Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zaterdag 5 november 2016 om 15:34
He Ingeb wat vervelend dat je ineens weer in dat oude klote gevoel terecht dreigde te komen. Heb het idee dat je wel heel snel weet te schakelen en actie onderneemt, dat is dan toch weer winst
Dat je langzaam maar zeker toch weer je oude swingende zelf bent geworden en dus ook weer oude valkuilen tegenkomt klinkt mij bekend in de oren. Het is niet voor niets zo mis gegaan ooit en sommige aanleidingen daarvan kom je ook pas weer tegen als je weer lekker draait. Tenminste zo beleef ik het de laatste tijd. Ik ben wel soort van uit mijn burnout, maar de gevolgen zijn nog niet voorbij. De valkuilen kom ik nu juist harder tegen, als ik me goed voel dreig ik te gaan 'over-presteren' op welk gebied dan ook. Goeie nieuws is dat ik ook eerder de signalen oppik en dus als een malle aan het puzzelen sla. Hetgeen dan weer niet altijd goed is want de grootste geleerde les was: het is zoals het is en je kunt niet alles beheersen/begrijpen/controleren/voorkomen/oplossen.
Nou ja, sterkte een dikke knuffel en fijn dat je het hier in je eigen topic kunt delen!
Dat je langzaam maar zeker toch weer je oude swingende zelf bent geworden en dus ook weer oude valkuilen tegenkomt klinkt mij bekend in de oren. Het is niet voor niets zo mis gegaan ooit en sommige aanleidingen daarvan kom je ook pas weer tegen als je weer lekker draait. Tenminste zo beleef ik het de laatste tijd. Ik ben wel soort van uit mijn burnout, maar de gevolgen zijn nog niet voorbij. De valkuilen kom ik nu juist harder tegen, als ik me goed voel dreig ik te gaan 'over-presteren' op welk gebied dan ook. Goeie nieuws is dat ik ook eerder de signalen oppik en dus als een malle aan het puzzelen sla. Hetgeen dan weer niet altijd goed is want de grootste geleerde les was: het is zoals het is en je kunt niet alles beheersen/begrijpen/controleren/voorkomen/oplossen.
Nou ja, sterkte een dikke knuffel en fijn dat je het hier in je eigen topic kunt delen!
zaterdag 5 november 2016 om 16:12
Daar ben ik weer, wel alles bijgelezen maar teveel om op te reageren.. Heb een poosje niet gereageerd omdat ik dacht dat het wat beter ging. Blijkbaar toch weer te snel van stapel gelopen en meteen 10 stappen terug. Tel daar wat vervelende privésituatie bij op en jullie weten hoe het nu met me gaat.
Via mijn werk ga ik starten met een re-integratie traject van 3 maanden. Waarbij ik onder begeleiding ga sporten, een coach toegewezen krijg maar ook een psycholoog enzo. Heb er wel 'zin' in. Lijkt me wel fijn om even niet meer alleen te hoeven zoeken maar door een netwerk van professionals die ook nog eens met elkaar communiceren en overleggen.
Merk dat ik de laatste 2 weken weer pijn op mijn borst heb, heel vervelend want dan ga je je natuurlijk weer zorgen maken... Hebben jullie ook dat je 's nachts wakker wordt met een bonzend hart? Of zodra je even rustig zit je voelt dat je hele lichaam opjegaads is en je al het bloed door je aderen voelt stromen in de 5e versnelling?
Dikke knuffel en veel sterkte allemaal
Via mijn werk ga ik starten met een re-integratie traject van 3 maanden. Waarbij ik onder begeleiding ga sporten, een coach toegewezen krijg maar ook een psycholoog enzo. Heb er wel 'zin' in. Lijkt me wel fijn om even niet meer alleen te hoeven zoeken maar door een netwerk van professionals die ook nog eens met elkaar communiceren en overleggen.
Merk dat ik de laatste 2 weken weer pijn op mijn borst heb, heel vervelend want dan ga je je natuurlijk weer zorgen maken... Hebben jullie ook dat je 's nachts wakker wordt met een bonzend hart? Of zodra je even rustig zit je voelt dat je hele lichaam opjegaads is en je al het bloed door je aderen voelt stromen in de 5e versnelling?
Dikke knuffel en veel sterkte allemaal
maandag 7 november 2016 om 15:09
Hoi allemaal, bedankt voor jullie reacties! Doet toch goed, die herkenning, ook al is het natuurlijk niet leuk dat jullie hier ook mee kampen. En voor de inzichten wb zwanger worden. We hebben besloten het een paar maanden te pauzeren. Het geeft mij nu te veel stress en ik heb juist ontspanning nodig om beter te worden. In het nieuwe jaar kijken we weer verder.
@brandnewday: wat k-zooi hè, die oren. Dat van die zenuwen horen tijdens het kauwen ken ik niet. Lijkt me ook wel echt irritant. Heb wel veel kraakjes en sommige geluiden doen pijn aan mijn oren. Gelukkig is het sinds vrijdag alweer een stuk beter hier. De brom is veel zachter en soms zelfs weg. Ik ga die Julian Cowan eens opzoeken, dank voor de tip! Wat betreft werk: dat moest van de bedrijfsarts dus toch maar geprobeerd. Hoewel ik het leuk vond om iedereen weer even te zien, toch in overleg met mijn leidinggevende besloten dat ik nog even rustig aan doe. Het was namelijk wel heftig en zwaar. Maar gelukkig was iedereen op kantoor heel relaxed en vonden ze allemaal dat ik vooral niet te snel moest willen. Dus dat doe ik dan ook maar niet.
@Inge: klinkt alsof de terugval je dus wel wat heeft gebracht. Je hebt het snel weer op een rijtje en een goed plan van aanpak. En goede waarschuwing dus voor ons dus als je je weer beter voelt: niet gelijk weer proberen Everest te beklimmen, vanaf de Mont Blanc is het uitzicht net zo mooi.
@Chickey: aangenaam, volgens mij kennen wij elkaar nog niet. En klinkt als een chique reïntegratietraject vanuit je werk. Wat fijn dat dat kan en inderdaad ook prettig om het samen met anderen te kunnen doen. Met begeleiding is toch fijner dan zelf maar wat uitproberen. Ik heb niet zo dat ik 's nachts wakker wordt met een bonzend hart. Ik heb soms wel voor het slapen gaan dat ik fysiek alle signalen van onrust en angst heb, maar mentaal niet zo goed kan bedenken waarom dat is. Wat mij dan helpt is mediteren of Valdispert (gewoon bij de supermarkt verkrijgbaar). Succes!
Vandaag een uurtje gewerkt vanuit huis, beetje makkelijke administratiedingen. En mijn uur buiten gewandeld (kouhoud!!) en de was gedraaid. Zo maar weer even liggen en dan hopelijk nog een (klein) klusje. Eigenlijk gaat het langzaam wel beter. Ik merk dat ik prettigere dagen heb als ik wel relatief vroeg een wekker zet en 's ochtends even wat doe. Een wandeling, klein hardlooprondje, boodschappen, zoiets. Maar even de deur uit geweest en dan kan ik de rest van de dag ook wat beter aan. Het is dan wel tussen 1 en 3 ergens klaar, als in: daarna kan ik niet veel meer, maar dan heb ik toch het gevoel dat ik een beetje 'nuttige' dag heb gehad.
@brandnewday: wat k-zooi hè, die oren. Dat van die zenuwen horen tijdens het kauwen ken ik niet. Lijkt me ook wel echt irritant. Heb wel veel kraakjes en sommige geluiden doen pijn aan mijn oren. Gelukkig is het sinds vrijdag alweer een stuk beter hier. De brom is veel zachter en soms zelfs weg. Ik ga die Julian Cowan eens opzoeken, dank voor de tip! Wat betreft werk: dat moest van de bedrijfsarts dus toch maar geprobeerd. Hoewel ik het leuk vond om iedereen weer even te zien, toch in overleg met mijn leidinggevende besloten dat ik nog even rustig aan doe. Het was namelijk wel heftig en zwaar. Maar gelukkig was iedereen op kantoor heel relaxed en vonden ze allemaal dat ik vooral niet te snel moest willen. Dus dat doe ik dan ook maar niet.
