Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 18:56
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 18:39:
[...]
Nooit zo kansloos dat je moet accepteren dat iemand zichzelf pijn doet. Niet alle problemen zijn op te lossen, inderdaad, sommige dingen zijn niet te veranderen. Maar geloof me als ik zeg dat dit, en jij, daar niet onder vallen. Maar het staat je vrij om het op te geven hoor, het is jouw leven, dus jij beslist. Ik geloof alleen niet dat je dat echt wilt, met al je harde werk en hoe blij je daar ondanks dat het zwaar was mee was.
Ook dit gaat voorbij, deze stemming, dit gevoel. Voor nu is het wat het is, blijven ademen en de rest zie je later wel.
Mijn afwezigheid had overigens niets met jou te maken de afgelopen dagen, ik heb gisteren een nogal heftige eerste dag van het jaar gehad, mijn oud en nieuw was geweldig.
Vandaag weer up and running en eens kijken waar ik nog op moet reageren.
Fijn dat je oud en nieuw geweldig was! Beetje erg jammer van zo'n kater inderdaad
Ik geloof jou wel. Geen idee waarom met je 'relatieve betrouwbaarheid' Maar ik heb wel vaak het idee dat je weet waar je het over hebt... dat stelt enigszins gerust.. nog moeilijker te begrijpen waarom je dan energie in mij steekt, maar goed.
Ik weet dat het weer voorbij gaat, dit gevoel. Dat is dan ook altijd m'n enige houvast. Dat klinkt misschien wat raar, maar ik heb nog nooit in de krant gelezen dat iemand overleden is aan verdriet of een andere emotie. Dus ik zou ze aan moeten kunnen en het zou weer voorbij moeten gaan... ik kan er niet dood aan gaan... al voelt dat zo..
Ook tijdens de paniekaanval als m'n adem zo stom gaat doen, weet ik dat ik niet dood ga. Helaas voelt het anders.
[...]
Nooit zo kansloos dat je moet accepteren dat iemand zichzelf pijn doet. Niet alle problemen zijn op te lossen, inderdaad, sommige dingen zijn niet te veranderen. Maar geloof me als ik zeg dat dit, en jij, daar niet onder vallen. Maar het staat je vrij om het op te geven hoor, het is jouw leven, dus jij beslist. Ik geloof alleen niet dat je dat echt wilt, met al je harde werk en hoe blij je daar ondanks dat het zwaar was mee was.
Ook dit gaat voorbij, deze stemming, dit gevoel. Voor nu is het wat het is, blijven ademen en de rest zie je later wel.
Mijn afwezigheid had overigens niets met jou te maken de afgelopen dagen, ik heb gisteren een nogal heftige eerste dag van het jaar gehad, mijn oud en nieuw was geweldig.
Vandaag weer up and running en eens kijken waar ik nog op moet reageren.
Fijn dat je oud en nieuw geweldig was! Beetje erg jammer van zo'n kater inderdaad
Ik geloof jou wel. Geen idee waarom met je 'relatieve betrouwbaarheid' Maar ik heb wel vaak het idee dat je weet waar je het over hebt... dat stelt enigszins gerust.. nog moeilijker te begrijpen waarom je dan energie in mij steekt, maar goed.
Ik weet dat het weer voorbij gaat, dit gevoel. Dat is dan ook altijd m'n enige houvast. Dat klinkt misschien wat raar, maar ik heb nog nooit in de krant gelezen dat iemand overleden is aan verdriet of een andere emotie. Dus ik zou ze aan moeten kunnen en het zou weer voorbij moeten gaan... ik kan er niet dood aan gaan... al voelt dat zo..
Ook tijdens de paniekaanval als m'n adem zo stom gaat doen, weet ik dat ik niet dood ga. Helaas voelt het anders.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 18:58
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 18:41:
[...]
Bagatelliseren kun je leren
Lieverd, echt, ik hoor veel rottigheid, veel beschadigde mensen door hun jeugd, enz. En dit valt níet mee, dat is niet 'overal speelt wel iets'. Als dit bij een buurkind zou spelen, zou je dan ook zeggen 'overal speelt wel iets' en het laten gaan omdat het wel meevalt?
Nou... jij hoort veel rottigheid... mijn nieuwe en oude therapeut waarschijnlijk ook.. en dan schaam ik me dat ik hun tijd verspil aan zulke dingen... die al heel lang geleden gebeurd zijn en waar ik nog zo moeilijk over blijf doen...
Jij hoort ook wel ergere verhalen en niet iedereen gaat er zo slecht mee om als ik.
Dat van het buurkind is een stomme vraag.
[...]
Bagatelliseren kun je leren
Lieverd, echt, ik hoor veel rottigheid, veel beschadigde mensen door hun jeugd, enz. En dit valt níet mee, dat is niet 'overal speelt wel iets'. Als dit bij een buurkind zou spelen, zou je dan ook zeggen 'overal speelt wel iets' en het laten gaan omdat het wel meevalt?
Nou... jij hoort veel rottigheid... mijn nieuwe en oude therapeut waarschijnlijk ook.. en dan schaam ik me dat ik hun tijd verspil aan zulke dingen... die al heel lang geleden gebeurd zijn en waar ik nog zo moeilijk over blijf doen...
Jij hoort ook wel ergere verhalen en niet iedereen gaat er zo slecht mee om als ik.
Dat van het buurkind is een stomme vraag.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 19:11
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 18:58:
[...]
