Psyche
alle pijlers
Geliefde met borderline trekjes
woensdag 13 april 2016 om 20:12
Hallo mensen,
Ik heb me toch even aangemeld op deze site omdat ik graag wat van mij wil afschrijven en benieuwd ben naar andermans mening(en).
Tot op heden hebben wij 12 maanden een relatie, met veel ups en downs.
Deze ups en down begonnen eigenlijk al vrij vlot aan het begin van de relatie, na ongeveer 4 maanden.
In de eerste 4 maanden ging echt alles vanzelf, we waren heel erg verliefd op elkaar.
Alles klopte gewoon, we hebben heel veel dingen gemeen en we begrijpen elkaar als geen ander.
We hebben dezelfde interesses en houden beide veel van dezelfde dingen.
Ook de seks is gewoonweg geweldig, waar we nooit wat over te klagen hadden.
Al vrij vlot wist ik dat ik met haar verder wou en in de toekomst samenwonen.
Maar helaas heeft ze ook een andere kant wat steeds meer zichtbaar werd na die 4 maanden.
Ze heeft enorm vaak momenten dat ze enorm afwezig is alsof ze compleet in een andere wereld zit.
Daarbij is ze dan ook vaak verdrietig erbij.
Als ik er dan voor haar wil zijn en erover wil praten, valt ze helemaal dicht en komt er geen woord uit.
Wel weet ik nu dat het te maken heeft met vroeger, slechte jeugd gehad en ouders die er niet voor haar waren als er problemen waren.
Wat gegroeid heeft tot automutilatie en andere slechte gewoontes, om zo dus de interne spanningen weg te nemen.
Tot nu toe gaat het auto mutileren vrij goed en is ze al voor een lange tijd clean, wat al een hele knappe prestatie is.
Echter merk ik wel sindsdien het auto mutileren gestopt is, ze steeds vaker niet lekker in haar vel zit.
Wat natuurlijk voor mij ook steeds weer super vervelend en zeer slopend is.
Daarnaast zijn er ook de stemmingswisselingen, sociale fobie, enorme verlatingsangst en (soms) het kinderlijk gedrag.
En soms als ik dan weer naar huis ga savonds, speelt de verlatingsangst op en is ze verdrietig en probeert ze alles om mij toch te laten blijven en slapen.
We hebben al vaak gesprekken gehad over onze relatie en daarbij ook mijn meningen gegeven over de problemen.
Ook dat ze hulp van buitenaf moet zoeken, wat ze wel begrijpt maar dat heeft weinig zin.
Er wordt van alles beloofd maar er gebeurt/veranderd niks.
Moet me vaak op de tenen lopen en altijd maar denken of ik dit en dat wel kan doen want anders begrijpt ze het misschien wel verkeerd of…
Ik wil haar zo graag helpen en proberen om samen er wat van te maken, maar soms lijkt het onmogelijk.
Ik hou nog steeds super veel van haar, Ik kan haar niet los laten, maar ik twijfel steeds meer of het wel gaat werken zo op deze manier.
Zijn hier meer mensen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt in een vroegere relatie(s)?
En hoe hier mee om te gaan en/of tips wat wel eens zou kunnen werken in onze relatie?
Zelf weet ik het niet meer.
Ik heb me toch even aangemeld op deze site omdat ik graag wat van mij wil afschrijven en benieuwd ben naar andermans mening(en).
Tot op heden hebben wij 12 maanden een relatie, met veel ups en downs.
Deze ups en down begonnen eigenlijk al vrij vlot aan het begin van de relatie, na ongeveer 4 maanden.
In de eerste 4 maanden ging echt alles vanzelf, we waren heel erg verliefd op elkaar.
Alles klopte gewoon, we hebben heel veel dingen gemeen en we begrijpen elkaar als geen ander.
We hebben dezelfde interesses en houden beide veel van dezelfde dingen.
Ook de seks is gewoonweg geweldig, waar we nooit wat over te klagen hadden.
Al vrij vlot wist ik dat ik met haar verder wou en in de toekomst samenwonen.
Maar helaas heeft ze ook een andere kant wat steeds meer zichtbaar werd na die 4 maanden.
