Psyche
alle pijlers
Hélpt therapie wel??
vrijdag 30 september 2016 om 08:54
Hey dames (en heren),
Ik weet het allemaal even niet meer. Ik ben echt aan het eind van m'n Latijn, lijkt wel.
Mijn leven is volledig tot stilstand gekomen. Ik heb niets, geen kinderen, geen relatie, geen werk, niets. En ik word volgend jaar al 40...
Ik zit echt in een isolement.
Nu sta ik op de wachtlijst voor schematherapie, intern, bij de Viersprong in Halsteren. De wachtlijst staat op 6 maanden...
Ik heb veel doorzettingsvermogen, maar ik merk nu al een paar maanden dat ik aan het wegglijden ben. Het vertrouwen op een goede afloop begint echt af te nemen, de therapie is een laatste strohalm waar ik me nog aan kan vasthouden.
Op sommige momenten zie ik dat therapie veel kan betekenen, dat ik kan veranderen en als IK verander verandert mijn leven misschien ook wel. Maar soms denk ik ook; het is te laat.
Ik ben te oud om al die dingen nog op te bouwen. Het zal me nooit lukken.
Dan komen er gedachtes in me op als; ik moet verhuizen! Ik moet gewoon weg hier, helemaal opnieuw beginnen!
Maar dat gaat ook niet gebeuren.
Ik weet het echt even niet meer; gaat therapie me wel gelukkig maken..?
Liefs
Ik weet het allemaal even niet meer. Ik ben echt aan het eind van m'n Latijn, lijkt wel.
Mijn leven is volledig tot stilstand gekomen. Ik heb niets, geen kinderen, geen relatie, geen werk, niets. En ik word volgend jaar al 40...
Ik zit echt in een isolement.
Nu sta ik op de wachtlijst voor schematherapie, intern, bij de Viersprong in Halsteren. De wachtlijst staat op 6 maanden...
Ik heb veel doorzettingsvermogen, maar ik merk nu al een paar maanden dat ik aan het wegglijden ben. Het vertrouwen op een goede afloop begint echt af te nemen, de therapie is een laatste strohalm waar ik me nog aan kan vasthouden.
Op sommige momenten zie ik dat therapie veel kan betekenen, dat ik kan veranderen en als IK verander verandert mijn leven misschien ook wel. Maar soms denk ik ook; het is te laat.
Ik ben te oud om al die dingen nog op te bouwen. Het zal me nooit lukken.
Dan komen er gedachtes in me op als; ik moet verhuizen! Ik moet gewoon weg hier, helemaal opnieuw beginnen!
Maar dat gaat ook niet gebeuren.
Ik weet het echt even niet meer; gaat therapie me wel gelukkig maken..?
Liefs
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 18:28
Je situatie is blijkbaar zodanig dat deze behandeling is voorgesteld. Het is ingrijpend en dat wordt niet zomaar voorgesteld.
Kun je contact opnemen met je huidige behandelaar om te vragen wat te doen aks overbrugging tot je opname?
Misschien een POH'er via de ha? Zij hebben geen wachttijd, is laagdrempelig en al moet je er geen behandeling van verwachten, wellicht wel van nut ter overbrugging?
Kun je contact opnemen met je huidige behandelaar om te vragen wat te doen aks overbrugging tot je opname?
Misschien een POH'er via de ha? Zij hebben geen wachttijd, is laagdrempelig en al moet je er geen behandeling van verwachten, wellicht wel van nut ter overbrugging?
Je bent zelf een theepot
vrijdag 30 september 2016 om 18:42
quote:SuzanneSuus schreef op 30 september 2016 @ 18:28:
Je situatie is blijkbaar zodanig dat deze behandeling is voorgesteld. Het is ingrijpend en dat wordt niet zomaar voorgesteld.
Kun je contact opnemen met je huidige behandelaar om te vragen wat te doen aks overbrugging tot je opname?
Misschien een POH'er via de ha? Zij hebben geen wachttijd, is laagdrempelig en al moet je er geen behandeling van verwachten, wellicht wel van nut ter overbrugging?
Hoi Suus,
Dankjewel voor je berichtje. Dit heeft de HA zelf wel aan me voorgesteld, ik ben daar niet op ingegaan. Dat is mijn keuze geweest en daar mag ik vast en zeker op terugkomen. Ik kijk het nog even aan, dit forum is al iets heel fijns om te hebben (voor anderen mss iets heel kleins maar mij helpt het momenteel echt, merk ik). Ik heb thuis wel wat bezigheden hoor. En verder is het gewoon zoals het is; ik moet wachten tot ik aan de beurt ben.
Nu ik van een aantal mensen heb gehoord dat schematherapie helpt, ben ik iets meer hoop op een goede afloop, iets meer vertrouwen dat ik op het juiste pad zit.
Mocht het echt niet meer gaan, dan ga ik uiteraard terug naar de HA.
Bedankt
Je situatie is blijkbaar zodanig dat deze behandeling is voorgesteld. Het is ingrijpend en dat wordt niet zomaar voorgesteld.
Kun je contact opnemen met je huidige behandelaar om te vragen wat te doen aks overbrugging tot je opname?
Misschien een POH'er via de ha? Zij hebben geen wachttijd, is laagdrempelig en al moet je er geen behandeling van verwachten, wellicht wel van nut ter overbrugging?
Hoi Suus,
Dankjewel voor je berichtje. Dit heeft de HA zelf wel aan me voorgesteld, ik ben daar niet op ingegaan. Dat is mijn keuze geweest en daar mag ik vast en zeker op terugkomen. Ik kijk het nog even aan, dit forum is al iets heel fijns om te hebben (voor anderen mss iets heel kleins maar mij helpt het momenteel echt, merk ik). Ik heb thuis wel wat bezigheden hoor. En verder is het gewoon zoals het is; ik moet wachten tot ik aan de beurt ben.
Nu ik van een aantal mensen heb gehoord dat schematherapie helpt, ben ik iets meer hoop op een goede afloop, iets meer vertrouwen dat ik op het juiste pad zit.
Mocht het echt niet meer gaan, dan ga ik uiteraard terug naar de HA.
Bedankt
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 19:04
Wat vreemd dat je in de tussentijd geen therapie hebt. Een praktijkondersteuner lijkt me wel erg "licht" qua therapie, vergeleken met zo'n langdurige klinische therapie. Misschien kun je in de tussentijd wel bij een GGz terecht? Er moet toch iemand zijn die een beetje zicht op je houdt, lijkt me. Je moet niet verder af gaan glijden in elk geval. Weet je huisarts dat je met zulke gedachten rondloopt? Toen dat van mij "uitkwam" (ik wilde dat niet zeggen maar gewoon zelf gaan afwegen...) gingen er allerlei alarmbellen af en moest ik naar de huisarts, psycholoog en psychiater, nog een keer (ik hield t niet meer) en daarvandaan direct door naar de PAAZ..!