Nou... jij hoort veel rottigheid... mijn nieuwe en oude therapeut waarschijnlijk ook.. en dan schaam ik me dat ik hun tijd verspil aan zulke dingen... die al heel lang geleden gebeurd zijn en waar ik nog zo moeilijk over blijf doen...
Jij hoort ook wel ergere verhalen en niet iedereen gaat er zo slecht mee om als ik.
Dat van het buurkind is een stomme vraag.
Als jij er geen antwoord op geeft en alleen zegt dat het een stomme vraag was dan was het geen stomme vraag.
En je verdoet de tijd van je peut niet. Dit is haar werk. Wel jammer dat ze die poule niet gaat winnen, maar helaas
Maar als je een eerlijk antwoord wilt: ik hoor veel nare verhalen, en ik beoordeel ze niet op narigheid, ik beoordeel ze op hoeveel last iemand ervan ervaart. Het is niet aan mij om te zeggen of dat wel of niet terecht is. Maar uiteraard is het ene verhaal wel heftiger dan het andere, en ik vind jouw verhaal behoorlijk heftig, ook in vergelijking met al die andere verhalen ja. En ik vind het wonderbaarlijk dat je het zo goed doet. Sommige dingen die je hier schrijft bezorgen me een brok in de keel, maken me wóest. Hoe mensen je dát konden aandoen. Het pijnlijkst om te lezen vind ik als je zelf zegt dat dat normaal is en dat je het verdient hebt en doorzet waar anderen mee begonnen zijn. Dan wil ik dat meisje van toen eigenlijk alleen maar vasthouden en vertellen dat ze dat níet verdiend heeft, dat ze lief en goed is en haar beschermen.
Die neiging heb ik ook wel een beetje als je schrijft dat je jezelf pijn wilt doen of je vriend wilt verleiden. Het zijn jouw keuzes, en je mag ze maken en je mag schrijven hoe je het voelt, maar ik vind het soms echt heel lastig om niet vanuit emotie te reageren. Je gaat me aan het hart namelijk en mensen die me aan het hart gaan, daarvan wil ik graag dat ze lief voor zichzelf zijn. Niet dat jij je bezwaard moet voelen, dit is hoe het voor jou is, het is waardevol om dat te delen en het te durven uitspreken en misschien wat van anderen te horen hoe zij het zien, dus stop daar alsjeblieft niet mee.
Ik herken je buien inmiddels een beetje, en ik laat me er niet door van de wijs brengen hoor, ik blijf je vertellen hoe ik het zie, en dat mag je stom vinden en misschien ook wel een beetje niet, of eng, of raar, dus blijf jij ook vooral vertellen hoe jij het ziet.
[...]
Nou... jij hoort veel rottigheid... mijn nieuwe en oude therapeut waarschijnlijk ook.. en dan schaam ik me dat ik hun tijd verspil aan zulke dingen... die al heel lang geleden gebeurd zijn en waar ik nog zo moeilijk over blijf doen...
Jij hoort ook wel ergere verhalen en niet iedereen gaat er zo slecht mee om als ik.
Dat van het buurkind is een stomme vraag.
Als jij er geen antwoord op geeft en alleen zegt dat het een stomme vraag was dan was het geen stomme vraag.
En je verdoet de tijd van je peut niet. Dit is haar werk. Wel jammer dat ze die poule niet gaat winnen, maar helaas
Maar als je een eerlijk antwoord wilt: ik hoor veel nare verhalen, en ik beoordeel ze niet op narigheid, ik beoordeel ze op hoeveel last iemand ervan ervaart. Het is niet aan mij om te zeggen of dat wel of niet terecht is. Maar uiteraard is het ene verhaal wel heftiger dan het andere, en ik vind jouw verhaal behoorlijk heftig, ook in vergelijking met al die andere verhalen ja. En ik vind het wonderbaarlijk dat je het zo goed doet. Sommige dingen die je hier schrijft bezorgen me een brok in de keel, maken me wóest. Hoe mensen je dát konden aandoen. Het pijnlijkst om te lezen vind ik als je zelf zegt dat dat normaal is en dat je het verdient hebt en doorzet waar anderen mee begonnen zijn. Dan wil ik dat meisje van toen eigenlijk alleen maar vasthouden en vertellen dat ze dat níet verdiend heeft, dat ze lief en goed is en haar beschermen.
Die neiging heb ik ook wel een beetje als je schrijft dat je jezelf pijn wilt doen of je vriend wilt verleiden. Het zijn jouw keuzes, en je mag ze maken en je mag schrijven hoe je het voelt, maar ik vind het soms echt heel lastig om niet vanuit emotie te reageren. Je gaat me aan het hart namelijk en mensen die me aan het hart gaan, daarvan wil ik graag dat ze lief voor zichzelf zijn. Niet dat jij je bezwaard moet voelen, dit is hoe het voor jou is, het is waardevol om dat te delen en het te durven uitspreken en misschien wat van anderen te horen hoe zij het zien, dus stop daar alsjeblieft niet mee.
Ik herken je buien inmiddels een beetje, en ik laat me er niet door van de wijs brengen hoor, ik blijf je vertellen hoe ik het zie, en dat mag je stom vinden en misschien ook wel een beetje niet, of eng, of raar, dus blijf jij ook vooral vertellen hoe jij het ziet.
maandag 2 januari 2017 om 19:15
quote:MissGrannySmith schreef op 02 januari 2017 @ 19:00:
Ik wil jullie graag wat vragen..
