Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 6 november 2015 om 23:04
"Neurologische aandoeningen kunnen te maken hebben met alle functies van het zenuwstelsel. Hieronder vallen de zogeheten hogere cerebrale functies (denken, geheugen, plannen), de hersenzenuwen, het motorische en het sensibele stelsel, de reflexen, de functies van de kleine hersenen en het autonome (willekeurige) zenuwstelsel. Hoe snel en gericht iemand kan reageren op een gevaarlijke situatie in het verkeer wordt bepaald door diens neurologische vermogen. Na een hersenbloeding bijvoorbeeld kan het zijn dat het niet meer verantwoord is om die persoon achter het stuur te zetten.
Psychiatrische ziekten zijn stoornissen op het gebied van denken, emoties en gedrag. Men gedraagt zich anders omdat de wereld om hen heen anders wordt waargenomen, begrepen en ervaren. Zo’n stoornis brengt beperkingen met zich mee in het sociale, beroepsmatige en interpersoonlijke functioneren. In het verkeer kan het risico’s brengen, omdat andere weggebruikers bijvoorbeeld niet kunnen vertrouwen op het rijgedrag van iemand met een psychiatrische stoornis."
Even geGoogled want er is groot verschil tussen neurologisch en psychiatrisch, bovenstaande had ik niet zo goed kunnen omschrijven.
Psychiatrische ziekten zijn stoornissen op het gebied van denken, emoties en gedrag. Men gedraagt zich anders omdat de wereld om hen heen anders wordt waargenomen, begrepen en ervaren. Zo’n stoornis brengt beperkingen met zich mee in het sociale, beroepsmatige en interpersoonlijke functioneren. In het verkeer kan het risico’s brengen, omdat andere weggebruikers bijvoorbeeld niet kunnen vertrouwen op het rijgedrag van iemand met een psychiatrische stoornis."
Even geGoogled want er is groot verschil tussen neurologisch en psychiatrisch, bovenstaande had ik niet zo goed kunnen omschrijven.
zaterdag 7 november 2015 om 00:21
Over deelname aan het verkeer, want dat zit me soms best dwars... Ik ben juist een extreem correcte automobilist. Ik ken alle verkeersregels, ik houd me aan de snelheid (iets erboven, want ik ben een rebel, maar wel binnen de marge) en ik vertoon altijd hetzelfde gedrag in het verkeer. Maar ik heb begrepen dat dat ook weer goed bij mijn autisme past. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat zoveel mensen bekeuringen als een soort natuurwet zien, terwijl je ze kunt voorkomen door je aan de snelheid te houden. Ik snap dat echt niet. Tegenwoordig houd ik daar wel mijn mond over op verjaardagen
zaterdag 7 november 2015 om 00:48
quote:iones schreef op 06 november 2015 @ 22:51:
[...]
Die had ik ook. Ik ben daar wel overheen, maar het zelfvertrouwen is voor altijd geschaad. De angst om niet geaccepteerd te worden blijft.Same here. Het ergste vind ik dat een ander je iets aangedaan heeft, maar je de (psychische) schade zelf maar moet opknappen. Dan word dus eigenlijk dubbel gestraft. De pesters komen er mooi mee weg.
[...]
Die had ik ook. Ik ben daar wel overheen, maar het zelfvertrouwen is voor altijd geschaad. De angst om niet geaccepteerd te worden blijft.Same here. Het ergste vind ik dat een ander je iets aangedaan heeft, maar je de (psychische) schade zelf maar moet opknappen. Dan word dus eigenlijk dubbel gestraft. De pesters komen er mooi mee weg.
zaterdag 7 november 2015 om 07:00
quote:barbaracartland schreef op 07 november 2015 @ 00:21:
Over deelname aan het verkeer, want dat zit me soms best dwars... Ik ben juist een extreem correcte automobilist. Ik ken alle verkeersregels, ik houd me aan de snelheid (iets erboven, want ik ben een rebel, maar wel binnen de marge) en ik vertoon altijd hetzelfde gedrag in het verkeer. Maar ik heb begrepen dat dat ook weer goed bij mijn autisme past. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat zoveel mensen bekeuringen als een soort natuurwet zien, terwijl je ze kunt voorkomen door je aan de snelheid te houden. Ik snap dat echt niet. Tegenwoordig houd ik daar wel mijn mond over op verjaardagen
Ik vind het moeilijke aan autorijden vooral inschatten wat een ander zal doen, durfde in het begin echt nergens voorrang nemen, want zwaar overtuigd dat de ander dat ook zou doen.
Dus mezelf gedwongen om toch m'n voorrang te nemen, dat ging dan 100 keer goed, maar die ene keer dat een ander mijn voorrang afsneed was voldoende om het vertrouwen weer een tijd te verliezen.
Een politieagent die het verkeer regelt kan ik ook zeer slecht lezen, sommige plaatsen mijd ik gewoon omdat ik weet dat dat daar regelmatig gebeurt.
Snelheidsbekeuringen maak ik soms wel, maar ik accepteer ze ook zonder morren, ik heb een fout gemaakt en dan draag ik de gevolgen wel.
Moet wel bij dit alles zeggen dat ik nog maar een paar jaar autorijd, merk wel dat de dingen steeds beter gaan, maar het gaat allemaal een stuk trager dan bij niet-autisten.
Over deelname aan het verkeer, want dat zit me soms best dwars... Ik ben juist een extreem correcte automobilist. Ik ken alle verkeersregels, ik houd me aan de snelheid (iets erboven, want ik ben een rebel, maar wel binnen de marge) en ik vertoon altijd hetzelfde gedrag in het verkeer. Maar ik heb begrepen dat dat ook weer goed bij mijn autisme past. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat zoveel mensen bekeuringen als een soort natuurwet zien, terwijl je ze kunt voorkomen door je aan de snelheid te houden. Ik snap dat echt niet. Tegenwoordig houd ik daar wel mijn mond over op verjaardagen
Ik vind het moeilijke aan autorijden vooral inschatten wat een ander zal doen, durfde in het begin echt nergens voorrang nemen, want zwaar overtuigd dat de ander dat ook zou doen.
