Internetdaten - deel 6

Thanks. Het legenestsyndroom stak heel even de kop op, en dan valt alles tegen Het komt goed, ik weet het. Blij dat zoon zo goed gaat (jongste dan) en met de oudste komen we er ook wel uit. En die kerel... ik weet het. Dat ook.



Rens, klopt, alle uitjes kosten geld. Maar het hoeft niet veel te zijn. Ik heb een keer gepicknickt als eerste date, dan is best leuk en kun je zo duur maken als je zelf wilt. Strandwandeling is gratis, maar een drankje bij een strandtentje weer niet. Ook met een kleine beurs kun je leuke dingen doen, maar helemaal voor niks gaat inderdaad niet.

Mok: Ik snap dat een picknick niet veel hoeft te kosten, maar als je meerdere dates hebt zijn het ook altijd meerdere drankjes / picknicks etc. Of als je met één date meerdere ddtes hebt en als iemand in de dertig is "verwacht" je inderdaad niet direct meer een studentenbudget. Dus in zoverre snap ik wel wat Syb bedoelt.

Mwah ik vertel mijn dates altijd vrij snel dat ik het niet breed heb. Oké het is geen studentenbudget maar ook op mijn leeftijd zijn er verschillende redenen waarom je niet uitgebreid uit eten kunt bijvoorbeeld. Gewoon open en eerlijk over zijn. Wie daar moeilijk over doet, past niet bij mij.

Pfff, nieuw contact in mijn inbox, profiel en foto's zien er leuk uit. We mailen wat heen en weer, is ie nog maar net een maand alleenstaand... *headdesk* Doewie...

Rens Een date hoeft niets te kosten natuurlijk. Het voorbeeld van mok een strandwandeling kost niets. Het drankje wel. Maar door het zo te doen kost het weer minder dan een middag op het terras. Het is schipperen met de mogelijkheden die je hebt.

Zeker waar. Het wordt kostbaar met meerdere dates per maand. Daarom is verwachten dat de ander de rekening betaald is een grijs gebied. Of iemand het kan missen is niet van buitenaf te zien. Dat kan bij iemand van 30 en ouder ook voorkomen. De recessie veel mensen te pakken gehad. Niet elke baan betaald uitstekend. Het gaat uiteindelijk om de persoon.



En mok. Openheid zou juist gewaardeerd moeten worden, toch.

Mok: Ben het met je eens dat open en eerlijk altijd het beste is.

Een maand? Rebound alarm!

Oke jongens, ik heb even een dipje. Op zich gaat het best goed met Voorjaarsman, en het weekend was heerlijk, maar ik heb toch het gevoel dat het 'm niet helemaal is.



Ik schiet hierdoor ineens in de gedachten dat het zo bijzonder is om liefde te vinden die wederzijds is, en ook al is dat zo is het nog steeds maar de vraag of het qua persoonlijkheden matcht. Toch lukt heel veel mensen het. Wat doen we toch verkeerd met zijn allen? Of doen we niets verkeerd en is het toch gewoonweg steeds domme pech? Ik vraag het me af. Als ik het even op mezelf betrek; val ik niet gewoon op verkeerde mannen? Niet per se de "foute types", maar mannen die mij net niet voor de 100% willen, of me wel willen maar waarmee de persoonlijkheden toch niet helemaal matchen. Ik denk dat ik ergens wel even wat kritischer naar mezelf wil gaan kijken. Want ik ben echt bang dat er iets niet helemaal lekker zit, waardoor ik de verkeerde types te veel kansen geef. Erg jonge mannen, mannen met problemen, mannen die op de een of andere manier onbereikbaar zijn....Misschien waait dit gevoel weer over hoor, maar hier zit ik nu even weer in.



Sorry, ik heb jullie perikelen niet helemaal gevolgd afgelopen tijd. Ik ga vanaf nu weer even wat actiever meelezen, en me bedenken wat ik wil gaan doen met Voorjaarsman en mezelf.

Wink, ik weet het niet. Soms denk ik wel eens dat de mensen om me heen die allemaal vrij snel een leuke relatie vinden, genoegen nemen met wat er op hun pad komt. Met die net niet 100% zeg maar. En dat kan best heel goed voelen, je hebt gezelschap, en misschien ook nog best wel fijne seks. Jij (en ik en de meesten hier denk ik) gaan voor die 100% en die missende procenten zijn dan net die gevoelens die het tot de 'fuck, yes' maken. Tenminste, zo zie ik het.



Doen we het daarom verkeerd? Geen idee. Dit is hoe we in elkaar steken. Kritischer naar jezelf kijken kan, maar als het niet goed voelt... waarom zou je daar dan in blijven hangen als dat niet bij je past? Die 100% match is zeldzaam. Het is een mooi streven. En misschien gebeurt het ook wel.

