Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 21 juli 2015 om 00:47
Wow, zoveel nieuwe reacties... Inderdaad leuk dat er nog zoveel meelezers zijn. Klein oproepje voor andere die ook meelezen maar niet mee schrijven: gooi je er gerust tussen hoor! (maar gewoon lezen mag natuurlijk ook).
Pussywillow, jup, ik heb al eens ‘jong en burnout’ gegoogled. Ik denk trouwens dat ik ondertussen zowat alles wat er op het hele internet over burnout te lezen valt, moet gelezen hebben. Zeker de eerste maand heb ik heel gretig elk beetje informatie opgeslorpt, omdat ik zou graag wou begrijpen wat er met me aan de hand was. Het was echt wel een beetje dwangmatig info zoeken
Vienna, je vroeg of ik al verschil merk qua energie door het beter slapen. Wel, ik weet het niet goed, het lijkt niet zo rechtlijnig interpreteerbaar te zijn, omdat de energie nog steeds evenzeer op en af gaat. Nog een tijdje goed blijven slapen en dan kan ik er misschien een logica in beginnen zien.
Fam, het valt mij ook op dat, ook al zeg je je dat je niet veel energie hebt, mensen nog niet helemaal kunnen vatten wat dat betekent. Nu ja, begrijpelijk, want voor m’n burnout had ik me dit soort alomtegenwoordige vermoeidheid ook echt niet kunnen voorstellen. En ja, wat voor anderen ‘rustig’ is, kan voor ons behoorlijk inspannend of te druk zijn, en het is soms frustrerend om ook die goedbedoelde ‘ikhourekeningmetjou’-voorstellen te moeten afwimpelen.
Little-bird, welkom, en laat je maar volledig gaan met spuien! Je verhaal is heel herkenbaar. Ik moest helemaal gniffelen om je codewoord banaan. Goed idee is dat eigenlijk wel, zoiets afspreken.
Een reset van wie je was, ook dat is heel herkenbaar. Alsof je in het begin van je burnout in stukjes op de grond ligt, en dan opnieuw de puzzel moet beginnen maken. Gelukkig hoef je niet al die oude stukjes te gebruiken, en mag je er ook wat nieuwe aan toevoegen.
Stokstaartje: het klinkt alleszins alsof je je heel bewust bent van hoe je je voelt en waar je op moet letten. Alsof je behoorlijk wat inzicht hebt in hoe je burnout werkt, en waar je voor moet oppassen.
Ik snap het ook hoor, dat van die herkenbaarheid, dat is sowieso een beetje spannend aan hier schrijven, en steeds een afweging van wat je wel en niet zegt. Je wil hier in principe alles in de groep gooien, maar je gooit het tegelijk voor heel de wereld te grabbel. Ik vind het soms jammer dat ik niets tegen bv. m’n vriend ‘kan’ vertellen over de inzichten die ik hier op het forum opdoe, maar langs de andere kant zou ik me ook geremd voelen als hij hier zou kunnen meelezen, dus zwijg ik maar stilletjes.
Beel, ik moest lachen met je autoverhaal, maar ik herken het ook zoooo hard. Het lijkt wel of ik opeens elke banale situatie langs alle kanten moet bekijken en vooral, zien waar de risico’s (die meestal objectief gezien écht niets voorstellen) zich bevinden. Waarom vermoeien we onszelf daar toch mee?!
Wow, wat een lang bericht, maar ik wou graag even op iedereen wat reageren. Over mezelf niet echt wat nieuws te melden momenteel, denk ik. Knuffels voor iedereen die ik vergeten ben!
Pussywillow, jup, ik heb al eens ‘jong en burnout’ gegoogled. Ik denk trouwens dat ik ondertussen zowat alles wat er op het hele internet over burnout te lezen valt, moet gelezen hebben. Zeker de eerste maand heb ik heel gretig elk beetje informatie opgeslorpt, omdat ik zou graag wou begrijpen wat er met me aan de hand was. Het was echt wel een beetje dwangmatig info zoeken
Vienna, je vroeg of ik al verschil merk qua energie door het beter slapen. Wel, ik weet het niet goed, het lijkt niet zo rechtlijnig interpreteerbaar te zijn, omdat de energie nog steeds evenzeer op en af gaat. Nog een tijdje goed blijven slapen en dan kan ik er misschien een logica in beginnen zien.
Fam, het valt mij ook op dat, ook al zeg je je dat je niet veel energie hebt, mensen nog niet helemaal kunnen vatten wat dat betekent. Nu ja, begrijpelijk, want voor m’n burnout had ik me dit soort alomtegenwoordige vermoeidheid ook echt niet kunnen voorstellen. En ja, wat voor anderen ‘rustig’ is, kan voor ons behoorlijk inspannend of te druk zijn, en het is soms frustrerend om ook die goedbedoelde ‘ikhourekeningmetjou’-voorstellen te moeten afwimpelen.
Little-bird, welkom, en laat je maar volledig gaan met spuien! Je verhaal is heel herkenbaar. Ik moest helemaal gniffelen om je codewoord banaan. Goed idee is dat eigenlijk wel, zoiets afspreken.
Een reset van wie je was, ook dat is heel herkenbaar. Alsof je in het begin van je burnout in stukjes op de grond ligt, en dan opnieuw de puzzel moet beginnen maken. Gelukkig hoef je niet al die oude stukjes te gebruiken, en mag je er ook wat nieuwe aan toevoegen.
Stokstaartje: het klinkt alleszins alsof je je heel bewust bent van hoe je je voelt en waar je op moet letten. Alsof je behoorlijk wat inzicht hebt in hoe je burnout werkt, en waar je voor moet oppassen.
Ik snap het ook hoor, dat van die herkenbaarheid, dat is sowieso een beetje spannend aan hier schrijven, en steeds een afweging van wat je wel en niet zegt. Je wil hier in principe alles in de groep gooien, maar je gooit het tegelijk voor heel de wereld te grabbel. Ik vind het soms jammer dat ik niets tegen bv. m’n vriend ‘kan’ vertellen over de inzichten die ik hier op het forum opdoe, maar langs de andere kant zou ik me ook geremd voelen als hij hier zou kunnen meelezen, dus zwijg ik maar stilletjes.
Beel, ik moest lachen met je autoverhaal, maar ik herken het ook zoooo hard. Het lijkt wel of ik opeens elke banale situatie langs alle kanten moet bekijken en vooral, zien waar de risico’s (die meestal objectief gezien écht niets voorstellen) zich bevinden. Waarom vermoeien we onszelf daar toch mee?!
Wow, wat een lang bericht, maar ik wou graag even op iedereen wat reageren. Over mezelf niet echt wat nieuws te melden momenteel, denk ik. Knuffels voor iedereen die ik vergeten ben!
dinsdag 21 juli 2015 om 08:38
Welkom Little Bird! Niet leuk zeg dat je ook thuis zit... maar wel gezellig hier! Hoelang ben je al bezig?
@Vienna, leuk weer van je te horen, ik vind het zo goed van jou dat je zo netjes op jezelf past en goed inziet wat je nodig hebt! Keep the zen en dolce far niente!
@Beel, dat klinkt toch alleszins goed, dat je weer dingen aan het doen en proberen bent. De beren op de weg zijn dus toch wel al een tikje minder!
@Inge, wat goed dat je weer in je flow zit na zo'n pittig weekend. x
@Stokstaartje, het raakt echt me wat je schrijft, temeer omdat ik zelf ook in zo'n negatieve spiraal zit en geen (werk)ritme om mijn focus naar buiten te leggen. Ik hoop echt voor je dat je het lichte gevoel behoud en je energie weer terugvind. Heb je energie voor sport en vrijwilligerswerk? Dat zou een hele goede zijn misschien om je weer in een ritme te krijgen, bovendien nog leuker ook dan kantoorwerk
Geen baan biedt natuurlijk uiteeeindelijk ook volop mogelijkheden want je vond het er niet heel leuk meer toch? Dus uiteindelijk wordt het alleen maar beter, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het eerst even heel onzeker voelt.