Voel je niet verplicht te reageren hoor!
Mijn psych heeft voorgesteld om gebeurtenissen uit het verleden te gaan beschrijven. Voor nu gaat het om een van de verkrachtingen.
De bedoeling is om heel precies te gaan vertellen hoe het gegaan is. Wat deed hij, wat deed jij. Hoe voelde het, hoe rook hij. Wat zei hij, wat voor kleren had je aan. Wat voor weer was het. Dat soort dingen. Alle details dus eigenlijk.
Ik vind dit echt ontzettend moeilijk. Ik heb nooit de details besproken, nooit alles benoemd. Ik stond er dus ook heel afwijzend tegenover en we hebben besloten door mijn heftige reactie om het nog even uit te stellen. Ik zou ook echt niet weten waar te beginnen en hoe zoiets duidelijk en helder op papier te krijgen.
Maar ik ben er wel mee bezig. En wil er misschien rustig aan voor mezelf aan beginnen. Of in ieder geval een soort van leidraad hebben.
Psych heeft gezocht naar een soort hulpmiddel om te gaan schrijven maar heeft niet echt iets bruikbaars gevonden. Ze zou nog verder gaan zoeken.
Ik heb zelf al gezocht op internet, maar kan ook niet echt iets vinden.
Hebben jullie dit misschien al weleens gedaan? En misschien ideeën hoe ik moet gaan beginnen? Of een link naar een site met meer info? Of misschien een boek ofzo?
Hm, ik wil wel eens voor je zoeken.
Het fijne van schrijven is dat je het er gewoon uit kunt gooien en het niet goed of slecht kunt doen. Het gaat erom dat de lading er een beetje af gaat (en dat is een deel van wat je tegenhoudt om het op te schrijven).
Ik heb zo'n opdracht ook een keer moeten doen voor een veel minder ingrijpend, maar voor mij heftig incident. Wat mij juist niet hielp was zoeken naar de juiste manier, dat bleek uitstel en afstel te zijn. Wat wel hielp was gewoon gaan zitten en alles typen wat in me opkwam, zonder oordeel, zo chaotisch en onsamenhangend als maar kon, maar gaandeweg kwam er lijn in en ik merkte dat het me écht hielp.
Dus dat zou mijn tip zijn, ga uit van de vragen wat, waar, wie hoe, en begin gewoon. Op welk moment in het verhaal je ook wilt. Je kunt het niet fout doen.
Ik wil jullie graag wat vragen..
Voel je niet verplicht te reageren hoor!
Mijn psych heeft voorgesteld om gebeurtenissen uit het verleden te gaan beschrijven. Voor nu gaat het om een van de verkrachtingen.
De bedoeling is om heel precies te gaan vertellen hoe het gegaan is. Wat deed hij, wat deed jij. Hoe voelde het, hoe rook hij. Wat zei hij, wat voor kleren had je aan. Wat voor weer was het. Dat soort dingen. Alle details dus eigenlijk.
Ik vind dit echt ontzettend moeilijk. Ik heb nooit de details besproken, nooit alles benoemd. Ik stond er dus ook heel afwijzend tegenover en we hebben besloten door mijn heftige reactie om het nog even uit te stellen. Ik zou ook echt niet weten waar te beginnen en hoe zoiets duidelijk en helder op papier te krijgen.
Maar ik ben er wel mee bezig. En wil er misschien rustig aan voor mezelf aan beginnen. Of in ieder geval een soort van leidraad hebben.
Psych heeft gezocht naar een soort hulpmiddel om te gaan schrijven maar heeft niet echt iets bruikbaars gevonden. Ze zou nog verder gaan zoeken.
Ik heb zelf al gezocht op internet, maar kan ook niet echt iets vinden.
Hebben jullie dit misschien al weleens gedaan? En misschien ideeën hoe ik moet gaan beginnen? Of een link naar een site met meer info? Of misschien een boek ofzo?
Hm, ik wil wel eens voor je zoeken.
Het fijne van schrijven is dat je het er gewoon uit kunt gooien en het niet goed of slecht kunt doen. Het gaat erom dat de lading er een beetje af gaat (en dat is een deel van wat je tegenhoudt om het op te schrijven).
Ik heb zo'n opdracht ook een keer moeten doen voor een veel minder ingrijpend, maar voor mij heftig incident. Wat mij juist niet hielp was zoeken naar de juiste manier, dat bleek uitstel en afstel te zijn. Wat wel hielp was gewoon gaan zitten en alles typen wat in me opkwam, zonder oordeel, zo chaotisch en onsamenhangend als maar kon, maar gaandeweg kwam er lijn in en ik merkte dat het me écht hielp.
Dus dat zou mijn tip zijn, ga uit van de vragen wat, waar, wie hoe, en begin gewoon. Op welk moment in het verhaal je ook wilt. Je kunt het niet fout doen.
maandag 2 januari 2017 om 19:24
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 19:15:
[...]
Hm, ik wil wel eens voor je zoeken.
Het fijne van schrijven is dat je het er gewoon uit kunt gooien en het niet goed of slecht kunt doen. Het gaat erom dat de lading er een beetje af gaat (en dat is een deel van wat je tegenhoudt om het op te schrijven).