Kater heeft jarenlang ambulant schematherapie gedaan en hem heeft het zeker geholpen. Hij ziet nu veel beter welke dingen lastig kunnen worden voor hem en waarom. De Viersprong ken ik niet. Wel wat ervaring met klinisch (wisselend van 1 week tot 8 weken); PAAZ en acute psychiatrie (high care) afdelingen en een psychosomatische kliniek. Een opname is best heftig om mee te maken, dus je kunt de tijd die je nog vooraf hebt denk ik beter gebruiken om een beetje aan te sterken. En misschien toch wat dingen opzoeken die je vroeger leuk vond. Ga bijvoorbeeld met je hond op cursus (hoeft geen gehoorzaamheid te zijn maar bijv. Hoopers, Agility, Treibbal, speuren...) Dan kom je ook met baasjes in contact en het geeft je weer een doel. Of laat de hond van een buurvrouw uit. Ik zou ook geen ingrijpende dingen gaan doen. In die psychosomatische kliniek was dat zelfs een voorwaarde: geen grote veranderingen, waardoor je focus niet helemaal op de therapie kan zijn...
Kater heeft jarenlang ambulant schematherapie gedaan en hem heeft het zeker geholpen. Hij ziet nu veel beter welke dingen lastig kunnen worden voor hem en waarom. De Viersprong ken ik niet. Wel wat ervaring met klinisch (wisselend van 1 week tot 8 weken); PAAZ en acute psychiatrie (high care) afdelingen en een psychosomatische kliniek. Een opname is best heftig om mee te maken, dus je kunt de tijd die je nog vooraf hebt denk ik beter gebruiken om een beetje aan te sterken. En misschien toch wat dingen opzoeken die je vroeger leuk vond. Ga bijvoorbeeld met je hond op cursus (hoeft geen gehoorzaamheid te zijn maar bijv. Hoopers, Agility, Treibbal, speuren...) Dan kom je ook met baasjes in contact en het geeft je weer een doel. Of laat de hond van een buurvrouw uit. Ik zou ook geen ingrijpende dingen gaan doen. In die psychosomatische kliniek was dat zelfs een voorwaarde: geen grote veranderingen, waardoor je focus niet helemaal op de therapie kan zijn...
vrijdag 30 september 2016 om 20:37
Zowel de huisarts als de Viersprong weten van mijn gedachtes, maar ik heb alleen de gedachtes. Geen plannen, ik wil niet dood.
Ik wil alleen dat de ellende ophoudt. Ik ben al heel ver gekomen, ik geef het niet op.
Ik wil alleen dat de ellende ophoudt. Ik ben al heel ver gekomen, ik geef het niet op.
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
vrijdag 30 september 2016 om 20:46
quote:poesiepoes schreef op 30 september 2016 @ 19:04:
Wat vreemd dat je in de tussentijd geen therapie hebt. Een praktijkondersteuner lijkt me wel erg "licht" qua therapie, vergeleken met zo'n langdurige klinische therapie. Misschien kun je in de tussentijd wel bij een GGz terecht? Er moet toch iemand zijn die een beetje zicht op je houdt, lijkt me
Eens met het laatste maar ook de GGZ heeft meestal een wachtlijst.
Daarom stelde ik de POH'er voor ( en schreef ik ook dat daar geen behandeling van te verwachten is maar wellicht wel steun in deze overbruggingsperiode)
Wat vreemd dat je in de tussentijd geen therapie hebt. Een praktijkondersteuner lijkt me wel erg "licht" qua therapie, vergeleken met zo'n langdurige klinische therapie. Misschien kun je in de tussentijd wel bij een GGz terecht? Er moet toch iemand zijn die een beetje zicht op je houdt, lijkt me
Eens met het laatste maar ook de GGZ heeft meestal een wachtlijst.
Daarom stelde ik de POH'er voor ( en schreef ik ook dat daar geen behandeling van te verwachten is maar wellicht wel steun in deze overbruggingsperiode)
Je bent zelf een theepot
vrijdag 30 september 2016 om 22:02
Dat scheelt, de gedachtes maar geen plannen. Die had ik wel. Met enige regelmaat ook met haast, vandaar de high care opnames. De laatste is een maand geleden. Door dat "risico" (dat zag ik natuurlijk anders) kwam ik vrij snel bij de GGz terecht; direct na de PAAZ. Ik was "te zwaar" voor de POH-GGZ en ook voor de 2e lijn. Misschien kun jij ook wel in de 1e lijn je wachttijd overbruggen..? Als ik het zo lees, lijkt het me wel slim als je iets van begeleiding krijgt.
De GGz kan ook voor erna zijn hè. Meestal ben je na zo'n opname nog niet helemaal "klaar" namelijk. Dat dacht ik steeds, maar zo zagen de behandelaren het niet. Dat zal misschien ook voor jou gelden, dat je een natraject krijgt geadviseerd.
Ik ben nu ook weer bij de GGz, tot ik beter in staat ben de langdurige opname aan te gaan. (Er was 6 maanden Psychosomatiek gepland, maar na 5 weken ging het mis en raakte ik zoals dat zo mooi heet "in crisis"). Aanvankelijk zat ik ter overbrugging bij de GGz; nu dus voor langere tijd en meer gerichte therapie. En waarschijnlijk na die 6 maanden opname ook weer...
De GGz kan ook voor erna zijn hè. Meestal ben je na zo'n opname nog niet helemaal "klaar" namelijk. Dat dacht ik steeds, maar zo zagen de behandelaren het niet. Dat zal misschien ook voor jou gelden, dat je een natraject krijgt geadviseerd.
Ik ben nu ook weer bij de GGz, tot ik beter in staat ben de langdurige opname aan te gaan. (Er was 6 maanden Psychosomatiek gepland, maar na 5 weken ging het mis en raakte ik zoals dat zo mooi heet "in crisis"). Aanvankelijk zat ik ter overbrugging bij de GGz; nu dus voor langere tijd en meer gerichte therapie. En waarschijnlijk na die 6 maanden opname ook weer...
vrijdag 30 september 2016 om 22:19
De nazorg is bij de Viersprong goed geregeld. Na de opname volgt een nabehandeling van een jaar, 2 dagen per week.
Ik heb al eens eerder een therapie gevolgd (ambulant) en dat had goed resultaat gegeven, echter eenmaal klaar met de therapie viel ik idd in een gat. Ik stond er weer alleen voor en toen kwam ik in die randpsychose terecht. Zo zonde van die behandeling... Nu is dat dus gelukkig beter geregeld. Bedankt voor je tip.