@pussy & Fam, gewoon even
Hier gaat het nog steeds niet goed. Nauwelijks energie, intens verdrietig en angstig. Ik schrok vanochtend weer wakker met paniek en koud zweet, en het valt me enorm zwaar dat ik nu voorlopig weer paardrijden, zwemles geven, taalcoachen op moet geven, want echt de kracht niet voor, en dat deed me zo enorm goed!! Als ik gewoon een klein beetje ritme heb en fijne dingen in mijn week kan ik die burnout echt wel dragen, maar nu ben ik eigenlijk zelfs te moe om te kletsen met vrienden + fysiek te wrakkig om eropuit te gaan en daar heb ik het heel heel moeilijk mee. Dan doe ik af en toe wel wat- van het weekend 2 dagen met lief op een terrasje geluched, nauwelijks energie voor maar dat doet me dan psychisch echt wel goed, geeft me dan net dat zetje om de dingen weer positief te kunnen bekijken. Maar de volgende morgen is het weer huilen en bang. Dat ik het even niet meer weet.
@Vienna, leuk weer van je te horen, ik vind het zo goed van jou dat je zo netjes op jezelf past en goed inziet wat je nodig hebt! Keep the zen en dolce far niente!
@Beel, dat klinkt toch alleszins goed, dat je weer dingen aan het doen en proberen bent. De beren op de weg zijn dus toch wel al een tikje minder!
@Inge, wat goed dat je weer in je flow zit na zo'n pittig weekend. x
@Stokstaartje, het raakt echt me wat je schrijft, temeer omdat ik zelf ook in zo'n negatieve spiraal zit en geen (werk)ritme om mijn focus naar buiten te leggen. Ik hoop echt voor je dat je het lichte gevoel behoud en je energie weer terugvind. Heb je energie voor sport en vrijwilligerswerk? Dat zou een hele goede zijn misschien om je weer in een ritme te krijgen, bovendien nog leuker ook dan kantoorwerk
Geen baan biedt natuurlijk uiteeeindelijk ook volop mogelijkheden want je vond het er niet heel leuk meer toch? Dus uiteindelijk wordt het alleen maar beter, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het eerst even heel onzeker voelt. @pussy & Fam, gewoon even
Hier gaat het nog steeds niet goed. Nauwelijks energie, intens verdrietig en angstig. Ik schrok vanochtend weer wakker met paniek en koud zweet, en het valt me enorm zwaar dat ik nu voorlopig weer paardrijden, zwemles geven, taalcoachen op moet geven, want echt de kracht niet voor, en dat deed me zo enorm goed!! Als ik gewoon een klein beetje ritme heb en fijne dingen in mijn week kan ik die burnout echt wel dragen, maar nu ben ik eigenlijk zelfs te moe om te kletsen met vrienden + fysiek te wrakkig om eropuit te gaan en daar heb ik het heel heel moeilijk mee. Dan doe ik af en toe wel wat- van het weekend 2 dagen met lief op een terrasje geluched, nauwelijks energie voor maar dat doet me dan psychisch echt wel goed, geeft me dan net dat zetje om de dingen weer positief te kunnen bekijken. Maar de volgende morgen is het weer huilen en bang. Dat ik het even niet meer weet.
dinsdag 21 juli 2015 om 18:25
@ bloem , ik ben in maart thuis komen te zitten. Heb ruim een maand thuis gezeten en ben toen begonnen met 2 uur werken per week. Inmiddels zit ik op 2x2 uur.
Vandaag een gesprek met manager gehad, voorheen was ze nog heel begripvol, maar vandaag had ze het vooral over de komende bezuinigingen binnen de instelling. Reden tot meer zorgen voor mij dus...het komt er op neer dat ik voor maart weer op mijn oude uren moet zitten, en dat is 20 uur.
Ik had al geen goede dag (warrig en emotioneel), maar dit maakt het er niet beter op.
Vandaag een gesprek met manager gehad, voorheen was ze nog heel begripvol, maar vandaag had ze het vooral over de komende bezuinigingen binnen de instelling. Reden tot meer zorgen voor mij dus...het komt er op neer dat ik voor maart weer op mijn oude uren moet zitten, en dat is 20 uur.
Ik had al geen goede dag (warrig en emotioneel), maar dit maakt het er niet beter op.
woensdag 22 juli 2015 om 18:55
Ja, die eventuele herkenbaarheid blijft een lastig ding. Ik schrijf hier zoveel mogelijk de waarheid, maar soms laat ik bewust wat weg of verdraai ik de feiten een klein beetje. Ik benoem bijvoorbeeld niet waar ik op vakantie ga of ik schrijf dat ik in een rode auto rijd in plaats van in een groene. Het zijn maar kleine dingetjes en het is misschien overdreven, maar daar voel ik me toch prettiger bij. Qua emoties, intenties en medeleven pas ik overigens niks aan, dat is altijd oprecht!
Beel, dat reïntegratie-voorstel is een geweldig idee. Wie weet heb je een gat in de markt ontdekt! Momenteel zou het nog te vroeg zijn voor mij, omdat ik nog (of eigenlijk: weer) moet oppassen met mijn energie, maar wie weet voor over een paar maanden. Al lijkt het me heel lastig om zoiets te vinden. Tenzij jij nu een bemiddelingsbureautje gaat beginnen. Of misschien moet ik dat doen? Heb ik meteen een baan
Ik kom heel veel stages tegen tussen de vacatures, dat zou natuurlijk ook kunnen. Vrijwilligerswerk is misschien ook een optie. Dan ben je toch aan het werk, draai je weer mee in de maatschappij en voel je je nuttig. Ik ga maar eens uitzoeken wat er allemaal mag van het UWV.
Ik probeer zelf intussen zo veel mogelijk houvast te creëren, zo heb ik bijvoorbeeld een weekschema gemaakt. Op vaste tijden ben ik bezig met werk zoeken en de andere momenten zijn vrije tijd of tijd voor klusjes in en om het huis. Ook probeer ik zo vaak mogelijk het huis uit te gaan, bijvoorbeeld naar vriendinnen die parttime werken. Maar ook door de vacatures bijvoorbeeld vanuit een café met goede wifi te bekijken.
Bloem, een dikke voor jou! Wat ontzettend klote dat je al die leuke dingen weer moet opgeven en dat alles zo'n energie kost. Zou deze dip er kunnen zijn doordat je vakantie hebt gehad? Je hebt toegegeven aan de rust waardoor je vermoeidheid er uit komt?
Inge, dat van m'n baan was geen eigen keuze, helaas. Er moesten mensen uit.
Little Bird, vervelend dat er bezuinigingen aan komen op je werk. Waarom moet je voor maart weer op je volledige uren zitten? Wat zijn de gevolgen als dat niet zo is? Zit je door je ziek-zijn in de gevarenzone?
Met mij gaat het deze week nog steeds best goed. Ik denk echt dat het verschil met de periode voor de vakantie groot genoeg is om weer op te kunnen krabbelen. De focus is er weer en ik krijg daardoor bepaalde dingen eindelijk weer gedaan. Rustig aan, dat wel. Ik moet niet te hard van stapel lopen zoals ik zo vaak doe. Ik hou me vast aan de tips die ik in therapie heb gehad en wat ik daar heb geleerd, dat is nu heel belangrijk. Ik wil er nu echt bovenop komen.
