Psyche
alle pijlers
Ooggetuige aanrijding
maandag 7 maart 2016 om 12:35
Ik wil en moet geloof ik even van me afschrijven...
Afgelopen zaterdag is de bus waar in in zat tegen een scooterrijder
opgereden die te hard en door rood reed.
Ik zat voorin en heb alles gezien.
Wonder boven wonder is het voor de scooterrijder nog niet
heel slecht afgelopen, de verwondingen vielen wel mee.
(hij had wel een helm op ondanks dat hij heel erg roekeloos reed)
Het moment zelf ging zo snel dat ik het me allemaal niet helemaal besefte,
ik bleef op dat moment vrij kalm, de klap kwam later toen ik thuis kwam
(Op het moment zelf was het enige wat ik dacht is dat ik getuigen wilde aangezien
ik alles gezien had, bovendien wilde ik dat aangezien de buschauffeur niks fout had gedaan)
Ik heb er gelijk met mensen over gesproken, maar vanmorgen in de bus
reed ik weer langs die plek en kreeg ik een lichte paniekaanval.
Ik weet verder niet zo heel goed wat ik hier mee moet maar ik ben
bang dat dit meer indruk op mij heeft gemaakt dan dacht ik dacht.
(ik dacht namelijk dat ik er wel klaar mee was maar dit is duidelijk niet zo)
Dus ik schrijf ook hier maar even van me af...
Afgelopen zaterdag is de bus waar in in zat tegen een scooterrijder
opgereden die te hard en door rood reed.
Ik zat voorin en heb alles gezien.
Wonder boven wonder is het voor de scooterrijder nog niet
heel slecht afgelopen, de verwondingen vielen wel mee.
(hij had wel een helm op ondanks dat hij heel erg roekeloos reed)
Het moment zelf ging zo snel dat ik het me allemaal niet helemaal besefte,
ik bleef op dat moment vrij kalm, de klap kwam later toen ik thuis kwam
(Op het moment zelf was het enige wat ik dacht is dat ik getuigen wilde aangezien
ik alles gezien had, bovendien wilde ik dat aangezien de buschauffeur niks fout had gedaan)
Ik heb er gelijk met mensen over gesproken, maar vanmorgen in de bus
reed ik weer langs die plek en kreeg ik een lichte paniekaanval.
Ik weet verder niet zo heel goed wat ik hier mee moet maar ik ben
bang dat dit meer indruk op mij heeft gemaakt dan dacht ik dacht.
(ik dacht namelijk dat ik er wel klaar mee was maar dit is duidelijk niet zo)
Dus ik schrijf ook hier maar even van me af...
maandag 7 maart 2016 om 12:52
Dat heeft even tijd nodig om te slijten. Is normaal hoor.
Ik vind persoonlijk dat er wel heel snel geroepen wordt dat je professionele hulp moet inschakelen bij alles in het leven wat maar een beetje moeilijk is of emoties oproept.
Ik heb eens een artikel gelezen over traumaverwerking, en juist door iedere keer je verhaal te doen, doe je ook aan inprenting, en daardoor blijft het erg actueel.
Niks mis met dingen vanzelf laten slijten en accepteren dat het naar voelt.
Ik vind persoonlijk dat er wel heel snel geroepen wordt dat je professionele hulp moet inschakelen bij alles in het leven wat maar een beetje moeilijk is of emoties oproept.
Ik heb eens een artikel gelezen over traumaverwerking, en juist door iedere keer je verhaal te doen, doe je ook aan inprenting, en daardoor blijft het erg actueel.
Niks mis met dingen vanzelf laten slijten en accepteren dat het naar voelt.
maandag 7 maart 2016 om 12:54
Het scheelt volgens mij al de helft als je accepteert dat het normaal is dat je hier van slag door bent. En dat het ook normaal is dat je op de plek waar het gebeurde even paniek ervaart. Dat gaat allemaal vanzelf weer over, maar nu is het nog vers.
