Psyche
alle pijlers
Verder van mij af schrijven
zaterdag 27 februari 2016 om 14:51
Op 02 juni 2013 opende ik op de zwangerpijler een topic omdat ik in het ziekenhuis lag met gebroken vliezen. Ik was toen 20 weken zwanger van een tweeling en had een zoontje van toen 10 maanden (forumnaam Mini). Onze dochters zijn op 27-06-2013 geboren en overleden. Het topic heeft me veel steun geboden in deze moeilijke periode en de tijd daarna.
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
Begin december 2013 opende ik een nieuw topic, onder een nieuwe nick, op de zwangerpijler omdat ik toch wel weer zwanger wilde worden maar dit erg spannend en eng vond en ik de steun van het Viva forum miste. Niet wetende dat ik op dat moment al zwanger was.
Het was een spannende zwangerschap en emotioneel gezien een achtbaan. Lichamelijk was het ook best pittig maar na een hele zware bevalling is in Augustus 2014 onze zoon (forumnaam Nano) geboren.
Vlak na de bevalling bleek ook Nano er 1 van een tweeling te zijn.
Nano blijkt reflux te hebben en heel veel te huilen. We hebben met hem een zeer pittig eerste jaar gehad en nog steeds is het niet altijd makkelijk met hem.
Ongeveer anderhalf jaar na de geboorte van de meisjes en midden in de zware periode met Nano, kwam de man met de hamer langs bij mijn vriend (forumnaam Maxi). Na een traject van therapie en medicijnen, heen en weer gestuur van de ene psycholoog naar de ander voor wéér een test, lijkt hij nu eindelijk een goede therapeut te hebben. Ook vaart hij soms op therapeutische basis, zonder druk kan hij zijn affiniteit met het vak houden en zijn angsten onder ogen zien en die weer in therapie bespreken.
Het laatste half jaar gaat het met Mini niet zo lekker. Thuis niet en ook op de psz niet. Hij is erg agressief, slaat, duwt en bijt andere kindjes, ons en zijn jongere broertje. Hij is erg angstig voor nieuwe dingen en harde geluiden. Hij raakt van slag van veranderingen en kan niet goed met de groep mee komen. Hij is het liefst op zichzelf. We hebben des tijds video home training gehad voor Nano, daaruit bleek dat het aan onze opvoed vaardigheden niet ligt.
Binnenkort gaan we naar de opvoedpoli om te kijken hoe we Mini kunnen helpen weer lekker in zijn vel te komen.
Met mijzelf gaat het momenteel ook wat minder. Ik zit in een terugval van mijn eetstoornis. Iets wat altijd wel bij mij op de achtergrond aanwezig is geweest maar nu in alle heftigheid terug is. Ik ben er eigenlijk een beetje van geschrokken dat het me nu niet lukt om het onder controle te krijgen. Ik heb er gesprekken over met mijn psycholoog en ben gisteren voor het eerst naar een ervaringsdeskundige geweest.
Al met al, genoeg om over te schrijven. Mijn vorige topic was vol. Voor mij is het heel fijn om van me af te schrijven, feedback en steun te krijgen.
Ik hoop dat hier dan ook te kunnen continueren.
Link naar vorig topic
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
zondag 14 augustus 2016 om 10:07
zondag 14 augustus 2016 om 12:33
Van harte gefeliciteerd met nano en alvast een fijne vakantie estrellas!
Jammer dat je hier niet meer komt schrijven. Ik begrijp het echter wel, net als enkele anderen hier vind ik sommige posts ook nogal aanvallend overkomen.
Als je, door alles wat je al hebt meegemaakt, niet helemaal lekker in je vel zit, kan ik me voorstellen dat je dat pijn doet en je daar verdrietig om raakt.
Daarom lees ik ook voornamelijk alleen maar mee op dit topic, ik zie dit meer als een zoals je zelf al zegt, van je afschrijf topic.
Een soort dagboek waarin wij mogen meelezen.
Waarin je voor jezelf eea op een rijtje kunt zeten.
Dingen veranderen kost tijd. Héél veel tijd. Ik weet dat als geen ander. Sommige dingen veranderen in of van jezelf gaan wel meer als tien jaar overheen. Ik lees mezelf als ik jou lees nl.