Beel, dat reïntegratie-voorstel is een geweldig idee. Wie weet heb je een gat in de markt ontdekt! Momenteel zou het nog te vroeg zijn voor mij, omdat ik nog (of eigenlijk: weer) moet oppassen met mijn energie, maar wie weet voor over een paar maanden. Al lijkt het me heel lastig om zoiets te vinden. Tenzij jij nu een bemiddelingsbureautje gaat beginnen. Of misschien moet ik dat doen? Heb ik meteen een baan
Ik kom heel veel stages tegen tussen de vacatures, dat zou natuurlijk ook kunnen. Vrijwilligerswerk is misschien ook een optie. Dan ben je toch aan het werk, draai je weer mee in de maatschappij en voel je je nuttig. Ik ga maar eens uitzoeken wat er allemaal mag van het UWV.
Ik probeer zelf intussen zo veel mogelijk houvast te creëren, zo heb ik bijvoorbeeld een weekschema gemaakt. Op vaste tijden ben ik bezig met werk zoeken en de andere momenten zijn vrije tijd of tijd voor klusjes in en om het huis. Ook probeer ik zo vaak mogelijk het huis uit te gaan, bijvoorbeeld naar vriendinnen die parttime werken. Maar ook door de vacatures bijvoorbeeld vanuit een café met goede wifi te bekijken.
Bloem, een dikke voor jou! Wat ontzettend klote dat je al die leuke dingen weer moet opgeven en dat alles zo'n energie kost. Zou deze dip er kunnen zijn doordat je vakantie hebt gehad? Je hebt toegegeven aan de rust waardoor je vermoeidheid er uit komt?
Inge, dat van m'n baan was geen eigen keuze, helaas. Er moesten mensen uit.
Little Bird, vervelend dat er bezuinigingen aan komen op je werk. Waarom moet je voor maart weer op je volledige uren zitten? Wat zijn de gevolgen als dat niet zo is? Zit je door je ziek-zijn in de gevarenzone?
Met mij gaat het deze week nog steeds best goed. Ik denk echt dat het verschil met de periode voor de vakantie groot genoeg is om weer op te kunnen krabbelen. De focus is er weer en ik krijg daardoor bepaalde dingen eindelijk weer gedaan. Rustig aan, dat wel. Ik moet niet te hard van stapel lopen zoals ik zo vaak doe. Ik hou me vast aan de tips die ik in therapie heb gehad en wat ik daar heb geleerd, dat is nu heel belangrijk. Ik wil er nu echt bovenop komen.
donderdag 23 juli 2015 om 05:17
En nu lig ik wakker. Toch weer te hard van stapel gelopen. Ik schreef gisteren nog dat ik daarvoor moest opletten. Maar het is zo fijn om eindelijk weer wat meer te kunnen doen... Toch moet de handrem er wat extra op, dit is wel een duidelijk signaal.
Ik lig ook te balen en te piekeren dat ik hier het verliezen van mijn baan niet heb vermeld. Ten eerste had ik dan meer van me af kunnen schrijven. Ten tweede voelt het als liegen, en daar houd ik niet van.
Hoe was jullie nacht?
Ik lig ook te balen en te piekeren dat ik hier het verliezen van mijn baan niet heb vermeld. Ten eerste had ik dan meer van me af kunnen schrijven. Ten tweede voelt het als liegen, en daar houd ik niet van.
Hoe was jullie nacht?
donderdag 23 juli 2015 om 08:47
Wat vervelend voor je stokstaartje!! Vooral niet wakkerliggen over wat je had kunnen doen... Verander je niks aan, en je weet ook niet of t had geholpen, want misschien lag je dan wel te piekeren dat je straks herkent zou worden, wat je ook niet wilde... Probeer dus los te laten! En zeker ook of je hier lieft of niet... Ik vind t trouwens sowieso geen liegen, je hield bepaalde informatie voor jezelf, dat is heel wat anders en zelfs begrijpelijk!
Mijn nacht was ook onrustig, de katten wilden graag bij ons liggen;-), en dan vnl op mijn kussen... En ondertussen zichzelf schoonlikken en lekker knorren omdat ie t zo fijn vond;-). Misschien zie je t voor je haha maar zit nu op m'n werk, met de fijne gedachte dat ik na vandaag alweer lekker weekend heb zonder al teveel voorafgeplande afspraken:-)
Vervelend dat je wat terug bent in je burn-out tov zich van een paar maanden terug, toen je trots riep hier niet zoveel meer te zijn en t zo goed ging! Komt vast snel weer:-)
Even een andere leuke uitstapjes tip, ik was van de week naar Kasteel de Haer, bij haarzuilens, met mooie tuinen en een lekker zonnetje;). Een rondleiding geeft misschien teveel prikkels, maar alleen al t kasteel van buiten bekijken en lekker rondlopen daar, en de hertjes aaien is een heerlijk ontspannende trip!
Als iemand nog leuke plannen zocht;-)
Nu ga ik aan t werk, nog even tot 17u volhouden:-), en weekend! Xx
Mijn nacht was ook onrustig, de katten wilden graag bij ons liggen;-), en dan vnl op mijn kussen... En ondertussen zichzelf schoonlikken en lekker knorren omdat ie t zo fijn vond;-). Misschien zie je t voor je haha maar zit nu op m'n werk, met de fijne gedachte dat ik na vandaag alweer lekker weekend heb zonder al teveel voorafgeplande afspraken:-)
Vervelend dat je wat terug bent in je burn-out tov zich van een paar maanden terug, toen je trots riep hier niet zoveel meer te zijn en t zo goed ging! Komt vast snel weer:-)
Even een andere leuke uitstapjes tip, ik was van de week naar Kasteel de Haer, bij haarzuilens, met mooie tuinen en een lekker zonnetje;). Een rondleiding geeft misschien teveel prikkels, maar alleen al t kasteel van buiten bekijken en lekker rondlopen daar, en de hertjes aaien is een heerlijk ontspannende trip!
Als iemand nog leuke plannen zocht;-)
Nu ga ik aan t werk, nog even tot 17u volhouden:-), en weekend! Xx
donderdag 23 juli 2015 om 11:31
@Stokstaartje: aaaaah!!! Je hebt je redenen om dingen hier wel of niet neer te zetten, en nu is er iets veranderd blijkbaar en vind je het fijner om er wel over te praten. Zelfs dat is een proces blijkt.
Het feit dat we ons zelfs druk kunnen maken over wat we hier op dit beeldschermpje doen, met mensen die ons heus aan het hart gaan, maar die we niet kennen, waar we in principe zouden kunnen wegblijven wanneer we willen, dat feit: dat zegt een boel over ons. Moet je nagaan hoe we rekening houden met mensen die we wel dicht in de buurt hebben. Hoe diep dat dan wel niet moet zitten.
Oe...wow...ik heb even een licht gevoel in mijn hoofd nu van wat ik zelf schrijf.
Moet je nagaan...ik ga er even bij stil staan wat dat betekent en hoe dat, net als dat je hier vrij bent om het op jouw manier te doen, dat ook in de rest van de wereld zou moeten gelden. Pfoe.
Dank je voor het delen van je nacht.
Het feit dat we ons zelfs druk kunnen maken over wat we hier op dit beeldschermpje doen, met mensen die ons heus aan het hart gaan, maar die we niet kennen, waar we in principe zouden kunnen wegblijven wanneer we willen, dat feit: dat zegt een boel over ons. Moet je nagaan hoe we rekening houden met mensen die we wel dicht in de buurt hebben. Hoe diep dat dan wel niet moet zitten.
Oe...wow...ik heb even een licht gevoel in mijn hoofd nu van wat ik zelf schrijf.