Ik heb zo'n opdracht ook een keer moeten doen voor een veel minder ingrijpend, maar voor mij heftig incident. Wat mij juist niet hielp was zoeken naar de juiste manier, dat bleek uitstel en afstel te zijn. Wat wel hielp was gewoon gaan zitten en alles typen wat in me opkwam, zonder oordeel, zo chaotisch en onsamenhangend als maar kon, maar gaandeweg kwam er lijn in en ik merkte dat het me écht hielp.
Dus dat zou mijn tip zijn, ga uit van de vragen wat, waar, wie hoe, en begin gewoon. Op welk moment in het verhaal je ook wilt. Je kunt het niet fout doen.
Dank voor je reactie Rhae!
Dat zijn inderdaad goede tips. Misschien ben ik inderdaad teveel bezig een soort van 'perfect' verhaal te schrijven. En dat bestaat niet..
dat de drempel om er aan te beginnen zo hoog is komt denk ik mede daardoor.
Ik hoopte door een soort van hulpmiddel te hebben het wat makkelijker te maken.
Maar misschien is dat ook wel niet handig, ik weet het niet zo goed..
Vind het zo lastig!
[...]
Hm, ik wil wel eens voor je zoeken.
Het fijne van schrijven is dat je het er gewoon uit kunt gooien en het niet goed of slecht kunt doen. Het gaat erom dat de lading er een beetje af gaat (en dat is een deel van wat je tegenhoudt om het op te schrijven).
Ik heb zo'n opdracht ook een keer moeten doen voor een veel minder ingrijpend, maar voor mij heftig incident. Wat mij juist niet hielp was zoeken naar de juiste manier, dat bleek uitstel en afstel te zijn. Wat wel hielp was gewoon gaan zitten en alles typen wat in me opkwam, zonder oordeel, zo chaotisch en onsamenhangend als maar kon, maar gaandeweg kwam er lijn in en ik merkte dat het me écht hielp.
Dus dat zou mijn tip zijn, ga uit van de vragen wat, waar, wie hoe, en begin gewoon. Op welk moment in het verhaal je ook wilt. Je kunt het niet fout doen.
Dank voor je reactie Rhae!
Dat zijn inderdaad goede tips. Misschien ben ik inderdaad teveel bezig een soort van 'perfect' verhaal te schrijven. En dat bestaat niet..
dat de drempel om er aan te beginnen zo hoog is komt denk ik mede daardoor.
Ik hoopte door een soort van hulpmiddel te hebben het wat makkelijker te maken.
Maar misschien is dat ook wel niet handig, ik weet het niet zo goed..
Vind het zo lastig!
maandag 2 januari 2017 om 19:28
Het is ook superlastig.
Ik zou gewoon beginnen in een verhaalvorm. Dus je beschrijft wat je aan het doen was. Dan kom je er vanzelf in. En als het nog te gevoelig ligt neem je je voor om het niet aan je peut te laten lezen, of alleen per mail op te sturen zodat je er niet bij bent als het gelezen wordt.
Ik zou gewoon beginnen in een verhaalvorm. Dus je beschrijft wat je aan het doen was. Dan kom je er vanzelf in. En als het nog te gevoelig ligt neem je je voor om het niet aan je peut te laten lezen, of alleen per mail op te sturen zodat je er niet bij bent als het gelezen wordt.
maandag 2 januari 2017 om 19:32
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 18:33:
Lief van je EV
Ik heb het idee dat ik het niet zwaar mag hebben.
Zo dramatisch was mijn jeugd nou ook weer niet.
Ik heb wel gehoord van mensen die het wel heel heftig hadden.
Ook wel van mensen die het goed hadden, maar overal speelt wel wat denk ik.
Beetje het gevoel van; waar maak ik me druk om,
waarom doe ik zo overdreven en gek...Lieve knuffelbeertjes, jouw jeugd is wel heel heftig geweest! Echt wel. Je reageert helemaal niet overdreven.
Lief van je EV
Ik heb het idee dat ik het niet zwaar mag hebben.
Zo dramatisch was mijn jeugd nou ook weer niet.
Ik heb wel gehoord van mensen die het wel heel heftig hadden.
Ook wel van mensen die het goed hadden, maar overal speelt wel wat denk ik.
Beetje het gevoel van; waar maak ik me druk om,
waarom doe ik zo overdreven en gek...Lieve knuffelbeertjes, jouw jeugd is wel heel heftig geweest! Echt wel. Je reageert helemaal niet overdreven.
maandag 2 januari 2017 om 19:39
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 19:11:
[...]
Als jij er geen antwoord op geeft en alleen zegt dat het een stomme vraag was dan was het geen stomme vraag.
Niet zo bijdehand reageren hoor
En je verdoet de tijd van je peut niet. Dit is haar werk. Wel jammer dat ze die poule niet gaat winnen, maar helaas
Ja dat is wel een dingetje.. inmiddels hebben m'n gedachten bedacht dat m'n twee therapeuten onderling roddelen over mij. Niet omdat ik zo belangrijk ben, maar zo opvallend (hoe slecht ik met m'n verleden omga, dat ik zo gestoord denk). Dat m'n huidige therapeut me niet doorverwijst vanuit wat ze zei (ik gun je dat de beelden minder heftig worden), maar vanuit andere intenties (mij samen uitlachen als ze met z'n tweeen zijn..).