Ik heb vorig jaar een auto-ongeluk gehad op de snelweg en had deze gevoelens ook toen ik voor het eerst na het ongeluk de plek weer passeerde. (Duurde bij mij iets langer, ik lag eerst in het ziekenhuis.) De tweede keer was ik al minder in paniek en als we er nu langs rijden is het van "oh ja, hier was het". De paniek in de ogen van de mensen waar we tegenaan reden vergeet ik ook nooit. Maar ook over die herinnering ligt wel een laag stof nu.
Praat er gewoon met je omgeving over en accepteer dat dit een normale reactie is. Als het over twee weken niet beter gaat, of alleen maar erger wordt, is het vroeg genoeg om naar de huisarts te gaan.
Ik heb vorig jaar een auto-ongeluk gehad op de snelweg en had deze gevoelens ook toen ik voor het eerst na het ongeluk de plek weer passeerde. (Duurde bij mij iets langer, ik lag eerst in het ziekenhuis.) De tweede keer was ik al minder in paniek en als we er nu langs rijden is het van "oh ja, hier was het". De paniek in de ogen van de mensen waar we tegenaan reden vergeet ik ook nooit. Maar ook over die herinnering ligt wel een laag stof nu.
Praat er gewoon met je omgeving over en accepteer dat dit een normale reactie is. Als het over twee weken niet beter gaat, of alleen maar erger wordt, is het vroeg genoeg om naar de huisarts te gaan.
maandag 7 maart 2016 om 12:56
Ja ik praat er zeker over, zat ook al te denken aan professionele hulp maar misschien is dat inderdaad
wel heel erg snel.
Ik denk dat ik het even in de gaten moet houden en als ik er over een tijdje nog last van heb
dan valt dat te overwegen.
Dubbs bedoel je dat het juist niet goed is om erover te praten?
Ik ben meteen gaan praten en schrijven want anders stop ik het weg en
dat gaat helemaal niet werken.
Ben idd. bang dat het vooral tijd nodig heeft.
Maar goed het hier opschrijven dat scheelt ook wel...
wel heel erg snel.
Ik denk dat ik het even in de gaten moet houden en als ik er over een tijdje nog last van heb
dan valt dat te overwegen.
Dubbs bedoel je dat het juist niet goed is om erover te praten?
Ik ben meteen gaan praten en schrijven want anders stop ik het weg en
dat gaat helemaal niet werken.
Ben idd. bang dat het vooral tijd nodig heeft.
Maar goed het hier opschrijven dat scheelt ook wel...
maandag 7 maart 2016 om 12:57
Wat Dubbs zegt, het gaat meestal vanzelf weer over. Ik maak veel kilometers en ben de afgelopen jaren ook wat aanrijdingen langsgereden, soms pas kort na het gebeuren. Vooral beelden van reanimaties of slachtoffers die er heel naar bij liggen blijven me dan wel even bij. Ik zoek ook altijd op internet terug hoe het is afgelopen.
maandag 7 maart 2016 om 13:02
Je moet datgene doen waar jij je goed bij voelt. Voor de één betekent dat gewoon doorgaan en het er niet over hebben. En de ander vindt het fijn om het er (vaak) over te hebben. Er is geen goed of fout.
Maar ik begrijp wel de reactie van dubbs hierboven, dat het groter kan worden door er heel veel mee bezig te zijn. Als het je leven van alledag gaat beïnvloeden lijkt me dat een signaal dat je er niet goed mee kan omgaan. En dan kun je altijd nog hulp inschakelen.
Succes, hopelijk wordt de gebeurtenis snel wat minder heftig voor je!
Maar ik begrijp wel de reactie van dubbs hierboven, dat het groter kan worden door er heel veel mee bezig te zijn. Als het je leven van alledag gaat beïnvloeden lijkt me dat een signaal dat je er niet goed mee kan omgaan. En dan kun je altijd nog hulp inschakelen.