@Inge: klinkt alsof de terugval je dus wel wat heeft gebracht. Je hebt het snel weer op een rijtje en een goed plan van aanpak. En goede waarschuwing dus voor ons dus als je je weer beter voelt: niet gelijk weer proberen Everest te beklimmen, vanaf de Mont Blanc is het uitzicht net zo mooi.
@Chickey: aangenaam, volgens mij kennen wij elkaar nog niet. En klinkt als een chique reïntegratietraject vanuit je werk. Wat fijn dat dat kan en inderdaad ook prettig om het samen met anderen te kunnen doen. Met begeleiding is toch fijner dan zelf maar wat uitproberen. Ik heb niet zo dat ik 's nachts wakker wordt met een bonzend hart. Ik heb soms wel voor het slapen gaan dat ik fysiek alle signalen van onrust en angst heb, maar mentaal niet zo goed kan bedenken waarom dat is. Wat mij dan helpt is mediteren of Valdispert (gewoon bij de supermarkt verkrijgbaar). Succes!
Vandaag een uurtje gewerkt vanuit huis, beetje makkelijke administratiedingen. En mijn uur buiten gewandeld (kouhoud!!) en de was gedraaid. Zo maar weer even liggen en dan hopelijk nog een (klein) klusje. Eigenlijk gaat het langzaam wel beter. Ik merk dat ik prettigere dagen heb als ik wel relatief vroeg een wekker zet en 's ochtends even wat doe. Een wandeling, klein hardlooprondje, boodschappen, zoiets. Maar even de deur uit geweest en dan kan ik de rest van de dag ook wat beter aan. Het is dan wel tussen 1 en 3 ergens klaar, als in: daarna kan ik niet veel meer, maar dan heb ik toch het gevoel dat ik een beetje 'nuttige' dag heb gehad.
dinsdag 8 november 2016 om 13:58
@ Chickey; flink balen, zo'n terugval...Komt hier toch steeds weer terug op het topic dat men te hard wil en hierdoor terugvalt (myself included). Dat klinkt inderdaad fijn, zo'n re-integratie traject met voldoende ondersteuning. Heb je eigenlijk al eerder een psych gehad?
Ik herken het niet helemaal van dat 'snachts wakker worden, het opgejaagde wel...maar ieder heeft andere klachten.
@ Evenaar: je klinkt weer wat rustiger, hopelijk voel je je ook zo! Fijn dat jullie samen een knoop hebben kunnen doorhakken mbt kinderwens, creëert ook weer wat ruimte/rust.
Ik begin echt te twijfelen of ik niets anders onder de leden heb. Oorsuizingen zijn wat minder, maar heb zo'n oorpijn en andere rare oorklachten (kraken, als ik praat wel ineens oorsuizen, kan bijna geen geluid verdragen, ook mn eigen stem niet). Ook achterin mn keel doet het soms zeer. Het houd mij de hele dag bezig, hypochonder als ik ben.
Heb toch maar even bloed laten prikken iom huisarts. Waarschijnlijk start ik eind vd week met antidepressiva want ik voel me eigenlijk de hele dag door angstig/somber. Slaap inmiddels wel weer wat beter ("touch wood")
Ik herken het niet helemaal van dat 'snachts wakker worden, het opgejaagde wel...maar ieder heeft andere klachten.
@ Evenaar: je klinkt weer wat rustiger, hopelijk voel je je ook zo! Fijn dat jullie samen een knoop hebben kunnen doorhakken mbt kinderwens, creëert ook weer wat ruimte/rust.
Ik begin echt te twijfelen of ik niets anders onder de leden heb. Oorsuizingen zijn wat minder, maar heb zo'n oorpijn en andere rare oorklachten (kraken, als ik praat wel ineens oorsuizen, kan bijna geen geluid verdragen, ook mn eigen stem niet). Ook achterin mn keel doet het soms zeer. Het houd mij de hele dag bezig, hypochonder als ik ben.
Heb toch maar even bloed laten prikken iom huisarts. Waarschijnlijk start ik eind vd week met antidepressiva want ik voel me eigenlijk de hele dag door angstig/somber. Slaap inmiddels wel weer wat beter ("touch wood")
woensdag 9 november 2016 om 16:38
Update: erg fijn gesprek met m'n nieuwe huisarts gehad, alles besproken!
Gelijk gister maar weer met AD begonnen, zou ze normaal niet direct doen, maar door m'n goede ervaring vorige keer doen we het toch direct. En had wat namen van psychologen hier in de buurt gekregen (door verhuizing voor mij weer even opnieuw ontdekken), en zojuist eentje aan de telefoon gehad en al best uitgebreid gesproken, en ondanks dat ze GZ-psycholoog is, gelukkig al dinsdag een afspraak! Super fijn, en het plan is ook om m'n vriend af en toe te betrekken in de sessies, die raakt ook wat op en weet niet goed meer hoe mij te helpen op mindere momenten, dus staan we allemaal open voor.
Als ik eenmaal besluit dat ik hulp wil oid wil ik het liefst er zo snel mogelijk aan beginnen, en dat lukt dus:-). Erg fijn!
Bijwerkingen AD zijn wel weer even wat naar, vannacht plots klaarwakker, drukkend hoofd, droge mond, was vorige keer ook bedenk ik me vandaag... dus even doorzetten... tijdens wakker liggen vannacht al gelijk weer twijfel, of ik er niet te snel naar grijp en t eerst alleen met therapie had moeten proberen, maar probeer het nu om te draaien en mezelf de rust in m'n hoofd te gunnen, en daardoor ook beter te kunnen focussen op m'n therapie! Ben heel benieuwd!
Gelijk gister maar weer met AD begonnen, zou ze normaal niet direct doen, maar door m'n goede ervaring vorige keer doen we het toch direct. En had wat namen van psychologen hier in de buurt gekregen (door verhuizing voor mij weer even opnieuw ontdekken), en zojuist eentje aan de telefoon gehad en al best uitgebreid gesproken, en ondanks dat ze GZ-psycholoog is, gelukkig al dinsdag een afspraak! Super fijn, en het plan is ook om m'n vriend af en toe te betrekken in de sessies, die raakt ook wat op en weet niet goed meer hoe mij te helpen op mindere momenten, dus staan we allemaal open voor.
Als ik eenmaal besluit dat ik hulp wil oid wil ik het liefst er zo snel mogelijk aan beginnen, en dat lukt dus:-). Erg fijn!
Bijwerkingen AD zijn wel weer even wat naar, vannacht plots klaarwakker, drukkend hoofd, droge mond, was vorige keer ook bedenk ik me vandaag... dus even doorzetten... tijdens wakker liggen vannacht al gelijk weer twijfel, of ik er niet te snel naar grijp en t eerst alleen met therapie had moeten proberen, maar probeer het nu om te draaien en mezelf de rust in m'n hoofd te gunnen, en daardoor ook beter te kunnen focussen op m'n therapie! Ben heel benieuwd!
woensdag 9 november 2016 om 21:48
Inge, welke AD gebruik jij? Fijn, dat het contact met je nieuwe huisarts goed is.
brandnewday, heb jij er al ervaring in, in AD, of wordt dat voor jou voor het eerst?
Welkom trouwens aan de nieuwelingen die ik hier voorbij zie komen. Welkom, en sterkte uiteraard.
Hier: Denk je dat je er helemaal weer bent, blij met jezelf, blij met de herfst, zonder problemen op de fiets naar je werk. Gaat het toch ineens weer allemaal anders.
Uit mijn dak gegaan bij de apotheek omdat ze mijn ad niet hadden, terwijl de huisarts het herhalingsrecept had goedgekeurd. Ik alweer in paniek, want als er een paar dagen overheen gaan zit ik zomaar zonder (krijg maar 1 doosje per keer mee).