Lieve Wink,



Soms heb ik dezelfde vragen als jij. Ik kan wel aankomen met mijn "droevige hondjes worden ook niet gekozen in het asiel" theorie, ( van toepassing op mijn eigen situatie) maar soms willen we gewoon antwoord op de vraag: waarom vinden we geen man / vrouw?



Anderen lukt het wel, maar het is inderdaad best moeilijk om iemand te vinden die echt bij je past, daar zijn wij zo langzamerhand wel achter.



Van mij moet je natuurlijk niks, maar ik weet wel dat zelf onderzoek / zelfreflectie nooit kwaad kan. En het lijkt inderdaad een patroon te zijn dat je valt op onbereikbare mannen of mannen met problemen. Dat zegt mij dat je een beetje spanning zoekt ( onbereikbaar) maar ook zorgzaam bent. Graag luistert. Misschien ga je vaak over je eigen grenzen. Als je mensen met problemen "aantrekt"is er vaak weinig tijd en ruimte voor jou. Daar doe je jezelf mee te kort. Maar misschien ( psychologie van de koude grond) is dat ook wat jij van huis uit gewend bent om te doen. Minder tijd en aandacht vragen, omdat iemand anders het meer nodig heeft.



Als je dat anders wil gaan doen moet het roer om denk ik, niet dat je overkomt als een verlegen grijze muis ( helemaal niet) maar toch: jij mag er ook zijn. Misschien moet je daar "nieuw evenwicht" in zoeken.



Ik hoop niet dat het te zweverig klinkt, dat is niet mijn bedoeling.



Ik ken je niet persoonlijk, maar je komt over als een lief warm iemand. En ik gun jou ( iedereen maar het gaat nu dus om jou) iemand die 200 % dat ziet en evenzoveel in je investeert.

Wink. Jou gedachte heb ik ook dikwijls gehad. Is het pech of iets verkeerd doen. Iedereen heeft het weleens denk ik. De vraag waar het hem in zit is lastig te beantwoorden Voor de een gaat het makkelijker dan de ander. Liefde vinden is bijzonder. Veel mensen om ons heen lukt het. Voor sommigen lijk het makkelijker iemand te vinden. Er ontstaan ook hier goede relaties door. Om te zeggen dat veel mensen genoegen nemen met wat op hun pad komt is niet helemaal terecht denk ik.



100% goed en perfect bestaat niet. Het fuck Yes gevoel in het begin verandert in houden van. Waardering en trots. Die fuck yes gevoel blijft niet continu in de relatie. Wel belangrijk bij het ontmoeten. In het begin werd ik vooral getriggerd door bijvoorbeeld vooral spannende, onbereikbare, heel goed gebekte,,(spannend) sexueel ingestelde etc. Wat ook een fuck yes gevoel gaf. Het bracht niks. Stond te ver weg. Geprobeerd een goede mix te vinden. Iets ander type vrouw. Helemaal foutloos lukt niet. Vaag en twijfelaars komen zo af en toe nog voorbij. Vooral dicht bij jezelf blijven wat je wil vinden in iemand, wat belangrijk voor jou is. Een goede mix van alles. Foute types zullen je niet gelukkig maken.

Ik kom net op het goede moment bijlezen zie ik. Ben er een hele tijd uitgeweest en las af en toe mee omdat ik het nog steeds moeilijk had met de ik weet het niet meer man.



Was weer voorzichtig met iemand in gesprek toen 3 weken geleden na een maand hij weer op de stoep stond. Toch maar weer voorzichtig contact van mijn kant maar hij ging als een speer. Andere man toch aangehouden maar van daten is het nooit gekomen. Vorige week was ik zonder aanleiding geblokkeerd door aspirantdate na 1 maand berichten over en weer en sinds vandaag weet de iwhnm man het wel...hij wil niet. Hij is er niet klaar voor, wil niet over gevoelens praten en doet de deur weer dicht. Voor mij is het ook echt klaar nu.



Dus de post van Wink komt zo hard aan. Vrienden die ik spreek zeggen dat het niet aan mij ligt. Maar hoe kan dat dan, dat het maar niet lukt. Heb ik zoveel eisen, ben iknte lang vrijgezel, val ik op de verkeerde mannen. Ik weet het niet. Ik ben er nu zo erg klaar mee mezelf open te stellen. Het lijkt om me heen zo makkelijk te gaan. Ik zit vaak tussen de stellen als enige vrijgezel en ik ben het zo zat. Voel me zelfs bezwaard om het met mijn vrienden over te hebben want het loopt toch iedere keer mis.



Dus datepauze gaat wederom in en ik denk dat het nog even gaat duren.