Heftig allemaal, wat je schrijft. Hoe gaat het nu met je?
Ik heb al eens eerder een therapie gevolgd (ambulant) en dat had goed resultaat gegeven, echter eenmaal klaar met de therapie viel ik idd in een gat. Ik stond er weer alleen voor en toen kwam ik in die randpsychose terecht. Zo zonde van die behandeling... Nu is dat dus gelukkig beter geregeld. Bedankt voor je tip.
Heftig allemaal, wat je schrijft. Hoe gaat het nu met je?
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:29
Poes en Jackie! Wat zijn jullie twee dappere en toffe vrouwen! Ik heb tweemaal zwanger een fikse depressie gehad (soignant detail: ik ben zelf GZ-psycholoog...) en herken heeeeeel goed de gedachten die zo allesomvattend kunnen zijn. Fijn als TO, maar ook jij Poes, blijft schrijven. Misschien kan het wat verzachten.
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:41
quote:jackie_o schreef op 30 september 2016 @ 20:37:
Zowel de huisarts als de Viersprong weten van mijn gedachtes, maar ik heb alleen de gedachtes. Geen plannen, ik wil niet dood.
Ik wil alleen dat de ellende ophoudt. Ik ben al heel ver gekomen, ik geef het niet op.
Weet dat als je concrete plannen gaat krijgen/maken dat je dit altijd mag en kan uitspreken. Doe dat echt. Niet gaan lopen bikkelen alleen.
En voor nu, vraag om hulp om deze tijd te overbruggen. Je zegt dat de wachtlijst op zes maanden staat, betekent dit dat je nog zes maanden moet wachten of heb je al wat van die tijd erop zitten?
Hoe ziet je dag er nu uit?
Zowel de huisarts als de Viersprong weten van mijn gedachtes, maar ik heb alleen de gedachtes. Geen plannen, ik wil niet dood.
Ik wil alleen dat de ellende ophoudt. Ik ben al heel ver gekomen, ik geef het niet op.
Weet dat als je concrete plannen gaat krijgen/maken dat je dit altijd mag en kan uitspreken. Doe dat echt. Niet gaan lopen bikkelen alleen.
En voor nu, vraag om hulp om deze tijd te overbruggen. Je zegt dat de wachtlijst op zes maanden staat, betekent dit dat je nog zes maanden moet wachten of heb je al wat van die tijd erop zitten?
Hoe ziet je dag er nu uit?
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:52
quote:-Kia-Ora- schreef op 01 oktober 2016 @ 01:41:
[...]
Weet dat als je concrete plannen gaat krijgen/maken dat je dit altijd mag en kan uitspreken. Doe dat echt. Niet gaan lopen bikkelen alleen.
En voor nu, vraag om hulp om deze tijd te overbruggen. Je zegt dat de wachtlijst op zes maanden staat, betekent dit dat je nog zes maanden moet wachten of heb je al wat van die tijd erop zitten?
Hoe ziet je dag er nu uit?Ja. Ben eerlijk. Dat is het allerallerallerbelangrijkste als dit soort dingen door je hoofd gaan. Ik zeg mijn cliënten ook altijd dat ze de gedachte en plannen mogen hebben, maar dat ik ze dan wel wil weten. Dat geeft ruimte en opluchting (merkte ik zelf ook), maar werkt ook preventief. Je behandelaar kan je niet helpen als hij of zij niet weet wat je écht denkt, voelt en bedenkt.
[...]
Weet dat als je concrete plannen gaat krijgen/maken dat je dit altijd mag en kan uitspreken. Doe dat echt. Niet gaan lopen bikkelen alleen.
En voor nu, vraag om hulp om deze tijd te overbruggen. Je zegt dat de wachtlijst op zes maanden staat, betekent dit dat je nog zes maanden moet wachten of heb je al wat van die tijd erop zitten?
Hoe ziet je dag er nu uit?Ja. Ben eerlijk. Dat is het allerallerallerbelangrijkste als dit soort dingen door je hoofd gaan. Ik zeg mijn cliënten ook altijd dat ze de gedachte en plannen mogen hebben, maar dat ik ze dan wel wil weten. Dat geeft ruimte en opluchting (merkte ik zelf ook), maar werkt ook preventief. Je behandelaar kan je niet helpen als hij of zij niet weet wat je écht denkt, voelt en bedenkt.
anoniem_131921 wijzigde dit bericht op 01-10-2016 01:55
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
% gewijzigd
zaterdag 1 oktober 2016 om 01:56
quote:konijn82 schreef op 01 oktober 2016 @ 01:52:
[...]
Ja. Ben eerlijk. Dat is het allerallerallerbelangrijkste als dit soort dingen door je hoofd gaan. Ik zeg mijn cliënten ook altijd dat ze de gedachte en plannen mogen hebben, maar dat ik ze dan wel wil weten. Dat geeft ruimte en opluchting (merkte ik zelf ook).Ik wil het ook altijd weten als mijn patiënten plannen hebben. Inderdaad omdat het hen rust kan geven maar ook zodat ik een inschatting kan maken van wat nodig is. Niemand heeft er iets aan als zoiets belangrijks verborgen blijft.
[...]
Ja. Ben eerlijk. Dat is het allerallerallerbelangrijkste als dit soort dingen door je hoofd gaan. Ik zeg mijn cliënten ook altijd dat ze de gedachte en plannen mogen hebben, maar dat ik ze dan wel wil weten. Dat geeft ruimte en opluchting (merkte ik zelf ook).Ik wil het ook altijd weten als mijn patiënten plannen hebben. Inderdaad omdat het hen rust kan geven maar ook zodat ik een inschatting kan maken van wat nodig is. Niemand heeft er iets aan als zoiets belangrijks verborgen blijft.
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 1 oktober 2016 om 02:05
quote:-Kia-Ora- schreef op 01 oktober 2016 @ 01:56:
[...]
Ik wil het ook altijd weten als mijn patiënten plannen hebben. Inderdaad omdat het hen rust kan geven maar ook zodat ik een inschatting kan maken van wat nodig is. Niemand heeft er iets aan als zoiets belangrijks verborgen blijft.
Dit inderdaad. Zie mijn aanvulling. Hoe kan je anders alles doen om iemand op de juiste wijze te helpen?
En, niet onbelangrijk: ben niet bang voor je gedachten. Dat je iets denkt of bedenkt wat en hoe, betekent niet dat je dat wil. Je gedachten zijn niet de waarheid, maar je gedachten. Ben dAar dus niet bang van, maar vertel er over.
[...]