En net getraind, nieuw team, nieuwe trainer. Trainer netjes iedereen vijf minuten op privégesprek gehad (hoe gaat het, hoe vind je het team, wat kunnen we verbeteren, wat is onze doelstelling). Heel verstandig en luchtig allemaal, en ik ga daar zitten janken. Het arme jong, hij is er niet achter wat er nou was, behalve dat ik zeg 'het ligt aan niemand, het zit in mij'!' En dan aangepakt worden op je sociale aspecten (tja, dat iedereen rookt, oké, maar het is toch een keuze om na een wedstrijd mee naar buiten te lopen, of niet? Geef het je alleen maar mee... Bah, in die kou, in die stank, ze komen maar naar binnen!) Moet je net mij met m'n perfectionisme hebben: ik functioneer dus niet optimaal in ons team (je schijnt veel beter gespeeld te hebben, het zit er dus wel in!) en qua teamspirit ben ik nou ook niet direct een voorbeeld.
Het gaat redelijk. Maar ik wil meer! Niet redelijk, maar goed! Moet ik meteen weer aan m'n golflessen denken, ja, geslaagd voor het praktijkgedeelte, maar hoe.... Binnenkort 'gezellig' met een paar anderen naar een baan toe, dan wordt er verwacht dat ik kan laten zien dat ik het toch kan. Ik weet dat ik het kan, maar dat ik het niet heb laten zien. Wat de lat voor de uitje binnenkort alleen maar hoger legt. En ik kan niet gaan zitten zielepieten over de angst die ik ervoor heb, want degene aan wie ik het kwijt kan en die het organiseert is zelf ziek, maar zet ook z'n tanden op elkaar en stamt 'gewoon' door. Die gaat daar geen begrip voor hebben. Ik haal dan alleen mezelf maar onderuit.
Nog een leuk advies van die trainer: zet de knop om. Tja... joh! Nee, als je baalt van een slechte bal dan moet je dat van je afzetten en vrolijk doorgaan, lekker feesten met de rest van je team. Hmm. Ik kon het niet opbrengen (we hadden ook maar 10 minuten) om helemaal uit te leggen hoe dat dan zit, je somber, leeg, afwezig voelen, of buiten jezelf, of boos op jezelf, al dan niet vanwege zo'n bal, en dat zo'n bal er in ieder geval niet de primaire oorzaak van is of kan zijn. Ik ben nog niet overtuigd van mezelf.
Moe... ga een knuffel bij m'n echtgenoot bedelen, misschien werkt ie mee (hij snapt dit soort hints niet altijd), ik wil gewoon warm. Douchen, moet ik ook nog doen. Maar ja, het is al zo laat, wanneer moet ik dan slapen? Beter van niet dus. Maar moet nog brood smeren voor de kinderen, kost morgenochtend anders te veel tijd, wil uitslapen. Bah!!!
brandnewday, heb jij er al ervaring in, in AD, of wordt dat voor jou voor het eerst?
Welkom trouwens aan de nieuwelingen die ik hier voorbij zie komen. Welkom, en sterkte uiteraard.
Hier: Denk je dat je er helemaal weer bent, blij met jezelf, blij met de herfst, zonder problemen op de fiets naar je werk. Gaat het toch ineens weer allemaal anders.
Uit mijn dak gegaan bij de apotheek omdat ze mijn ad niet hadden, terwijl de huisarts het herhalingsrecept had goedgekeurd. Ik alweer in paniek, want als er een paar dagen overheen gaan zit ik zomaar zonder (krijg maar 1 doosje per keer mee).
En net getraind, nieuw team, nieuwe trainer. Trainer netjes iedereen vijf minuten op privégesprek gehad (hoe gaat het, hoe vind je het team, wat kunnen we verbeteren, wat is onze doelstelling). Heel verstandig en luchtig allemaal, en ik ga daar zitten janken. Het arme jong, hij is er niet achter wat er nou was, behalve dat ik zeg 'het ligt aan niemand, het zit in mij'!' En dan aangepakt worden op je sociale aspecten (tja, dat iedereen rookt, oké, maar het is toch een keuze om na een wedstrijd mee naar buiten te lopen, of niet? Geef het je alleen maar mee... Bah, in die kou, in die stank, ze komen maar naar binnen!) Moet je net mij met m'n perfectionisme hebben: ik functioneer dus niet optimaal in ons team (je schijnt veel beter gespeeld te hebben, het zit er dus wel in!) en qua teamspirit ben ik nou ook niet direct een voorbeeld.
Het gaat redelijk. Maar ik wil meer! Niet redelijk, maar goed! Moet ik meteen weer aan m'n golflessen denken, ja, geslaagd voor het praktijkgedeelte, maar hoe.... Binnenkort 'gezellig' met een paar anderen naar een baan toe, dan wordt er verwacht dat ik kan laten zien dat ik het toch kan. Ik weet dat ik het kan, maar dat ik het niet heb laten zien. Wat de lat voor de uitje binnenkort alleen maar hoger legt. En ik kan niet gaan zitten zielepieten over de angst die ik ervoor heb, want degene aan wie ik het kwijt kan en die het organiseert is zelf ziek, maar zet ook z'n tanden op elkaar en stamt 'gewoon' door. Die gaat daar geen begrip voor hebben. Ik haal dan alleen mezelf maar onderuit.
Nog een leuk advies van die trainer: zet de knop om. Tja... joh! Nee, als je baalt van een slechte bal dan moet je dat van je afzetten en vrolijk doorgaan, lekker feesten met de rest van je team. Hmm. Ik kon het niet opbrengen (we hadden ook maar 10 minuten) om helemaal uit te leggen hoe dat dan zit, je somber, leeg, afwezig voelen, of buiten jezelf, of boos op jezelf, al dan niet vanwege zo'n bal, en dat zo'n bal er in ieder geval niet de primaire oorzaak van is of kan zijn. Ik ben nog niet overtuigd van mezelf.
Moe... ga een knuffel bij m'n echtgenoot bedelen, misschien werkt ie mee (hij snapt dit soort hints niet altijd), ik wil gewoon warm. Douchen, moet ik ook nog doen. Maar ja, het is al zo laat, wanneer moet ik dan slapen? Beter van niet dus. Maar moet nog brood smeren voor de kinderen, kost morgenochtend anders te veel tijd, wil uitslapen. Bah!!!
woensdag 9 november 2016 om 22:13
Ik ga voor de 2e keer aan de venlafaxine , ni 37,5mg tot bijwerkingen wegtrekken en dan weer naar 75mg (minimale behandeldosering), was vorige keer gelukkig al voldoende
Bijwerken... bah! Hele avond vervelende hoofdpijn gehad, terwijl ik t bewust al sochtends slik ivm slapeloosheid vorige keer als langdurige bijwerking... droge mond, hopelijk niet weer 4-5kg erbij zoals vorige keer ongemerkt gebeurde, en er net weer af is;-). even doorzetten!
Vervelend van je sport omgeving, onbegrip hoor ik er in... misschien meer uitleg geven wat er is, als je wel behoefte hebt aan begrip? Succes!
Bijwerken... bah! Hele avond vervelende hoofdpijn gehad, terwijl ik t bewust al sochtends slik ivm slapeloosheid vorige keer als langdurige bijwerking... droge mond, hopelijk niet weer 4-5kg erbij zoals vorige keer ongemerkt gebeurde, en er net weer af is;-). even doorzetten!
Vervelend van je sport omgeving, onbegrip hoor ik er in... misschien meer uitleg geven wat er is, als je wel behoefte hebt aan begrip? Succes!
woensdag 9 november 2016 om 23:19
Ik zit te overwegen een andere psycholoog te zoeken, ik begin me steeds meer te irriteren. We kennen elkaar ook al best lang en altijd tevreden geweest, maar het is nu een combinatie van niet verder komen, andere hulpvragen hebben en ook dus irritatie.
Ik werd ook gestrest van het idee er heen te moeten, ik heb dan nu ook ineens veel andere afspraken, die voor mij nu belangrijker en helpender zijn. En sommige 'verplicht' re-reïntegratie
Ik heb eerder al weleens gedacht om eens te gaan praten met iemand die kennis heeft van hoogsensitiviteit.
En een nieuw persoon lijkt me misschien ook fijn. Een nieuwe start.
Ik zit in de fase dat ik eindelijk kan opbouwen met dingen en ook een nieuwe baan mag gaan zoeken. Dus het voelt als een nieuwe start en in die toekomst zie ik eerlijk gezegd mijn huidige psych niet meer.