Jeetje Corona, dat is ook hartstikke zuur! Ik begrijp nooit hoe je iemand zomaar kunt blokkeren, zonder aanleiding. Zo laf. En dan die reboundman die totaal geen rekening met jouw gevoelens houdt, maar enkel voor zichzelf vast wil stellen of je nog iets voor hem bent. Waarom zou hij anders zo uit de startblokken schieten?



Ik begrijp helemaal dat je het zat bent jezelf open te stellen, het doet fucking pijn op deze manier. En dat je het er niet met je vrienden over wilt hebben, is heel herkenbaar. Ik vertel hooguit de helft van mijn dates, en krijg dan nog redelijk vaak de indruk dat ze denken 'jeeeetje, daar gáán we weer...'



Neem die pauze, wees lief voor jezelf. Thee en chocola. Huilfilm en zakdoekjes. Ben en Jerry. En op een dag voel je dat je hart niet meer pijn doet. En dan? Dan zie je wel wat je doet.

O jemig Corona. Wat een vreselijke man zeg. Om je nogmaals zo pijn te doen.

Het zou niet moeten mogen, verboden moeten worden.

Dat die ander je geblokkeerd heeft, tja veelvoorkomend iets. Hij heeft zich bedacht en geen zin je uitleg te geven. Of zijn vrouw is erachter gekomen ofzoiets.

Ik denk niet dat dat je zo enorm geraakt zou hebben als t met iwtnm wel goed verlopen was.

Wat moet je met zo'n man?

Op mij komt ie nogal egoistisch over. Ja ws meelevend als t hem uitkomt.

Neem je tijd, Laat al die kerels toch in de plomp zakken. Jij Corona bent meer waard.

Word weer jezelf..........geniet van je vriendinnen en van t leven. Eet 10 kilo chocolade en 3 zakken chips.

En drink er n fles wijn bij leeg.



Wat betreft de onzekerheid tijdens daten. Ik denk dat iedereen dat herkent. Ben ik te kritisch denk ik vaak. En zelf ook bepaald niet perfect en zoek iets dat té hoog gegrepen is.

Ik vertel vaak aan vriendinnen niet eens meer dat ik aan t daten ben.

Ik zie ook de reacties van: "pfff alweer?" Of de pffff verbeeld ik me erbij. Het daten enzo staat van mensen die al jarenlang een relatie hebben ook té ver af om zich er écht iets bij voor te kunnen stellen denk ik.

1 keer kreeg ik ook de opmerking of ik niet alleen kon zijn? En of ik per sé een partner wilde hebben.

Nou nee.................maar t zou leuk zijn.

En hey ik ben al ongeveer 5 jaar alleen he?? Mag ik alsjeblieft?

Gelukkig heb ik wel 2 goede vrienden die ook aan het daten zijn. Ook met pauzes tussendoor en soms met meer succes en soms met zeer tegenvallende verdriet doende dates/relaties.



En t loopt nu wel leuk met tinderman, maar hoe lang kennen we elkaar? N maandje?

Er is nog een boel te ontdekken en wat we nog niet weten van elkaar. Daar zullen we gaandeweg wel achter komen.

En dan zien we wel waar t heen gaat. Zoals Wink nu twijfels heeft over voorjaarsman..............Dat kan altijd gebeuren. Soms weet je zelf ook niet goed wat je wil.



Voor Pat en Bren: Fijne vakantie! Heb ik nu het verslag van de dates gemist???



Qua budget. Met 2 studerende jongeren is mijn budget ook maar zeer matigjes hoor.

Ik vind dat niet erg. Ik heb n leuk huis, leuke kinderen, leuk werk en voor weinig kan je ook n hoop lol hebben hoor.

Ik ben ondertussen zeer goed in voor weinig geld n hoop lol hebben.

Ben grote fan van allerlei grote evenementen waar je gratis mag rondlopen. Ook early birds tickets koop ik vaak. Als ik me bedenk verpats ik ze wel weer op ticketswap. Meestal met de kinderen. En ik ben minder kwijt als met z'n allen uit eten gaan.

Tinderman heeft net zo'n budget ongeveer. Dus we ontlopen elkaar qua financiën niet.

Moet er ook niet aan denken dat ik n rijke vent zou treffen die me dan de hele tijd wil trakteren.

Buiten terrasje zitten (2 drankjes p.p. over n hele avond) en op n braderie rondlopen zijn onze activiteiten dus altijd low budget.



groetjes minaa

Ik time het even op het topic kijken ook weer goed zie ik, zit met precies hetzelfde dipje. Misschien ligt het aan het weer



Ben het met Mok eens dat mensen liever settelen voor net niet, ik zie dat echt bij vrienden.