Dus mezelf gedwongen om toch m'n voorrang te nemen, dat ging dan 100 keer goed, maar die ene keer dat een ander mijn voorrang afsneed was voldoende om het vertrouwen weer een tijd te verliezen.
Een politieagent die het verkeer regelt kan ik ook zeer slecht lezen, sommige plaatsen mijd ik gewoon omdat ik weet dat dat daar regelmatig gebeurt.
Snelheidsbekeuringen maak ik soms wel, maar ik accepteer ze ook zonder morren, ik heb een fout gemaakt en dan draag ik de gevolgen wel.
Moet wel bij dit alles zeggen dat ik nog maar een paar jaar autorijd, merk wel dat de dingen steeds beter gaan, maar het gaat allemaal een stuk trager dan bij niet-autisten.
zaterdag 7 november 2015 om 07:18
quote:barbaracartland schreef op 07 november 2015 @ 00:21:
Over deelname aan het verkeer, want dat zit me soms best dwars... Ik ben juist een extreem correcte automobilist. Ik ken alle verkeersregels, ik houd me aan de snelheid (iets erboven, want ik ben een rebel, maar wel binnen de marge) en ik vertoon altijd hetzelfde gedrag in het verkeer. Maar ik heb begrepen dat dat ook weer goed bij mijn autisme past. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat zoveel mensen bekeuringen als een soort natuurwet zien, terwijl je ze kunt voorkomen door je aan de snelheid te houden. Ik snap dat echt niet. Tegenwoordig houd ik daar wel mijn mond over op verjaardagen Ik gedraag mij op dezelfde manier, maar ik rijd dan wel de precieze maximumsnelheid. Bij inhalen rijd ik iets harder. Ik houd me dus aan de verkeersregels, en erger me (alleen op de fiets, niet in de auto) aan het soms slechte verkeersgedrag van anderen. Vooral fietsers zijn irritant. Die fietsen overal en nergens. Rijden door rood, rijden over de stoep, willen niet om de rotonde rondfietsen, maar rijden dan in tegenovergestelde richting over de stoep. In het centrum met veel voetgangers worden ze bijna omver gereden. Ik sprong een keer voor een idioot aan de kant, en ik zag dat bijna hetzelfde gebeuren met een - ik schat - 6-jarig meisje. Zij schrok.
Over deelname aan het verkeer, want dat zit me soms best dwars... Ik ben juist een extreem correcte automobilist. Ik ken alle verkeersregels, ik houd me aan de snelheid (iets erboven, want ik ben een rebel, maar wel binnen de marge) en ik vertoon altijd hetzelfde gedrag in het verkeer. Maar ik heb begrepen dat dat ook weer goed bij mijn autisme past. Ik vind het nog steeds opmerkelijk dat zoveel mensen bekeuringen als een soort natuurwet zien, terwijl je ze kunt voorkomen door je aan de snelheid te houden. Ik snap dat echt niet. Tegenwoordig houd ik daar wel mijn mond over op verjaardagen Ik gedraag mij op dezelfde manier, maar ik rijd dan wel de precieze maximumsnelheid. Bij inhalen rijd ik iets harder. Ik houd me dus aan de verkeersregels, en erger me (alleen op de fiets, niet in de auto) aan het soms slechte verkeersgedrag van anderen. Vooral fietsers zijn irritant. Die fietsen overal en nergens. Rijden door rood, rijden over de stoep, willen niet om de rotonde rondfietsen, maar rijden dan in tegenovergestelde richting over de stoep. In het centrum met veel voetgangers worden ze bijna omver gereden. Ik sprong een keer voor een idioot aan de kant, en ik zag dat bijna hetzelfde gebeuren met een - ik schat - 6-jarig meisje. Zij schrok.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 07:20
Als je al een diagnose hebt voor je je rijbewijs haalt, moet je een rijtest doen voor je mag afrijden.
http://www.cbr.nl/autisme.pp?
Heb jij dat gedaan Monica?
Ik heb niet het idee dat mijn rijstijl wordt beïnvloed door autisme.
http://www.cbr.nl/autisme.pp?
Heb jij dat gedaan Monica?
Ik heb niet het idee dat mijn rijstijl wordt beïnvloed door autisme.
.
zaterdag 7 november 2015 om 07:27
In België werkt rijbewijs halen geloof ik anders dan in Nederland, maar ik heb de diagnose gekregen kort nadat ik mijn rijbewijs haalde.
Hier doe je eerst een theoretisch examen (waarvoor je gewoon thuis zelf mag studeren), en dan kun je twee kanten op: of je leert autorijden van ma/pa/iemand anders, of je neemt 20 uur rijles (heb ik gedaan), je rijdt daarna ik dacht min. 6 en max. 18 maanden alleen rond en dan doe je examen.
Voor examen weet je ook vooraf welke omgeving je zult rijden, dus daar oefen je vantevoren heel hard op, was in die zin lekker voorspelbaar maar je rijexamen halen zegt imo niks over je rijvaardigheid
Hier doe je eerst een theoretisch examen (waarvoor je gewoon thuis zelf mag studeren), en dan kun je twee kanten op: of je leert autorijden van ma/pa/iemand anders, of je neemt 20 uur rijles (heb ik gedaan), je rijdt daarna ik dacht min. 6 en max. 18 maanden alleen rond en dan doe je examen.