Succes, hopelijk wordt de gebeurtenis snel wat minder heftig voor je!
maandag 7 maart 2016 om 13:05
Ik weet ook niet of het juist goed is om er over te praten of niet. Ik heb nog niet zo lang geleden op de snelweg een bijna aanrijding gehad, het ging echt maar net goed. Als het een aanrijding was geweest, denk ik niet dat ik er ongeschonden vanaf was gekomen. Ik heb instinctief meteen besloten te doen alsof er niks gebeurd was en heb er eigenlijk ook nauwelijks meer aan terug gedacht. Dit heeft er voor gezorgd dat ik zonder angst weer de auto in ben gestapt. Als ik er steeds bij stil was gaan staan, had ik waarschijnlijk iedere keer met spanning in mijn lijf de auto in moeten stappen.
Maar goed, bij jou is er wel degelijk een ongeluk gebeurd, dus misschien werkt het dan wel anders. En iedere persoon is ook anders. Dus als jij voelt dat praten helpt, zou ik dat doen. Meteen professionele hulp vragen is dan misschien niet nodig. Je kunt altijd als je er last van blijft houden dat nog doen.
Maar goed, bij jou is er wel degelijk een ongeluk gebeurd, dus misschien werkt het dan wel anders. En iedere persoon is ook anders. Dus als jij voelt dat praten helpt, zou ik dat doen. Meteen professionele hulp vragen is dan misschien niet nodig. Je kunt altijd als je er last van blijft houden dat nog doen.
maandag 7 maart 2016 om 13:20
maandag 7 maart 2016 om 13:21
Ik denk dat praten in eerste instantie wel goed is, maar dat je op een bepaald moment ook wel moet kunnen/willen verdergaan.
Als jij nu maanden aan een stuk elke week bij een peut gaat hiervoor, bestaat de kans dat dat juist je herstel in de weg staat.
Want het wordt altijd maar weer opgerakeld.
De kans bestaat ook dat je je erin gaat 'wentelen' en het erger maakt dan het is.
Oké, het is niet niks, en je bent vast heel erg geschrokken en het maakt indruk.
Maar sec bekeken: je reed niet zelf, het slachtoffer was niet dodelijk gewond, ik vermoed dat het qua bloed ook wel meeviel (cfr. vb. een ontploffing),...
Ik denk dat het belangrijk is het voor jezelf ook zo klein mogelijk te houden.
Als jij nu maanden aan een stuk elke week bij een peut gaat hiervoor, bestaat de kans dat dat juist je herstel in de weg staat.
Want het wordt altijd maar weer opgerakeld.
De kans bestaat ook dat je je erin gaat 'wentelen' en het erger maakt dan het is.
Oké, het is niet niks, en je bent vast heel erg geschrokken en het maakt indruk.
Maar sec bekeken: je reed niet zelf, het slachtoffer was niet dodelijk gewond, ik vermoed dat het qua bloed ook wel meeviel (cfr. vb. een ontploffing),...
Ik denk dat het belangrijk is het voor jezelf ook zo klein mogelijk te houden.
maandag 7 maart 2016 om 13:24
quote:MonicaGeller schreef op 07 maart 2016 @ 13:21:
Ik denk dat praten in eerste instantie wel goed is, maar dat je op een bepaald moment ook wel moet kunnen/willen verdergaan.
Als jij nu maanden aan een stuk elke week bij een peut gaat hiervoor, bestaat de kans dat dat juist je herstel in de weg staat.
Want het wordt altijd maar weer opgerakeld.
De kans bestaat ook dat je je erin gaat 'wentelen' en het erger maakt dan het is.
Oké, het is niet niks, en je bent vast heel erg geschrokken en het maakt indruk.
Maar sec bekeken: je reed niet zelf, het slachtoffer was niet dodelijk gewond, ik vermoed dat het qua bloed ook wel meeviel (cfr. vb. een ontploffing),...
Ik denk dat het belangrijk is het voor jezelf ook zo klein mogelijk te houden.Dit.
Ik denk dat praten in eerste instantie wel goed is, maar dat je op een bepaald moment ook wel moet kunnen/willen verdergaan.
