Psyche
alle pijlers
Een pijn dat niet weggaat
donderdag 1 oktober 2015 om 22:23
Hoi forumleden,
Ik heb vaak last van een emotionele pijn die niet weggaat. Ik ben een man van 27 jaar oud, ben mijn studie aan het afronden, woon hier nu 6 jaar (ik kom oorspronkelijk uit de Antillen). Ik heb in het verleden 2 psychoses gehad en ze waren heftig. Antilliaanse cultuur is veel harder op mensen met psychische problemen dan in Nederland, en ik heb ook hele nare dingen meegemaakt wat betreft stigma en onbegrip. Ook harde afwijzing gehad van familie en vrienden. Ik ben in Nederland redelijk populair geweest bij meisjes, maar vanwege mijn trauma's (voor de psychoses en daarna) heb ik nooit echt veel mee gedaan. Veel dates gehad, weleens seks gehad met een aantal vrouwen, en een aantal relaties. Mijn langste relatie was 10 maanden, ging uit vanwege druk die ik voelde van mijn familie. Dat meisje had ook een psychose gehad en ze vonden dat twee "gekke" mensen niet met elkaar mochten daten. De druk zat er vanaf dag 1, maar na 10 maanden kon ik het niet meer volhouden en heb ik het met een zwak excuus uitgemaakt (en zij ging daarin mee).
De pijn is blijvend, soms is het minder soms is het meer, maar ik voel het altijd. Over dat meisje van 10 jaar heb ik afgelopen jaar veel pijn gehad omdat ik haar ook niet meer spreek, en ik heb het nooit goed kunnen maken of rechtzetten. Zij staat daar ook niet meer voor open. Er is een nieuwe meisje in mijn leven waar ik heel close aan het worden ben, maar we hebben afgesproken om voorlopig vrienden te blijven. Reden van mijn kant om vrienden te blijven is die pijn. Afgelopen tijd was het te heftig en daardoor is er geen ruimte om iemand anders helemaal toe te laten, ook al vind ik dit meisje heel erg leuk.
Herkennen mensen zich hierin? Hoe gaan jullie hiermee om? Adviezen, meningen, inzichten?
Ik heb vaak last van een emotionele pijn die niet weggaat. Ik ben een man van 27 jaar oud, ben mijn studie aan het afronden, woon hier nu 6 jaar (ik kom oorspronkelijk uit de Antillen). Ik heb in het verleden 2 psychoses gehad en ze waren heftig. Antilliaanse cultuur is veel harder op mensen met psychische problemen dan in Nederland, en ik heb ook hele nare dingen meegemaakt wat betreft stigma en onbegrip. Ook harde afwijzing gehad van familie en vrienden. Ik ben in Nederland redelijk populair geweest bij meisjes, maar vanwege mijn trauma's (voor de psychoses en daarna) heb ik nooit echt veel mee gedaan. Veel dates gehad, weleens seks gehad met een aantal vrouwen, en een aantal relaties. Mijn langste relatie was 10 maanden, ging uit vanwege druk die ik voelde van mijn familie. Dat meisje had ook een psychose gehad en ze vonden dat twee "gekke" mensen niet met elkaar mochten daten. De druk zat er vanaf dag 1, maar na 10 maanden kon ik het niet meer volhouden en heb ik het met een zwak excuus uitgemaakt (en zij ging daarin mee).
De pijn is blijvend, soms is het minder soms is het meer, maar ik voel het altijd. Over dat meisje van 10 jaar heb ik afgelopen jaar veel pijn gehad omdat ik haar ook niet meer spreek, en ik heb het nooit goed kunnen maken of rechtzetten. Zij staat daar ook niet meer voor open. Er is een nieuwe meisje in mijn leven waar ik heel close aan het worden ben, maar we hebben afgesproken om voorlopig vrienden te blijven. Reden van mijn kant om vrienden te blijven is die pijn. Afgelopen tijd was het te heftig en daardoor is er geen ruimte om iemand anders helemaal toe te laten, ook al vind ik dit meisje heel erg leuk.