Moet je nagaan...ik ga er even bij stil staan wat dat betekent en hoe dat, net als dat je hier vrij bent om het op jouw manier te doen, dat ook in de rest van de wereld zou moeten gelden. Pfoe.
Dank je voor het delen van je nacht.
donderdag 23 juli 2015 om 11:46
Dat katten-kussen spektakel klinkt nou juist weer heel gezellig. Misschien wel een beetje verkeerd moment , maar ik zou er heel gelukkig van kunnen worden. Voor de rest ook hier slapeloze nachten. Bah, wat is het toch lastig om goed in te schatten wat je wel en niet kunt doen, en om niet te piekeren. voor iedereen.
donderdag 23 juli 2015 om 13:11
donderdag 23 juli 2015 om 22:18
Welkom Little Bird! Goed dat je meteen hulp hebt gezocht en zelf inziet dat je in je oude patronen blijft zitten (doordraven). Heb zelf ook een ruime tijd in de gehandicaptensector gewerkt, zowel in NL als in Belgie en veel herkenning en moet zeggen een pittige sector om als werknemer je grenzen te leren aangeven. Super dat je alweer 2x2u werkt, dat is best snel. Gaat goed? Erg dat je manager vooral met bezuinigingen bezig is, mensen zijn veel belangrijker dan werk. Haha jullie hebben ook een codewoord, hier is het paarse krokodil. Gebruiken we ook als het ergens echt te druk voor mij is of ik ben echt heel moe. Mensen kijken raar, maar manlief weet (zelfs in dronken toestand!) we gaan een rustige plek opzoeken of naar huis.
Ook Welkom MN-99-MN. Fijn dat je mee komt lezen.
He Beel! Wat leuk om te lezen dat je meer energie hebt. Kan mij voorstellen dat het onwennig voelt en je bang bent om in oude valkuilen te lopen. Ik zou zeggen: level up! We krijgen kansen om dezelfde fouten opnieuw te maken, alleen ben je nu bewust ervan en kun je ernaar handelen. Je metafoor over de knop en de garage blijft een heel goede. Echt een bedrijfsarts met wijsheden Moest wel lachen om je auto-winnen verhaal. Conclusie: auto winnen is niet goed voor de gezondheid Heb trouwens twee weken geleden ongeveer hetzelfde aan de hand gehad met een vakantie die mijn mama daadwerkelijk gewonnen had. Wilde ze ons cadeau doen en zag alleen maar moeilijkheden, dikke tranen omdat ik op vakantie moest. Lief hoor mamsie, maar je mag zelf gaan...
Dag Stokstaartje! Eerst en vooral een hele dikke
! Het is niet makkelijk om op een forum open en bloot te vertellen, denk wel dat herkenbaarheid meevalt. Ik denk altijd: er zijn zoveel BO-ers, zullen vast wel meer mensen met een beetje hetzelfde verhaal zijn. Je niet schuldig voelen over niet alles vertellen op het forum, het is inderdaad vooral belangrijk dat je, je verhaal kwijt kunt. Dat de inhoud niet helemaal klopt, tja dat maakt niet zo uit. Heb wel het idee dat je op goeie weg bent, met weekschema's maken, zo hou je wel structuur. Naar wat soort werk ben je op zoek? Al nagedacht over uren, reistijd etc? Zodat het wel een baan wordt echt bij je past.
Hoi lieve Bloem! Wat enorm jammer dat je momenteel even je activiteiten on hold moet zetten. Ook voor jou een hele dikke en veel fijne terraskes doen, waar je lekker van opknapt.x
Ha Inge! Toch schattig twee katjes, kan mij zo inbeelden hoe ze erbij liggen en beetje bij beetje meer kussen inpalmen. Fijn weekend!
Alvast slaap wel PussyWillow, hoop dat je een goede nachtrust krijgt. x
Hier is het weekend ook al begonnen, dankzij mijn tandartsafspraak morgen (hoera voor de tandarts ). Maandagavond echt zo moe geweest, moest enorm huilen van vermoeidheid. Gelukkig dinsdag vrije dag en kunnen uitslapen en meer huilen.Tegen de middag ging het een beetje, douche gepakt en nog even gerust in de tuin en na de middag wandeling gemaakt. Dacht eerst als we met rusten een uur doen, dat zou al veel zijn, hebben uiteindelijk 3uur gewandeld (met twee keer korte rust) en daarna nog een dik uur terug gekajakt (met dank aan manlief, heb alleen met tegenwind en in bochten mee moeten doen). Best trots op mijn lichaam. Morgen weer uitslapen en een Vienna-tempo dagje.
Ook Welkom MN-99-MN. Fijn dat je mee komt lezen.
He Beel! Wat leuk om te lezen dat je meer energie hebt. Kan mij voorstellen dat het onwennig voelt en je bang bent om in oude valkuilen te lopen. Ik zou zeggen: level up! We krijgen kansen om dezelfde fouten opnieuw te maken, alleen ben je nu bewust ervan en kun je ernaar handelen. Je metafoor over de knop en de garage blijft een heel goede. Echt een bedrijfsarts met wijsheden Moest wel lachen om je auto-winnen verhaal. Conclusie: auto winnen is niet goed voor de gezondheid Heb trouwens twee weken geleden ongeveer hetzelfde aan de hand gehad met een vakantie die mijn mama daadwerkelijk gewonnen had. Wilde ze ons cadeau doen en zag alleen maar moeilijkheden, dikke tranen omdat ik op vakantie moest. Lief hoor mamsie, maar je mag zelf gaan...
Dag Stokstaartje! Eerst en vooral een hele dikke
! Het is niet makkelijk om op een forum open en bloot te vertellen, denk wel dat herkenbaarheid meevalt. Ik denk altijd: er zijn zoveel BO-ers, zullen vast wel meer mensen met een beetje hetzelfde verhaal zijn. Je niet schuldig voelen over niet alles vertellen op het forum, het is inderdaad vooral belangrijk dat je, je verhaal kwijt kunt. Dat de inhoud niet helemaal klopt, tja dat maakt niet zo uit. Heb wel het idee dat je op goeie weg bent, met weekschema's maken, zo hou je wel structuur. Naar wat soort werk ben je op zoek? Al nagedacht over uren, reistijd etc? Zodat het wel een baan wordt echt bij je past.Hoi lieve Bloem! Wat enorm jammer dat je momenteel even je activiteiten on hold moet zetten. Ook voor jou een hele dikke en veel fijne terraskes doen, waar je lekker van opknapt.x
Ha Inge! Toch schattig twee katjes, kan mij zo inbeelden hoe ze erbij liggen en beetje bij beetje meer kussen inpalmen. Fijn weekend!
Alvast slaap wel PussyWillow, hoop dat je een goede nachtrust krijgt. x
Hier is het weekend ook al begonnen, dankzij mijn tandartsafspraak morgen (hoera voor de tandarts ). Maandagavond echt zo moe geweest, moest enorm huilen van vermoeidheid. Gelukkig dinsdag vrije dag en kunnen uitslapen en meer huilen.Tegen de middag ging het een beetje, douche gepakt en nog even gerust in de tuin en na de middag wandeling gemaakt. Dacht eerst als we met rusten een uur doen, dat zou al veel zijn, hebben uiteindelijk 3uur gewandeld (met twee keer korte rust) en daarna nog een dik uur terug gekajakt (met dank aan manlief, heb alleen met tegenwind en in bochten mee moeten doen). Best trots op mijn lichaam. Morgen weer uitslapen en een Vienna-tempo dagje.