Ik wil het ook altijd weten als mijn patiënten plannen hebben. Inderdaad omdat het hen rust kan geven maar ook zodat ik een inschatting kan maken van wat nodig is. Niemand heeft er iets aan als zoiets belangrijks verborgen blijft.
Dit inderdaad. Zie mijn aanvulling. Hoe kan je anders alles doen om iemand op de juiste wijze te helpen?
En, niet onbelangrijk: ben niet bang voor je gedachten. Dat je iets denkt of bedenkt wat en hoe, betekent niet dat je dat wil. Je gedachten zijn niet de waarheid, maar je gedachten. Ben dAar dus niet bang van, maar vertel er over.
zaterdag 1 oktober 2016 om 10:51
Hoi Konijn, en hoi Kia-Ora,
Ik ben erg geraakt door jullie. Het feit dat er mensen zijn, die je nog nooit gezien of gesproken hebt, die me steunen en de moeite nemen om zich in te leven; dank jullie wel...!
Het is inderdaad ontzettend eng om deze gedachtes te hebben. Soms is het erg moeilijk om in te zien dat dit allemaal wordt veroorzaakt door de depressie, en dat het geen waarheden zijn.
Gelukkig ben ik veels te scheiterig om mezelf iets aan te doen ik durf het gewoonweg niet. En ik kan het mijn vader niet aandoen. En last but not least; ik wil echt nog niet dood. Ik wil alleen maar dat het beter wordt...
Ik ben het er ook volledig mee eens dat je jezelf de kans op goede hulp ontneemt als je dit soort dingen achterhoudt. Daar heeft niemand wat aan.
Hoe ik mijn dagen vul?
Ik doe alles wat ik moet en kan doen. Ik eet goed, loop en speel met de hond, heb zelfs een manier gevonden om aan een extra centje te komen. Ik heb dan ook geen acute depressie, anders zou dat allemaal niet meer lukken (er is bij mij dysthyme stoornis vastgesteld). Ik ben wel de hele dag alleen en mijn stemming geef ik op dit moment een 3. Constant, ook als ik "leuke" dingen doe, zoals met de hond spelen. En een 3 is echt heel erg laag
Als ik mezelf zou moeten omschrijven, zou ik zeggen; je ziet een verzorgde vrouw die alles doet wat ze behoort te doen, maar er hangt constant een hele grote onzichtbare zwarte wolk boven haar hoofd.
Toch wil ik niet naar de POH, omdat ik mezelf ken en ik weet wat dat met me gaat doen. Ik ga mezelf dan zitten vergelijken.
Mijn POH is een vrouw van mijn leeftijd, met een leuke en goede baan, kinderen, een man, enz enz. Ik moet dan tegen haar gaan vertellen hoe MIJN leven eruit ziet, en hoe IK me voel, en dat gaat me niet helpen. Dat weet ik gewoon zeker, dat maakt het alleen maar erger. Ik voel me tegenover haar net een kind.
Ik doe liever nog een half jaar gewoon m'n eigen ding. Dat trek ik beter, denk ik...
Ik ben erg geraakt door jullie. Het feit dat er mensen zijn, die je nog nooit gezien of gesproken hebt, die me steunen en de moeite nemen om zich in te leven; dank jullie wel...!
Het is inderdaad ontzettend eng om deze gedachtes te hebben. Soms is het erg moeilijk om in te zien dat dit allemaal wordt veroorzaakt door de depressie, en dat het geen waarheden zijn.
Gelukkig ben ik veels te scheiterig om mezelf iets aan te doen ik durf het gewoonweg niet. En ik kan het mijn vader niet aandoen. En last but not least; ik wil echt nog niet dood. Ik wil alleen maar dat het beter wordt...
Ik ben het er ook volledig mee eens dat je jezelf de kans op goede hulp ontneemt als je dit soort dingen achterhoudt. Daar heeft niemand wat aan.
Hoe ik mijn dagen vul?
Ik doe alles wat ik moet en kan doen. Ik eet goed, loop en speel met de hond, heb zelfs een manier gevonden om aan een extra centje te komen. Ik heb dan ook geen acute depressie, anders zou dat allemaal niet meer lukken (er is bij mij dysthyme stoornis vastgesteld). Ik ben wel de hele dag alleen en mijn stemming geef ik op dit moment een 3. Constant, ook als ik "leuke" dingen doe, zoals met de hond spelen. En een 3 is echt heel erg laag
Als ik mezelf zou moeten omschrijven, zou ik zeggen; je ziet een verzorgde vrouw die alles doet wat ze behoort te doen, maar er hangt constant een hele grote onzichtbare zwarte wolk boven haar hoofd.
Toch wil ik niet naar de POH, omdat ik mezelf ken en ik weet wat dat met me gaat doen. Ik ga mezelf dan zitten vergelijken.
Mijn POH is een vrouw van mijn leeftijd, met een leuke en goede baan, kinderen, een man, enz enz. Ik moet dan tegen haar gaan vertellen hoe MIJN leven eruit ziet, en hoe IK me voel, en dat gaat me niet helpen. Dat weet ik gewoon zeker, dat maakt het alleen maar erger. Ik voel me tegenover haar net een kind.
Ik doe liever nog een half jaar gewoon m'n eigen ding. Dat trek ik beter, denk ik...
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
maandag 3 oktober 2016 om 09:36
O nee, alle tekst weg... Leuk met mijn half weigerende vingers
Wat goed dat je dat allemaal doet! Dagstructuur, eten etc. Mij lukt dat niet als de stress en ellende oplopen. Ik zorg voor de hondjes en dat ik er normaal uitzie, maar eten lukt dan niet en afleiding helpt niet meer. Vorig jaar bij de Grote Crash verloor ik zo 5 kg in 2,5 week. Op de PAAZ moest dat er weer aan en dat was erg moeilijk.
Ik heb een hele rij stoornissen, o.a. ernstige recidiverende depressieve stoornis en een dissociatieve stoornis, met ernaast lichamelijke klachten waardoor ik afhankelijk ben van hulp van Kater en mijn moeder in het huishouden.
Poes is ook psycholoog... Geen GZ en onderzoeker, maar toch. Aan mij zie je ook haast niks en daardoor word ik telkens voor personeel aangezien. Soms ook door personeel!
Gaat het echt rot (bijv. eerste dagen crisisopname), dan laat ik me gewoon niet zien. Ik ben dan ook in de rouw omdat mijn mooie plan niet is doorgegaan. Ik kan juist enorm verlangen naar een mooi einde en weet ook zeker dat ik dat kan doen. Wat het erg dubbel maakt als ik me aan de afspraken moet houden en de poli of huisartsenpost moet bellen. Mezelf saboteren terwijl ik hoop dat ze gewoon een keer vergeten terug te bellen. Dat ik dan alles netjes gedaan heb en het klaar mag zijn.