Herkennen mensen zich hierin? Hoe gaan jullie hiermee om? Adviezen, meningen, inzichten?
donderdag 1 oktober 2015 om 22:32
quote:Moiren_ schreef op 01 oktober 2015 @ 22:25:
Therapie lijkt me een goede zet.
Slik je medicatie voor de psychoses?
Ik slik medicatie, dat klopt. Therapie heb ik ook gehad.
Probleem is dat ik geen fulltime baan heb en echt goede therapie niet kan betalen. Tot een jaar geleden kreeg ik goede therapie en een plek waar ik naartoe kon gaan als ik even afleiding nodig had, maar ben nu te oud geworden en moest naar de volwassen-afdeling. Daar is het gewoon kut, heel kliniek en ik ben maar een nummer in een draaimolen. Daar kan ik ook heel sterk aanvoelen dat ik "patient" ben.
Therapie lijkt me een goede zet.
Slik je medicatie voor de psychoses?
Ik slik medicatie, dat klopt. Therapie heb ik ook gehad.
Probleem is dat ik geen fulltime baan heb en echt goede therapie niet kan betalen. Tot een jaar geleden kreeg ik goede therapie en een plek waar ik naartoe kon gaan als ik even afleiding nodig had, maar ben nu te oud geworden en moest naar de volwassen-afdeling. Daar is het gewoon kut, heel kliniek en ik ben maar een nummer in een draaimolen. Daar kan ik ook heel sterk aanvoelen dat ik "patient" ben.
donderdag 1 oktober 2015 om 22:34
quote:ikkanffniksverzinnen schreef op 01 oktober 2015 @ 22:32:
[...]
Ik slik medicatie, dat klopt. Therapie heb ik ook gehad.
Probleem is dat ik geen fulltime baan heb en echt goede therapie niet kan betalen. Tot een jaar geleden kreeg ik goede therapie en een plek waar ik naartoe kon gaan als ik even afleiding nodig had, maar ben nu te oud geworden en moest naar de volwassen-afdeling. Daar is het gewoon kut, heel kliniek en ik ben maar een nummer in een draaimolen. Daar kan ik ook heel sterk aanvoelen dat ik "patient" ben.
Je kan via de huisarts een verwijzing krijgen voor de GGZ, dat wordt vanuit je basisverzekering vergoed. Vaak zijn er meerdere instellingen als je in een wat grotere plaats woont. Je kan je huisarts vragen met welke hij/zij goede ervaringen heeft.
Wat maakt dat je je patiënt voelt? En is dat erg? Dat ben je toch?
[...]
Ik slik medicatie, dat klopt. Therapie heb ik ook gehad.
Probleem is dat ik geen fulltime baan heb en echt goede therapie niet kan betalen. Tot een jaar geleden kreeg ik goede therapie en een plek waar ik naartoe kon gaan als ik even afleiding nodig had, maar ben nu te oud geworden en moest naar de volwassen-afdeling. Daar is het gewoon kut, heel kliniek en ik ben maar een nummer in een draaimolen. Daar kan ik ook heel sterk aanvoelen dat ik "patient" ben.
Je kan via de huisarts een verwijzing krijgen voor de GGZ, dat wordt vanuit je basisverzekering vergoed. Vaak zijn er meerdere instellingen als je in een wat grotere plaats woont. Je kan je huisarts vragen met welke hij/zij goede ervaringen heeft.
Wat maakt dat je je patiënt voelt? En is dat erg? Dat ben je toch?
donderdag 1 oktober 2015 om 22:50
quote:Moiren_ schreef op 01 oktober 2015 @ 22:34:
[...]
Je kan via de huisarts een verwijzing krijgen voor de GGZ, dat wordt vanuit je basisverzekering vergoed. Vaak zijn er meerdere instellingen als je in een wat grotere plaats woont. Je kan je huisarts vragen met welke hij/zij goede ervaringen heeft.
Wat maakt dat je je patiënt voelt? En is dat erg? Dat ben je toch?