Een van de redenen waarom ik niet zoveel schrijf hier.
Met het ouder worden en met de tijd zal alles beter gaan. Leer je jezelf beter te accepteren, je minder van anderen aan te trekken en ga je gewoon je eigen plan meer trekken.
Dat gaat je zeker lukken, je bent een sterke vrouw!
Neem de tijd, bepaal je eigen tempo, met wat hulp van je naasten erbij ga je er zeker komen.
Bedankt dat je mij zolang een kijkje in je leven hebt gegund en ik wens jou en je gezin alle goeds toe!
Jammer dat je hier niet meer komt schrijven. Ik begrijp het echter wel, net als enkele anderen hier vind ik sommige posts ook nogal aanvallend overkomen.
Als je, door alles wat je al hebt meegemaakt, niet helemaal lekker in je vel zit, kan ik me voorstellen dat je dat pijn doet en je daar verdrietig om raakt.
Daarom lees ik ook voornamelijk alleen maar mee op dit topic, ik zie dit meer als een zoals je zelf al zegt, van je afschrijf topic.
Een soort dagboek waarin wij mogen meelezen.
Waarin je voor jezelf eea op een rijtje kunt zeten.
Dingen veranderen kost tijd. Héél veel tijd. Ik weet dat als geen ander. Sommige dingen veranderen in of van jezelf gaan wel meer als tien jaar overheen. Ik lees mezelf als ik jou lees nl.
Een van de redenen waarom ik niet zoveel schrijf hier.
Met het ouder worden en met de tijd zal alles beter gaan. Leer je jezelf beter te accepteren, je minder van anderen aan te trekken en ga je gewoon je eigen plan meer trekken.
Dat gaat je zeker lukken, je bent een sterke vrouw!
Neem de tijd, bepaal je eigen tempo, met wat hulp van je naasten erbij ga je er zeker komen.
Bedankt dat je mij zolang een kijkje in je leven hebt gegund en ik wens jou en je gezin alle goeds toe!
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
zondag 14 augustus 2016 om 22:48
Dank voor alle felicitaties!
Moe en voldaan kruipen wij ons bed in. De kleine mannen liggen al even op 1 oor. Ze zijn erg verwend vandaag
We hebben bijna alles ingepakt voor onze vakantie, morgen nog de laatste spullen en dan nog even 3 uur in de auto en genieten van een midweek centerparcs!
Moe en voldaan kruipen wij ons bed in. De kleine mannen liggen al even op 1 oor. Ze zijn erg verwend vandaag
We hebben bijna alles ingepakt voor onze vakantie, morgen nog de laatste spullen en dan nog even 3 uur in de auto en genieten van een midweek centerparcs!
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 22 november 2016 om 17:42
Dat wil ik nu ook wel even doen hoor Daneli, vanaf het strand met mijn smoothie
De buien van mini nemen in heftigheid erg toe thuis. Maar op school doet hij het erg goed en heeft het naar zijn zin. De hulp vanuit de opvoedpoli liep niet goed, en we zijn nu bezig met thuiscoaching vanuit de stichting van zijn school. Ook had de juf als tip om de 2 werelden wat dichter bij elkaar te brengen, dus wij wat vaker mee kijken op school en de juffen wat vaker bij ons thuis. Zodat Mini het gedrag wat hij thuis laat zien, daar ook laat zien misschien. Hij houdt zich nog erg in en explodeert dan thuis.
Laatst was ik met Nano bij de kinderarts omdat hij steeds bloed in z'n luier had (we moeten nu naar de kinder uroloog in het VU) en toen begon de kinderarts over de blauwe plekken van Nano. Ze maakte zich zorgen. Ik zei dat ik er helaas niet altijd optijd bij ben en de meeste plekken door Mini komen.
Dat voelde best wel rot, alsof ik faalde als moeder omdat ik mijn kind niet kon beschermen.
Maar buiten alles blijft Mini een heel zacht, lief en gevoelig mannetje. Een lekkere knuffelkont die het gewoon wat moeilijk met de wereld heeft. Waarbij alles anders binnen komt en waar wij hem mee moeten helpen.