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 25 juli 2015 om 19:45
Whooaaa even een tijdje niet hier rondgekeken en we zijn zo alweer een paar blz verder! super dat iedereen zijn verhaal zo goed en open verteld. Hier gaat het steeds beter, lichamelijk nog vaak wel klachten buikpijn,misselijk,keelpijn enz enz jullie kennen het wel, maar heb soms ook momenten dat ik gewoon "nergens" aan denk ontspannen ben en nergens last van hebben zo bijzonder omdat ik dat al 2/3 maanden niet meer heb gehad word er haast kriebelig van!
Ik herken het wel dat je bij het minste of geringste beetje stress even terug valt angstig onzeker, boos emotioneel het hoort er allemaal bij. Bij mij was ook een vitamine tekort ontdekt (D) wat ook voor angst en vermoeidheid en andere dingen kon zorgen dus daar krijg ik nu medicatie voor.
@vienna zoo je bent druk geweest kajakken en wandelen super! Fijn als je weer van dat soort dingen kunt genieten he? Huilen moeten we soms maar even als uitlaat klep zien kan soms ook zo lekker opluchten..
@Beel ik denk dat iedereen bang is voor valkuilen, en soms moet je er ook weer even invallen om weer te leren o dat kon ik nog niet? hm laten we het over n weekje of 2 weer proberen.
@Stokstaartje gaat er niet om wat je verteld als jij je er maar fijn bij voelt! Wat fijn dat je stapjes vooruit maakt en je weer beter kunt focussen
@Little bird, ik kom ook uit de zorg, laat je niet om praten ze zullen proberen dingen op te dwingen bij jou. Maak van tevoren een briefje met jou eisen zodat je die kunt zeggen als je bijv bij je leiding gevende bent. Ze kunnen je niet dwingen, je kunt ook voorstellen om via werk doorgestuurd te worden naar een psycholoog zodat die je rug heeft (die staan namelijk vaak aan jou kant merkte ik).
Voor de anderen die ik niet allemaal heb doorgelezen uiteraard
Ik herken het wel dat je bij het minste of geringste beetje stress even terug valt angstig onzeker, boos emotioneel het hoort er allemaal bij. Bij mij was ook een vitamine tekort ontdekt (D) wat ook voor angst en vermoeidheid en andere dingen kon zorgen dus daar krijg ik nu medicatie voor.
@vienna zoo je bent druk geweest kajakken en wandelen super! Fijn als je weer van dat soort dingen kunt genieten he? Huilen moeten we soms maar even als uitlaat klep zien kan soms ook zo lekker opluchten..
@Beel ik denk dat iedereen bang is voor valkuilen, en soms moet je er ook weer even invallen om weer te leren o dat kon ik nog niet? hm laten we het over n weekje of 2 weer proberen.
@Stokstaartje gaat er niet om wat je verteld als jij je er maar fijn bij voelt! Wat fijn dat je stapjes vooruit maakt en je weer beter kunt focussen
@Little bird, ik kom ook uit de zorg, laat je niet om praten ze zullen proberen dingen op te dwingen bij jou. Maak van tevoren een briefje met jou eisen zodat je die kunt zeggen als je bijv bij je leiding gevende bent. Ze kunnen je niet dwingen, je kunt ook voorstellen om via werk doorgestuurd te worden naar een psycholoog zodat die je rug heeft (die staan namelijk vaak aan jou kant merkte ik).
Voor de anderen die ik niet allemaal heb doorgelezen uiteraard
dont be afraid to build youre own path
zondag 26 juli 2015 om 18:49
Wat een lieverds zijn jullie toch! Jullie reacties doen me goed.
Ik sliep gelukkig vrij snel nadat ik mijn berichtje hier op het forum had gezet. De afgelopen dagen heb ik niet veel gedaan, dat leek me niet zo verstandig. Vooral veel gelezen en voor me uit liggen staren. Ik heb ook wat kleine klusjes gedaan, maar dan steeds voor maximaal een kwartier, dan was het wel weer genoeg.
Je kunt trouwens nog verrassend veel doen in een kwartier, dat vond ik wel een mooi inzicht voor als ik opzie tegen bepaalde taken. Even een kwartiertje, dat is zo voorbij en je kunt voldoende doen om er toch genoegdoening van te krijgen.
@MN-99-MN: welkom hier!
@Inge: Kasteel de Haer is zeker mooi! Daar ben ik ook al eens geweest.
@Vienna: Hopelijk heb je ook de afgelopen dagen nog kunnen uitrusten. Hoe voel je je nu?
Wat voor werk ik zoek, zeg ik liever niet Over uren en reistijd en zo heb ik inderdaad al nagedacht. Het liefst ga ik 4 dagen werken, 32 uur of maximaal 36. Een enkele reistijd van maximaal een half uur zou ideaal zijn, maar meer kan ook als ik bijvoorbeeld ook een dag thuis zou kunnen werken.
Ik sliep gelukkig vrij snel nadat ik mijn berichtje hier op het forum had gezet. De afgelopen dagen heb ik niet veel gedaan, dat leek me niet zo verstandig. Vooral veel gelezen en voor me uit liggen staren. Ik heb ook wat kleine klusjes gedaan, maar dan steeds voor maximaal een kwartier, dan was het wel weer genoeg.
Je kunt trouwens nog verrassend veel doen in een kwartier, dat vond ik wel een mooi inzicht voor als ik opzie tegen bepaalde taken. Even een kwartiertje, dat is zo voorbij en je kunt voldoende doen om er toch genoegdoening van te krijgen.
@MN-99-MN: welkom hier!
@Inge: Kasteel de Haer is zeker mooi! Daar ben ik ook al eens geweest.
@Vienna: Hopelijk heb je ook de afgelopen dagen nog kunnen uitrusten. Hoe voel je je nu?
Wat voor werk ik zoek, zeg ik liever niet
Over uren en reistijd en zo heb ik inderdaad al nagedacht. Het liefst ga ik 4 dagen werken, 32 uur of maximaal 36. Een enkele reistijd van maximaal een half uur zou ideaal zijn, maar meer kan ook als ik bijvoorbeeld ook een dag thuis zou kunnen werken.
maandag 27 juli 2015 om 09:50
Hallo allemaal, ik ben een beetje stil, omdat het nog helemaal niet goed gaat. Ik kom niet uit het circeltje moe-bang/verdrietig-stress. Doordat ik zo weinig kan doen word ik angstiger en mijn amygdala (ofzo) slaat dan op hol, pompt enorm veel adrenaline in mijn lichaam om de moeheid te compenseren lijkt het... daardoor koud zweet paniekaanvallen en daardoor natuurlijk meer moe... Het lukt me niet om me gewoon aan de moeheid en situatie over te geven, wat natuurlijk wel een voorwaarde is om die stress weer te doen zakken....
Vandaag naar de psych, kijken wat hij ervan denkt...
Dus even allemaal een flinke knuffel, ik lees mee en denk aan jullie en als ik de puf weer heb ga ik weer op jullie in! Jullie zijn de beste!
Vandaag naar de psych, kijken wat hij ervan denkt...
Dus even allemaal een flinke knuffel, ik lees mee en denk aan jullie en als ik de puf weer heb ga ik weer op jullie in! Jullie zijn de beste!
maandag 27 juli 2015 om 15:34
Ha Bloem, wat enorm vervelend dat t zo naar blijft gaan... Wilde juist al zeggen of je niet gewoon weer eens langs de huisarts/ psych moest gaan, maar die afspraak staat dus al.. Huisarts zou ik ook gewoon weer eens mee overleggen!! Hoop dat t cirkeltje snel doorbroken wordt en je weer in de goede flow komt!! Ik stuur je wat energie op bij deze! Heb wel weer wat reserves voor mezelf:-).
Dikke knuffel!