Voor examen weet je ook vooraf welke omgeving je zult rijden, dus daar oefen je vantevoren heel hard op, was in die zin lekker voorspelbaar maar je rijexamen halen zegt imo niks over je rijvaardigheid
zaterdag 7 november 2015 om 07:27
quote:Bambi schreef op 06 november 2015 @ 23:04:
"Neurologische aandoeningen kunnen te maken hebben met alle functies van het zenuwstelsel. Hieronder vallen de zogeheten hogere cerebrale functies (denken, geheugen, plannen), de hersenzenuwen, het motorische en het sensibele stelsel, de reflexen, de functies van de kleine hersenen en het autonome (willekeurige) zenuwstelsel. Hoe snel en gericht iemand kan reageren op een gevaarlijke situatie in het verkeer wordt bepaald door diens neurologische vermogen. Na een hersenbloeding bijvoorbeeld kan het zijn dat het niet meer verantwoord is om die persoon achter het stuur te zetten.
Autisme is dus voor een groot deel neurologisch. Bij mij is het denken, geheugen en plannen beïnvloed. Ik denk en beredeneer anders. Mijn kortetermijngeheugen is slechter dan gemiddeld, althans dat vermoed ik, maar soms blijkt het, dat deze gedachte niet geheel terecht is, omdat ik meer heb onthouden dan ik dacht. Mijn langetermijngeheugen is beter dan gemiddeld, en dat valt anderen soms op. Het savantisme (extreem veel weten of kunnen, Kim Peek, Stephen Wiltshire, personage Rain Man) is een neurologische afwijking in positieve zin. Hoe ziet men hoogbegaafdheid of hoge intelligentie als positieve comorbiditeit? Plannen is een executieve functie. Ik ben daar niet extreem goed in, maar door juist gebruik van mijn takenlijst op de smartphone en op het werk en mijn agenda (Google), kan ik dat zeer goed opvangen. Vooral mensen met ADHD en sommige mensen met ASS kan dat moeilijk zijn.
quote:Psychiatrische ziekten zijn stoornissen op het gebied van denken, emoties en gedrag. Men gedraagt zich anders omdat de wereld om hen heen anders wordt waargenomen, begrepen en ervaren. Zo’n stoornis brengt beperkingen met zich mee in het sociale, beroepsmatige en interpersoonlijke functioneren. In het verkeer kan het risico’s brengen, omdat andere weggebruikers bijvoorbeeld niet kunnen vertrouwen op het rijgedrag van iemand met een psychiatrische stoornis."Ik moet dan erkennen dat ASS voor een deel een psychiatrische aandoening is. Maar dat zou per persoon verschillen. Ik ken mensen met ASS die daarom medicatie hebben, bijvoorbeeld Risperdal. Bij sommigen is dat heel sterk, bij anderen is de psychiatrische component afwezig of lijkt het afwezig te zijn. De hoofdoorzaak zie ik als een neurologisch component.
"Neurologische aandoeningen kunnen te maken hebben met alle functies van het zenuwstelsel. Hieronder vallen de zogeheten hogere cerebrale functies (denken, geheugen, plannen), de hersenzenuwen, het motorische en het sensibele stelsel, de reflexen, de functies van de kleine hersenen en het autonome (willekeurige) zenuwstelsel. Hoe snel en gericht iemand kan reageren op een gevaarlijke situatie in het verkeer wordt bepaald door diens neurologische vermogen. Na een hersenbloeding bijvoorbeeld kan het zijn dat het niet meer verantwoord is om die persoon achter het stuur te zetten.
Autisme is dus voor een groot deel neurologisch. Bij mij is het denken, geheugen en plannen beïnvloed. Ik denk en beredeneer anders. Mijn kortetermijngeheugen is slechter dan gemiddeld, althans dat vermoed ik, maar soms blijkt het, dat deze gedachte niet geheel terecht is, omdat ik meer heb onthouden dan ik dacht. Mijn langetermijngeheugen is beter dan gemiddeld, en dat valt anderen soms op. Het savantisme (extreem veel weten of kunnen, Kim Peek, Stephen Wiltshire, personage Rain Man) is een neurologische afwijking in positieve zin. Hoe ziet men hoogbegaafdheid of hoge intelligentie als positieve comorbiditeit? Plannen is een executieve functie. Ik ben daar niet extreem goed in, maar door juist gebruik van mijn takenlijst op de smartphone en op het werk en mijn agenda (Google), kan ik dat zeer goed opvangen. Vooral mensen met ADHD en sommige mensen met ASS kan dat moeilijk zijn.
quote:Psychiatrische ziekten zijn stoornissen op het gebied van denken, emoties en gedrag. Men gedraagt zich anders omdat de wereld om hen heen anders wordt waargenomen, begrepen en ervaren. Zo’n stoornis brengt beperkingen met zich mee in het sociale, beroepsmatige en interpersoonlijke functioneren. In het verkeer kan het risico’s brengen, omdat andere weggebruikers bijvoorbeeld niet kunnen vertrouwen op het rijgedrag van iemand met een psychiatrische stoornis."Ik moet dan erkennen dat ASS voor een deel een psychiatrische aandoening is. Maar dat zou per persoon verschillen. Ik ken mensen met ASS die daarom medicatie hebben, bijvoorbeeld Risperdal. Bij sommigen is dat heel sterk, bij anderen is de psychiatrische component afwezig of lijkt het afwezig te zijn. De hoofdoorzaak zie ik als een neurologisch component.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 07:32
quote:MonicaGeller schreef op 07 november 2015 @ 07:00:
Ik vind het moeilijke aan autorijden vooral inschatten wat een ander zal doen, durfde in het begin echt nergens voorrang nemen, want zwaar overtuigd dat de ander dat ook zou doen.
Ik heb het inschatten vooral tijdens autorijlessen geleerd: Wat gaat een ander doen?