Ik loop nu bij Altrecht, maar het is gewoon niks vergeleken met de behandeling die ik kreeg bij het andere plek. Daar voelde ik me veilig en gewaarborgd, geliefd zelfs. Ik kwam ook regelmatig in contact met lotgenoten, waardoor ik veel steun aan had.
En ik wil me natuurlijk niet zo expliciet psychiatrische patiënt voelen. De stigma en zelf-stigma is al sterk genoeg. Ik ben van mening dat deze maatschappij (en vrijwel alle andere maatschappijen) hard zijn op psychiatrische patienten. Na mijn opleiding wil ik ook iets daaraan doen. Maar ik wil niet naar een plek waar ik me als een nummer voel. Ik kan gewoon aanvoelen dat de casemanagers niet echt om me geven, dat de psycholoog gewoon zijn werkt doet en de psychiater heeft amper tijd voor me. Ik voel me minder bij zo'n instelling.
Bij de andere plek heb ik nooit echt gesproken over de pijn, omdat ik er toen nog niet aan toe was. En mijn zelfhaat is enorm. Als mensen mij zouden ontmoeten zouden ze dat niet bij me verwachten. In het echt kom ik heel zelfverzekerd en sociaal over. Op veel gebieden ben ik dat ook. Maar ik heb gewoon wat trauma's meegemaakt in mijn jeugd en daarna en dat is een beetje onderdeel van me geworden. Ik wil los van de pijn en de zelf-haat. Die brandende onzekerheid dat altijd aanwezig is... ik wil het allemaal gewoon loslaten. Maar het lukt nooit.
[...]
Je kan via de huisarts een verwijzing krijgen voor de GGZ, dat wordt vanuit je basisverzekering vergoed. Vaak zijn er meerdere instellingen als je in een wat grotere plaats woont. Je kan je huisarts vragen met welke hij/zij goede ervaringen heeft.
Wat maakt dat je je patiënt voelt? En is dat erg? Dat ben je toch?
Ik loop nu bij Altrecht, maar het is gewoon niks vergeleken met de behandeling die ik kreeg bij het andere plek. Daar voelde ik me veilig en gewaarborgd, geliefd zelfs. Ik kwam ook regelmatig in contact met lotgenoten, waardoor ik veel steun aan had.
En ik wil me natuurlijk niet zo expliciet psychiatrische patiënt voelen. De stigma en zelf-stigma is al sterk genoeg. Ik ben van mening dat deze maatschappij (en vrijwel alle andere maatschappijen) hard zijn op psychiatrische patienten. Na mijn opleiding wil ik ook iets daaraan doen. Maar ik wil niet naar een plek waar ik me als een nummer voel. Ik kan gewoon aanvoelen dat de casemanagers niet echt om me geven, dat de psycholoog gewoon zijn werkt doet en de psychiater heeft amper tijd voor me. Ik voel me minder bij zo'n instelling.
Bij de andere plek heb ik nooit echt gesproken over de pijn, omdat ik er toen nog niet aan toe was. En mijn zelfhaat is enorm. Als mensen mij zouden ontmoeten zouden ze dat niet bij me verwachten. In het echt kom ik heel zelfverzekerd en sociaal over. Op veel gebieden ben ik dat ook. Maar ik heb gewoon wat trauma's meegemaakt in mijn jeugd en daarna en dat is een beetje onderdeel van me geworden. Ik wil los van de pijn en de zelf-haat. Die brandende onzekerheid dat altijd aanwezig is... ik wil het allemaal gewoon loslaten. Maar het lukt nooit.
donderdag 1 oktober 2015 om 23:43
donderdag 1 oktober 2015 om 23:58
Zeg nooit; nooit. Dat is één ding wat ik heb geleerd. Ook als het leven zo zwaar ia dat je het niet meer ziet zitten. Nooit; nooit.
Wat onwijs heftig, naar en vervelend voor je!
Het is naar om je een patiënt te voelen, gewoon een nummer. De zoveelste van die dag. Dat mag je dan ook zeggen hé.
Aangeven hoe jij je daarbij voelt is voor hen ook belangrijk, ookal hebij je dat gevoel niet.