Dikke knuffel!
woensdag 29 juli 2015 om 09:00
Die burnout gaat nooit meer uit je... voel me sinds gister niet helemaal fit , nu ook met hoofdpijn m'n werkdag begonnen... Maar voelt (nog) niet aan als griep ofzo... Dus meteen de gedachtes, heb ik teveel gedaan, is dit ziek zijn of over m'n grenzen gaan...
Juist na een heeeeeel rustig weekend, waar t vooral m'n boek en ik was;-).
Zal altijd wel blijven denk ik... En weet dat ik ook nog steeds herstellende ben en er nog niet ben, dus kan zulke dagen hebben..
Kijken hoe ik de dag doorkom, wel 2 paracetamol zodat die hoofdpijn hopelijk wat zakt. En m'n agenda voor volgende week direct afgeblokt zodat hij niet nog voller wordt;-).
Had ik misschien al iets eerder moeten doen, Maarja... 'Het ging zo lekker'
Juist na een heeeeeel rustig weekend, waar t vooral m'n boek en ik was;-).
Zal altijd wel blijven denk ik... En weet dat ik ook nog steeds herstellende ben en er nog niet ben, dus kan zulke dagen hebben..
Kijken hoe ik de dag doorkom, wel 2 paracetamol zodat die hoofdpijn hopelijk wat zakt. En m'n agenda voor volgende week direct afgeblokt zodat hij niet nog voller wordt;-).
Had ik misschien al iets eerder moeten doen, Maarja... 'Het ging zo lekker'
woensdag 29 juli 2015 om 09:00
Hee lieverds, thanks voor de knuffels en positieve energie!
Was wel fijn bij de psych, zo´n lieve empathische man en ik krijg altijd echt wel gevoel dat hij ´got my back´, wat ook wel iets van rust geeft... Hij snapt het niet zo heel goed waarom het nou zoooo slecht gaat weer, terwijl hij vind dat ik het eigenlijk goed doe. Dus hij zei me wel toch ook nog eens langs de huisarts weer te gaan om me kijken of er toch niks anders meespeelt. Hij noemde zelfs fybriomyalgie, wat ik wel meteen verworp, zoveel last van pijn heb ik niet, soms wel spierpijn in mijn benen maar alleen als ik me naar mijn grenzen toe beweeg of ik erg gestressd ben, maar meestal niet. Goed, in ieder geval was hij niet tevreden over hoe de Efexor werkte vanwege terug angstig en paniek, dus stelde hij iets anders voor: Escitalopram/Lexapro. Exefor afbouwen en tegelijk Lexapro opbouwen. Gisteren al de Efexor geminderd, geen bijwerkingen ofzo. En opzich doet het wel iets van goed om uberhaubt hoop te hebben dat het iets beter zal gaan, daar van zullen genieten en zo weer in spiraal omhoog te gaan. Want dat kan ook heel rap gaan heb ik eerder al ervaren. Gisteren was dan ook niet zo'n slechte dag, eventjes gewandeld met hondje in het bos, was wel fijn! Maar vannacht helaas toch 2 x wakkergeschrokken in paniek met opholslaand hart.
Ik doe mijn best om gewoon te accepteren en me aan de situatie over te geven... Soms lukt het wel, soms niet. Overgave blijft wel een lastig punt voor mij. Woensdag is wel een moeilijker dag omdat vriend wel gaat paardrijden en ik nu niet kan :/
Al probeer ik mezelf wel positief in te praten dat het binnenkort heus wel weer gaat!
@Vienna, hoe gaat het met jou nu, weer helemaal uitgerust? Zorg goed voor jezelf! al heb ik alle vertrouwen dat je goed voor jezelf hebt leren zorgen dit jaar.
@jade, zo leuk dat je altijd zo lekker vrolijk klinkt!
@Stokstaartje, respect hoe kalm je omgaat met je bejaardentempo van rusten en miniklusjes. Dat wil ik ook wel! En geen zorgen dat je niet je hele leven online gooit hoor. Ik ben daar wat makkelijker in maar ik acht zelf de kans te klein dat iemand die ik ken op het viva forum zit. Kan het mis hebben natuurlijk... Maar denk dat niemand daar tijd voor heeft, had ik ook niet
@inge, zo lief dat je altijd nog een vinger aan onze polsjes houd
@beel, hoe is het kampeerfeestje gegaan eigenlijk nog laatst? xx!
@pussywillow & zee, hoop dat het met jullie weer een beetje beter gaat, met rustige nachten vol fijne dromen!
@naoko en alle anderen: knuffeldeknuf
Was wel fijn bij de psych, zo´n lieve empathische man en ik krijg altijd echt wel gevoel dat hij ´got my back´, wat ook wel iets van rust geeft... Hij snapt het niet zo heel goed waarom het nou zoooo slecht gaat weer, terwijl hij vind dat ik het eigenlijk goed doe. Dus hij zei me wel toch ook nog eens langs de huisarts weer te gaan om me kijken of er toch niks anders meespeelt. Hij noemde zelfs fybriomyalgie, wat ik wel meteen verworp, zoveel last van pijn heb ik niet, soms wel spierpijn in mijn benen maar alleen als ik me naar mijn grenzen toe beweeg of ik erg gestressd ben, maar meestal niet. Goed, in ieder geval was hij niet tevreden over hoe de Efexor werkte vanwege terug angstig en paniek, dus stelde hij iets anders voor: Escitalopram/Lexapro. Exefor afbouwen en tegelijk Lexapro opbouwen. Gisteren al de Efexor geminderd, geen bijwerkingen ofzo. En opzich doet het wel iets van goed om uberhaubt hoop te hebben dat het iets beter zal gaan, daar van zullen genieten en zo weer in spiraal omhoog te gaan. Want dat kan ook heel rap gaan heb ik eerder al ervaren. Gisteren was dan ook niet zo'n slechte dag, eventjes gewandeld met hondje in het bos, was wel fijn! Maar vannacht helaas toch 2 x wakkergeschrokken in paniek met opholslaand hart.
Ik doe mijn best om gewoon te accepteren en me aan de situatie over te geven... Soms lukt het wel, soms niet. Overgave blijft wel een lastig punt voor mij. Woensdag is wel een moeilijker dag omdat vriend wel gaat paardrijden en ik nu niet kan :/
Al probeer ik mezelf wel positief in te praten dat het binnenkort heus wel weer gaat!
@Vienna, hoe gaat het met jou nu, weer helemaal uitgerust? Zorg goed voor jezelf! al heb ik alle vertrouwen dat je goed voor jezelf hebt leren zorgen dit jaar.
@jade, zo leuk dat je altijd zo lekker vrolijk klinkt!
@Stokstaartje, respect hoe kalm je omgaat met je bejaardentempo van rusten en miniklusjes. Dat wil ik ook wel! En geen zorgen dat je niet je hele leven online gooit hoor. Ik ben daar wat makkelijker in maar ik acht zelf de kans te klein dat iemand die ik ken op het viva forum zit. Kan het mis hebben natuurlijk... Maar denk dat niemand daar tijd voor heeft, had ik ook niet
@inge, zo lief dat je altijd nog een vinger aan onze polsjes houd
@beel, hoe is het kampeerfeestje gegaan eigenlijk nog laatst? xx!
@pussywillow & zee, hoop dat het met jullie weer een beetje beter gaat, met rustige nachten vol fijne dromen!
@naoko en alle anderen: knuffeldeknuf
woensdag 29 juli 2015 om 09:09
woensdag 29 juli 2015 om 17:00
Hey allemaal,
Het is even geleden dat ik hier wat heb geschreven. Veel hoofdpijn gehad en het is nogal een chaos in mijn hoofd. Sinds mijn nieuwe psycholoog aangaf dat zij denkt dat ik geen burnout meer heb weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik met de situatie aan moet. Voorheen hield het me op de been om te kunnen denken "het is een burnout en het wordt echt allemaal ooit weer beter" (iets wat mijn vorige psych ook bijna letterlijk tegen me zei tijdens de laatste sessie met haar), door wat nieuwe psych gezegd heeft twijfel ik daar nu heel erg aan en ben ik steeds ontzettend bang dat ik nooit meer beter word. Vooral tijdens al die migraines de laatste weken zijn de dalen enorm diep.. de afgelopen dagen veel gehuild en gepiekerd.. en tja daar wordt het natuurlijk ook niet echt beter van.