Dat heb ik ook doorgetrokken in andere niet-verkeerssituaties. Op het werk loopt iemand met de tas in de hand richting kapstok. Hij steekt zijn hand recht vooruit richting de jassen. Wat betekent dat? Gaat hij dan weg?
Ik vind het moeilijke aan autorijden vooral inschatten wat een ander zal doen, durfde in het begin echt nergens voorrang nemen, want zwaar overtuigd dat de ander dat ook zou doen.
Ik heb het inschatten vooral tijdens autorijlessen geleerd: Wat gaat een ander doen?
Dat heb ik ook doorgetrokken in andere niet-verkeerssituaties. Op het werk loopt iemand met de tas in de hand richting kapstok. Hij steekt zijn hand recht vooruit richting de jassen. Wat betekent dat? Gaat hij dan weg?
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 07:36
Ja, dat soort redeneringen kan ik ook wel maken, maar soms heb je die fractie van een seconde daarvoor gewoon niet.
In volle spits de Antwerpse ring rijden vb. moet echt op automatisme, en dat is net wat ik - zeker in het begin - echt miste.
En dan verwacht ik van mezelf natuurlijk wel dat ik onmiddellijk even vlot rij als iemand met 100 jaar ervaring, kwestie van mezelf niet onnodig extra stress te bezorgen
In volle spits de Antwerpse ring rijden vb. moet echt op automatisme, en dat is net wat ik - zeker in het begin - echt miste.
En dan verwacht ik van mezelf natuurlijk wel dat ik onmiddellijk even vlot rij als iemand met 100 jaar ervaring, kwestie van mezelf niet onnodig extra stress te bezorgen
zaterdag 7 november 2015 om 07:37
quote:MonicaGeller schreef op 07 november 2015 @ 07:27:
In België werkt rijbewijs halen geloof ik anders dan in Nederland, maar ik heb de diagnose gekregen kort nadat ik mijn rijbewijs haalde.
Hier doe je eerst een theoretisch examen (waarvoor je gewoon thuis zelf mag studeren), en dan kun je twee kanten op: of je leert autorijden van ma/pa/iemand anders, of je neemt 20 uur rijles (heb ik gedaan), je rijdt daarna ik dacht min. 6 en max. 18 maanden alleen rond en dan doe je examen.
Voor examen weet je ook vooraf welke omgeving je zult rijden, dus daar oefen je vantevoren heel hard op, was in die zin lekker voorspelbaar maar je rijexamen halen zegt imo niks over je rijvaardigheid Ik vind dat levensgevaarlijk dat systeem in België. Waarom niet een vergelijkbaar systeem als in Nederland. Je mag pas autorijden (zonder toezicht) na het behalen van je rijbewijs. Zonder rijbewijs in een auto rijden mag alleen met toezicht alleen van een rijinstructeur en in een lesauto.
In België werkt rijbewijs halen geloof ik anders dan in Nederland, maar ik heb de diagnose gekregen kort nadat ik mijn rijbewijs haalde.
Hier doe je eerst een theoretisch examen (waarvoor je gewoon thuis zelf mag studeren), en dan kun je twee kanten op: of je leert autorijden van ma/pa/iemand anders, of je neemt 20 uur rijles (heb ik gedaan), je rijdt daarna ik dacht min. 6 en max. 18 maanden alleen rond en dan doe je examen.
Voor examen weet je ook vooraf welke omgeving je zult rijden, dus daar oefen je vantevoren heel hard op, was in die zin lekker voorspelbaar maar je rijexamen halen zegt imo niks over je rijvaardigheid Ik vind dat levensgevaarlijk dat systeem in België. Waarom niet een vergelijkbaar systeem als in Nederland. Je mag pas autorijden (zonder toezicht) na het behalen van je rijbewijs. Zonder rijbewijs in een auto rijden mag alleen met toezicht alleen van een rijinstructeur en in een lesauto.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 07:42
Ik ben er idd. ook geen voorstander van, rijbewijs halen kan hier op een maand of tien en - met rijschool - voor ongeveer ¤1.500,00 en na twee maand kun je alleen de baan op.
Ik heb m'n rijbewijs gehaald rond m'n 35ste, maar ik hou m'n hart vast voor al die 18-jarigen die op deze manier hun rijbewijs halen
De grap is dat dit systeem nog het 'veiligste' is. Je mag na je theoretisch examen ook gewoon 18 maand met ma/pa rondrijden, die geen enkele instructeursopleiding heeft genoten.
"De begeleider moet alleen min. 8 jaar houder zijn van rijbewijs B en mag de laatste drie jaar niet vervallen zijn van het recht tot sturen."
In dit systeem mag de leerling wel niet alleen de baan op, maar dan nog. (Goed) kunnen autorijden en het kunnen aanleren zijn imo twee totaal verschillende zaken.
En heel dikwijls rijden die begeleiders zelf al 30 jaar en leren ze hun leerling hun eigen (verkeerde) gewoontes aan.
Ik heb m'n rijbewijs gehaald rond m'n 35ste, maar ik hou m'n hart vast voor al die 18-jarigen die op deze manier hun rijbewijs halen
De grap is dat dit systeem nog het 'veiligste' is. Je mag na je theoretisch examen ook gewoon 18 maand met ma/pa rondrijden, die geen enkele instructeursopleiding heeft genoten.
"De begeleider moet alleen min. 8 jaar houder zijn van rijbewijs B en mag de laatste drie jaar niet vervallen zijn van het recht tot sturen."
In dit systeem mag de leerling wel niet alleen de baan op, maar dan nog. (Goed) kunnen autorijden en het kunnen aanleren zijn imo twee totaal verschillende zaken.