Ze heeft enorm vaak momenten dat ze enorm afwezig is alsof ze compleet in een andere wereld zit.
Daarbij is ze dan ook vaak verdrietig erbij.
Als ik er dan voor haar wil zijn en erover wil praten, valt ze helemaal dicht en komt er geen woord uit.
Wel weet ik nu dat het te maken heeft met vroeger, slechte jeugd gehad en ouders die er niet voor haar waren als er problemen waren.
Wat gegroeid heeft tot automutilatie en andere slechte gewoontes, om zo dus de interne spanningen weg te nemen.
Tot nu toe gaat het auto mutileren vrij goed en is ze al voor een lange tijd clean, wat al een hele knappe prestatie is.
Echter merk ik wel sindsdien het auto mutileren gestopt is, ze steeds vaker niet lekker in haar vel zit.
Wat natuurlijk voor mij ook steeds weer super vervelend en zeer slopend is.
Daarnaast zijn er ook de stemmingswisselingen, sociale fobie, enorme verlatingsangst en (soms) het kinderlijk gedrag.
En soms als ik dan weer naar huis ga savonds, speelt de verlatingsangst op en is ze verdrietig en probeert ze alles om mij toch te laten blijven en slapen.
We hebben al vaak gesprekken gehad over onze relatie en daarbij ook mijn meningen gegeven over de problemen.
Ook dat ze hulp van buitenaf moet zoeken, wat ze wel begrijpt maar dat heeft weinig zin.
Er wordt van alles beloofd maar er gebeurt/veranderd niks.
Moet me vaak op de tenen lopen en altijd maar denken of ik dit en dat wel kan doen want anders begrijpt ze het misschien wel verkeerd of…
Ik wil haar zo graag helpen en proberen om samen er wat van te maken, maar soms lijkt het onmogelijk.
Ik hou nog steeds super veel van haar, Ik kan haar niet los laten, maar ik twijfel steeds meer of het wel gaat werken zo op deze manier.
Zijn hier meer mensen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt in een vroegere relatie(s)?
En hoe hier mee om te gaan en/of tips wat wel eens zou kunnen werken in onze relatie?
Zelf weet ik het niet meer.
woensdag 13 april 2016 om 20:40
Ik vind dat een moeilijke, om er minder aandacht aan te besteden...Want als je veel om iemand geeft ben je er toch emotioneel bij betrokken. Dat hoef je niet te doen alsof dat niet zo is, want dan negeer je niet alleen haar gevoelens, naar ook die van jezelf.
Wel kun je duidelijk je eigen grenzen aangeven.
Juist onderdrukte gevoelens kunnen gaan opspelen in een nieuwe en veilige relatie en kunnen dan genezen.
Wel kun je duidelijk je eigen grenzen aangeven.
Juist onderdrukte gevoelens kunnen gaan opspelen in een nieuwe en veilige relatie en kunnen dan genezen.
woensdag 13 april 2016 om 21:28
quote:shisha schreef op 13 april 2016 @ 20:24:
Zou het misschien helpen om eerst samen in therapie te gaan? Relatietherapie bijvoorbeeld en misschien dat ze van daaruit verder kan?
Dan regel jij op die manier een veilig opstapje voor haar.
Relatietherapie mag je zelf voor dokken. Dus ik zou mooi vriendin aanraden eerst zelf naar een psycholoog te gaan.
Ik ben van mening dat als je zo met jezelf en het leven in de knoop zit, dat een relatie nog een brug te ver is.
Zou het misschien helpen om eerst samen in therapie te gaan? Relatietherapie bijvoorbeeld en misschien dat ze van daaruit verder kan?
Dan regel jij op die manier een veilig opstapje voor haar.
Relatietherapie mag je zelf voor dokken. Dus ik zou mooi vriendin aanraden eerst zelf naar een psycholoog te gaan.
Ik ben van mening dat als je zo met jezelf en het leven in de knoop zit, dat een relatie nog een brug te ver is.
woensdag 13 april 2016 om 21:43
quote:SpringDing schreef op 13 april 2016 @ 21:28:
[...]