Ik kan als het slechter gaat niet eten, zelfs drinken is moeilijk. En niet slapen. Niet genieten inderdaad. Of me concentreren op wat ik aan het doen ben. Soms is de omgeving ineens onecht voor mij, mijn lijf vreemd (voel het dan ook niet), mijn spiegelbeeld niet van mij... Dat is dissociatie. Als het hoog oploopt, of bij veel prikkels (lees: 5 minuten in Kruidvat), ga ik dissociëren. Als ik heel ver weg ben, zie je een neutraal gezicht en een beetje afwezige blik. Je merkt het pas als je een gesprek wilt voeren en er alleen maar Ehhh of na lang zoeken 1 woord uit komt. Tot vrij ver kan ik nog dingen zeggen die ik eerder heb besproken, maar geen nieuwe gedachten of mening vormen. Ik word dus ook heel vaak overschat omdat het er zo gezond uitziet.
Het is inderdaad goed om over die gedachten te praten. Dat kan opluchten. Alleen ik kan soms heel snel in de actie schieten en dan doordat ik eerder op de avond de huisartsenpost gebeld had, ineens de crisisdienst over de vloer hebben, die het dan "niet veilig" vinden. Terwijl ik vind dat ik zelf mag bepalen en dan eigenlijk al een keuze heb gemaakt. Ik ben altijd wel gegaan als men een opname nodig vond en achteraf hadden ze telkens gelijk. Ik noem het maar semi-vrijwillg omdat ik dan eigenlijk een ander plan had, maar daarmee laten ze je niet zomaar zitten. Je kunt er best op vertrouwen dat professionals weten wat ze doen. Bij mij tot nu toe wel.
Sinds een week gaat het wat beter; Kater heeft paardencoaching gesponsord en daarna dat ik weer een paardje in mijn leven heb. Iets dat ontzettend veel met mij doet. Toen het vorige week heel mis was, dacht ik "ik moet er nu alles aan doen, morgen wil ik niet op de high care maar op dat paardje zitten!"
Wat goed dat je dat allemaal doet! Dagstructuur, eten etc. Mij lukt dat niet als de stress en ellende oplopen. Ik zorg voor de hondjes en dat ik er normaal uitzie, maar eten lukt dan niet en afleiding helpt niet meer. Vorig jaar bij de Grote Crash verloor ik zo 5 kg in 2,5 week. Op de PAAZ moest dat er weer aan en dat was erg moeilijk.
Ik heb een hele rij stoornissen, o.a. ernstige recidiverende depressieve stoornis en een dissociatieve stoornis, met ernaast lichamelijke klachten waardoor ik afhankelijk ben van hulp van Kater en mijn moeder in het huishouden.
Poes is ook psycholoog... Geen GZ en onderzoeker, maar toch. Aan mij zie je ook haast niks en daardoor word ik telkens voor personeel aangezien. Soms ook door personeel!
Gaat het echt rot (bijv. eerste dagen crisisopname), dan laat ik me gewoon niet zien. Ik ben dan ook in de rouw omdat mijn mooie plan niet is doorgegaan. Ik kan juist enorm verlangen naar een mooi einde en weet ook zeker dat ik dat kan doen. Wat het erg dubbel maakt als ik me aan de afspraken moet houden en de poli of huisartsenpost moet bellen. Mezelf saboteren terwijl ik hoop dat ze gewoon een keer vergeten terug te bellen. Dat ik dan alles netjes gedaan heb en het klaar mag zijn.
Ik kan als het slechter gaat niet eten, zelfs drinken is moeilijk. En niet slapen. Niet genieten inderdaad. Of me concentreren op wat ik aan het doen ben. Soms is de omgeving ineens onecht voor mij, mijn lijf vreemd (voel het dan ook niet), mijn spiegelbeeld niet van mij... Dat is dissociatie. Als het hoog oploopt, of bij veel prikkels (lees: 5 minuten in Kruidvat), ga ik dissociëren. Als ik heel ver weg ben, zie je een neutraal gezicht en een beetje afwezige blik. Je merkt het pas als je een gesprek wilt voeren en er alleen maar Ehhh of na lang zoeken 1 woord uit komt. Tot vrij ver kan ik nog dingen zeggen die ik eerder heb besproken, maar geen nieuwe gedachten of mening vormen. Ik word dus ook heel vaak overschat omdat het er zo gezond uitziet.
Het is inderdaad goed om over die gedachten te praten. Dat kan opluchten. Alleen ik kan soms heel snel in de actie schieten en dan doordat ik eerder op de avond de huisartsenpost gebeld had, ineens de crisisdienst over de vloer hebben, die het dan "niet veilig" vinden. Terwijl ik vind dat ik zelf mag bepalen en dan eigenlijk al een keuze heb gemaakt. Ik ben altijd wel gegaan als men een opname nodig vond en achteraf hadden ze telkens gelijk. Ik noem het maar semi-vrijwillg omdat ik dan eigenlijk een ander plan had, maar daarmee laten ze je niet zomaar zitten. Je kunt er best op vertrouwen dat professionals weten wat ze doen. Bij mij tot nu toe wel.
Sinds een week gaat het wat beter; Kater heeft paardencoaching gesponsord en daarna dat ik weer een paardje in mijn leven heb. Iets dat ontzettend veel met mij doet. Toen het vorige week heel mis was, dacht ik "ik moet er nu alles aan doen, morgen wil ik niet op de high care maar op dat paardje zitten!"
maandag 3 oktober 2016 om 13:30
Hoi Poes,
Gelukkig gaat het nu sinds een week iets beter met je. Het is niet niks om mee te moeten maken wat jij hebt meegemaakt. Ik heb gelukkig nog nooit op een PAAZ gezeten, maar het schijnt een zeer ingrijpende ervaring te zijn!
Wel heb ik er mijn moeder regelmatig naartoe moeten brengen. Dat vond ik al heftig genoeg
Wat fijn ook, dat jouw Kater zo goed voor je is
Ik ga er verder niet te diep meer op in, dat is niet persoonlijk maar ik heb gisteren een zeer nare ervaring opgelopen hier op het forum. Sommige forummers hier kennen het verschil niet tussen "issues hebben", en daadwerkelijk een psychiatrische stoornis hebben. Dat geeft op zich niet, wat wel vervelend is is dat ze hier meelezen en te pas en te onpas mensen naar beneden halen en onnodig kwetsen. En zelfs officiële diagnoses afdoen als excuses om lui te mogen zijn, en nog meer van dat soort ondoordachte onzin.