En heel dikwijls rijden die begeleiders zelf al 30 jaar en leren ze hun leerling hun eigen (verkeerde) gewoontes aan.
zaterdag 7 november 2015 om 08:47
Over wat autisme nou precies is hoorde ik gisteren een interessante lezing. Ik was ergens verzeild geraakt waar toevallig een kersverse promovendus op een autisme-onderwerp sprak (filosoof/psychiater Berend Verhoeff).
Hij zegt: Het is ongrijpbaar. Er zijn de afgelopen 40 jaar steeds weer pogingen gedaan om autisme af te grenzen. Er kwamen steeds nieuwe definities, met andere kernsymptomen. Dat ging van een emotioneel defect tot een taalstoornis, een perceptie-stoornis en een stoornis in de sociale cognitie.
Autisme is volgens de DSM een hersenziekte (en de wetenschap zou ook graag zíen dat er een biologische/medische oorzaak is), maar maar dat lijkt toch niet juist. Er zijn nooit aanwijsbare afwijkingen in de hersenen gevonden. De aannames dat er een specifieke oorzaak is in het brein en dat het autisme een stabiel syndroom is, kloppen niet.
Omdat het zo moeilijk definiëren is, wordt tegenwoordig gesproken over een autisme'spectrum' - waarbinnen hele diverse problemen kunnen optreden. Wat zij gemeen hebben is er dat een verstoring lijkt op te treden in neurale circuits. Niet in de hersenen zelf.
Verhoeff zegt ook: We moeten af van het idee dat autisme een hersenziekte is en gaan kijken naar wat precies het probleem is bij een individuele persoon. En vooral ook wat de rol is van zijn omgeving daarbij. Autisme is volgens hem "het onvermogen van het individu om zich aan te passen". Daarin wordt een beperking ervaren en die staat niet los van de omgeving waarin die beperking wordt ervaren.
Hij zei ook dat op dit moment het leeuwendeel van het subsidiegeld naar autisme-onderzoek gaat. Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
Hier staat een artikel over zijn onderzoek, als je er meer van wil weten.
http://www.rug.nl/news/20 ... r.com&utm_campaign=buffer
Hij zegt: Het is ongrijpbaar. Er zijn de afgelopen 40 jaar steeds weer pogingen gedaan om autisme af te grenzen. Er kwamen steeds nieuwe definities, met andere kernsymptomen. Dat ging van een emotioneel defect tot een taalstoornis, een perceptie-stoornis en een stoornis in de sociale cognitie.
Autisme is volgens de DSM een hersenziekte (en de wetenschap zou ook graag zíen dat er een biologische/medische oorzaak is), maar maar dat lijkt toch niet juist. Er zijn nooit aanwijsbare afwijkingen in de hersenen gevonden. De aannames dat er een specifieke oorzaak is in het brein en dat het autisme een stabiel syndroom is, kloppen niet.
Omdat het zo moeilijk definiëren is, wordt tegenwoordig gesproken over een autisme'spectrum' - waarbinnen hele diverse problemen kunnen optreden. Wat zij gemeen hebben is er dat een verstoring lijkt op te treden in neurale circuits. Niet in de hersenen zelf.
Verhoeff zegt ook: We moeten af van het idee dat autisme een hersenziekte is en gaan kijken naar wat precies het probleem is bij een individuele persoon. En vooral ook wat de rol is van zijn omgeving daarbij. Autisme is volgens hem "het onvermogen van het individu om zich aan te passen". Daarin wordt een beperking ervaren en die staat niet los van de omgeving waarin die beperking wordt ervaren.
Hij zei ook dat op dit moment het leeuwendeel van het subsidiegeld naar autisme-onderzoek gaat. Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
Hier staat een artikel over zijn onderzoek, als je er meer van wil weten.
http://www.rug.nl/news/20 ... r.com&utm_campaign=buffer
.
zaterdag 7 november 2015 om 09:56
Ik moet het artikel nog doorlezen, maar de mening van Verhoeff vind ik wel interessant. Er zijn mensen die vinden dat autisme een vorm is van neurodiversiteit. Ik vind "hersenziekte" helemaal een raar woord, omdat ik dan moet denken aan encefalitis, hersenontsteking. En ik moet denken aan gevoelens van zich zeer onprettig en/of ziek voelen. Ik voel mij vaak allesbehalve ziek.
Ik zal zo schrijven wat ik van het onderzoek van Verhoeff vind.
Ik zal zo schrijven wat ik van het onderzoek van Verhoeff vind.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 10:15
zaterdag 7 november 2015 om 10:30
Wat betreft autorijden; dat kan ik goed.
Ik weet nog wel dat het lessen (meer dan 21 jaar geleden alweer) in het begin heel moeizaam ging.
Ik kon me gewoon niet voorstellen dat het bedienen van de auto op den duur vanzelf zou gaan, waardoor ik me volledig op het verkeer zou kunnen richten. Ik hoor mezelf nog zeggen tegen de instructeur: 'Moet ik echt voor élke bocht terugschakelen naar z'n twee?! Wat een gedoe!'.
Ik heb behoorlijk wat lessen nodig gehad (40, dat is wel meer dan gemiddeld), maar ben wel in één keer geslaagd. Ik houd heel erg van autorijden, rijd ook elke dag. Wel heb ik er een hekel aan als er mensen met me meerijden (enkele mensen, zoals mijn moeder, uitgezonderd).
Ik weet nog wel dat het lessen (meer dan 21 jaar geleden alweer) in het begin heel moeizaam ging.
Ik kon me gewoon niet voorstellen dat het bedienen van de auto op den duur vanzelf zou gaan, waardoor ik me volledig op het verkeer zou kunnen richten. Ik hoor mezelf nog zeggen tegen de instructeur: 'Moet ik echt voor élke bocht terugschakelen naar z'n twee?! Wat een gedoe!'.