Als jij nu maanden aan een stuk elke week bij een peut gaat hiervoor, bestaat de kans dat dat juist je herstel in de weg staat.
Want het wordt altijd maar weer opgerakeld.
De kans bestaat ook dat je je erin gaat 'wentelen' en het erger maakt dan het is.
Oké, het is niet niks, en je bent vast heel erg geschrokken en het maakt indruk.
Maar sec bekeken: je reed niet zelf, het slachtoffer was niet dodelijk gewond, ik vermoed dat het qua bloed ook wel meeviel (cfr. vb. een ontploffing),...
Ik denk dat het belangrijk is het voor jezelf ook zo klein mogelijk te houden.Dit.
maandag 7 maart 2016 om 13:33
maandag 7 maart 2016 om 13:48
Tuurlijk is praten erover prima, de eerste paar dagen. Maar een complicatie hiervan kan inprenting zijn, en als je hiermee naar een prof gaat, is dat wat kan gebeuren. Je gaat de gebeurtenis nl steeds opnieuw vertellen en beleven.
Ik ben nu aan het werk, maar zal proberen dat artikel te vinden waar dat zo goed werd uitgelegd.
Wegstoppen is niet wat ze daarmee als oplossing bedoelden. Maar voorkom het laten groeien van de gebeurtenis/inprenting en inderdaad 'wentelen' in hrt nare gevoel.
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Het is anders als je er na een jaar nog zo'n last van hebt, of je hierdoor een paniekstoornis zou ontwikkelen. Maar echt, ik lees niks gek. Het is recent, het was maar om te zien. Daar mag je je toch best even rot door voelen!
Ik ben nu aan het werk, maar zal proberen dat artikel te vinden waar dat zo goed werd uitgelegd.
Wegstoppen is niet wat ze daarmee als oplossing bedoelden. Maar voorkom het laten groeien van de gebeurtenis/inprenting en inderdaad 'wentelen' in hrt nare gevoel.
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Het is anders als je er na een jaar nog zo'n last van hebt, of je hierdoor een paniekstoornis zou ontwikkelen. Maar echt, ik lees niks gek. Het is recent, het was maar om te zien. Daar mag je je toch best even rot door voelen!
maandag 7 maart 2016 om 13:58
quote:Dubbs schreef op 07 maart 2016 @ 12:52:
Dat heeft even tijd nodig om te slijten. Is normaal hoor.
Ik vind persoonlijk dat er wel heel snel geroepen wordt dat je professionele hulp moet inschakelen bij alles in het leven wat maar een beetje moeilijk is of emoties oproept.
Ik heb eens een artikel gelezen over traumaverwerking, en juist door iedere keer je verhaal te doen, doe je ook aan inprenting, en daardoor blijft het erg actueel.
Niks mis met dingen vanzelf laten slijten en accepteren dat het naar voelt.Eens! professionele hulp is m.i. voor iets meer ernstigere zaken. Maar ik ben van mening dat psychologie toch al heel snel te pas en te onpas gebruikt wordt. Ik ben er een leuk boek over aan het lezen:' Dat moet ik nog een plekje geven' en andere psychologische onzin' van Jeffrey Wijnberg.
Dat heeft even tijd nodig om te slijten. Is normaal hoor.
Ik vind persoonlijk dat er wel heel snel geroepen wordt dat je professionele hulp moet inschakelen bij alles in het leven wat maar een beetje moeilijk is of emoties oproept.
Ik heb eens een artikel gelezen over traumaverwerking, en juist door iedere keer je verhaal te doen, doe je ook aan inprenting, en daardoor blijft het erg actueel.
Niks mis met dingen vanzelf laten slijten en accepteren dat het naar voelt.Eens! professionele hulp is m.i. voor iets meer ernstigere zaken. Maar ik ben van mening dat psychologie toch al heel snel te pas en te onpas gebruikt wordt. Ik ben er een leuk boek over aan het lezen:' Dat moet ik nog een plekje geven' en andere psychologische onzin' van Jeffrey Wijnberg.