Ik vind wel dat het aan mij ligt, overigens. Ik heb het wel eens vaker gezegd geloof ik; maar de enige constante factor in al die dates (en ik heb er echt heel veel gehad over de jaren) ben ik. Dus al die prietpraat van 'het komt wel, het ligt niet aan jou' word ik onderhand aggressief van



Het lukt ook gewoon allemaal niet. Een pauze werkt vaak wel bij mij, maar op een gegeven moment weet je het ook niet meer. Als er in al die jaren niemand voorbij is gekomen die je 'hebben wil', waar moet je het dan nog zoeken? Ik word er niet wanhopig van (het niet hebben van een kinderwens scheelt immens daarin) maar het irriteert me. En daar word je ook niet leuker op.



Je laatste alinea is precies hoe ik het ook vaak voel, Corona



Goed, dat was het wel weer voor de woensdagochtend

Hier ook hetzelfde de laatste dagen, maar ik betrek het op mezelf: waarom voel ik het nooit? Het lijkt wel alsof meer voelen dan 'hij is leuk' er niet in zit. Ik tref echt wel leuke, lieve mannen, geduld hebben ze ook nog maar toch.... Ik denk weleens dat het daten en langer vrijgezel zijn tegen gaat werken. Al dat daten stompt af ofzo, ik weet het niet. Hier dus ook iemand met die vragen. In goede tijden denk ik 'we gaan ervoor, het moet kunnen', in slechte tijden denk ik laat allemaal maar. Zo is het ook prima, al vind ik het samen zijn wel een gemis.



En dan die mensen met hun meningen. Ik ben ook gestopt met vertellen, want het wordt toch meestal niks. Kan ik het beter melden als het meldingswaardig is (zelden tot nooit dus). De opmerkingen in de trant van 'je moet ook niet zoeken' en 'ik snap er niks van' komen mij ook m'n strot uit. Ze komen echt niet aanbellen hoor en in mijn sociale kring is iedereen bezet dus kom hem ook echt niet tegen in op een verjaardag of in de supermarkt.



Einde klaagzang



@Amy, natuurlijk ligt het niet aan jou. Goddess ben je



@Mina, je klinkt minder enthousiast klopt dat? Want 'wel leuk' en 'wat kennen we elkaar nu' klinkt niet zoals 'jippie' de laatste tijd.



@Corona, wat balen. Boomerangmannen (of vrouwen) tja... het werkt meestal niet, evenals de keren daarvoor. Jammer dat je contact je geblokt heeft, ik vind dat na zo lang verre van netjes. Zou het kunnen dat hij voelde dat je je aandacht verdeelde? En puur uit nieuwsgierigheid, waarom is het er niet van gekomen om af te spreken? 1 maand contact lijkt me zo lang. Sterkte!



@Pat, daar heb je een punt. Een 'Fuck Yes' gevoel hoeft nog niets op te leveren. Ik denk ook dat niet iedereen genoegen neemt met iemand. Ik denk dat sommige mensen gewoon veel sneller verliefd zijn, misschien minder nadenken maar gewoon gevoel volgen, meer mazzel hebben, minder eisen hebben of wat dan ook. En ja een deel zal settelen voor de eerste de beste of goed genoeg. Ik denk wel dat (internet)daten afstompt. Zo makkelijk je contact legt, zo snel is het ook weer voorbij. En elke keer opnieuw beginnen helpt niet mee, evenals de dompers niet meehelpen om er weer open in te stappen.



@Wink, wat jammer om te lezen dat je ondanks het leuke weekend toch twijfels hebt. Geen idee dus hoe het zit (lees hierboven), maar ik denk dat het niet per se aan jezelf hoeft te liggen, al is kritisch naar jezelf kijken altijd ok. Het is ook een beetje hoe de wereld in elkaar steekt nu, losjes -> next. Geen idee, is een gevoel. Ik denk wel dat omdat we graag iemand treffen vaak mensen het voordeel van de twijfel geven (waarvan we achteraf wel weten dat het toch niet ging werken). De hoop is dan groter dan de logica. V.w.b. het type, een wijziging daarin kan wel helpen. Heb ik ook gedaan en nu tref ik dus mannen die er wel voor willen gaan i.p.v. de spannende kerels of de mannen met gedoe. Wie weet, zit er een lijn in bij je?



@Mok, hoe is het nu? Als alles samenvalt dan krijg je zo'n bui, herkenbaar hoor. Stom van Rp1 man. Loopt Rp2 man nog? En die nieuwe, een maand alleen is voor mij een no go. Alles onder een half jaar vind ik twijfelachtig. Hoop dat het met zoon snel beter gaat en wat goed dat andere zoon zo goed gaat!