Ik heb behoorlijk wat lessen nodig gehad (40, dat is wel meer dan gemiddeld), maar ben wel in één keer geslaagd. Ik houd heel erg van autorijden, rijd ook elke dag. Wel heb ik er een hekel aan als er mensen met me meerijden (enkele mensen, zoals mijn moeder, uitgezonderd).
zaterdag 7 november 2015 om 10:41
zaterdag 7 november 2015 om 10:58
Ik heb wel anderhalf jaar moeten lessen, want ik had geen overzicht. Moeite met schatten of ik nog voor die ander kan. Klasgenoten die soms een jaar later begonnen hadden nog eerder hun rijbewijs. Ze pestten me daar ook mee, dan vroegen ze grinnikend aan me of ik ook niet eens op mocht. Op school met de praktijklessen ging het net zo. Ik ben nu eenmaal niet goed in praktijk en heb me toch vaak een dombo gevoeld.
Maar ik had gelukkig een hele geduldige rij instructeur. Die man straalde zoveel rust uit en werd ook nooit kwaad als het een keer van geen meter ging. Dan zei hij hoogstens dat ik geen superdag had.
Maar voor zowel theorie als praktijk ben ik in 1 keer geslaagd. Ik denk dat het toch voor een groot deel door die man kwam. Als ik bv. van mijn vader had moeten leren rijden, was het waarschijnlijk nooit gelukt. Die was wat dat betreft het tegenovergestelde.
Ik rijd het liefst alleen. Als er iemand meerijdt ben ik nooit echt op mijn gemak. Er gebeurt dan ook vaak wel iets. Kleine dingetjes, maar toch. Of ik sta verkeerd voorgesorteerd, ineens moeten remmen omdat het licht ineens toch op oranje gaat of de verkeerde afslag pakken. Dan ga ik achteraf weer piekeren dat diegene me een slechte chauffeur zal vinden.
Maar ik had gelukkig een hele geduldige rij instructeur. Die man straalde zoveel rust uit en werd ook nooit kwaad als het een keer van geen meter ging. Dan zei hij hoogstens dat ik geen superdag had.
Maar voor zowel theorie als praktijk ben ik in 1 keer geslaagd. Ik denk dat het toch voor een groot deel door die man kwam. Als ik bv. van mijn vader had moeten leren rijden, was het waarschijnlijk nooit gelukt. Die was wat dat betreft het tegenovergestelde.
Ik rijd het liefst alleen. Als er iemand meerijdt ben ik nooit echt op mijn gemak. Er gebeurt dan ook vaak wel iets. Kleine dingetjes, maar toch. Of ik sta verkeerd voorgesorteerd, ineens moeten remmen omdat het licht ineens toch op oranje gaat of de verkeerde afslag pakken. Dan ga ik achteraf weer piekeren dat diegene me een slechte chauffeur zal vinden.
zaterdag 7 november 2015 om 12:41
quote:impala schreef op 07 november 2015 @ 08:47:
Over wat autisme nou precies is hoorde ik gisteren een interessante lezing. Ik was ergens verzeild geraakt waar toevallig een kersverse promovendus op een autisme-onderwerp sprak (filosoof/psychiater Berend Verhoeff).
Hij zegt: Het is ongrijpbaar. Er zijn de afgelopen 40 jaar steeds weer pogingen gedaan om autisme af te grenzen. Er kwamen steeds nieuwe definities, met andere kernsymptomen. Dat ging van een emotioneel defect tot een taalstoornis, een perceptie-stoornis en een stoornis in de sociale cognitie.
Autisme is volgens de DSM een hersenziekte (en de wetenschap zou ook graag zíen dat er een biologische/medische oorzaak is), maar maar dat lijkt toch niet juist. Er zijn nooit aanwijsbare afwijkingen in de hersenen gevonden. De aannames dat er een specifieke oorzaak is in het brein en dat het autisme een stabiel syndroom is, kloppen niet.
Omdat het zo moeilijk definiëren is, wordt tegenwoordig gesproken over een autisme'spectrum' - waarbinnen hele diverse problemen kunnen optreden. Wat zij gemeen hebben is er dat een verstoring lijkt op te treden in neurale circuits. Niet in de hersenen zelf.
Verhoeff zegt ook: We moeten af van het idee dat autisme een hersenziekte is en gaan kijken naar wat precies het probleem is bij een individuele persoon. En vooral ook wat de rol is van zijn omgeving daarbij. Autisme is volgens hem "het onvermogen van het individu om zich aan te passen". Daarin wordt een beperking ervaren en die staat niet los van de omgeving waarin die beperking wordt ervaren.
Hij zei ook dat op dit moment het leeuwendeel van het subsidiegeld naar autisme-onderzoek gaat. Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
Hier staat een artikel over zijn onderzoek, als je er meer van wil weten.
http://www.rug.nl/news/20 ... r.com&utm_campaign=buffer
(sorry, ik heb het artikel niet gelezen).
Als mensen het al niet eens zijn over de definitie van autisme, wordt het moeilijk de oorzaak te vinden.
Dat geldt helemaal als een definitie neerkomt op "7 van de 10 volgende kenmerken zijn aanwezig".
Ik vind op zich wel goed dat de psychiater eerst het probleem benoemt ("het onvermogen zich aan te passen") al denk ik dat er best verschil is tussen iemand die niet aan de zomertijd kan wennen, en iemand die alleen kan ontbijten als hij precies 200 gram pap krijgt.
Ik ben wel met hem eens dat onderzoek naar genetische oorzaken van autisme niet veel nut heeft, als het niet tot behandeling leidt.
En al helemaal als een genetische afwijking ook voordelen biedt (hogere intelligentie).
Over wat autisme nou precies is hoorde ik gisteren een interessante lezing. Ik was ergens verzeild geraakt waar toevallig een kersverse promovendus op een autisme-onderwerp sprak (filosoof/psychiater Berend Verhoeff).