Ik ben sowieso totaal niet impulsief, dus ik heb er al en ga er nog over nadenken. Ook denk ik dat ik eerst iets anders zoek en het tegelijkertijd laat lopen eventueel. Maar als het erg goed bevalt dan naar de ander. Ik praat nu ook even wat meer met de huisarts en ga daar ook vragen of zij misschien iemand weet. En of het vaker voorkomt dat je behoefte hebt aan andere hulp(verlener). Eigenlijk is de samenvatting van waar ik tegen aanloop dat in de huidige gesprekken veel of eigenlijk alles wordt gerationaliseert en ik eigenlijk zelf meer op gevoel en intuïtie leef en die vaak goed zit, daar wil ik op leren vertrouwen.
Natuurlijk ben ik bang een verkeerde inschatting te maken. Maar ik zit er al een tijdje mee dus ik denk dat rondkijken sowieso wel kan en mag en goed voor mezelf zorgen is.
Ik dacht eerst gewoon zo, dan moet een ander mij weer helemaal leren kennen, maar ik zie nu dat teruggrijpen naar dingen die ze van mij weet ook als nadeel. Omdat alles hetzelfde word opgelost, terwijl ik ben gegroeit en anders ben en dus die oplossingen niet meer helpend zijn?
En ook omdat ik vanaf nu verder wil kijken en niet terug en dat terug stuk heeft zij nog.
Sorry, weer een filosoferend stukje van mij.
Ik heb niet echt een vraag geloof ik, gewoon warrigheid en moeilijk, ik baal soms dat ik dit soort dingen voel en ik niet kan leven met het 'negatieve' wat ik dan ervaar bij een ander. Sommigen mensen merken zoiets geeneens op of blokken het. Ik merk meteen een blokade die mijn herstel blokeerd. Dus actie zou goed voor mezelf zorgen zijn.
Ik werd ook gestrest van het idee er heen te moeten, ik heb dan nu ook ineens veel andere afspraken, die voor mij nu belangrijker en helpender zijn. En sommige 'verplicht' re-reïntegratie
Ik heb eerder al weleens gedacht om eens te gaan praten met iemand die kennis heeft van hoogsensitiviteit.
En een nieuw persoon lijkt me misschien ook fijn. Een nieuwe start.
Ik zit in de fase dat ik eindelijk kan opbouwen met dingen en ook een nieuwe baan mag gaan zoeken. Dus het voelt als een nieuwe start en in die toekomst zie ik eerlijk gezegd mijn huidige psych niet meer.
Ik ben sowieso totaal niet impulsief, dus ik heb er al en ga er nog over nadenken. Ook denk ik dat ik eerst iets anders zoek en het tegelijkertijd laat lopen eventueel. Maar als het erg goed bevalt dan naar de ander. Ik praat nu ook even wat meer met de huisarts en ga daar ook vragen of zij misschien iemand weet. En of het vaker voorkomt dat je behoefte hebt aan andere hulp(verlener). Eigenlijk is de samenvatting van waar ik tegen aanloop dat in de huidige gesprekken veel of eigenlijk alles wordt gerationaliseert en ik eigenlijk zelf meer op gevoel en intuïtie leef en die vaak goed zit, daar wil ik op leren vertrouwen.
Natuurlijk ben ik bang een verkeerde inschatting te maken. Maar ik zit er al een tijdje mee dus ik denk dat rondkijken sowieso wel kan en mag en goed voor mezelf zorgen is.
Ik dacht eerst gewoon zo, dan moet een ander mij weer helemaal leren kennen, maar ik zie nu dat teruggrijpen naar dingen die ze van mij weet ook als nadeel. Omdat alles hetzelfde word opgelost, terwijl ik ben gegroeit en anders ben en dus die oplossingen niet meer helpend zijn?
En ook omdat ik vanaf nu verder wil kijken en niet terug en dat terug stuk heeft zij nog.
Sorry, weer een filosoferend stukje van mij.
Ik heb niet echt een vraag geloof ik, gewoon warrigheid en moeilijk, ik baal soms dat ik dit soort dingen voel en ik niet kan leven met het 'negatieve' wat ik dan ervaar bij een ander. Sommigen mensen merken zoiets geeneens op of blokken het. Ik merk meteen een blokade die mijn herstel blokeerd. Dus actie zou goed voor mezelf zorgen zijn.
donderdag 10 november 2016 om 05:58
Suikerspin, ik zeg doen!! Je intuïtie volgen bij zoiets! Ik had het bij m'n vorige psych ook moeten doen achteraf , maar was nog te kwetsbaar ofzo dus achteraf makkelijk praten. Sinds m'n burnout destijds ben ik me ook veel meer bewust van m'n sensitieve kant, niet hoogsensitief denk ik, maar ik kom in de buurt. En naar je 'voelsprieten' luisteren is de enige weg om jezelf het beste te helpen! Dus voel je niet schuldig om een ander te zoeken, daarmee kies je voor jezelf! Het is wel lastig om een goede te vinden soms... rondvragen en idd huisarts is handig. Mijn nieuwe huisarts had een paar namen gegeven aan me, en van een paar gezegd dat die niet bij me zouden passen. Heb websites bekeken, foto's en hun verhaal en een keuze gemaakt voor nu! En aan de telefoon klonk ze erg prettig, het schijnt als dat al goed zit (stem en haar reactie op je verhaal) , dan zit je meestal al wel goed.
Volg je gevoel, dan krijg je nooit spijt! Ik denk dat het heel normaal is om na een periode over te stappen naar een nieuwe therapie, zelfs gezond! Ook voor nieuwe energie die dat kan geven!
Ben benieuwd of je de stap gaat zetten en iemand vindt die bij deze fase van je herstel past:-)
Volg je gevoel, dan krijg je nooit spijt! Ik denk dat het heel normaal is om na een periode over te stappen naar een nieuwe therapie, zelfs gezond! Ook voor nieuwe energie die dat kan geven!
Ben benieuwd of je de stap gaat zetten en iemand vindt die bij deze fase van je herstel past:-)
donderdag 10 november 2016 om 10:21
@ femke, ik heb nog nooit AD gebruikt. Ik moet zeggen dat ik nu weer twijfel omdat ik erg bang ben voor de bijwerkingen en dan met name verergering van oorsuizingen. Dan denk ik, ik moet het toch op eigen kracht kunnen doen. Maar aan de andere kant, dat probeer ik al zo lang en kom niet erg veel verder. Soms denk ik, misschien moet ik proberen om een leuke baan te zoeken en weer te gaan sporten, kijken hoe dat gaat en dán pas aan AD beginnen..voel me alleen hiertoe momenteel niet in staat (lekker warrig verhaal)
@ Suikerspin: ik herken me erg in wat je schrijft. Vooral het stukje van het rationaliseren en het meer op je gevoel/intuïtie willen werken. Soms moet je dingen afsluiten om verder te komen, herstel loopt over in verschillende fases en dit is er ook weer een. Vindt je het ook lastig om dit aan je huidige psycholoog aan te geven? Verder sluit ik me aan bij ingeb84.
@ Suikerspin: ik herken me erg in wat je schrijft. Vooral het stukje van het rationaliseren en het meer op je gevoel/intuïtie willen werken. Soms moet je dingen afsluiten om verder te komen, herstel loopt over in verschillende fases en dit is er ook weer een. Vindt je het ook lastig om dit aan je huidige psycholoog aan te geven? Verder sluit ik me aan bij ingeb84.
donderdag 10 november 2016 om 13:07
Bedankt voor jullie reacties.
Ik vind het wel lastig hoe ik dit moet brengen bij mijn huidige psycholoog inderdaad en ook weet ik niet of de bedrijfsarts dit kan waarderen.
Lastig ook omdat ik een trouw persoon ben, nu maar eens trouw aan mezelf zijn.
Ook vind ik het lastig omdat bij mij het zo werkt, er borrelt een tijd iets, er zit iets niet goed, wat ik vaak eerst niet helemaal kan plaatsen, dan ga ik denken en voelen en dan ineens weet ik het en kan ik een knoop doorhakken. En nu wil ik eigenlijk het liefst morgen al een andere regelen. Omdat ik enthousiast ben bij het idee dat ik verder kan
Dit alles komt dan soms voor de ander onverwacht. Terwijl ik eigenlijk al een jaar dit weet maar alles nog op zijn plek moest vallen.