@Rens, goed dat de rollen eens omgedraaid waren en hij er voor jou was. Of die buien terugkomen merk je vanzelf. Als jij je grenzen bewaakt dan kan het goed gaan. Ik hoop in ieder geval dat het geen energietrekker meer is de aankomende tijd. V.w.b. de kosten, eens hoor. Ook al doe je weinig bijzonders, 10-20 euro ben je zo kwijt. Doe dat een paar keer en dan tikt het toch best aan.



@Syb, ik snap dat wel. Jij bent eraan gewend dat studentenbudget maar anderen niet. Ik denk wel dat openheid helpt en dat het niet altijd een bottleneck hoeft te zijn. Als je klaar bent krijg je immers ook een 'gewoon' loon. Het is dus tijdelijk en je bent er bijna. Je klinkt in ieder geval prima en ja ik schat je op waarde



Als ik iemand vergeet dan spijt met dat maar moet nu echt rennen.

Hier weinig nieuws. Nog geen bericht van B2 en zelf ga ik dat niet sturen, zo enthousiast ben ik nou ook weer niet. Tinder appt af en toe, we'll see. LOD heb ik definitief verbroken en zijn reactie was weer op z'n LOD's, hetgeen me sterkt in de beslissing. B1 neig ik wel te appen, maar denk ik nog over. Kortom: geen nieuws

Fam, dat afstompen, dat denk ik ook. Een poosje terug heb ik juist deelgenomen aan events van b.v. Lexa, om mensen in het echt te ontmoeten ipv online. Binnenkort is er een singlesfeest in een stad bij mij in de buurt, daar ga ik maar eens naartoe. Verder gaat het wel weer Een hoop leuke dingen in mijn agenda. Dit weekend een bruiloft en een dagje weg met een vriendin, en nog zo wat dingen. En in september ga ik uitgebreid op vakantie met het beste gezelschap dat ik maar kan bedenken, namelijk mezelf Ondanks de dips heb ik het fijn in mijn eentje, maar het blijft een gemis, inderdaad.

RP2 zit ook al in de kreukels... gelukkig wat tijdelijks, maar afspreken zit er nu even niet in. Ik tref de krakkemikken en de lafbekken... RP1 heeft niet met zoveel woorden gezegd dat ie niet af wil spreken, maar dat ie geen verbinding voelde toen ik het voorstelde. Eh, hij werd wel blij van mijn berichtjes, was nieuwsgierig, zat met een grijns mijn mails te lezen... (zijn eigen woorden). Op mijn reactie dat ik dat nogal verrassend vond, krijg ik al dagen geen antwoord. Zak erin, denk ik dan. Een vent die het niet eens behoorlijk af kan sluiten hoef ik niet eens meer. Internetdaten, het is net of je een wegwerpproduct bent. Ik heb 'm een net mailtje gestuurd dat ik het niet netjes vind en hem verder het beste wens. Vind het zo ontzettend laf, om dan maar gewoon niks te zeggen. Bah.

Bedankt voor jullie woorden. Zo te lezen zitten meerdere in dit schuitje….



Mok, Ik denk eigenlijk niet dat het zo werkt bij mij dan. Ik ben niet te kritisch ik denk dat ik misschien juist niet kritisch genoeg ben. Dat ‚Fuck Yes’ heb ik nauwelijks in het begin en ik ga mannen juist aantrekkelijker vinden als ze wat afstand van me nemen.



Renske, klinkt helemaal niet zweverig hoor. Lieve woorden juist. Ik denk ook dat het roer om moet, maar hoe? Geen idee. Ik ben absoluut geen grijze muis, in tegendeel, en eigenlijk laat ik ook niet vaak over me heenlopen. Maar ik kies toch de verkeerde uit, en kom dan na een paar weken teleurgesteld uit. Spanning zoeken zou het kunnen zijn. Ik ben zo benieuwd hoe ik dat kan doorbreken.

Hoe is het met jou en jouw vaste date?



Pat, ik wil wel dat „fuck yes” gevoel, maar ik lijk dat alleen te hebben bij mannen die niet helemaal willen.



Corona, Ik deel je gevoel. En wat naar van die date. Ik weet de oplossing ook niet. Het is zo lastig zoiets te doorbreken. Eens met amy, hetgeen wat alle mislukte dates gemeen hebben is dat ze met jou daten, dus zeggen dat het aan de ander ligt is denk ik niet helemaal juist. Maar dat is mijn idee over de situatie. Oplossingen heb ik niet.



Minaa, Jij klinkt inderdaad wat minder enthousiast. Ik heb niet alles meegekregen de laatste tijd, maar ik hoop dat het nog steeds erg leuk is met je date.



Amy, Hoe is het met jouw jonge date afgelopen?