Maar als je een eerlijk antwoord wilt: ik hoor veel nare verhalen, en ik beoordeel ze niet op narigheid, ik beoordeel ze op hoeveel last iemand ervan ervaart. Het is niet aan mij om te zeggen of dat wel of niet terecht is. Maar uiteraard is het ene verhaal wel heftiger dan het andere, en ik vind jouw verhaal behoorlijk heftig, ook in vergelijking met al die andere verhalen ja. En ik vind het wonderbaarlijk dat je het zo goed doet. Sommige dingen die je hier schrijft bezorgen me een brok in de keel, maken me wóest. Hoe mensen je dát konden aandoen. Het pijnlijkst om te lezen vind ik als je zelf zegt dat dat normaal is en dat je het verdient hebt en doorzet waar anderen mee begonnen zijn. Dan wil ik dat meisje van toen eigenlijk alleen maar vasthouden en vertellen dat ze dat níet verdiend heeft, dat ze lief en goed is en haar beschermen.
Ik heb dat laatste nooit gehoord nee. Volgens jullie zou dat aan de volwassene liggen ipv aan mij, maar ik vind het wel bijzonder (als dat waar zou zijn) dat er dan meerdere volwassenen gefaald hebben. Logischer klinkt toch dat dat kind (ik dus) niet goed was..?
Ik vind het heel fijn dat jij zegt dat je wel denkt dat het heftig is.. Omdat het voor mij gewoon m'n jeugd is.. ik snap niet precies welke dingen heftig zijn.. misbruik en mishandeling zijn heftige woorden, dat snap ik wel. Maar toch denk ik dat het bij mij minder heftig was.. bijv omdat ik niet alles meekreeg van het misbruik dankzij het dissociëren en dat het niet elke dag was, en omdat m'n moeder pas rond m'n 7de heel ziek werd..
Die neiging heb ik ook wel een beetje als je schrijft dat je jezelf pijn wilt doen of je vriend wilt verleiden. Het zijn jouw keuzes, en je mag ze maken en je mag schrijven hoe je het voelt, maar ik vind het soms echt heel lastig om niet vanuit emotie te reageren. Je gaat me aan het hart namelijk en mensen die me aan het hart gaan, daarvan wil ik graag dat ze lief voor zichzelf zijn. Niet dat jij je bezwaard moet voelen, dit is hoe het voor jou is, het is waardevol om dat te delen en het te durven uitspreken en misschien wat van anderen te horen hoe zij het zien, dus stop daar alsjeblieft niet mee.
Het lijkt me niet zo goed dat ik je aan het hart ga. Want ik lees het hier al; jij gelooft niet meer in mijn slechtheid en denkt veel te positief over mij. Dat is echt een inschattingsfout. Ik heb je nu wel in elk geval gewaarschuwd..
Heel erg ver weggestopt zit iets in mij dat het fijn vindt dat je deze dingen zegt..
Ik herken je buien inmiddels een beetje, en ik laat me er niet door van de wijs brengen hoor, ik blijf je vertellen hoe ik het zie, en dat mag je stom vinden en misschien ook wel een beetje niet, of eng, of raar, dus blijf jij ook vooral vertellen hoe jij het ziet.
Dank je Rhae... je bent wel nogal ehh doortastend zeg...
[...]
Als jij er geen antwoord op geeft en alleen zegt dat het een stomme vraag was dan was het geen stomme vraag.
Niet zo bijdehand reageren hoor
En je verdoet de tijd van je peut niet. Dit is haar werk. Wel jammer dat ze die poule niet gaat winnen, maar helaas
Ja dat is wel een dingetje.. inmiddels hebben m'n gedachten bedacht dat m'n twee therapeuten onderling roddelen over mij. Niet omdat ik zo belangrijk ben, maar zo opvallend (hoe slecht ik met m'n verleden omga, dat ik zo gestoord denk). Dat m'n huidige therapeut me niet doorverwijst vanuit wat ze zei (ik gun je dat de beelden minder heftig worden), maar vanuit andere intenties (mij samen uitlachen als ze met z'n tweeen zijn..).
Maar als je een eerlijk antwoord wilt: ik hoor veel nare verhalen, en ik beoordeel ze niet op narigheid, ik beoordeel ze op hoeveel last iemand ervan ervaart. Het is niet aan mij om te zeggen of dat wel of niet terecht is. Maar uiteraard is het ene verhaal wel heftiger dan het andere, en ik vind jouw verhaal behoorlijk heftig, ook in vergelijking met al die andere verhalen ja. En ik vind het wonderbaarlijk dat je het zo goed doet. Sommige dingen die je hier schrijft bezorgen me een brok in de keel, maken me wóest. Hoe mensen je dát konden aandoen. Het pijnlijkst om te lezen vind ik als je zelf zegt dat dat normaal is en dat je het verdient hebt en doorzet waar anderen mee begonnen zijn. Dan wil ik dat meisje van toen eigenlijk alleen maar vasthouden en vertellen dat ze dat níet verdiend heeft, dat ze lief en goed is en haar beschermen.
Ik heb dat laatste nooit gehoord nee. Volgens jullie zou dat aan de volwassene liggen ipv aan mij, maar ik vind het wel bijzonder (als dat waar zou zijn) dat er dan meerdere volwassenen gefaald hebben. Logischer klinkt toch dat dat kind (ik dus) niet goed was..?