Nano gaat erg goed. Heeft het slapen nog steeds niet uitgevonden maar dat is eenmaal zo. Een pittig ventje, midden in de peuterpuberteit.
Met mij gaat het best goed. Het eten is onder controle. Niet beter maar ook niet slechter. Ik heb nog wekelijks therapie.
Ik.merk hier wel een enorme soort van ontlading. Heb een paar keer zo moeten huilen. Geen idee waar dat allemaal vandaan kwam. De laatste weken voor mijn vertrek was er heel veel spanning. Ik denk dat dat er een beetje uit komt. En dat is alleen maar goed.
Vandaag heb ik een auto gehuurd en ben een stuk gaan rijden. Het weer is helaas heel slecht maar dat mag de pret niet drukken.
Ik ga even pootje baden in de zee (in de regen haha!)
De buien van mini nemen in heftigheid erg toe thuis. Maar op school doet hij het erg goed en heeft het naar zijn zin. De hulp vanuit de opvoedpoli liep niet goed, en we zijn nu bezig met thuiscoaching vanuit de stichting van zijn school. Ook had de juf als tip om de 2 werelden wat dichter bij elkaar te brengen, dus wij wat vaker mee kijken op school en de juffen wat vaker bij ons thuis. Zodat Mini het gedrag wat hij thuis laat zien, daar ook laat zien misschien. Hij houdt zich nog erg in en explodeert dan thuis.
Laatst was ik met Nano bij de kinderarts omdat hij steeds bloed in z'n luier had (we moeten nu naar de kinder uroloog in het VU) en toen begon de kinderarts over de blauwe plekken van Nano. Ze maakte zich zorgen. Ik zei dat ik er helaas niet altijd optijd bij ben en de meeste plekken door Mini komen.
Dat voelde best wel rot, alsof ik faalde als moeder omdat ik mijn kind niet kon beschermen.
Maar buiten alles blijft Mini een heel zacht, lief en gevoelig mannetje. Een lekkere knuffelkont die het gewoon wat moeilijk met de wereld heeft. Waarbij alles anders binnen komt en waar wij hem mee moeten helpen.
Nano gaat erg goed. Heeft het slapen nog steeds niet uitgevonden maar dat is eenmaal zo. Een pittig ventje, midden in de peuterpuberteit.
Met mij gaat het best goed. Het eten is onder controle. Niet beter maar ook niet slechter. Ik heb nog wekelijks therapie.
Ik.merk hier wel een enorme soort van ontlading. Heb een paar keer zo moeten huilen. Geen idee waar dat allemaal vandaan kwam. De laatste weken voor mijn vertrek was er heel veel spanning. Ik denk dat dat er een beetje uit komt. En dat is alleen maar goed.
Vandaag heb ik een auto gehuurd en ben een stuk gaan rijden. Het weer is helaas heel slecht maar dat mag de pret niet drukken.
Ik ga even pootje baden in de zee (in de regen haha!)
There is no footprint too small to leave an imprint on this world!
dinsdag 22 november 2016 om 19:51
Lieve Estrellas, wat leuk dat je hier komt om een update te geven.
Ik denk nog regelmatig aan je en aan Mini en Nano, maar ook aan de meisjes.
Het is zo te lezen nog steeds zwaar. Mini met zichzelf in de knoop, Nano die nog steeds niet goed kan doorslapen.
Erg vermoeiend moet dat zijn.
Wel fijn dat er vanuit school hulp wordt geboden.
Geniet van de tijd bij je vriendin.
Als het binnen mogelijkheden ligt, zou ik zo'n tripje als dit er maar jaarlijks inhouden.
Even niets vrouw of moeder, even gewoon Estrellas, meiden onder elkaar.
Ik denk nog regelmatig aan je en aan Mini en Nano, maar ook aan de meisjes.
Het is zo te lezen nog steeds zwaar. Mini met zichzelf in de knoop, Nano die nog steeds niet goed kan doorslapen.
Erg vermoeiend moet dat zijn.
Wel fijn dat er vanuit school hulp wordt geboden.
Geniet van de tijd bij je vriendin.
Als het binnen mogelijkheden ligt, zou ik zo'n tripje als dit er maar jaarlijks inhouden.
Even niets vrouw of moeder, even gewoon Estrellas, meiden onder elkaar.