Ik neem dus voor mezelf nu de tijd om andere hulp voorrang te geven en te zoeken naar iets anders passends.
Hoe zouden jullie dit brengen bij je psych?
Overleggen of het bespreken met de psych wil ik niet, in de zin van, als het zover is is het wel mijn besluit, haar mening vind ik er niet zoveel toe doen. Aangezien het toch om mijn herstel gaat?! Of zie ik dit verkeerd?
Hebben jullie ook zo'n stress van dat je alles moet plannen? Ik denk soms wel, een assistente zou handig zijn.
Niet dat ik super veel dingen heb, maar bv de fysio kan niet op maandag, de psych niet op ma en di, de tandarts werkt alleen op di en do?! de reïntegratie mevrouw kan alleen op wo en do, de sportarts alleen op vrijdag.
Hahaha, nou dit is om je een indruk te geven. En dan ben ik er zelf ook nog! Wil ook soms mijn eigen doelen behalen of de nodige dingen zoals boodschappen. En soms wat afspreken met vrienden.
Ik vind bijvoorbeeld 2 heftige dingen op 2 na volgende dagen te heftig.
Een heel gepuzzel soms.
Hebben jullie dit ook en dat je daar spanning van hebt? Hoe in de vrede iets en wanneer te plannen?
Soms kijk ik in mijn agenda en met alde staande afspraken de ingecalculeerde verwerk/uitrust tijd kan iets dan over 6 weken. Dit ligt dan ook mede dus aan dat de ander soms ook niet kan.
Terwijl mensen denken jij kunt toch áltijd afspreken, nou nee, zweet druppels
Ik vind het wel lastig hoe ik dit moet brengen bij mijn huidige psycholoog inderdaad en ook weet ik niet of de bedrijfsarts dit kan waarderen.
Lastig ook omdat ik een trouw persoon ben, nu maar eens trouw aan mezelf zijn.
Ook vind ik het lastig omdat bij mij het zo werkt, er borrelt een tijd iets, er zit iets niet goed, wat ik vaak eerst niet helemaal kan plaatsen, dan ga ik denken en voelen en dan ineens weet ik het en kan ik een knoop doorhakken. En nu wil ik eigenlijk het liefst morgen al een andere regelen. Omdat ik enthousiast ben bij het idee dat ik verder kan
Dit alles komt dan soms voor de ander onverwacht. Terwijl ik eigenlijk al een jaar dit weet maar alles nog op zijn plek moest vallen.
Ik neem dus voor mezelf nu de tijd om andere hulp voorrang te geven en te zoeken naar iets anders passends.
Hoe zouden jullie dit brengen bij je psych?
Overleggen of het bespreken met de psych wil ik niet, in de zin van, als het zover is is het wel mijn besluit, haar mening vind ik er niet zoveel toe doen. Aangezien het toch om mijn herstel gaat?! Of zie ik dit verkeerd?
Hebben jullie ook zo'n stress van dat je alles moet plannen? Ik denk soms wel, een assistente zou handig zijn.
Niet dat ik super veel dingen heb, maar bv de fysio kan niet op maandag, de psych niet op ma en di, de tandarts werkt alleen op di en do?! de reïntegratie mevrouw kan alleen op wo en do, de sportarts alleen op vrijdag.
Hahaha, nou dit is om je een indruk te geven. En dan ben ik er zelf ook nog! Wil ook soms mijn eigen doelen behalen of de nodige dingen zoals boodschappen. En soms wat afspreken met vrienden.
Ik vind bijvoorbeeld 2 heftige dingen op 2 na volgende dagen te heftig.
Een heel gepuzzel soms.
Hebben jullie dit ook en dat je daar spanning van hebt? Hoe in de vrede iets en wanneer te plannen?
Soms kijk ik in mijn agenda en met alde staande afspraken de ingecalculeerde verwerk/uitrust tijd kan iets dan over 6 weken. Dit ligt dan ook mede dus aan dat de ander soms ook niet kan.
Terwijl mensen denken jij kunt toch áltijd afspreken, nou nee, zweet druppels
donderdag 10 november 2016 om 13:13
Dag allemaal, wat is er een hoop geschreven zeg. Het lukt mij nu even niet om op alles en iedereen te gaan reageren, maar in elk geval een knuffel en veel sterkte voor iedereen.
Ik ben slik ruim 4 weken AD en sinds een week of zo begin ik er wat van te merken. Ik ben niet meer continue depressief, er zitten - qua stemming - weer goede dagen tussen. Ik ben er blij mee, want het was echt niet vol te houden en ik was bang dat ik rare ideeën zou krijgen.
Ik heb totaal geen bijwerkingen van de AD. Ik was daar bang voor en mede daardoor erg terughoudend m.b.t. de AD. Onterecht in mijn geval dus en ergens vind het ik het ook moeilijk dat ik het eerst zo ver heb laten komen voordat ik medicatie wou nemen. De laatste weken/maanden waren echt een hel.
Ook qua energie lijkt het wat beter te gaan, ik kan wat meer en langer wandelen en fietsen.
Wat niet goed gaat en waar ook geen enkele verbetering in zit is het functioneren van mijn hersenen. Nadenken, concentreren, mijzelf verwoorden,een boek lezen, etc, het lukt allemaal niet of niet goed. Mijn hoofd loopt na vijf minuten over, en dan voel ik mij totaal overprikkeld en ik krijg hoofdpijn. Het duurt vervolgens ook uren voordat het weer wegtrekt. Omdat dit nu al zo lang duurt en het niet verbeterd ben ik soms bang dat het niet meer hersteld...
Ik ben slik ruim 4 weken AD en sinds een week of zo begin ik er wat van te merken. Ik ben niet meer continue depressief, er zitten - qua stemming - weer goede dagen tussen. Ik ben er blij mee, want het was echt niet vol te houden en ik was bang dat ik rare ideeën zou krijgen.
Ik heb totaal geen bijwerkingen van de AD. Ik was daar bang voor en mede daardoor erg terughoudend m.b.t. de AD. Onterecht in mijn geval dus en ergens vind het ik het ook moeilijk dat ik het eerst zo ver heb laten komen voordat ik medicatie wou nemen. De laatste weken/maanden waren echt een hel.
Ook qua energie lijkt het wat beter te gaan, ik kan wat meer en langer wandelen en fietsen.
Wat niet goed gaat en waar ook geen enkele verbetering in zit is het functioneren van mijn hersenen. Nadenken, concentreren, mijzelf verwoorden,een boek lezen, etc, het lukt allemaal niet of niet goed. Mijn hoofd loopt na vijf minuten over, en dan voel ik mij totaal overprikkeld en ik krijg hoofdpijn. Het duurt vervolgens ook uren voordat het weer wegtrekt. Omdat dit nu al zo lang duurt en het niet verbeterd ben ik soms bang dat het niet meer hersteld...
donderdag 10 november 2016 om 13:14
Even alleen een reactie op brandnewday: ik ben tegen ad, was voor mij een hoge drempel om overheen te stappen. En dan komen mogelijke bijwerkingen daar nog bovenop.
Toch ad genomen omdat ik het moe was altijd maar weer met zoveel energiegebruik uit een dal te klimmen. Bijwerkingen, ik heb me er op ingesteld en op internet gekeken welke ad bij mij zouden kunnen passen. Ik heb dus andere ad gevraagd (fluoxetine) dan mijn huisarts eerst wilde geven (citalopram).
Het is me uiteindelijk alles meegevallen. Bijwerkingen waren zeer beperkt (plus dat ik toch al niet lekker in m'n vel zat, logisch, dus dat kon er ook nog wel bij) en me ingesteld op acht weken (4 tot 6 weken zeggen ze) om me dan pas af te gaan vragen of ad ook echt helpt. Plus als achterdeur dat je er ook altijd weer mee kan stoppen.
Het heeft hier gewerkt en veel rust gebracht, hopelijk voor jou ook!