Tja, ik deel je mening wat betreft constante factor. Ik vraag me ook af wat het is. Ik ken jou een beetje en ik heb zelf het idee dat we beide best een catch zijn.

Op de een of andere manier krijg ik soms het idee dat mannen mij meer als „leuk voor de neuk’ zien dan meer. Klinkt heel naar om zo te zeggen, maar bij mij loopt het nooit op meer uit dan een scharrel, lijkt wel. De vraag is of dat aan mijn gedrag ligt of zo… Misschien als ik me toch wat kuiser opstel. maar dat voelt toch erg alsof ik mijn gedag aan ga passen in de hoop dat en man dan langer blijft hangen.



Fam, B2 is dus ook weer een beetje uit beeld? LOD heb ik even gemist volgens mij.



Ik twijfel wat ik wil doen. Misschien het even loslaten en de boel even laten voor wat het is. Ik probeer me minder op uitkomsten te focussen en meer in het moment te kijken, maar dat lukt met toch niet helemaal. Eigenlijk denk ik diep van binnen dat ik ook te snel genoegen neem met minder. Misschien moet ik meer proberen om het totaal van de man af te laten hangen of zo. Beetje de Elle-aanpak, haha. En in mannen die niet laaiend enthousiast zijn gewoon geen energie in steken. Het suffe is dat ik dat ook niet echt doe; in de zin van dat ik actief achter een man aanga die niet erg enthousiast is, maar stiekem houdt het met toch bezig in mijn hoofd, dat is ook energie natuurlijk. Ik wou dat ik dat uit kon zetten. Voorjaarsman houdt me ook te veel bezig en dat maakt het onprettig. Kortom, ik denk dat ik ermee kap en even me op mezelf ga focussen.



Ergens ben ik erg bang dat wat ik tegen Amy schreef aan de hand is; Ik ben aantrekkelijk voor de neuk, maar verder niet zo voor mannen.

Het roer moet om wat mij betreft, maar hoe.. Geen idee. Ik vraag me af wat ik doe waarom het zo loopt, en ik vraag me ook af wat ik kan doen om te voorkomen dat het niet zo loopt.

Wink, same here, heb ik ook wel eens gedacht. Leuk voor de neuk. Het breekpunt is bij mij meestal een maand of 2, als je dus een beetje gaat nadenken of er iets inzit, en dan wordt er afgehaakt.

Ik heb het wel eens geprobeerd, dat iets kuiser doen, maar dat is dan vaak omdat ik toch niet zo into iemand ben, of de ander niet.

Ook niet echt veelzeggend dus, bovendien geloof ik er niet erg in.



Wat je zegt over laaiend enthousiaste mannen er energie erin steken is helemaal waar. In de praktijk vind ik dat toch wel moeilijk, omdat het je bezig houdt

Ik had een scharrel die ik voor Voorjaarsman een tijdje zag, hier heb ik niet echt iets over hem geschreven geloof ik.

Het was heel los en prima.

Ik ging gister met hem weer eens een biertje drinken en ik heb eerlijk tegen heb gezegd dat ik met iemand anders date, maar dat het hem niet wordt en dat ik daar een beetje verdrietig om ben. Ik heb mijn onzekerheden tegen hem gezegd, eigenlijk bijna alles wat ik hier ook opschreef ('leuk voor de neuk' heb ik achterwege gelaten overigens). Dat ik eigenlijk toch wel weer graag een relatie zou willen, maar dat het vaak misloopt. Ten eerste zei hij dat hij zelf had ervaren dat nu hij zo lang vrijgezel is het veel lastiger gaat. Te veel op zichzelf en al te veel gevormd op eigen houtje. Hij heeft daarom besloten zich op ander dingen te focussen en volop te gaan genieten van de dingen die hij als kinderloos en single kan doen.

Hij zei ook dat ik waarschijnlijk op onbereikbare mannen val. En dat hij eerlijk zelf dat probleem ook heeft met vrouwen. Hij vertelde tegen mij dat toen hij had besloten dat hij zich niet op een relatie wilde focussen dat ik toen ineens meer mijn best met hem ging doen. Grappig, had ik zelf niet eens zo door. Maar het werkte aan twee kanten zei hij; toen Voorjaarsman in de picture kwam had ik geen aandacht meer voor hem en dat vond hij toen ineens niet meer zo leuk, haha. Ach, het blijft lastig. Maar ergens ook grappig dat mannen dit soort dingen ook ervaren.

