu thuis... gisteren vond ik het wel lekker om zo thuis te luieren en te kneuteren maar hm, vandaag met dat grijze weer en vooral zo binnen tussen muren, toch wel even wennen weer! En snipverkouden is ook niet zo fijn.
@zee, ik heb de prachtigste zeeën gezien, was zo fijn om gewoon te staren naar de golven! Maar: hoe gaat het met jou nu, wat beter met wat koeler weer?
@stokstaartje, heb je nu al vakantie? En, aan het genieten?
@pussywillow, benieuwd hoe het met jou gaat!
@Humbug, ik ben trouwens vanaf september bezig met mijn BO. Maar precies een jaar geleden voor het eerst bij de bedrijfsarts geweest en halve dagen gaan werken, tot ik uiteindelijk echt instortte. Dus eigenlijk al een jaar soort van ziek... Dat is wel ff een moeilijke mijlpaal, een jaar al en nog niet beter. Waarbij het in de hersft echt superk*t ging, winter en lente best redelijk en zomer vooralsnog weer best wel shit... Qua energie dan, psychisch gaat het wel ok.
geloof dat ik de rest gisteren al heb gegroet, maar nog een extra knuf! Heb veel aan jullie gedacht!
maandag 13 juli 2015 om 22:25
Klinkt goed Bloem!! Al met al een goede keuze geweest te gaan dus:-) sterkte nu met resetten thuis. Komt vast goed, de zon is ook hier weer in aantocht!
Zo, ik weer wat bijgetrokken van afgelopen weekend:-). Zowaar mede door een lekkere en best volle dag werken, helpt nu om weer in ritme te komen lijkt het! Wie had dat ooit gedacht haha
Humbug, is ben precies 2jr geleden 'ziek gemeld' en pas afgelopen maart weer 100% beter gemeld, waarbij ik wel van 4 nr 3 werkdagen ben gegaan na een tijd aanrommelen en terugvallen. En nog geen moment spijt van gehad! Mijn energie is nog niet waar ik ooit weer hoop te zijn, maar kan weer een hele hoop aan! En luister nog enorm goed naar m'n lichaam vind ik zelf, heb nog mn duidelijke grenzen als iets teveel wordt en handel daar ook echt nog wel naar! Plan niet alles meer vol, en zorg dat ik m'n slaap pak, omdat dat voor mij heel duidelijk een opbreker is en misschien wel blijft...
Zee, sterkte met je pittige tijd!
Knuffel voor allemaal!
Ik weet waar jullie allemaal staan ni, en hoop dat jullie vertrouwen putten... Dat t bij mij ook ruim 1,5jaar heel slecht tot slecht is gegaan en ik nu echt wel weer van t leven geniet en reserves heb kunnen opbouwen voor de zwaardere momenten! Ik sta er wel bewuster bij stil wat die momenten van je vragen en ren er niet meer ineens voorbij, denk ook dat dat een goede les is... Je lijf reageert zoals t reageert.. Niet aan voorbij gaan:-)
X
Zo, ik weer wat bijgetrokken van afgelopen weekend:-). Zowaar mede door een lekkere en best volle dag werken, helpt nu om weer in ritme te komen lijkt het! Wie had dat ooit gedacht haha
Humbug, is ben precies 2jr geleden 'ziek gemeld' en pas afgelopen maart weer 100% beter gemeld, waarbij ik wel van 4 nr 3 werkdagen ben gegaan na een tijd aanrommelen en terugvallen. En nog geen moment spijt van gehad! Mijn energie is nog niet waar ik ooit weer hoop te zijn, maar kan weer een hele hoop aan! En luister nog enorm goed naar m'n lichaam vind ik zelf, heb nog mn duidelijke grenzen als iets teveel wordt en handel daar ook echt nog wel naar! Plan niet alles meer vol, en zorg dat ik m'n slaap pak, omdat dat voor mij heel duidelijk een opbreker is en misschien wel blijft...
Zee, sterkte met je pittige tijd!
Knuffel voor allemaal!
Ik weet waar jullie allemaal staan ni, en hoop dat jullie vertrouwen putten... Dat t bij mij ook ruim 1,5jaar heel slecht tot slecht is gegaan en ik nu echt wel weer van t leven geniet en reserves heb kunnen opbouwen voor de zwaardere momenten! Ik sta er wel bewuster bij stil wat die momenten van je vragen en ren er niet meer ineens voorbij, denk ook dat dat een goede les is... Je lijf reageert zoals t reageert.. Niet aan voorbij gaan:-)
X