Zoals al eerder werd gezegd; ga eens naar je huisarts om te kijken wat die voor je kan betekenen en welke opties er nog meer voor jou zijn.
Sterkte
Wat onwijs heftig, naar en vervelend voor je!
Het is naar om je een patiënt te voelen, gewoon een nummer. De zoveelste van die dag. Dat mag je dan ook zeggen hé.
Aangeven hoe jij je daarbij voelt is voor hen ook belangrijk, ookal hebij je dat gevoel niet.
Zoals al eerder werd gezegd; ga eens naar je huisarts om te kijken wat die voor je kan betekenen en welke opties er nog meer voor jou zijn.
Sterkte
vrijdag 2 oktober 2015 om 00:50
Ik vind dat een hulpverlener er niet is om je geliefd te laten voelen. Je hebt een professionele relatie en daar hoort een bepaalde afstand bij.
Ik vind dat zelfs een voorwaarde om tot een effectieve therapie te komen.
Patiënt zijn wil niet zeggen dat je je er naar moet gaan gedragen. Ik vind het zelfs fijn dat ze bij mijn ggz weer over zijn gegaan op patiënt ipv cliënt. Ik ben gewoon ziek, net als een maagpatient. Ik denk dat dat juist goed is mbt het stigma.
Altrecht hoor ik juist hele goede verhalen over. Maar als het voor jou niet okay voelt, ga dan in gesprek met je huisarts.
En zet op een rijtje wat reële verwachtingen zijn. Je geliefd voelen door je hulpverlener is er geen.
Ik vind dat zelfs een voorwaarde om tot een effectieve therapie te komen.
Patiënt zijn wil niet zeggen dat je je er naar moet gaan gedragen. Ik vind het zelfs fijn dat ze bij mijn ggz weer over zijn gegaan op patiënt ipv cliënt. Ik ben gewoon ziek, net als een maagpatient. Ik denk dat dat juist goed is mbt het stigma.
Altrecht hoor ik juist hele goede verhalen over. Maar als het voor jou niet okay voelt, ga dan in gesprek met je huisarts.
En zet op een rijtje wat reële verwachtingen zijn. Je geliefd voelen door je hulpverlener is er geen.
vrijdag 2 oktober 2015 om 07:46
quote:Moiren_ schreef op 02 oktober 2015 @ 00:50:
Ik vind dat een hulpverlener er niet is om je geliefd te laten voelen. Je hebt een professionele relatie en daar hoort een bepaalde afstand bij.
Ik vind dat zelfs een voorwaarde om tot een effectieve therapie te komen.
Patiënt zijn wil niet zeggen dat je je er naar moet gaan gedragen. Ik vind het zelfs fijn dat ze bij mijn ggz weer over zijn gegaan op patiënt ipv cliënt. Ik ben gewoon ziek, net als een maagpatient. Ik denk dat dat juist goed is mbt het stigma.
Altrecht hoor ik juist hele goede verhalen over. Maar als het voor jou niet okay voelt, ga dan in gesprek met je huisarts.
En zet op een rijtje wat reële verwachtingen zijn. Je geliefd voelen door je hulpverlener is er geen.
Daar zijn de meningen over verdeeld. Hulpverlener moet je niet geliefd laten voelen, maar wel begrepen. Maar een professionele afstand is nodig om de hulpverlener te beschermen, niet omdat het beter is voor de patiënt. Uit onderzoek blijkt dat hoe persoonlijker de hulpverleners zijn betrokken in het leven van de patiënt, hoe beter (zolang de patiënt dat zelf ook wil).
Maar goed, ik wil ook niet geliefd voelen door de hulpverlener, ik wil gewoon van de pijn weg. En tot nu toe heeft niks geholpen.
Ik vind dat een hulpverlener er niet is om je geliefd te laten voelen. Je hebt een professionele relatie en daar hoort een bepaalde afstand bij.
Ik vind dat zelfs een voorwaarde om tot een effectieve therapie te komen.