Hij zegt: Het is ongrijpbaar. Er zijn de afgelopen 40 jaar steeds weer pogingen gedaan om autisme af te grenzen. Er kwamen steeds nieuwe definities, met andere kernsymptomen. Dat ging van een emotioneel defect tot een taalstoornis, een perceptie-stoornis en een stoornis in de sociale cognitie.
Autisme is volgens de DSM een hersenziekte (en de wetenschap zou ook graag zíen dat er een biologische/medische oorzaak is), maar maar dat lijkt toch niet juist. Er zijn nooit aanwijsbare afwijkingen in de hersenen gevonden. De aannames dat er een specifieke oorzaak is in het brein en dat het autisme een stabiel syndroom is, kloppen niet.
Omdat het zo moeilijk definiëren is, wordt tegenwoordig gesproken over een autisme'spectrum' - waarbinnen hele diverse problemen kunnen optreden. Wat zij gemeen hebben is er dat een verstoring lijkt op te treden in neurale circuits. Niet in de hersenen zelf.
Verhoeff zegt ook: We moeten af van het idee dat autisme een hersenziekte is en gaan kijken naar wat precies het probleem is bij een individuele persoon. En vooral ook wat de rol is van zijn omgeving daarbij. Autisme is volgens hem "het onvermogen van het individu om zich aan te passen". Daarin wordt een beperking ervaren en die staat niet los van de omgeving waarin die beperking wordt ervaren.
Hij zei ook dat op dit moment het leeuwendeel van het subsidiegeld naar autisme-onderzoek gaat. Vraag is volgens hem wat we in de praktijk hebben aan dat onderzoek, dat vooral gericht is op neurologie en genetica terwijl er onvoldoende wordt gekeken naar de sociaal maatschappelijke aspecten.
Hier staat een artikel over zijn onderzoek, als je er meer van wil weten.
http://www.rug.nl/news/20 ... r.com&utm_campaign=buffer
(sorry, ik heb het artikel niet gelezen).
Als mensen het al niet eens zijn over de definitie van autisme, wordt het moeilijk de oorzaak te vinden.
Dat geldt helemaal als een definitie neerkomt op "7 van de 10 volgende kenmerken zijn aanwezig".
Ik vind op zich wel goed dat de psychiater eerst het probleem benoemt ("het onvermogen zich aan te passen") al denk ik dat er best verschil is tussen iemand die niet aan de zomertijd kan wennen, en iemand die alleen kan ontbijten als hij precies 200 gram pap krijgt.
Ik ben wel met hem eens dat onderzoek naar genetische oorzaken van autisme niet veel nut heeft, als het niet tot behandeling leidt.
En al helemaal als een genetische afwijking ook voordelen biedt (hogere intelligentie).
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 7 november 2015 om 12:49
quote:hondenmens schreef op 07 november 2015 @ 10:58:
Ik heb wel anderhalf jaar moeten lessen, want ik had geen overzicht. Moeite met schatten of ik nog voor die ander kan. Klasgenoten die soms een jaar later begonnen hadden nog eerder hun rijbewijs. Ze pestten me daar ook mee, dan vroegen ze grinnikend aan me of ik ook niet eens op mocht. Op school met de praktijklessen ging het net zo. Ik ben nu eenmaal niet goed in praktijk en heb me toch vaak een dombo gevoeld.
Maar ik had gelukkig een hele geduldige rij instructeur. Die man straalde zoveel rust uit en werd ook nooit kwaad als het een keer van geen meter ging. Dan zei hij hoogstens dat ik geen superdag had.
Maar voor zowel theorie als praktijk ben ik in 1 keer geslaagd. Ik denk dat het toch voor een groot deel door die man kwam. Als ik bv. van mijn vader had moeten leren rijden, was het waarschijnlijk nooit gelukt. Die was wat dat betreft het tegenovergestelde.
Ik rijd het liefst alleen. Als er iemand meerijdt ben ik nooit echt op mijn gemak. Er gebeurt dan ook vaak wel iets. Kleine dingetjes, maar toch. Of ik sta verkeerd voorgesorteerd, ineens moeten remmen omdat het licht ineens toch op oranje gaat of de verkeerde afslag pakken. Dan ga ik achteraf weer piekeren dat diegene me een slechte chauffeur zal vinden.
ik heb 5 keer rij-examen gedaan, dat was 20 jaar geleden of zoiets.
De mechanische besturing vind ik nu heel makkelijk, het inschatten van verkeerssituaties blijf ik moeilijk vinden.
Bij invoegen e.d. ben ik eerst aan het schatten, dan beslis ik, en dan geef ik gas/richting aan enz.
En eigenlijk kan ik maar op 1 ding tegelijk letten (bijv. wel de fietser die ik inhaal, maar niet de tegenliggers).
Daar staat tegenover dat ik rustig rijd, en veel afstand tot fietsers houd.
En het is ook gebeurd dat ik op tijd remde voor iemand die zich niet aan de regels hield, dus nu vind ik mij een redelijke chauffeur.
Maar als fietser heb ik veel beter in de gaten wat anderen doen, dan in de auto.
OJa,
Opeens moeten remmen is geen fout, dat ligt gewoon aan het stoplicht.
Ik heb wel anderhalf jaar moeten lessen, want ik had geen overzicht. Moeite met schatten of ik nog voor die ander kan. Klasgenoten die soms een jaar later begonnen hadden nog eerder hun rijbewijs. Ze pestten me daar ook mee, dan vroegen ze grinnikend aan me of ik ook niet eens op mocht. Op school met de praktijklessen ging het net zo. Ik ben nu eenmaal niet goed in praktijk en heb me toch vaak een dombo gevoeld.