Relatietherapie mag je zelf voor dokken. Dus ik zou mooi vriendin aanraden eerst zelf naar een psycholoog te gaan.
Ik ben van mening dat als je zo met jezelf en het leven in de knoop zit, dat een relatie nog een brug te ver is.
Oké, maar ze hebben al een relatie en ik weet niet hoe veel geld to heeft, of zijn vriendin.
Maar misschien zou het al helpen als to samen met haar de eerste afspraak maakt bij een psycholoog en bvb haar daar naartoe brengt, zodat ze over de drempel wordt geholpen.
[...]
Relatietherapie mag je zelf voor dokken. Dus ik zou mooi vriendin aanraden eerst zelf naar een psycholoog te gaan.
Ik ben van mening dat als je zo met jezelf en het leven in de knoop zit, dat een relatie nog een brug te ver is.
Oké, maar ze hebben al een relatie en ik weet niet hoe veel geld to heeft, of zijn vriendin.
Maar misschien zou het al helpen als to samen met haar de eerste afspraak maakt bij een psycholoog en bvb haar daar naartoe brengt, zodat ze over de drempel wordt geholpen.
woensdag 13 april 2016 om 21:48
quote:shisha schreef op 13 april 2016 @ 21:43:
[...]
Oké, maar ze hebben al een relatie en ik weet niet hoe veel geld to heeft, of zijn vriendin.
Maar misschien zou het al helpen als to samen met haar de eerste afspraak maakt bij een psycholoog en bvb haar daar naartoe brengt, zodat ze over de drempel wordt geholpen.Ja dat lijkt me zeker een goed plan. Ook naar een 'gewone' intake mag je denk ik best iemand meenemen. Maar dag is natuurlijk een heel ander uitgangspunt dan relatietherapie.
[...]
Oké, maar ze hebben al een relatie en ik weet niet hoe veel geld to heeft, of zijn vriendin.
Maar misschien zou het al helpen als to samen met haar de eerste afspraak maakt bij een psycholoog en bvb haar daar naartoe brengt, zodat ze over de drempel wordt geholpen.Ja dat lijkt me zeker een goed plan. Ook naar een 'gewone' intake mag je denk ik best iemand meenemen. Maar dag is natuurlijk een heel ander uitgangspunt dan relatietherapie.
woensdag 13 april 2016 om 22:25
Ehm.. Blijf vooral in gesprek lijkt me. Hebben mijn vriend en ik ook heel veel gedaan. (niet altijd met resultaat though). Somehow kwam er wel wat meer begrip van mij uit naar hem toe soms.. Vond het idd ook altijd erg lastig om aan mezelf te werken/te veranderen/rekening houden met de ander of hulpverlening te zoeken (traumas). Mijn vriend is ook echt het type die 100% ergens voor gaat, dus ook voor mij. Dit hield voor hem in dat hij veel te veel rekening met me probeerde te houden, het goed probeerde te doen voor me, me gelukkig probeerde te maken (als ik goed in mijn vel zit, scheelt dat gewoon veel in onze relatie). Uiteindelijk was dat best wel funest voor ons. Spanningen ruzies en frustraties liepen op. Uiteindelijk door omstandigheden zelfs psychotisch geworden.
Na de psychose kon hij me wat meer "loslaten" en wat zelfstandiger laten zijn zeg maar. Hij was er wel, maar hij nam geen dingen meer van me over. Doordat hij voorheen alles maar over nam van me "oh ik kook vanavond wel. Oh ik doe de boodschappen wel" enz, werd ik daar alleen maar afhankelijker van, en zelfs de meest simpele dingetjes lukte me op een gegeven moment niet meer om te doen. Werd er ook erg onzeker van "zie je wel, k kan niet eens opruimen!".
Weet niet of dit een beetje helpt voor je? Als je vragen hebt stel ze gerust.. En blijf gewoon in gesprek met je vriendin, misschien dat dit wat aanknopingspunten zijn;) Oh en dat afwezige in een ander wereldje... Dissociatie?