Ik vind het heel fijn dat jij zegt dat je wel denkt dat het heftig is.. Omdat het voor mij gewoon m'n jeugd is.. ik snap niet precies welke dingen heftig zijn.. misbruik en mishandeling zijn heftige woorden, dat snap ik wel. Maar toch denk ik dat het bij mij minder heftig was.. bijv omdat ik niet alles meekreeg van het misbruik dankzij het dissociëren en dat het niet elke dag was, en omdat m'n moeder pas rond m'n 7de heel ziek werd..
Die neiging heb ik ook wel een beetje als je schrijft dat je jezelf pijn wilt doen of je vriend wilt verleiden. Het zijn jouw keuzes, en je mag ze maken en je mag schrijven hoe je het voelt, maar ik vind het soms echt heel lastig om niet vanuit emotie te reageren. Je gaat me aan het hart namelijk en mensen die me aan het hart gaan, daarvan wil ik graag dat ze lief voor zichzelf zijn. Niet dat jij je bezwaard moet voelen, dit is hoe het voor jou is, het is waardevol om dat te delen en het te durven uitspreken en misschien wat van anderen te horen hoe zij het zien, dus stop daar alsjeblieft niet mee.
Het lijkt me niet zo goed dat ik je aan het hart ga. Want ik lees het hier al; jij gelooft niet meer in mijn slechtheid en denkt veel te positief over mij. Dat is echt een inschattingsfout. Ik heb je nu wel in elk geval gewaarschuwd..
Heel erg ver weggestopt zit iets in mij dat het fijn vindt dat je deze dingen zegt..
Ik herken je buien inmiddels een beetje, en ik laat me er niet door van de wijs brengen hoor, ik blijf je vertellen hoe ik het zie, en dat mag je stom vinden en misschien ook wel een beetje niet, of eng, of raar, dus blijf jij ook vooral vertellen hoe jij het ziet.
Dank je Rhae... je bent wel nogal ehh doortastend zeg...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 19:45
quote:MissGrannySmith schreef op 02 januari 2017 @ 19:24:
[...]
Dank voor je reactie Rhae!
Dat zijn inderdaad goede tips. Misschien ben ik inderdaad teveel bezig een soort van 'perfect' verhaal te schrijven. En dat bestaat niet..
dat de drempel om er aan te beginnen zo hoog is komt denk ik mede daardoor.
Ik hoopte door een soort van hulpmiddel te hebben het wat makkelijker te maken.
Maar misschien is dat ook wel niet handig, ik weet het niet zo goed..
Vind het zo lastig!
MissGrannySmith, ik zou hetzelfde denken als Rhae; beginnen en proberen.
Het is sowieso goed, alles wat je schrijft.
Je zou ook misschien het in grote lijnen kunnen opschrijven, met een zin of een paar woorden per onderdeel (bijv een paar woorden over het begin, midden, eind, of juist over het weer, jullie kleding, geuren, etc.)
Dan heb je een basis op papier staan en kun je misschien per onderdeel verder schrijven?
En misschien helpen bepaalde zinnen ook? Dat je de start steeds al hebt, bijv. Ik dacht, ik voelde, ik zag, ik rook, ik deed, hij deed...
En dat dan aanvullen.
Maar zoals je kunt lezen zeg ik maar wat, alleen zou dat mij wel helpen.
En misschien is het begin wel het moeilijkst en moet je daar 'even' doorheen.
Hoe dan ook, het lijkt me een hele pittige opdracht Heel logisch dat dat zoveel weerstand oproept en dat je daar tijd voor nodig hebt. Neem die tijd ook vooral hoor, heel begrijpelijk
[...]
Dank voor je reactie Rhae!
Dat zijn inderdaad goede tips. Misschien ben ik inderdaad teveel bezig een soort van 'perfect' verhaal te schrijven. En dat bestaat niet..
dat de drempel om er aan te beginnen zo hoog is komt denk ik mede daardoor.
Ik hoopte door een soort van hulpmiddel te hebben het wat makkelijker te maken.
Maar misschien is dat ook wel niet handig, ik weet het niet zo goed..
Vind het zo lastig!
MissGrannySmith, ik zou hetzelfde denken als Rhae; beginnen en proberen.
Het is sowieso goed, alles wat je schrijft.
Je zou ook misschien het in grote lijnen kunnen opschrijven, met een zin of een paar woorden per onderdeel (bijv een paar woorden over het begin, midden, eind, of juist over het weer, jullie kleding, geuren, etc.)
Dan heb je een basis op papier staan en kun je misschien per onderdeel verder schrijven?
En misschien helpen bepaalde zinnen ook? Dat je de start steeds al hebt, bijv. Ik dacht, ik voelde, ik zag, ik rook, ik deed, hij deed...
En dat dan aanvullen.
Maar zoals je kunt lezen zeg ik maar wat, alleen zou dat mij wel helpen.
En misschien is het begin wel het moeilijkst en moet je daar 'even' doorheen.
Hoe dan ook, het lijkt me een hele pittige opdracht Heel logisch dat dat zoveel weerstand oproept en dat je daar tijd voor nodig hebt. Neem die tijd ook vooral hoor, heel begrijpelijk
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 19:50
quote:aikidoka schreef op 02 januari 2017 @ 19:32:
[...]
Lieve knuffelbeertjes, jouw jeugd is wel heel heftig geweest! Echt wel. Je reageert helemaal niet overdreven.
Dank je Aikidoka.