Ik snap werkelijk waar niet wat deze mensen hier komen doen, behalve stieren en zieken en kwetsbare mensen het gevoel geven dat ze er niet mogen zijn. Dit speelt helaas nog steeds in Nederland, daar ben ik gisteren achter gekomen. Ik weet dat het vele jaren geleden speelde, maar deze mensen zijn er dus nog steeds. Ik weet niet waarom, maar ze zijn er.
Misschien is hun functie; de kracht van de mensen terughalen, die ze onderweg kwijt zijn geraakt. Dat is iig wat het bij mij deed. Ik vocht gelukkig nog terug en dat gaf me uiteindelijk toch een trots en goed gevoel.
Maar het kostte me teveel en moet me dan ook niet teveel meer op dit forum begeven.
Oh, nog een aanvulling; dat ik nog kook, eet, wandel etc. vind ik niet knap van mezelf, net zo min als dat ik je zou veroordelen als het jou niet meer lukt.
Het lukt me nog, omdat ik geen acute depressie heb. En zolang het lukt, blijf ik die dingen doen omdat ze goed voor me zijn.
Ik weet zeker dat jij ze ook zou doen, als je zou kunnen. Haal jezelf niet naar beneden, zie het niet als "knap" of "niet knap".
Dat heeft er niks mee te maken.
Gelukkig gaat het nu sinds een week iets beter met je. Het is niet niks om mee te moeten maken wat jij hebt meegemaakt. Ik heb gelukkig nog nooit op een PAAZ gezeten, maar het schijnt een zeer ingrijpende ervaring te zijn!
Wel heb ik er mijn moeder regelmatig naartoe moeten brengen. Dat vond ik al heftig genoeg
Wat fijn ook, dat jouw Kater zo goed voor je is
Ik ga er verder niet te diep meer op in, dat is niet persoonlijk maar ik heb gisteren een zeer nare ervaring opgelopen hier op het forum. Sommige forummers hier kennen het verschil niet tussen "issues hebben", en daadwerkelijk een psychiatrische stoornis hebben. Dat geeft op zich niet, wat wel vervelend is is dat ze hier meelezen en te pas en te onpas mensen naar beneden halen en onnodig kwetsen. En zelfs officiële diagnoses afdoen als excuses om lui te mogen zijn, en nog meer van dat soort ondoordachte onzin.
Ik snap werkelijk waar niet wat deze mensen hier komen doen, behalve stieren en zieken en kwetsbare mensen het gevoel geven dat ze er niet mogen zijn. Dit speelt helaas nog steeds in Nederland, daar ben ik gisteren achter gekomen. Ik weet dat het vele jaren geleden speelde, maar deze mensen zijn er dus nog steeds. Ik weet niet waarom, maar ze zijn er.
Misschien is hun functie; de kracht van de mensen terughalen, die ze onderweg kwijt zijn geraakt. Dat is iig wat het bij mij deed. Ik vocht gelukkig nog terug en dat gaf me uiteindelijk toch een trots en goed gevoel.
Maar het kostte me teveel en moet me dan ook niet teveel meer op dit forum begeven.
Oh, nog een aanvulling; dat ik nog kook, eet, wandel etc. vind ik niet knap van mezelf, net zo min als dat ik je zou veroordelen als het jou niet meer lukt.
Het lukt me nog, omdat ik geen acute depressie heb. En zolang het lukt, blijf ik die dingen doen omdat ze goed voor me zijn.
Ik weet zeker dat jij ze ook zou doen, als je zou kunnen. Haal jezelf niet naar beneden, zie het niet als "knap" of "niet knap".
Dat heeft er niks mee te maken.
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
maandag 3 oktober 2016 om 14:32
Ai wat naar... Was het via PB? Of bedoel je de "Ga gewoon aan het werk
" en de "Ga dan naar de binnenstad..?" Er zijn altijd mensen die dit soort klachten niet snappen. Je kunt mensen die te ver gaan, rapporteren bij de moderators, toch?
Ik heb hier dat andere topic waar een paar mensen regelmatig iets in plaatsen. Dat vind ik fijn. Het zou jammer zijn als je hier niet je ei kwijt kunt en de (h)erkenning vindt die je een beetje tot steun kan zijn... Want er hebben al een paar mensen heel begripvol gereageerd. Voor mij is dat best fijn. En ik gun het jou ook
" en de "Ga dan naar de binnenstad..?" Er zijn altijd mensen die dit soort klachten niet snappen. Je kunt mensen die te ver gaan, rapporteren bij de moderators, toch?
Ik heb hier dat andere topic waar een paar mensen regelmatig iets in plaatsen. Dat vind ik fijn. Het zou jammer zijn als je hier niet je ei kwijt kunt en de (h)erkenning vindt die je een beetje tot steun kan zijn... Want er hebben al een paar mensen heel begripvol gereageerd. Voor mij is dat best fijn. En ik gun het jou ook
maandag 3 oktober 2016 om 18:24
maandag 3 oktober 2016 om 21:55
Ha jackie! Wat een vervelende ervaring moet dat zijn. Dysthym is kak. Ook heel vermoeiend he. Maar je geeft het een 3! Dat is altijd nog meer dan een 0,1 of 2!
Wat ik me wel afvraag, wat ga je doen als je hoofdbehandelaar bij de Viersprong ook van jouw leeftijd is en mogelijk een gezin... Want dat is nu de reden dat je de POH vermijdt toch? Ik geef er geen waardeoordeel aan he, het is echt bedoeld als open vraag.
Edit: ff andere topic gelezen en andere diagnose naast dysthyme stoornis. Verklaart wat meer voor me.
En oh Poes, wat lijkt me dat moeilijk. Zo met jezelf in de knoop en ook nog zelf weten wat er speelt. Ik vond dat tijdens mijn zwangerschapsdepressies zo moeilijk! Ik wist wat er gebeurde en waarom, maar o hoe frustrerend dat ik er zelf niks mee kon.
Jackie, als je gewoon eens wil kletsen kan dat ook via PM evt.
Wat ik me wel afvraag, wat ga je doen als je hoofdbehandelaar bij de Viersprong ook van jouw leeftijd is en mogelijk een gezin... Want dat is nu de reden dat je de POH vermijdt toch? Ik geef er geen waardeoordeel aan he, het is echt bedoeld als open vraag.
Edit: ff andere topic gelezen en andere diagnose naast dysthyme stoornis. Verklaart wat meer voor me.
En oh Poes, wat lijkt me dat moeilijk. Zo met jezelf in de knoop en ook nog zelf weten wat er speelt. Ik vond dat tijdens mijn zwangerschapsdepressies zo moeilijk! Ik wist wat er gebeurde en waarom, maar o hoe frustrerend dat ik er zelf niks mee kon.