Na de psychose kon hij me wat meer "loslaten" en wat zelfstandiger laten zijn zeg maar. Hij was er wel, maar hij nam geen dingen meer van me over. Doordat hij voorheen alles maar over nam van me "oh ik kook vanavond wel. Oh ik doe de boodschappen wel" enz, werd ik daar alleen maar afhankelijker van, en zelfs de meest simpele dingetjes lukte me op een gegeven moment niet meer om te doen. Werd er ook erg onzeker van "zie je wel, k kan niet eens opruimen!".
Weet niet of dit een beetje helpt voor je? Als je vragen hebt stel ze gerust.. En blijf gewoon in gesprek met je vriendin, misschien dat dit wat aanknopingspunten zijn;) Oh en dat afwezige in een ander wereldje... Dissociatie?
donderdag 14 april 2016 om 17:12
Allemaal Bedankt voor de reacties.
Wij zijn beide 23 jaar oud.
Ja dat is het nou juist, een afspraak maken bij een psycholoog is nog niet gelukt, ja knikken maar niks ondernemen.
Zou wel graag zelf wat willen ondernemen maar ik vind persoonlijk dat zij dat juist moet doen, of zeg ik dat verkeerd?
Dat het om bordeline gaat weet ik niet, het zijn alleen veel symptonen wat precies matched bij iemand die borderline heeft.
Wat iemand hier al zei, wat minder aandacht aan geven, is dat wel verstandig in haar situatie?
Wij zijn beide 23 jaar oud.
Ja dat is het nou juist, een afspraak maken bij een psycholoog is nog niet gelukt, ja knikken maar niks ondernemen.
Zou wel graag zelf wat willen ondernemen maar ik vind persoonlijk dat zij dat juist moet doen, of zeg ik dat verkeerd?
Dat het om bordeline gaat weet ik niet, het zijn alleen veel symptonen wat precies matched bij iemand die borderline heeft.
Wat iemand hier al zei, wat minder aandacht aan geven, is dat wel verstandig in haar situatie?
donderdag 14 april 2016 om 19:17
quote:Spas8 schreef op 14 april 2016 @ 17:12:
Allemaal Bedankt voor de reacties.
Wij zijn beide 23 jaar oud.
Ja dat is het nou juist, een afspraak maken bij een psycholoog is nog niet gelukt, ja knikken maar niks ondernemen.
Zou wel graag zelf wat willen ondernemen maar ik vind persoonlijk dat zij dat juist moet doen, of zeg ik dat verkeerd?
Dat het om bordeline gaat weet ik niet, het zijn alleen veel symptonen wat precies matched bij iemand die borderline heeft.
Wat iemand hier al zei, wat minder aandacht aan geven, is dat wel verstandig in haar situatie?
Begin gewoon bij de huisarts. Jij kan een afspraak maken en als ze mee gaat is het mooi meegenomen. Als ze niet wil, kan je evengoed zelf gaan om hulp te vragen. Dan gaat het balletje wel rollen.
Allemaal Bedankt voor de reacties.
Wij zijn beide 23 jaar oud.
Ja dat is het nou juist, een afspraak maken bij een psycholoog is nog niet gelukt, ja knikken maar niks ondernemen.
Zou wel graag zelf wat willen ondernemen maar ik vind persoonlijk dat zij dat juist moet doen, of zeg ik dat verkeerd?
Dat het om bordeline gaat weet ik niet, het zijn alleen veel symptonen wat precies matched bij iemand die borderline heeft.
Wat iemand hier al zei, wat minder aandacht aan geven, is dat wel verstandig in haar situatie?
Begin gewoon bij de huisarts. Jij kan een afspraak maken en als ze mee gaat is het mooi meegenomen. Als ze niet wil, kan je evengoed zelf gaan om hulp te vragen. Dan gaat het balletje wel rollen.
donderdag 14 april 2016 om 19:26
Alles wat je aandacht geeft wordt groter. Aan ongezond gedrag kan zij alleen zelf wat doen via de huisarts. Je bent haar partner niet haar psycholoog. Waarom moet je zo nodig helpen? En wat heeft zij er dan aan behalve dat zij nog meer wat dat soort gedrag gaat vertonen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.