Toch ad genomen omdat ik het moe was altijd maar weer met zoveel energiegebruik uit een dal te klimmen. Bijwerkingen, ik heb me er op ingesteld en op internet gekeken welke ad bij mij zouden kunnen passen. Ik heb dus andere ad gevraagd (fluoxetine) dan mijn huisarts eerst wilde geven (citalopram).
Het is me uiteindelijk alles meegevallen. Bijwerkingen waren zeer beperkt (plus dat ik toch al niet lekker in m'n vel zat, logisch, dus dat kon er ook nog wel bij) en me ingesteld op acht weken (4 tot 6 weken zeggen ze) om me dan pas af te gaan vragen of ad ook echt helpt. Plus als achterdeur dat je er ook altijd weer mee kan stoppen.
Het heeft hier gewerkt en veel rust gebracht, hopelijk voor jou ook!
donderdag 10 november 2016 om 15:38
'@ Femke, dankje voor je reactie! Ik had zelf inderdaad al gevonden dat fluoxetine de minste kans geeft op oorsuizingen. Denk dat ik die morgen maar ga voorstellen.
Bij mij is het vooral, dat ik steeds pieken en dalen heb. En op de pieken denk ik dan, zie je wel, ik hoef geen AD! En in de dalen zie ik het echt allemaal niet meer zitten..erg verwarrend.
@ Ri-anne: Ik ben blij om te horen dat het beter met je gaat! Ik vroeg me al af hoe het met je ging en met het gebruik van AD! Wat fijn voor je dat je je wat beter begint te voelen, én dat je weinig last heb van bijwerkingen. Mag ik vragen welk middel je gebruikt? Wat betreft je concentratievermogen e.d, ik heb heel wat mensen gesproken die hier veel last van hadden door BO, maar bij wie het uiteindelijk na verloop van tijd steeds minder werd! Keep the faith
@Gele-suikerspin: aan mij heb je geen goede qua advies, want ik vind het vreselijk moeilijk om zoiets over te dragen aan anderen...Altijd bang dat ik de ander kwets. Ik denk dat ik misschien zelfs gewoon zou zeggen dat ik me uitbehandeld voel, en niet zeggen dat ik op zoek ga naar een andere therapeut...Maar dat is niet de juiste manier denk ik. Eerlijkheid duurt tenslotte het langst. Is haptonomie o.i.d niet iets voor jou?
Bij mij is het vooral, dat ik steeds pieken en dalen heb. En op de pieken denk ik dan, zie je wel, ik hoef geen AD! En in de dalen zie ik het echt allemaal niet meer zitten..erg verwarrend.
@ Ri-anne: Ik ben blij om te horen dat het beter met je gaat! Ik vroeg me al af hoe het met je ging en met het gebruik van AD! Wat fijn voor je dat je je wat beter begint te voelen, én dat je weinig last heb van bijwerkingen. Mag ik vragen welk middel je gebruikt? Wat betreft je concentratievermogen e.d, ik heb heel wat mensen gesproken die hier veel last van hadden door BO, maar bij wie het uiteindelijk na verloop van tijd steeds minder werd! Keep the faith
@Gele-suikerspin: aan mij heb je geen goede qua advies, want ik vind het vreselijk moeilijk om zoiets over te dragen aan anderen...Altijd bang dat ik de ander kwets. Ik denk dat ik misschien zelfs gewoon zou zeggen dat ik me uitbehandeld voel, en niet zeggen dat ik op zoek ga naar een andere therapeut...Maar dat is niet de juiste manier denk ik. Eerlijkheid duurt tenslotte het langst. Is haptonomie o.i.d niet iets voor jou?
vrijdag 11 november 2016 om 15:17
brandnewday, haptonomie past niet bij mij. (Die willen steeds aan je zitten ) Fysio die doet nu eigenlijk hetzelfde maar op een rustigere manier. Dat is fijner.
Ik ben erg benieuwd of mijn huisarts een coach of psycholoog weet die bij mij past. Iets van creatief iets sta ik ook voor open, geen idee of dat bestaat, dans therapie ofzo.
Ik merk dat ik het spannend vind en nieuwsgierig ben ik. En zin in iets nieuws.
(Beetje hyper zelfs)
Wel paar keer wakker geschokken en gelegen van hoe dit aan te pakken met mijn huidige psych. Ik heb en ga het proberen los te laten.
Het valt zelf allemaal vaak op zijn plek.
En ik kan er nu niks aan doen/veranderen.
Ik ben erg benieuwd of mijn huisarts een coach of psycholoog weet die bij mij past. Iets van creatief iets sta ik ook voor open, geen idee of dat bestaat, dans therapie ofzo.
Ik merk dat ik het spannend vind en nieuwsgierig ben ik. En zin in iets nieuws.
(Beetje hyper zelfs)
Wel paar keer wakker geschokken en gelegen van hoe dit aan te pakken met mijn huidige psych. Ik heb en ga het proberen los te laten.
Het valt zelf allemaal vaak op zijn plek.
En ik kan er nu niks aan doen/veranderen.
zaterdag 12 november 2016 om 08:32
Over alles een soort van twijfel gevoel eigenlijk. Dat komt omdat mijn hoofd en gevoel niet altijd op 1 lijn zitten.
Rationeel; vind ik dat ik het niet kan maken bij haar weg te gaan, aangezien ze me erg goed heeft geholpen, dat het voor haar lijkt waarschijnlijk alsof ik midden in mijn herstel stop, angst dat zij vind dat ik de verkeerde keuze maak en me wil ompraten, angst dat zij het erg jammer gaat vinden mij niet verder te mogen helpen, ik de verkeerde keuze maak, bang geen andere meer passende hulp te vinden.
Gevoel; er zit iets niet goed in de therapie, ik kom niet verder, alles is rationeel, ik wil iemand die meer over gevoel praat, ik ben toe aan een nieuw persoon, nieuwe stap, verder naar de toekomst kijken en het oude loslaten.
Aangezien ik beslissingen uiteindelijk altijd op gevoel maak, word het absoluut die keuze.
Maar het rationele komt soms behoorlijk omhoog. En remt me dan vooral in, mijn eigen pad volgen en voor mezelf gaan.
Het is natuurlijk ook afscheid nemen van iemand die me heeft geholpen, wat ook best (een beetje) lastig is.
En dan inderdaad nog de praktische dingen;
Hoe en waar andere hulp vinden. (Ga ik de huisarts vragen)
De spanning of een andere hulp fijn(er) is.
Hoe dit te brengen bij mijn psych.
Ik wil het niet bespreken met mijn psych. Daarmee bedoel ik dat als ik de keuze maak ik het breng als een besluit.
Ik beslis op gevoel en zij meer rationeel dus geen zin in discussie. Ik heb haar toestemming ook niet nodig natuurlijk. Ik huur haar zelf in.
Ik heb nu bedacht mijn keuze te bespreken met mensen die er verder vanaf staan, zoals de huisarts.
Vind het lastig hoe dit te brengen naar mijn psych, voor mezelf op te komen, mijn eigen pad te gaan hierin, maar ik heb bedacht de huisarts te vragen en wellicht kan anders zo'n praktijk ondersteuner me anders helpen met de overgang van hulp (zoeken) en het afronden van hulp. Wel dat ik het zelf doe maar mentale steun dat ik voor mezelf mag gaan. Vond ik eigenlijk wel slim bedacht.
Volgende week huisarts even afwachten.
Op papier lijkt het alsof ik het nu op een rij heb in ieder geval , maar qua gevoel doet het me allemaal wel wat. Spannende actie.
Rationeel; vind ik dat ik het niet kan maken bij haar weg te gaan, aangezien ze me erg goed heeft geholpen, dat het voor haar lijkt waarschijnlijk alsof ik midden in mijn herstel stop, angst dat zij vind dat ik de verkeerde keuze maak en me wil ompraten, angst dat zij het erg jammer gaat vinden mij niet verder te mogen helpen, ik de verkeerde keuze maak, bang geen andere meer passende hulp te vinden.
Gevoel; er zit iets niet goed in de therapie, ik kom niet verder, alles is rationeel, ik wil iemand die meer over gevoel praat, ik ben toe aan een nieuw persoon, nieuwe stap, verder naar de toekomst kijken en het oude loslaten.
Aangezien ik beslissingen uiteindelijk altijd op gevoel maak, word het absoluut die keuze.