Ik ben één van jullie meelezers/lurkers en mede door jullie schermutseling op het pad der daten gezet. Nu al ander halfjaar geleden. Schutterend de eerste dates doorgekomen maar gaandeweg steeds meer leuke personen ontmoet welke mij ook meer inzicht gaven. Ook het inzicht (voor zover mogelijk) waarom dates geen stand houden door meer naar mijzelf te kijken. Zelf-Reflectie dus. Ik ben op zoek gegaan naar informatie over de liefde. Eén van de bronnen welke ik trof was het boek "Liefdesbang" van Hannah Cuppen. Binding- en verlatingsangst. Hoewel dit een stigmatiserend thema is en weinigen dit etiket opgeplakt willen krijgen heeft het boek mij een boel inzichten verschaft in de liefdesdans, zoals auteur dit verwoordt, oa het idealiseren van de liefde en dat het vermogen om wel of niet te verbinden verbonden blijkt te zijn met in het verleden (vaak al in de kindertijd) opgelopen wonden. Wonden welke angst veroorzaken en je belemmeren in de intimiteit. Onbewust zoeken angstige elkaar op, als herkennen zich in elkaar. Ook het werk van Roos Vonk heeft mij geholpen. Liefde,Lust en Ellende.

Veel, zo niet heel veel van jullie ervaringen deel ik helaas, herkenbaar ook en blijkt dat veel "problemen" en gedrag universeler zijn dan je op het eerste gezicht vermoed.

Wat ik hier nou van moet denken... Nieuw contact via RP, ik geef eigenlijk in mijn eerste of tweede mail meestal wel mijn echte voornaam. Ik weet dat ik makkelijk vindbaar ben op het net, dus dat is niet zo verrassend. Wel dat hij in zijn antwoord gelijk vroeg waar mijn achternaam (ook redelijk bijzonder) vandaan kwam. Hij had me dus al gegoogled... Kijk, dat je dat doet, is tot daaraan toe. Maar om dat gelijk maar te laten blijken, kweenie. Vind dat een beetje... tja. En hij geeft nog steeds zijn voornaam niet, dus ik denk dat ik dit maar snel afkap.



Doordraaier, welkom. Ik heb niet zo'n zin om allerlei literatuur erover te lezen, eigenlijk. Is dat blasé? Misschien wel. Ik ben het wel met je (en anderen) eens dat die grote gemene deler nog altijd ikzelf ben. Ik weet dat ik soms te snel conclusies trek, bijvoorbeeld. Iemand reageert drie dagen niet? Dan zal er wel geen interesse meer zijn. Tegenwoordig ga ik daar iets voorzichtiger mee om, en pols ik even of die persoon nog contact wil ja of nee, in plaats van een 'doei'-mailtje te sturen. Bindings- en verlatingsangst... het wordt zoveel geroepen. Idealiseren van de liefde? Mwah. Zou kunnen. En dat alles verbonden is met je verleden, vind ik een beetje een open deur, zeker op mijn leeftijd heeft iedereen het nodige meegemaakt. Wel fijn dat jij er iets in vindt dat je geholpen heeft! Ik ben er te eigenwijs voor, vrees ik Maar dank voor je input, wie weet heeft iemand anders er ook iets aan.



Dat veel gedrag universeel is, wordt me ook steeds duidelijker. Niet altijd leuk om te moeten constateren.

Winkje, wat prettig om op zo'n manier een spiegel voorgehouden te krijgen, trouwens. Met zulke informatie kun je echt wel wat, in elk geval je eigen gedrag nog eens onder de loep nemen.



Wat ik overigens ook aan mezelf gemerkt heb: ik ben veel ontspannener (is geen woord maar je snapt me wel) in het mailcontact dan in het begin. Toen boog ik me nogal eens naar de persoon toe, zoals bij Gedichtenman. Hartstikke slimme vent, maar nul humor. Nu mail ik veel meer zoals ik zelf ben, en wie daar niet op inhaakt, valt voor mij af. Humorloze mannen die alleen maar Heel Intelligent kunnen bomen, ik vind ze boeiend maar ook saaaaai. Vroeger ging ik daar toch te lang mee door, met zo'n contact, omdat er op intellectueel vlak wel iets klikte. Al die mail- en contactervaring is kennelijk toch ergens goed voor...

@ amy en wink, ik zal eerlijk zeggen dat het probleem niet ligt bij jullie als persoon. Het is misschien genant/brutaal om te zeggen, maar als ik het idee had gehad dat één van jullie zou kunnen "werken" met mij, had ik haar uitgevraagd. Jullie zijn een goede catch en daar moet je zeker niets aan doen.



Wie je zoekt, daar zit mogelijk wel het probleem, maar het nare is dat het voor een buitenstaander meestal niet te bepalen is wat je wel zoekt. Dat zul je moeten uitvinden, al kan ik vertellen hoe mijn proces gegaan is.



Ik ben naar aanleiding van de interessante vrouw wel gaan nadenken, omdat ik zelf de laatste vrouwen die mij (soms wel met twijfel) interesseerden een nogal bonte verzameling is. En eigenlijk ben ik nog vaak verbaast over mijn belangstelling.