Ik denk alleen: ze zien me aankomen. Ik heb al meerdere keren therapie gehad en meerdere vormen en personen
Inmiddels zijn de gebeurtenissen jaren oud.. het blijft heftig maar ik moet er mee leren leven
Dat me dat zo moeilijk afgaat is een teken van zwakte
Die therapeuten zijn ook wel eens klaar ermee lijkt mij
En jullie ook. Ik laat toch merken hoe hardnekkig m'n overtuigingen zijn en waar ik aan vasthoud... Geduld en begrip hebben wel een houdbaarheidsdatum ..
[...]
Lieve knuffelbeertjes, jouw jeugd is wel heel heftig geweest! Echt wel. Je reageert helemaal niet overdreven.
Dank je Aikidoka.
Ik denk alleen: ze zien me aankomen. Ik heb al meerdere keren therapie gehad en meerdere vormen en personen
Inmiddels zijn de gebeurtenissen jaren oud.. het blijft heftig maar ik moet er mee leren leven
Dat me dat zo moeilijk afgaat is een teken van zwakte
Die therapeuten zijn ook wel eens klaar ermee lijkt mij
En jullie ook. Ik laat toch merken hoe hardnekkig m'n overtuigingen zijn en waar ik aan vasthoud... Geduld en begrip hebben wel een houdbaarheidsdatum ..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 20:04
maandag 2 januari 2017 om 20:09
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 19:50:
[...]
Dank je Aikidoka.
Ik denk alleen: ze zien me aankomen. Ik heb al meerdere keren therapie gehad en meerdere vormen en personen
Inmiddels zijn de gebeurtenissen jaren oud.. het blijft heftig maar ik moet er mee leren leven
Dat me dat zo moeilijk afgaat is een teken van zwakte
Die therapeuten zijn ook wel eens klaar ermee lijkt mij
En jullie ook. Ik laat toch merken hoe hardnekkig m'n overtuigingen zijn en waar ik aan vasthoud... Geduld en begrip hebben wel een houdbaarheidsdatum ..
Het betekent dat je de voor jou werkende manier nog niet gevonden hebt. Ik heb dus een vriendin die ook vanaf heel jong misbruikt is en geen veilige opvoeding heeft gekregen. Zij is na allerlei therapie een intensief intern traject ingegaan. Ze noemde het zelf een soort heropvoeding. Waarbij ze eigenlijk die dingen alsnog geleerd heeft die in haar jeugd ontbraken. Het heeft haar leven gered, want daarvoor was ze zo depressief dat ze echt niet meer verder wilde. Ze heeft gekozen voor die laatste mogelijkheid en dat was de juiste weg voor haar.
Ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat jij dat ook moet doen. Maar wel dat er echt hulp is. Ook voor jou. Zo te lezen heb je een fijne therapeute en ga je naar een goede EMDR specialist. Je maakt enorme stappen in korte tijd. Je hebt inzichten en je probeert dingen uit. Je doet het fantastisch.
Natuurlijk is het kut en eng. Natuurlijk wil je regelmatig terug naar alles wegdrukken en je regels volgen. Maar je hebt nu wat nieuwe ervaringen opgedaan. Waardoor je wereldbeeld even op zijn grondvesten heeft staan trillen. Dat zorgt ervoor dat je nooit meer helemaal zult vergeten dat je ook lief kunt zijn voor jezelf. Ik hoop dat je die ontdekking verder gaat onderzoeken. Maar als dat even niet lukt dan kun je het ook even laten. Maar dat zaadje is geplant, toch? En besproeid met Rituals!
[...]
Dank je Aikidoka.
Ik denk alleen: ze zien me aankomen. Ik heb al meerdere keren therapie gehad en meerdere vormen en personen
Inmiddels zijn de gebeurtenissen jaren oud.. het blijft heftig maar ik moet er mee leren leven
Dat me dat zo moeilijk afgaat is een teken van zwakte
Die therapeuten zijn ook wel eens klaar ermee lijkt mij
En jullie ook. Ik laat toch merken hoe hardnekkig m'n overtuigingen zijn en waar ik aan vasthoud... Geduld en begrip hebben wel een houdbaarheidsdatum ..
Het betekent dat je de voor jou werkende manier nog niet gevonden hebt. Ik heb dus een vriendin die ook vanaf heel jong misbruikt is en geen veilige opvoeding heeft gekregen. Zij is na allerlei therapie een intensief intern traject ingegaan. Ze noemde het zelf een soort heropvoeding. Waarbij ze eigenlijk die dingen alsnog geleerd heeft die in haar jeugd ontbraken. Het heeft haar leven gered, want daarvoor was ze zo depressief dat ze echt niet meer verder wilde. Ze heeft gekozen voor die laatste mogelijkheid en dat was de juiste weg voor haar.
Ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat jij dat ook moet doen. Maar wel dat er echt hulp is. Ook voor jou. Zo te lezen heb je een fijne therapeute en ga je naar een goede EMDR specialist. Je maakt enorme stappen in korte tijd. Je hebt inzichten en je probeert dingen uit. Je doet het fantastisch.
Natuurlijk is het kut en eng. Natuurlijk wil je regelmatig terug naar alles wegdrukken en je regels volgen. Maar je hebt nu wat nieuwe ervaringen opgedaan. Waardoor je wereldbeeld even op zijn grondvesten heeft staan trillen. Dat zorgt ervoor dat je nooit meer helemaal zult vergeten dat je ook lief kunt zijn voor jezelf. Ik hoop dat je die ontdekking verder gaat onderzoeken. Maar als dat even niet lukt dan kun je het ook even laten. Maar dat zaadje is geplant, toch? En besproeid met Rituals!
maandag 2 januari 2017 om 20:11
En ik ben bang dat ik dingen erbij verzin...