Maar het rationele komt soms behoorlijk omhoog. En remt me dan vooral in, mijn eigen pad volgen en voor mezelf gaan.
Het is natuurlijk ook afscheid nemen van iemand die me heeft geholpen, wat ook best (een beetje) lastig is.
En dan inderdaad nog de praktische dingen;
Hoe en waar andere hulp vinden. (Ga ik de huisarts vragen)
De spanning of een andere hulp fijn(er) is.
Hoe dit te brengen bij mijn psych.
Ik wil het niet bespreken met mijn psych. Daarmee bedoel ik dat als ik de keuze maak ik het breng als een besluit.
Ik beslis op gevoel en zij meer rationeel dus geen zin in discussie. Ik heb haar toestemming ook niet nodig natuurlijk. Ik huur haar zelf in.
Ik heb nu bedacht mijn keuze te bespreken met mensen die er verder vanaf staan, zoals de huisarts.
Vind het lastig hoe dit te brengen naar mijn psych, voor mezelf op te komen, mijn eigen pad te gaan hierin, maar ik heb bedacht de huisarts te vragen en wellicht kan anders zo'n praktijk ondersteuner me anders helpen met de overgang van hulp (zoeken) en het afronden van hulp. Wel dat ik het zelf doe maar mentale steun dat ik voor mezelf mag gaan. Vond ik eigenlijk wel slim bedacht.
Volgende week huisarts even afwachten.
Op papier lijkt het alsof ik het nu op een rij heb in ieder geval , maar qua gevoel doet het me allemaal wel wat. Spannende actie.
zaterdag 12 november 2016 om 09:53
hee suikerspin,
het is eigenlijk heel normaal om een therapie na een jaar af te ronden, een verwijzing van de huisarts is ook 1 jaar geldig. Ik heb het zelf zo gebracht, dat ik wel benieuwd was naar een ander perspectief. En bij mijn haptonoom, dat het even te veel was gezien ik ook bij een psycholoog liep.
Het helpt mij altijd erg te beseffen dat jij iemand betáált voor een dienst. Daar gelden niet echt moeilijke ongeschreven regels van wederkerigheid voor. Je hoeft Unilever ook niet te verontschuldigen dat je voortaan Procter Gamble koopt. Kapitalisme hoezee
xx
het is eigenlijk heel normaal om een therapie na een jaar af te ronden, een verwijzing van de huisarts is ook 1 jaar geldig. Ik heb het zelf zo gebracht, dat ik wel benieuwd was naar een ander perspectief. En bij mijn haptonoom, dat het even te veel was gezien ik ook bij een psycholoog liep.
Het helpt mij altijd erg te beseffen dat jij iemand betáált voor een dienst. Daar gelden niet echt moeilijke ongeschreven regels van wederkerigheid voor. Je hoeft Unilever ook niet te verontschuldigen dat je voortaan Procter Gamble koopt. Kapitalisme hoezee
xx
zaterdag 12 november 2016 om 12:53
Suikerspin, fijn dat je het voor jezelf op een rijtje hebt gezet. En ja, we maken dit soort dingen vaak moeilijker dan het is. Je neemt een dienst af, en je moet voor jezelf kiezen, voor jezelf zorgen. Dus wil je van hulpverlener veranderen. Niks mis mee, maar ik snap dat het niet zo simpel voelt. Ik wil ook altijd een 'goede reden' hebben voor ik ergens een switch maak (dus bij de vorige psycholoog alle gewenste antwoorden geven en daarna hard weggerend 'ik ben beter hoor', lekker dom dus)
Brandnewday, oorsuizen heb ik ook opgepikt in de beginperiode toen ik er erg doorheen zat en paniekaanvallen had e.d. Omdat ik ook al jaren (een klein beetje) doof ben, en weer goed voor mezelf wilde zorgen, ben ik het hele traject kno-arts e.d. weer ingegaan waardoor ik nu sinds een halfjaar gehoorapparaten heb, die (hoera!) een heel groot gedeelte van dat oorsuizen wegwerken. Nee, het gaat nooit meer weg, en zodra je in bed ligt zonder apparaten hoor je wel gesuis en gepiep, maar het is op zichzelf al zo'n verbetering. En dat ik nu ook nog eens goed hoor (en hoor waar geluid vandaan komt, ook heel belangrijk, is me gebleken) is een extra cadeautje.
Brandnewday, oorsuizen heb ik ook opgepikt in de beginperiode toen ik er erg doorheen zat en paniekaanvallen had e.d. Omdat ik ook al jaren (een klein beetje) doof ben, en weer goed voor mezelf wilde zorgen, ben ik het hele traject kno-arts e.d. weer ingegaan waardoor ik nu sinds een halfjaar gehoorapparaten heb, die (hoera!) een heel groot gedeelte van dat oorsuizen wegwerken. Nee, het gaat nooit meer weg, en zodra je in bed ligt zonder apparaten hoor je wel gesuis en gepiep, maar het is op zichzelf al zo'n verbetering. En dat ik nu ook nog eens goed hoor (en hoor waar geluid vandaan komt, ook heel belangrijk, is me gebleken) is een extra cadeautje.
zaterdag 12 november 2016 om 16:47
Zit nu ook middenin een periode van stress waarbij ik het gevoel heb dat ik 2 stappen vooruit zet maar binnen een halve dag 4 terug. Ging vanmiddag wandelen en uit het niets duizelig, gedesoriënteerd en fikse hartkloppingen. Toch houvast proberen te krijgen door ademhalingsoefeningen te doen. Dit lukte aardig en strompelde op zeer laag tempo naar huis. Verslagen. Maar weer op de bank en niks doen.
Het niet hebben van een einddatum van de vervelende lichamelijke klachten maakt het dat ik niet echt verder kom en maar blind piekeren. Komt dit bekend voor?
Het niet hebben van een einddatum van de vervelende lichamelijke klachten maakt het dat ik niet echt verder kom en maar blind piekeren. Komt dit bekend voor?
zondag 13 november 2016 om 11:48
Hey allemaal, veel geschreven hier de laatste tijd. Ik weet zelf helemaal niet van AD of andere medicijnen, dus kan daar niet zo veel over zeggen. Behalve misschien dat je wanneer je een gebroken been zou hebben, ook eerst gips erom krijgt, voordat je er weer op gaat staan. Misschien kan je medicijnen ook zo zien. Even dat gips om de boel te ontlasten en te laten rusten, en dan pas weer krachtoefeningen doen.
Oh en switchen van psych, snap dat je dat spannend vindt. Maar wat anderen ook al zeggen: je neemt een dienst af en jij bent dus 'klant' (en dus koning). En psychologen zijn over het algemeen nogal gefocust op het verklaren, rationaliseren, de mentale kant van het geheeld. Wat mijns inziens ook goed is. Ik geloof wel dat je hoofd je lijf aanstuurt. Echter, moet het hoofd beter leren wat lijf vertelt. Dat het hoofd de signalen voor een bereikte grens eerder oppakt. Ik geloof niet zo in de scheiding van beiden. En bij lichaamsgerichte therapieën wordt het hoofd vaak volledig buiten spel gezet en gaat men er vanuit dat alles vanuit het lijf is op te lossen. Dat lijkt me ook niet goed.
Hier blijf ik het wel lastig houden met de grilligheid van de burnout. Het ene moment fysiek niks aankunnen, maar mentaal wel. De volgende dag fysiek fitter, maar de hele tijd huilerig. De dag erna goede start, maar vanaf een uur of 1 al ruk. De dag daar weer na juist 's ochtends vervelend, maar in de middag wel weer wat beter. Er valt geen peil te trekken op hoe ik me voel. Ik sliep heel goed, maar de afgelopen dagen weer veel paniekgevoelens. En dat ik cognitief zo slecht ben, irriteert me ook. Ik schrijf graag, maar ben inmiddels volledig afhankelijk geworden van spellingcontroles. Ik kan niet meer spellen en soms ook echt niet op woorden en zinnen komen. Ook mijn organisatorische kant (die altijd bijzonder goed ontwikkeld was) laat heel erg te wensen over. Normaal had ik exact het overzicht van hoe de betaalrekeningen enzo ervoor stonden, maar nu toch al een paar keer met 'geen saldo' bij de kassa gestaan. Of dat ik de bordjes niet in de servieskast opruim, maar in de kast in de bijkeuken met de plastic bakjes. Ik zie het uiteindelijk wel, dat het misgaat, maar vind het wel echt vervelend.