Ik weet even niet zo goed wat te doen. Ik twijfel of ik wil stoppen bij deze psych en een andere wil zoeken. Of heeft psych mss juist gelijk en moet ik de behandeling bij haar toch doorzetten. Ik voel me te moe om er goed over na te denken en stel het daarom alsmaar uit. Morgen maar eens een knoop doorhakken! Dan zijn jullie mijn stok achter de deur
@inge hoop dat het meevalt met je hoofdpijn vandaag.. die balans is het moeilijkst he.. tussen je goed voelen en dingen doen en je rust nemen. Goed dat je meteen ingrijpt en zo veel mogelijk rust plant!
@bloem ik snap je helemaal hoor.. overgave is moeilijk idd! Ik denk wel dat het goed is als je weer naar je huisarts gaat ook al is fybromyalgie mss wat te ver gezocht.. blijf sterk he, het wordt echt beter!
Wat ik me nog af vroeg: heb je op Bali nog een beeld van Akhilandeshvari kunnen vinden? Het is niet zo'n bekende godin geloof ik.. zou wel echt tof zijn als het je is gelukt
Dank je trouwens nog voor die link naar dat artikel over kinderen krijgen.. dat is ook iets wat mij veel bezig houdt!
@stokstaartje wat naar van je baan.. en ik begrijp best dat je niet alles meteen hebt gezgd op het forum.. voel je er niet schuldig over hoor!
@vienna, dat wandelen en kayaken klinkt goed! Super dat je na zo'n mindere week zoiets hebt kunnen doen.. hoe is het nu met je energie deze nieuwe week?
oh en welkom voor alle nieuwelingen!
knuffel voor iedereen.. en dat de zon maar weer veel mag gaan schijnen letterlijk en figuurlijk
Het is even geleden dat ik hier wat heb geschreven. Veel hoofdpijn gehad en het is nogal een chaos in mijn hoofd. Sinds mijn nieuwe psycholoog aangaf dat zij denkt dat ik geen burnout meer heb weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik met de situatie aan moet. Voorheen hield het me op de been om te kunnen denken "het is een burnout en het wordt echt allemaal ooit weer beter" (iets wat mijn vorige psych ook bijna letterlijk tegen me zei tijdens de laatste sessie met haar), door wat nieuwe psych gezegd heeft twijfel ik daar nu heel erg aan en ben ik steeds ontzettend bang dat ik nooit meer beter word. Vooral tijdens al die migraines de laatste weken zijn de dalen enorm diep.. de afgelopen dagen veel gehuild en gepiekerd.. en tja daar wordt het natuurlijk ook niet echt beter van.
Ik weet even niet zo goed wat te doen. Ik twijfel of ik wil stoppen bij deze psych en een andere wil zoeken. Of heeft psych mss juist gelijk en moet ik de behandeling bij haar toch doorzetten. Ik voel me te moe om er goed over na te denken en stel het daarom alsmaar uit. Morgen maar eens een knoop doorhakken! Dan zijn jullie mijn stok achter de deur
@inge hoop dat het meevalt met je hoofdpijn vandaag.. die balans is het moeilijkst he.. tussen je goed voelen en dingen doen en je rust nemen. Goed dat je meteen ingrijpt en zo veel mogelijk rust plant!
@bloem ik snap je helemaal hoor.. overgave is moeilijk idd! Ik denk wel dat het goed is als je weer naar je huisarts gaat ook al is fybromyalgie mss wat te ver gezocht.. blijf sterk he, het wordt echt beter!
Wat ik me nog af vroeg: heb je op Bali nog een beeld van Akhilandeshvari kunnen vinden? Het is niet zo'n bekende godin geloof ik.. zou wel echt tof zijn als het je is gelukt
Dank je trouwens nog voor die link naar dat artikel over kinderen krijgen.. dat is ook iets wat mij veel bezig houdt!
@stokstaartje wat naar van je baan.. en ik begrijp best dat je niet alles meteen hebt gezgd op het forum.. voel je er niet schuldig over hoor!
@vienna, dat wandelen en kayaken klinkt goed! Super dat je na zo'n mindere week zoiets hebt kunnen doen.. hoe is het nu met je energie deze nieuwe week?
oh en welkom voor alle nieuwelingen!
knuffel voor iedereen.. en dat de zon maar weer veel mag gaan schijnen letterlijk en figuurlijk
woensdag 29 juli 2015 om 17:54
donderdag 30 juli 2015 om 08:51
Ik zat nog even na te denken over diagnoses, Zee. Toevallig had ik het daar met mijn psycholoog over gisteren, de laatste sessie want de verzekering betaalt maar 1 jaar voor huidige diagnose (blijkbaar gegeneraliseerde angststoornis), als ik langer zou willen zou mijn diagnose moeten worden verzwaard wil ik het vergoed krijgen. Het grappige is, we hebben het dus eigenlijk nooit over diagnoses, mijn psycholoog is daar ook niet zo heel erg van. En toen hij eens zei dat hij niet geloofde in burnout (omdat de term vanalles kan omvatten) heb ik hem gezegd dat dat no go area is bij mij. Enfin, nog zat om over te praten.
Mijn allereerste psycholoog echter, 10 jaar geleden, had in mijn persoonlijkheidsonderzoek gesteld dat ik 'egocentrisch, neerbuigend en exploiterend' was. WTF? Als er iemand over zich heen laat lopen ben ik het wel, waarvan akte
Het was echter zo dat ik hem echt een beetje stom vond, zoals hij uit de hoogte tegen me sprak en aankwam met suffe truukjes zoals een half uur in een hoekje gaan zitten met een piekerdoosje en daar je piekergedachtes opschrijven. Ik word daar een beetje recalcitrant van, voor mij om klakkeloos iets van iemand aan te nemen die 'in mijn hoofd wroet', moet ik diegene tenminste soort van wijs achten, maar veel liever nog krijg ik het gevoel dat ik van mens tot mens praat. Needless to say, er was geen klik. Toen ik verbaasd reageerde op het persoonlijkheidsonderzoek zei die met minzaam toontje: "Wat schiet je nou in de verdediging?"
Sorry maar dat is toch gewoon echt super, superirritant?
Ik ben daar nog wel even gebleven, niks aan gehad voor mijn gevoel, en toen naar huidige psycholoog gegaan, die gewoon fijn is. Ik heb ook nooit meer gehoord dat ik egocentrisch was oid. Een nieuw persoonlijkheidsonderzoek was weer heel anders. 10 jaar later zat ik er dus weer op de bank met mijn burnout.