Patiënt zijn wil niet zeggen dat je je er naar moet gaan gedragen. Ik vind het zelfs fijn dat ze bij mijn ggz weer over zijn gegaan op patiënt ipv cliënt. Ik ben gewoon ziek, net als een maagpatient. Ik denk dat dat juist goed is mbt het stigma.
Altrecht hoor ik juist hele goede verhalen over. Maar als het voor jou niet okay voelt, ga dan in gesprek met je huisarts.
En zet op een rijtje wat reële verwachtingen zijn. Je geliefd voelen door je hulpverlener is er geen.
Daar zijn de meningen over verdeeld. Hulpverlener moet je niet geliefd laten voelen, maar wel begrepen. Maar een professionele afstand is nodig om de hulpverlener te beschermen, niet omdat het beter is voor de patiënt. Uit onderzoek blijkt dat hoe persoonlijker de hulpverleners zijn betrokken in het leven van de patiënt, hoe beter (zolang de patiënt dat zelf ook wil).
Maar goed, ik wil ook niet geliefd voelen door de hulpverlener, ik wil gewoon van de pijn weg. En tot nu toe heeft niks geholpen.
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:08
quote:ikkanffniksverzinnen schreef op 02 oktober 2015 @ 07:46:
[...]
Daar zijn de meningen over verdeeld. Hulpverlener moet je niet geliefd laten voelen, maar wel begrepen. Maar een professionele afstand is nodig om de hulpverlener te beschermen, niet omdat het beter is voor de patiënt. Uit onderzoek blijkt dat hoe persoonlijker de hulpverleners zijn betrokken in het leven van de patiënt, hoe beter (zolang de patiënt dat zelf ook wil).
Maar goed, ik wil ook niet geliefd voelen door de hulpverlener, ik wil gewoon van de pijn weg. En tot nu toe heeft niks geholpen.Ik ben wel benieuwd naar een linkje van dat onderzoek. Naar mijn mening is het hoe meer emotioneel betrokken de hulpverlener, hoe meer er emotioneel, en dus niet doordacht, er beslissingen worden genomen.
[...]
Daar zijn de meningen over verdeeld. Hulpverlener moet je niet geliefd laten voelen, maar wel begrepen. Maar een professionele afstand is nodig om de hulpverlener te beschermen, niet omdat het beter is voor de patiënt. Uit onderzoek blijkt dat hoe persoonlijker de hulpverleners zijn betrokken in het leven van de patiënt, hoe beter (zolang de patiënt dat zelf ook wil).
Maar goed, ik wil ook niet geliefd voelen door de hulpverlener, ik wil gewoon van de pijn weg. En tot nu toe heeft niks geholpen.Ik ben wel benieuwd naar een linkje van dat onderzoek. Naar mijn mening is het hoe meer emotioneel betrokken de hulpverlener, hoe meer er emotioneel, en dus niet doordacht, er beslissingen worden genomen.
vrijdag 2 oktober 2015 om 11:22
quote:Moiren_ schreef op 02 oktober 2015 @ 11:08:
[...]
Ik ben wel benieuwd naar een linkje van dat onderzoek. Naar mijn mening is het hoe meer emotioneel betrokken de hulpverlener, hoe meer er emotioneel, en dus niet doordacht, er beslissingen worden genomen.Linkje heb ik niet, wel een minor social work gedaan. Het gaat niet zozeer om geliefd te zijn door de hulpverlening, maar wel het gevoel hebben dat je meer dan een nummer bent. Dus dat de persoon voor jou echt boeit Hoe het met je leven gaat.
[...]
Ik ben wel benieuwd naar een linkje van dat onderzoek. Naar mijn mening is het hoe meer emotioneel betrokken de hulpverlener, hoe meer er emotioneel, en dus niet doordacht, er beslissingen worden genomen.Linkje heb ik niet, wel een minor social work gedaan. Het gaat niet zozeer om geliefd te zijn door de hulpverlening, maar wel het gevoel hebben dat je meer dan een nummer bent. Dus dat de persoon voor jou echt boeit Hoe het met je leven gaat.