Jackie, als je gewoon eens wil kletsen kan dat ook via PM evt.
anoniem_131921 wijzigde dit bericht op 03-10-2016 21:58
Reden: Verder kijken konijn, verder kijken
Reden: Verder kijken konijn, verder kijken
% gewijzigd
dinsdag 4 oktober 2016 om 10:23
quote:konijn82 schreef op 03 oktober 2016 @ 21:55:
Ha jackie! Wat een vervelende ervaring moet dat zijn. Dysthym is kak. Ook heel vermoeiend he. Maar je geeft het een 3! Dat is altijd nog meer dan een 0,1 of 2!
Wat ik me wel afvraag, wat ga je doen als je hoofdbehandelaar bij de Viersprong ook van jouw leeftijd is en mogelijk een gezin... Want dat is nu de reden dat je de POH vermijdt toch? Ik geef er geen waardeoordeel aan he, het is echt bedoeld als open vraag.
Edit: ff andere topic gelezen en andere diagnose naast dysthyme stoornis. Verklaart wat meer voor me.
En oh Poes, wat lijkt me dat moeilijk. Zo met jezelf in de knoop en ook nog zelf weten wat er speelt. Ik vond dat tijdens mijn zwangerschapsdepressies zo moeilijk! Ik wist wat er gebeurde en waarom, maar o hoe frustrerend dat ik er zelf niks mee kon.
Jackie, als je gewoon eens wil kletsen kan dat ook via PM evt.
Ja, klopt. Dat is de reden.
Het is eigenlijk gewoon schaamte, voor mijn situatie.
Ik schaam me echt dood dat ik er niet uitkom. Als ik met haar zit te praten, voel ik me nog meer patiënte dan ik al ben. Dat heb ik eigenlijk met alles wel, ook met vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Dan voel ik ook weer zo hard dat ik niet in staat ben om te werken en een gezond leven te leiden.
Ik kan het echt niet accepteren van mezelf dat ik zo terecht ben gekomen. Ik geef mezelf er voortdurend de schuld van.
Misschien dat die reacties daarom ook zo hard binnenkwamen. Het was precies waar ik zo bang voor ben, dat ik het zelf doe, dat ik niet beter verdien enz. Dat ik een zeurend, zagend klaagwijf ben, terwijl ik irl mijn stinkende best doe om niet zo over te komen, en dus ook niet eerlijk ben t.o.v. mezelf. En niet goed voor mezelf zorg, ook.
Maar wat moet je dan? Ik probeer juist al jaren te vermijden dat het gesprek richting mij gaat, omdat ik niet weet wat ik moet zeggen! Omdat ik het de mensen echt niet lastig wil maken! Wat moet je zeggen, als iemand op een verjaardag vraagt hoe het gaat?
Ik draai dus in circeltjes, en kom er echt niet meer uit. Ik hou dit niet meer vol, maar datgene wat ik moet doen om eruit te komen, roept enorm veel weerstand bij me op.
Nu zit ik toch te denken aan vrijwilligerswerk, in de tussentijd... Ik weet het niet. Ik weet niet of ik het durf.
Op dit forum laat ik mijn ware gevoelens zien, irl doe ik dat alleen maar in hele, hele kleine korte zinnetjes en probeer dan direct de aandacht van het gesprek te verleggen op iets positiefs, of op de ander.
Ik kom er niet uit zo. Daarom ook de Viersprong.
Daar hoop ik, in een beschermde omgeving, wel te kunnen praten over hoe ik mezelf écht voel. Daar kom ik echt om aan mezelf en de situatie te werken. Ik denk dat ik me dan minder druk maak om hoe ik overkom. Daar heb ik dan ws geen tijd voor, want ik ga echt keihard werken, daar
Ha jackie! Wat een vervelende ervaring moet dat zijn. Dysthym is kak. Ook heel vermoeiend he. Maar je geeft het een 3! Dat is altijd nog meer dan een 0,1 of 2!
Wat ik me wel afvraag, wat ga je doen als je hoofdbehandelaar bij de Viersprong ook van jouw leeftijd is en mogelijk een gezin... Want dat is nu de reden dat je de POH vermijdt toch? Ik geef er geen waardeoordeel aan he, het is echt bedoeld als open vraag.
Edit: ff andere topic gelezen en andere diagnose naast dysthyme stoornis. Verklaart wat meer voor me.
En oh Poes, wat lijkt me dat moeilijk. Zo met jezelf in de knoop en ook nog zelf weten wat er speelt. Ik vond dat tijdens mijn zwangerschapsdepressies zo moeilijk! Ik wist wat er gebeurde en waarom, maar o hoe frustrerend dat ik er zelf niks mee kon.
Jackie, als je gewoon eens wil kletsen kan dat ook via PM evt.
Ja, klopt. Dat is de reden.
Het is eigenlijk gewoon schaamte, voor mijn situatie.
Ik schaam me echt dood dat ik er niet uitkom. Als ik met haar zit te praten, voel ik me nog meer patiënte dan ik al ben. Dat heb ik eigenlijk met alles wel, ook met vrijwilligerswerk bijvoorbeeld. Dan voel ik ook weer zo hard dat ik niet in staat ben om te werken en een gezond leven te leiden.
Ik kan het echt niet accepteren van mezelf dat ik zo terecht ben gekomen. Ik geef mezelf er voortdurend de schuld van.
Misschien dat die reacties daarom ook zo hard binnenkwamen. Het was precies waar ik zo bang voor ben, dat ik het zelf doe, dat ik niet beter verdien enz. Dat ik een zeurend, zagend klaagwijf ben, terwijl ik irl mijn stinkende best doe om niet zo over te komen, en dus ook niet eerlijk ben t.o.v. mezelf. En niet goed voor mezelf zorg, ook.
Maar wat moet je dan? Ik probeer juist al jaren te vermijden dat het gesprek richting mij gaat, omdat ik niet weet wat ik moet zeggen! Omdat ik het de mensen echt niet lastig wil maken! Wat moet je zeggen, als iemand op een verjaardag vraagt hoe het gaat?
Ik draai dus in circeltjes, en kom er echt niet meer uit. Ik hou dit niet meer vol, maar datgene wat ik moet doen om eruit te komen, roept enorm veel weerstand bij me op.
Nu zit ik toch te denken aan vrijwilligerswerk, in de tussentijd... Ik weet het niet. Ik weet niet of ik het durf.
Op dit forum laat ik mijn ware gevoelens zien, irl doe ik dat alleen maar in hele, hele kleine korte zinnetjes en probeer dan direct de aandacht van het gesprek te verleggen op iets positiefs, of op de ander.