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor! 
maandag 7 maart 2016 om 13:58
quote:Dubbs schreef op 07 maart 2016 @ 13:48:
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Het is anders als je er na een jaar nog zo'n last van hebt, of je hierdoor een paniekstoornis zou ontwikkelen. Maar echt, ik lees niks gek. Het is recent, het was maar om te zien. Daar mag je je toch best even rot door voelen!
Precies, zie ook mijn ervaring. Het is heel normaal dat je hier even van slag door bent. Daar hoef je echt niet meteen voor in psychotherapie. Gewoon accepteren dat je gevoelens normaal zijn, terwijl je wel gewoon door blijft leven. Je hebt iets ergs meegemaakt en je bent daar van geschrokken. Meer is het niet. Die schrik zorgt voor stress en herbeleving op de plek waar het gebeurde. Maar over een paar dagen is je stressniveau alweer een stuk gedaald. En dan probeer je op die kruising naar de bloemetjes te kijken en daar aan te denken als die film in je hoofd af gaat spelen. Dat doe je dan nog vijf keer en dan is het weer klaar. Uitgeschrokken.
Wat je nu ervaart, valt gewoon onder normale schrik. En van de aanmaak van zo veel stresshormoon word je moe inderdaad. Laat het gewoon over je heen komen even, het gaat vanzelf over.
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Het is anders als je er na een jaar nog zo'n last van hebt, of je hierdoor een paniekstoornis zou ontwikkelen. Maar echt, ik lees niks gek. Het is recent, het was maar om te zien. Daar mag je je toch best even rot door voelen!
Precies, zie ook mijn ervaring. Het is heel normaal dat je hier even van slag door bent. Daar hoef je echt niet meteen voor in psychotherapie. Gewoon accepteren dat je gevoelens normaal zijn, terwijl je wel gewoon door blijft leven. Je hebt iets ergs meegemaakt en je bent daar van geschrokken. Meer is het niet. Die schrik zorgt voor stress en herbeleving op de plek waar het gebeurde. Maar over een paar dagen is je stressniveau alweer een stuk gedaald. En dan probeer je op die kruising naar de bloemetjes te kijken en daar aan te denken als die film in je hoofd af gaat spelen. Dat doe je dan nog vijf keer en dan is het weer klaar. Uitgeschrokken.
Wat je nu ervaart, valt gewoon onder normale schrik. En van de aanmaak van zo veel stresshormoon word je moe inderdaad. Laat het gewoon over je heen komen even, het gaat vanzelf over.
maandag 7 maart 2016 om 14:02
Ja idd, dus gewoon de herbeleving en de lichte paniek maar even accepteren.
I.m.o is meteen naar een therapeut rennen hiervoor niet helemaal nodig.
Uiteraard trek ik wel aan de bel als ik hier zelf niet mee om kan gaan en er over een paar maanden nog heel erg mee zit.
Ik ben er ook niet de hele tijd mee bezig hoor... had alleen die paniekerig niet verwacht, daar schrok ik van..
I.m.o is meteen naar een therapeut rennen hiervoor niet helemaal nodig.
Uiteraard trek ik wel aan de bel als ik hier zelf niet mee om kan gaan en er over een paar maanden nog heel erg mee zit.
Ik ben er ook niet de hele tijd mee bezig hoor... had alleen die paniekerig niet verwacht, daar schrok ik van..
maandag 7 maart 2016 om 14:34
quote:Dubbs schreef op 07 maart 2016 @ 13:48:
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Ja dit dus.
Hoorde onlangs van iemand die pas een jaar geleden weduwe is geworden dat haar werd aangeraden maar in therapie te gaan, want zo lang verdrietig blijven, daar moest toch wel meer aan de hand zijn, het was nl. àl een jaar geleden
Tegenwoordig lijkt het wel alsof we ons niet meer rot mogen voelen, dan moet er gelijk een psycholoog bij. Maar juist je rot voelen is onderdeel van verwerken en heel normaal.
Ja dit dus.