Maar ik had gelukkig een hele geduldige rij instructeur. Die man straalde zoveel rust uit en werd ook nooit kwaad als het een keer van geen meter ging. Dan zei hij hoogstens dat ik geen superdag had.
Maar voor zowel theorie als praktijk ben ik in 1 keer geslaagd. Ik denk dat het toch voor een groot deel door die man kwam. Als ik bv. van mijn vader had moeten leren rijden, was het waarschijnlijk nooit gelukt. Die was wat dat betreft het tegenovergestelde.
Ik rijd het liefst alleen. Als er iemand meerijdt ben ik nooit echt op mijn gemak. Er gebeurt dan ook vaak wel iets. Kleine dingetjes, maar toch. Of ik sta verkeerd voorgesorteerd, ineens moeten remmen omdat het licht ineens toch op oranje gaat of de verkeerde afslag pakken. Dan ga ik achteraf weer piekeren dat diegene me een slechte chauffeur zal vinden.
ik heb 5 keer rij-examen gedaan, dat was 20 jaar geleden of zoiets.
De mechanische besturing vind ik nu heel makkelijk, het inschatten van verkeerssituaties blijf ik moeilijk vinden.
Bij invoegen e.d. ben ik eerst aan het schatten, dan beslis ik, en dan geef ik gas/richting aan enz.
En eigenlijk kan ik maar op 1 ding tegelijk letten (bijv. wel de fietser die ik inhaal, maar niet de tegenliggers).
Daar staat tegenover dat ik rustig rijd, en veel afstand tot fietsers houd.
En het is ook gebeurd dat ik op tijd remde voor iemand die zich niet aan de regels hield, dus nu vind ik mij een redelijke chauffeur.
Maar als fietser heb ik veel beter in de gaten wat anderen doen, dan in de auto.
OJa,
Opeens moeten remmen is geen fout, dat ligt gewoon aan het stoplicht.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zaterdag 7 november 2015 om 13:46
Ik had veel lessen en na de 4e examen was ik geslaagd.
Ik rij rustig en voorzichtig en ik kijk zo ver mogelijk vooruit. Als ik in de verte fietsers zie, bereid ik mij op inhalen, maar ik doe dat niet zonder meer. Ik kijk of er ook tegenliggers zijn. De afstand is dan ongeveer 100 m, dus voldoende tijd om na te denken. Ik rijd dan niet te hard. 50 km/h is een snelheid waarmee ik dat kan behappen. Ik probeer fietsers en tegenliggers in dit specifieke voorbeeld tegelijkertijd te zien.
Ik maak als tegenliggende fietser helaas vaak genoeg mee dat auto's inhalen zonder mij te zien. Daar moet ik op bedacht zijn.
Nu ik erover nadenk, vind ik autorijden niet veel moeilijker dan fietsen. Soms is autorijden op een rustige autosnelweg zelfs gemakkelijker dan fietsen in een drukke stad.
Als ik op een kruispunt zit met de auto, ik heb groen (of ik heb op een voorrangskruising voorrang) kijk ik of het verkeer rechts mij ziet. Als ze stilstaan en wachten totdat ik voorbij ben, zien ze mij kennelijk. Als fietser word ik snel bang (ik zit op een voorrangsweg) als een auto van rechts komt en die stopt op het allerlaatste moment. Dan bel ik. Ik denk dat de automobilist denkt: "Oeps! Die fietser [ik dus] heb ik niet gezien!"
Ik rij rustig en voorzichtig en ik kijk zo ver mogelijk vooruit. Als ik in de verte fietsers zie, bereid ik mij op inhalen, maar ik doe dat niet zonder meer. Ik kijk of er ook tegenliggers zijn. De afstand is dan ongeveer 100 m, dus voldoende tijd om na te denken. Ik rijd dan niet te hard. 50 km/h is een snelheid waarmee ik dat kan behappen. Ik probeer fietsers en tegenliggers in dit specifieke voorbeeld tegelijkertijd te zien.
Ik maak als tegenliggende fietser helaas vaak genoeg mee dat auto's inhalen zonder mij te zien. Daar moet ik op bedacht zijn.
Nu ik erover nadenk, vind ik autorijden niet veel moeilijker dan fietsen. Soms is autorijden op een rustige autosnelweg zelfs gemakkelijker dan fietsen in een drukke stad.
Als ik op een kruispunt zit met de auto, ik heb groen (of ik heb op een voorrangskruising voorrang) kijk ik of het verkeer rechts mij ziet. Als ze stilstaan en wachten totdat ik voorbij ben, zien ze mij kennelijk. Als fietser word ik snel bang (ik zit op een voorrangsweg) als een auto van rechts komt en die stopt op het allerlaatste moment. Dan bel ik. Ik denk dat de automobilist denkt: "Oeps! Die fietser [ik dus] heb ik niet gezien!"
World of Warcraft: Legion
zaterdag 7 november 2015 om 17:51
quote:impala schreef op 07 november 2015 @ 07:20:
Als je al een diagnose hebt voor je je rijbewijs haalt, moet je een rijtest doen voor je mag afrijden.
http://www.cbr.nl/autisme.pp?
Heb jij dat gedaan Monica?
Ik heb niet het idee dat mijn rijstijl wordt beïnvloed door autisme.Kan ik me ook niet voorstellen. Asperger tast het verstand immers niet aan he. Dat is normaal.
Als je al een diagnose hebt voor je je rijbewijs haalt, moet je een rijtest doen voor je mag afrijden.
http://www.cbr.nl/autisme.pp?
Heb jij dat gedaan Monica?
Ik heb niet het idee dat mijn rijstijl wordt beïnvloed door autisme.Kan ik me ook niet voorstellen. Asperger tast het verstand immers niet aan he. Dat is normaal.