Ik wil maar zeggen, het is natuurlijk een rare situatie: loop je weg van je diagnose en steek je je kop in het zand daarmee? Of erken je dat je behandelaar je gewoon geen prettig gevoel geeft en kies je voor jezelf om je heil elders te zoeken bij iemand wiens therapie beter aansluit op je behoeftes? Ik denk dat je in ieder geval niet hoeft te schamen als je het tweede doet.
zo, nu is het woord weer even aan jullie. Hoe is het met iedereen? Inge, weer opgeknapt? xx
Mijn allereerste psycholoog echter, 10 jaar geleden, had in mijn persoonlijkheidsonderzoek gesteld dat ik 'egocentrisch, neerbuigend en exploiterend' was. WTF? Als er iemand over zich heen laat lopen ben ik het wel, waarvan akte
Het was echter zo dat ik hem echt een beetje stom vond, zoals hij uit de hoogte tegen me sprak en aankwam met suffe truukjes zoals een half uur in een hoekje gaan zitten met een piekerdoosje en daar je piekergedachtes opschrijven. Ik word daar een beetje recalcitrant van, voor mij om klakkeloos iets van iemand aan te nemen die 'in mijn hoofd wroet', moet ik diegene tenminste soort van wijs achten, maar veel liever nog krijg ik het gevoel dat ik van mens tot mens praat. Needless to say, er was geen klik. Toen ik verbaasd reageerde op het persoonlijkheidsonderzoek zei die met minzaam toontje: "Wat schiet je nou in de verdediging?"
Sorry maar dat is toch gewoon echt super, superirritant?
Ik ben daar nog wel even gebleven, niks aan gehad voor mijn gevoel, en toen naar huidige psycholoog gegaan, die gewoon fijn is. Ik heb ook nooit meer gehoord dat ik egocentrisch was oid. Een nieuw persoonlijkheidsonderzoek was weer heel anders. 10 jaar later zat ik er dus weer op de bank met mijn burnout.
Ik wil maar zeggen, het is natuurlijk een rare situatie: loop je weg van je diagnose en steek je je kop in het zand daarmee? Of erken je dat je behandelaar je gewoon geen prettig gevoel geeft en kies je voor jezelf om je heil elders te zoeken bij iemand wiens therapie beter aansluit op je behoeftes? Ik denk dat je in ieder geval niet hoeft te schamen als je het tweede doet.
zo, nu is het woord weer even aan jullie. Hoe is het met iedereen? Inge, weer opgeknapt? xx
donderdag 30 juli 2015 om 18:32
Ha Bloem en anderen!
Ja voel me weer beter vandaag dan gister, gister wel volgehouden. Netje m'n pauze niet in de drukkere lunchruimte gaan zitten, maar lekker 15min m'n ogen dicht op m'n eigen behandelbank . En optijd bed in savonds.. Had met vlagen overdag van die slappe , half niet lekker gevoel.. Soort vaag virusje voelde het. Vandaag weer wat lekkerder gewerkt, en nu lekker weekend!! Dus heb t doorstaan:-) hoorde er meer mensen over, dus misschien toch echt door de weerwisselingen en virusjes die rondwaaien momenteel... Maakt ook niet uit, voel me iig weer wat normalere en vanavond weer wat optijd naar bed ook al ben ik vrij morgen:-).
Bijzonder verhaal Bloem, over je vorige psych... Soms denk ik dat er echt lapzwansen tussenlopen... Zonde!! Maar je boodschap voor Zee is duidelijk en sluit ik me bij aan. Volg je gevoel, als je er niet fijn bij voelt, dan op zoek naar een ander... Ik heb nooit de diagnose letterlijk gehad van iemand.. Maar wel besproken dat het maar een benaming is gekoppeld aan stressgerelateerde klachten... En dat overspannenheid of burnout nog steeds door velen door elkaar gebruikt worden en dat je eigenlijk niet teveel moet denken in hokjes/ diagnoses... Eigenlijk valt t allemaal onder psychosomatische klachten (SOLK), als er niks fysieks gevonden is.
Ja voel me weer beter vandaag dan gister, gister wel volgehouden. Netje m'n pauze niet in de drukkere lunchruimte gaan zitten, maar lekker 15min m'n ogen dicht op m'n eigen behandelbank . En optijd bed in savonds.. Had met vlagen overdag van die slappe , half niet lekker gevoel.. Soort vaag virusje voelde het. Vandaag weer wat lekkerder gewerkt, en nu lekker weekend!! Dus heb t doorstaan:-) hoorde er meer mensen over, dus misschien toch echt door de weerwisselingen en virusjes die rondwaaien momenteel... Maakt ook niet uit, voel me iig weer wat normalere en vanavond weer wat optijd naar bed ook al ben ik vrij morgen:-).
Bijzonder verhaal Bloem, over je vorige psych... Soms denk ik dat er echt lapzwansen tussenlopen... Zonde!! Maar je boodschap voor Zee is duidelijk en sluit ik me bij aan. Volg je gevoel, als je er niet fijn bij voelt, dan op zoek naar een ander... Ik heb nooit de diagnose letterlijk gehad van iemand.. Maar wel besproken dat het maar een benaming is gekoppeld aan stressgerelateerde klachten... En dat overspannenheid of burnout nog steeds door velen door elkaar gebruikt worden en dat je eigenlijk niet teveel moet denken in hokjes/ diagnoses... Eigenlijk valt t allemaal onder psychosomatische klachten (SOLK), als er niks fysieks gevonden is.
donderdag 30 juli 2015 om 19:25
Het is onzichtbaar en ongrijpbaar, dat is een beetje het probleem met een burn out, maar als mijn behandelaar zou zeggen dat ik geen burn out heb, zou ik me eerlijk gezegd niet erg serieus genomen voelen. Ik weet zelf heel goed dat een compleet gebrek aan energie dan misschien wel te wijten is aan langdurig slaaptekort en veel stress en dat je als gevolg daarvan depressieve gevoelens van krijgt, maar voor mij vat BO dat alles mooi samen. Maargoed, uiteindelijk maakt het labeltje verder niet zoveel uit, als je behandelaar je maar serieus neemt en je een goed gevoel hebt bij die persoon. Als je dat niet hebt is dat een mooi moment om te oefenen met doen wat goed is voor jezelf en overstappen naar een ander (easier said than done, I know). Bloem & Zee (of bloemenzee, jullie combineren leuk ) , wat een types hebben jullie getroffen. Die klik en je begrepen voelen is toch wel echt superbelangrijk!
Klinkt goed IngeB, weer even tijd om bij je te komen nu!
Ik was van de week bij het uwv, heb nog even respijt omdat ik eigenlijk pas net af ben van die intense vermoeidheid die ervoor zorgde dat ik zeer moeilijk uit bed kon komen, alles in slow motion deed en pas aan het einde van de dag de energie en moed had gevonden voor een wandelingetje. Nu gaat het ietsjes makkelijker maar nog wel snel moe, geprikkeld en snel hoofdpijn als ik teveel doe. Ik heb dan ook de hele middag geslapen op de bank na dat bezoek aan uwv, omdat dat ook de nodige spanning met zich meebrengt. Heb toch voor mezelf het gevoel dat ik niet snel genoeg ga. Idioot eigenlijk dat je zelfs van bankhangen een sport maakt en er zo 'hard mogelijk'je best voor doet om ervan af te komen. Het blijft gewoon moeilijk te accepteren dat ik uitgevallen ben.
Klinkt goed IngeB, weer even tijd om bij je te komen nu!
Ik was van de week bij het uwv, heb nog even respijt omdat ik eigenlijk pas net af ben van die intense vermoeidheid die ervoor zorgde dat ik zeer moeilijk uit bed kon komen, alles in slow motion deed en pas aan het einde van de dag de energie en moed had gevonden voor een wandelingetje. Nu gaat het ietsjes makkelijker maar nog wel snel moe, geprikkeld en snel hoofdpijn als ik teveel doe. Ik heb dan ook de hele middag geslapen op de bank na dat bezoek aan uwv, omdat dat ook de nodige spanning met zich meebrengt. Heb toch voor mezelf het gevoel dat ik niet snel genoeg ga. Idioot eigenlijk dat je zelfs van bankhangen een sport maakt en er zo 'hard mogelijk'je best voor doet om ervan af te komen. Het blijft gewoon moeilijk te accepteren dat ik uitgevallen ben.