Ik kom er niet uit zo. Daarom ook de Viersprong.
Daar hoop ik, in een beschermde omgeving, wel te kunnen praten over hoe ik mezelf écht voel. Daar kom ik echt om aan mezelf en de situatie te werken. Ik denk dat ik me dan minder druk maak om hoe ik overkom. Daar heb ik dan ws geen tijd voor, want ik ga echt keihard werken, daar
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
dinsdag 4 oktober 2016 om 10:58
Het valt me ineens op dat mijn avatar enorm overeenkomt met hoe ik me voel
Geen kleur en veilig verstopt achter een grote zonnebril. Jammer dat het mooie weer voorbij is; ik kon me elke dag zo heerlijk verschuilen achter die glazen!
Geen kleur en veilig verstopt achter een grote zonnebril. Jammer dat het mooie weer voorbij is; ik kon me elke dag zo heerlijk verschuilen achter die glazen!
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
dinsdag 4 oktober 2016 om 13:12
Ja... En er heel stoer bij kijken
Schaamte herken ik wel. Een psychologe op de PAAZ. Mijn naam naast een kamerdeur, mijn handtekening op het lijntje "patiënt". Niet meer degene zijn met de sleutels en de pieper, maar een patiënte die niet zonder begeleiding van de afdeling mag. Dat ik regelmatig voor personeel werd aangezien was ergens grappig, maar ook best pijnlijk. Het had zomaar gekund. En dan later een groepsgenoot tegen haar man horen fluisteren: "nee, zij is patiënt hier!" Voor mij was opgenomen zijn het ultieme falen. Nu snap ik dat dat anders ligt.
Ik heb weleens gevraagd aan mijn psycholoog of zij weleens boos is. En dan blijkt dat óók hulpverleners best gewone mensen zijn die soms boos of verdrietig zijn omdat ze bijvoorbeeld ruzie hebben gehad met hun vriend. Of bijvoorbeeld een scheiding hebben doorgemaakt. Het zijn nét mensen
Schaamte herken ik wel. Een psychologe op de PAAZ. Mijn naam naast een kamerdeur, mijn handtekening op het lijntje "patiënt". Niet meer degene zijn met de sleutels en de pieper, maar een patiënte die niet zonder begeleiding van de afdeling mag. Dat ik regelmatig voor personeel werd aangezien was ergens grappig, maar ook best pijnlijk. Het had zomaar gekund. En dan later een groepsgenoot tegen haar man horen fluisteren: "nee, zij is patiënt hier!" Voor mij was opgenomen zijn het ultieme falen. Nu snap ik dat dat anders ligt.
Ik heb weleens gevraagd aan mijn psycholoog of zij weleens boos is. En dan blijkt dat óók hulpverleners best gewone mensen zijn die soms boos of verdrietig zijn omdat ze bijvoorbeeld ruzie hebben gehad met hun vriend. Of bijvoorbeeld een scheiding hebben doorgemaakt. Het zijn nét mensen
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:24
Gelukkig wel! Ach, we zijn, uiteindelijk, allemaal... net mensen
Maar ja, die schaamte is toch echt wel een dingetje.
En als je zelf psycholoog bent, kan ik me zeker voorstellen dat dat er nog een schepje bovenop doet
Lukt het jou om daar nu beter mee om te gaan?
En zo ja; hoe dan..?
Maar ja, die schaamte is toch echt wel een dingetje.
En als je zelf psycholoog bent, kan ik me zeker voorstellen dat dat er nog een schepje bovenop doet
Lukt het jou om daar nu beter mee om te gaan?
En zo ja; hoe dan..?
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:47
quote:jackie_o schreef op 04 oktober 2016 @ 10:23:
Ik draai dus in circeltjes, en kom er echt niet meer uit. Ik hou dit niet meer vol, maar datgene wat ik moet doen om eruit te komen, roept enorm veel weerstand bij me op.
Je weet dus wel wat je zou moeten doen, maar juist datgene roept weerstand op. Daar knal je steeds tegenaan.
Ik gok dat dat met de schaamte en schuld te maken heeft, waar je ook over schrijft. Ik haal uit je reacties dat je vooral jezelf in de weg zit en je boosheid naar anderen is in feite boosheid naar jezelf. De feedback/kritiek van anderen is hetzelfde wat jij ook jezelf verwijt en eigenlijk maar amper verdraagt en daarom zoveel weerstand oproept.
Daarom zou je m.i. daar dan ook precies met je aandacht heen moeten: naar de pijnlijke plekken in jezelf.
Waar gaat die schaamte/schuld eigenlijk over en -belangrijker- wat ligt eronder? In hoeverre is het ego dat je plaagt en hoe kan je jezelf helpen naar mildheid en (zelf)acceptatie. En vanuit die positie weer naar kracht en levenslust.
Ik hoop dat je een goeie behandelaar treft bij de Viersprong.
Veel sterkte maar ook veel succes. Zet 'm op voor jezelf!
Ik draai dus in circeltjes, en kom er echt niet meer uit. Ik hou dit niet meer vol, maar datgene wat ik moet doen om eruit te komen, roept enorm veel weerstand bij me op.
Je weet dus wel wat je zou moeten doen, maar juist datgene roept weerstand op. Daar knal je steeds tegenaan.
Ik gok dat dat met de schaamte en schuld te maken heeft, waar je ook over schrijft. Ik haal uit je reacties dat je vooral jezelf in de weg zit en je boosheid naar anderen is in feite boosheid naar jezelf. De feedback/kritiek van anderen is hetzelfde wat jij ook jezelf verwijt en eigenlijk maar amper verdraagt en daarom zoveel weerstand oproept.
Daarom zou je m.i. daar dan ook precies met je aandacht heen moeten: naar de pijnlijke plekken in jezelf.
Waar gaat die schaamte/schuld eigenlijk over en -belangrijker- wat ligt eronder? In hoeverre is het ego dat je plaagt en hoe kan je jezelf helpen naar mildheid en (zelf)acceptatie. En vanuit die positie weer naar kracht en levenslust.
Ik hoop dat je een goeie behandelaar treft bij de Viersprong.
Veel sterkte maar ook veel succes. Zet 'm op voor jezelf!
dinsdag 4 oktober 2016 om 16:54
Ik denk (maar dat weet ik niet zeker), dat het de straffende ouder is, zoals dat in schematherapie wordt genoemd.
Werkelijk geen idee hoe ik daar ooit vanaf ga komen. Ws toch de dingen gaan doen die ik eng vind. Langzaam, stap voor stap.
Werkelijk geen idee hoe ik daar ooit vanaf ga komen. Ws toch de dingen gaan doen die ik eng vind. Langzaam, stap voor stap.
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".