Hoorde onlangs van iemand die pas een jaar geleden weduwe is geworden dat haar werd aangeraden maar in therapie te gaan, want zo lang verdrietig blijven, daar moest toch wel meer aan de hand zijn, het was nl. àl een jaar geleden
maandag 7 maart 2016 om 14:47
Dat snap ik, Zelatrice. Ik had het ook niet verwacht, bij mij. Ik ben normaal de nuchterheid zelve. Maar zowel mijn man en ik bleken met ingehouden adem voorbij de plek gereden te zijn. En de eerste keer dat ons kind er langs reed, hetzelfde.
We zijn ook als gezin meer dan twee weken van slag geweest, kind zelfs een maand. Had ik ook niet verwacht, uiteindelijk had de auto de hardste klap opgevangen.
We zijn ook als gezin meer dan twee weken van slag geweest, kind zelfs een maand. Had ik ook niet verwacht, uiteindelijk had de auto de hardste klap opgevangen.
maandag 7 maart 2016 om 15:11
Wat naar TO, ik denk overigens dat je reactie heel normaal is. Als je er de hele tijd last van krijgt en het je gaat belemmeren in je dagelijks leven dan is het tijd om aan de bel te trekken. Maar dat lijkt me nu helemaal nog niet aan de orde.
Ik heb zelf onlangs iets heel naars meegemaakt. Een van de eerste dingen die ik te horen kreeg is of ik geen hulp moest zoeken. Nu snap ik het wel, maar je hebt als mens ook zelf nog wat veerkracht als het goed is. Ik heb nu ook nog geen behoefte aan professionele hulp, misschien komt dat nog en misschien ook niet. Dan is dat ook prima.
Ik heb zelf onlangs iets heel naars meegemaakt. Een van de eerste dingen die ik te horen kreeg is of ik geen hulp moest zoeken. Nu snap ik het wel, maar je hebt als mens ook zelf nog wat veerkracht als het goed is. Ik heb nu ook nog geen behoefte aan professionele hulp, misschien komt dat nog en misschien ook niet. Dan is dat ook prima.
maandag 7 maart 2016 om 16:31
Sparood ik wens je heel veel kracht toe.
Heb net even met iemand van Korrelatie gesproken en inderdaad, mijn reactie
is heel normaal en ik moet dat toch wel even verwerken en vooral even accepteren
dat ik als ik langs de plek ga of zelf op de scooter zit me voorlopig even wat nerveus voel.
En mocht het erger worden of niet over gaan dan trek ik inderdaad wel aan de bel.
Monica: owww wat een foute opmerking zeg! Heb mensen gekend wiens zoon jaren
geleden bij een bedrijfsongeval om het leven gekomen is.
Die hebben ook wel eens een opmerking gehad a la 'is het al zo lang geleden' .
Mijn BFF zegt altijd dat tijd zoiets onbelangrijks is, iets duurt hoe lang dat het duurt.
En dat klopt natuurlijk gewoon.
Lieve mensen, ik ben heel erg blij dat ik mn verhaal even kwijt kon, en ook
met jullie begripvolle en lieve reactie.
Love y'all .
Heb net even met iemand van Korrelatie gesproken en inderdaad, mijn reactie
is heel normaal en ik moet dat toch wel even verwerken en vooral even accepteren
dat ik als ik langs de plek ga of zelf op de scooter zit me voorlopig even wat nerveus voel.
En mocht het erger worden of niet over gaan dan trek ik inderdaad wel aan de bel.
Monica: owww wat een foute opmerking zeg! Heb mensen gekend wiens zoon jaren
geleden bij een bedrijfsongeval om het leven gekomen is.
Die hebben ook wel eens een opmerking gehad a la 'is het al zo lang geleden' .
Mijn BFF zegt altijd dat tijd zoiets onbelangrijks is, iets duurt hoe lang dat het duurt.
En dat klopt natuurlijk gewoon.
Lieve mensen, ik ben heel erg blij dat ik mn verhaal even kwijt kon, en ook
met jullie begripvolle en lieve reactie.
Love y'all .