Vroeger werd ik altijd aangetrokken door vrouwen met problemen, misschien Freudiaans te verklaren doordat zowel mijn moeder als stiefmoeder psychisch behoorlijke rampenplannen zijn. Ik had gewoon geen beeld van een gezonde vrouw. Ik merkte ook iets anders, namelijk dat ik ze wilde helpen en ook al gauw begon om mij aan te passen aan hen. Die laatste herken ik ook van mijn vader, die het goed bedoelde, maar altijd tot het bittere einde doorging met hele foute vrouwen.



En toen kwam ik een vriendin tegen die misschien wel heel problematisch, maar wel anders was. Zij had geen behoefte aan een vriend als hulpverlener of boksbal en zij vond mij als persoon heel bijzonder. Niet dat ze geen problemen had, maar die gooide ze niet bij mij op het bord en wilde ze zelf oplossen. En ze wilde mij als vriend omdat ik leuk was, zoals ik was en dat voelde ik ook bij haar. Dus maf genoeg was zij zowel het oude als het nieuwe patroon.



Hoewel gedoemd (het gaat overigens nu goed met haar en we zijn wel uit elkaar gegroeid, maar als we elkaar zien is het leuk), heb ik na haar lange tijd vooral aan mijzelf gewerkt en daarbij hoorde ook dat ik gemerkt had dat een relatie ook anders kan. Maar wat ik al zei: wat moet dan anders?



Dan kijk ik naar mijn huidige patroon en dan zie ik een aantal dingen:



- Ik voel mij meteen op mijn gemak bij hen. Alsof ik ze al jaren ken. Heel vreemd.



- Ze lijken niet bij mij te passen, maar grappig genoeg zijn ze allemaal intelligent, zelfstandig, hebben (scherpe) humor, open instelling, lief, mogen mensen in het algemeen en ze zijn niet op hun mondje gevallen. Volgens mij toch mijn basis



- Ze zijn zorgzaam, maar niet moederlijk. Heel belangrijk, want de dwingende behoefte om mij te "helpen" is niet handig. Ik kan mijzelf aardig redden, maar mijn label heb ik niet voor niets, waardoor uiteindelijk altijd wel iets rommeliger gaat dan zou moeten. Voeg toe mijn rebelsheid tegen overbezorgdheid en we gaan niet gelukkig worden. Ze zijn ook niet chaotisch, waar ik juist onrustig van wordt.



- Er is evenwicht. Ze zijn gestructureerder en socialer en ik ben kleurrijker, creatiever. Wij hebben verschillen in belangstelling en kennisvlakken, maar we kijken wel tegen elkaar op. Ik denk dat hierdoor wij altijd wat aan elkaar hebben en elkaar bezig kunnen houden. Lees hier niet rustig of saai in, dat zijn ze niet, wel anders boeiend.



- Dit is de moeilijkste, maar ik kan met redelijke zekerheid zeggen dat ze mij leuk en absoluut boeiend vinden. Het is moeilijk omdat ik eerlijk moet toegeven dat er in praktijk niets van een poging om het met mij te proberen komt. Maar ik mijn onderbuik heeft normaal nooit ongelijk over hoe iemand over mij denkt.



En zo komt het dat ik altijd sta van: Ehhh? Die? *even nadenken* Nou ja, blijkbaar is dit het wel...

quote:sybreed schreef op 29 juni 2016 @ 19:40:

- Er is evenwicht. Ze zijn gestructureerder en socialer en ik ben kleurrijker, creatiever. Wij hebben verschillen in belangstelling en kennisvlakken, maar we kijken wel tegen elkaar op. Ik denk dat hierdoor wij altijd wat aan elkaar hebben en elkaar bezig kunnen houden. Lees hier niet rustig of saai in, dat zijn ze niet, wel anders boeiend.Dit vind ik een heel belangrijke.

Wink. Ik snap wel dat je het yes gevoel wilt hebben. Ik ook. Maar ik wilde meer aangeven dat het yes gevoel tijdelijk is. Het begin. De verliefdheid. De spanning. Er komt een moment dat waardering trots en houden van komt. Het is niet realistisch om voor ogen te hebben dat het yes gevoel er altijd zal (moeten) zijn





Naast Kritisch, geen geluk, verkeerde type etc. Kan in de persoonlijke situatie ook het ptaktische meespelen bijv met kinderen etc onderschat het praktische ook niet als extra wat meetelt als dat van toepassing is.



Wat ook na de leuke gezellige date weer duidelijk werd dat het een extra (grote) rol speelt naast het eerder genoemde voorbeelden van de laatste dagen.



eerst maar vakantie houden