MissAdam: ja, jouw vraag over het 4 stappen naar voren, 2 naar achteren herken ik heel erg. Hadden we maar een peildatum hè, dat je weet: even doorbijten, maar dan en dan ben ik genezen. Helaas.....wel lijkt het erop dat als je dat kan accepteren, je er ook sneller van af bent. Accepteren dat je er geen grip op hebt. Lastig.
Oh en switchen van psych, snap dat je dat spannend vindt. Maar wat anderen ook al zeggen: je neemt een dienst af en jij bent dus 'klant' (en dus koning). En psychologen zijn over het algemeen nogal gefocust op het verklaren, rationaliseren, de mentale kant van het geheeld. Wat mijns inziens ook goed is. Ik geloof wel dat je hoofd je lijf aanstuurt. Echter, moet het hoofd beter leren wat lijf vertelt. Dat het hoofd de signalen voor een bereikte grens eerder oppakt. Ik geloof niet zo in de scheiding van beiden. En bij lichaamsgerichte therapieën wordt het hoofd vaak volledig buiten spel gezet en gaat men er vanuit dat alles vanuit het lijf is op te lossen. Dat lijkt me ook niet goed.
Hier blijf ik het wel lastig houden met de grilligheid van de burnout. Het ene moment fysiek niks aankunnen, maar mentaal wel. De volgende dag fysiek fitter, maar de hele tijd huilerig. De dag erna goede start, maar vanaf een uur of 1 al ruk. De dag daar weer na juist 's ochtends vervelend, maar in de middag wel weer wat beter. Er valt geen peil te trekken op hoe ik me voel. Ik sliep heel goed, maar de afgelopen dagen weer veel paniekgevoelens. En dat ik cognitief zo slecht ben, irriteert me ook. Ik schrijf graag, maar ben inmiddels volledig afhankelijk geworden van spellingcontroles. Ik kan niet meer spellen en soms ook echt niet op woorden en zinnen komen. Ook mijn organisatorische kant (die altijd bijzonder goed ontwikkeld was) laat heel erg te wensen over. Normaal had ik exact het overzicht van hoe de betaalrekeningen enzo ervoor stonden, maar nu toch al een paar keer met 'geen saldo' bij de kassa gestaan. Of dat ik de bordjes niet in de servieskast opruim, maar in de kast in de bijkeuken met de plastic bakjes. Ik zie het uiteindelijk wel, dat het misgaat, maar vind het wel echt vervelend.
MissAdam: ja, jouw vraag over het 4 stappen naar voren, 2 naar achteren herken ik heel erg. Hadden we maar een peildatum hè, dat je weet: even doorbijten, maar dan en dan ben ik genezen. Helaas.....wel lijkt het erop dat als je dat kan accepteren, je er ook sneller van af bent. Accepteren dat je er geen grip op hebt. Lastig.
maandag 14 november 2016 om 18:53
Hallo iedereen,
Ik heb even getwijfeld of ik mijn verhaal hier neer zou zetten maar aangezien ik zo met mezelf worstel denk ik dat het goed is.
Ik ben een jonge moeder van 33. 2 kindjes van bijna 3 en bijna 6 en gelukkig getrouwd.
Afgelopen april ben ik na een reeks heftige gebeurtenissen in het jaar eraan voorafgaand thuis komen te zitten met een burnout. Ik had angst en paniekaanvallen en die waren echt een belemmering in het dagelijks leven. Ik leefde in constante angst voor enge ziektes.
2 weken na mijn ziekmelding kwam mijn man thuis te zitten na een vreselijk ongeval. Daar waar ik zelf de rust zo hard nodig had, heb ik dus nog maanden de boel in mijn eentje draaiende moeten houden. Hoe ik het volgehouden heb, ik zou het niet weten maar ik heb het gedaan. Vrij snel nadat mijn man weer voldoende hersteld was, is hij weer gaan werken. Voor zijn werk is hij veel van huis dus ik sta er veel alleen voor. Ook nu dus weer. Ondertussen blijven de gebeurtenissen zich maar opvolgen. Ik probeer mn rust te pakken maar dat gaat lastig.
Ik slik sinds juni Lexapro. Dat helpt me wel.
Omdat ik last heb van de moeheid en er maar door mijn hoofd malen of ik niks ergs heb, heb ik vorige wk bloed laten prikken. Er is geprikt op ijzer, schildklier, vit. B en vit. D. Ik weet even niet zeker of er ook naar de bloedlichaampjes is gekeken. Mijn vit.D was aan de lage kant, maar verder geen bijzonderheden.
Omdat die moeheid zo vervelend aanvoelt en totaaaaaal anders is dan de moeheid die ik voor de burnout kende, wilde ik graag weten hoe jullie de moeheid ervaren.
Zoals ik het voel is het vaak verlammend. Ik sta redelijk uitgerust op (om.0630) maar tegen 1000/1030 bekruipt me weer zo'n rotgevoel en ga ik vaak even liggen tegelijk met de kleinste. Vandaag een uurtje geslapen maar na een paar uur wakker en bezig te zijn geweest krijg ik dat gevoel weer. Ik weet zeker dat als ik er dan aan toe zou geven, ik weer zou kunnen slapen. Soms voelt het in mijn benen aan alsof je verkouden bent en je je lamlendig voelt.
Wie herkent dit en kan mij geruststellen? En is er misschien ook iemand die dit ook heeft icm het gebruik van antidepressiva?
Ik heb even getwijfeld of ik mijn verhaal hier neer zou zetten maar aangezien ik zo met mezelf worstel denk ik dat het goed is.
Ik ben een jonge moeder van 33. 2 kindjes van bijna 3 en bijna 6 en gelukkig getrouwd.
Afgelopen april ben ik na een reeks heftige gebeurtenissen in het jaar eraan voorafgaand thuis komen te zitten met een burnout. Ik had angst en paniekaanvallen en die waren echt een belemmering in het dagelijks leven. Ik leefde in constante angst voor enge ziektes.
2 weken na mijn ziekmelding kwam mijn man thuis te zitten na een vreselijk ongeval. Daar waar ik zelf de rust zo hard nodig had, heb ik dus nog maanden de boel in mijn eentje draaiende moeten houden. Hoe ik het volgehouden heb, ik zou het niet weten maar ik heb het gedaan. Vrij snel nadat mijn man weer voldoende hersteld was, is hij weer gaan werken. Voor zijn werk is hij veel van huis dus ik sta er veel alleen voor. Ook nu dus weer. Ondertussen blijven de gebeurtenissen zich maar opvolgen. Ik probeer mn rust te pakken maar dat gaat lastig.
Ik slik sinds juni Lexapro. Dat helpt me wel.
Omdat ik last heb van de moeheid en er maar door mijn hoofd malen of ik niks ergs heb, heb ik vorige wk bloed laten prikken. Er is geprikt op ijzer, schildklier, vit. B en vit. D. Ik weet even niet zeker of er ook naar de bloedlichaampjes is gekeken. Mijn vit.D was aan de lage kant, maar verder geen bijzonderheden.
Omdat die moeheid zo vervelend aanvoelt en totaaaaaal anders is dan de moeheid die ik voor de burnout kende, wilde ik graag weten hoe jullie de moeheid ervaren.
Zoals ik het voel is het vaak verlammend. Ik sta redelijk uitgerust op (om.0630) maar tegen 1000/1030 bekruipt me weer zo'n rotgevoel en ga ik vaak even liggen tegelijk met de kleinste. Vandaag een uurtje geslapen maar na een paar uur wakker en bezig te zijn geweest krijg ik dat gevoel weer. Ik weet zeker dat als ik er dan aan toe zou geven, ik weer zou kunnen slapen. Soms voelt het in mijn benen aan alsof je verkouden bent en je je lamlendig voelt.
Wie herkent dit en kan mij geruststellen? En is er misschien ook iemand die dit ook heeft icm het gebruik van antidepressiva?