Toen ik voor het eerst vertelde over het misbruik, was één herinnering heel duidelijk.
Later kwamen er pas meer bij.. en nog later nog meer...
Maar daar ben ik ook bang voor bij m'n moeder. Terwijl we het met kerst er dus even over gehad hebben en de paar dingen die mijn broer ook wist, klopten wel met mijn herinneringen...
Dus ik weet niet wat waar is en wat verzonnen.
Ik hoop dat het meeste verzonnen is
Maar dan zou ik in therapie gaan om niks..
Wat jij schrijft Hanke heb ik nooit als mogelijke optie gezien... dat de ene modus andere dingen weet dan de andere. Bij mij is het namelijk ook niet een samenhangend geheel, maar flarden die steeds meer bij elkaar aansluiten
Toen ik voor het eerst vertelde over het misbruik, was één herinnering heel duidelijk.
Later kwamen er pas meer bij.. en nog later nog meer...
Maar daar ben ik ook bang voor bij m'n moeder. Terwijl we het met kerst er dus even over gehad hebben en de paar dingen die mijn broer ook wist, klopten wel met mijn herinneringen...
Dus ik weet niet wat waar is en wat verzonnen.
Ik hoop dat het meeste verzonnen is
Maar dan zou ik in therapie gaan om niks..
Wat jij schrijft Hanke heb ik nooit als mogelijke optie gezien... dat de ene modus andere dingen weet dan de andere. Bij mij is het namelijk ook niet een samenhangend geheel, maar flarden die steeds meer bij elkaar aansluiten
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 20:12
quote:MissGrannySmith schreef op 02 januari 2017 @ 19:00:
Ik wil jullie graag wat vragen..
Voel je niet verplicht te reageren hoor!
Mijn psych heeft voorgesteld om gebeurtenissen uit het verleden te gaan beschrijven. Voor nu gaat het om een van de verkrachtingen.
De bedoeling is om heel precies te gaan vertellen hoe het gegaan is. Wat deed hij, wat deed jij. Hoe voelde het, hoe rook hij. Wat zei hij, wat voor kleren had je aan. Wat voor weer was het. Dat soort dingen. Alle details dus eigenlijk.
Ik vind dit echt ontzettend moeilijk. Ik heb nooit de details besproken, nooit alles benoemd. Ik stond er dus ook heel afwijzend tegenover en we hebben besloten door mijn heftige reactie om het nog even uit te stellen. Ik zou ook echt niet weten waar te beginnen en hoe zoiets duidelijk en helder op papier te krijgen. Is dat het doel, het helder en duidelijk op papier krijgen? Of gaat het om je uiten en evt. je therapeut een idee geven van wat er gebeurd is zodat hij/zij je beter kan helpen?
Maar ik ben er wel mee bezig. En wil er misschien rustig aan voor mezelf aan beginnen. Of in ieder geval een soort van leidraad hebben.
Psych heeft gezocht naar een soort hulpmiddel om te gaan schrijven maar heeft niet echt iets bruikbaars gevonden. Ze zou nog verder gaan zoeken.
Ik heb zelf al gezocht op internet, maar kan ook niet echt iets vinden.
Hebben jullie dit misschien al weleens gedaan? En misschien ideeën hoe ik moet gaan beginnen? Of een link naar een site met meer info? Of misschien een boek ofzo?
Ik begrijp niet helemaal wat jij en je therapeut nu precies willen, en ik ben er ook niet zeker van of jullie hetzelfde bedoelen. Ik denk dat je therapeut bedoelde dat je het verhaal van je af schrijft, deelt zonder het hardop te moeten zeggen, ofzoiets. Jij lijkt er bijna een mooi verhaal van te willen maken (waarbij ik met 'mooi' goed geschreven bedoel). Online is heel veel info te vinden over het schrijven en structureren van verhalen (ook memoires): afstand houden (of misschien beter: overzicht houden van de lijn van je verhaal), show don't tell, vertel niet meer of minder dan nodig is, etc. (Als je wilt, wil ik wel helpen zoeken naar info over verhalen of herinneringen opschrijven.)
Ik denk alleen dat je het er gewoon uit moet knallen. Rauw. Je stream of consciousness opschrijven. Dat lijkt me al moeilijk genoeg, eerlijk gezegd. Het lijkt me namelijk best zwaar om iets waar je nooit over hebt kunnen, willen of durven praten ineens zwart op wit op papier te zien verschijnen. Dan wordt het ineens heel 'echt', lijkt me. De enige voorbereiding die je kunt doen is een soort opzet met wat steekwoorden maken, of het eventueel eerst hardop aan jezelf vertellen voor je het opschrijft. Het hoeft trouwens ook geen lang verhaal te worden; het mag ook kort, natuurlijk.
[...]
Ik wil jullie graag wat vragen..
Voel je niet verplicht te reageren hoor!
Mijn psych heeft voorgesteld om gebeurtenissen uit het verleden te gaan beschrijven. Voor nu gaat het om een van de verkrachtingen.
De bedoeling is om heel precies te gaan vertellen hoe het gegaan is. Wat deed hij, wat deed jij. Hoe voelde het, hoe rook hij. Wat zei hij, wat voor kleren had je aan. Wat voor weer was het. Dat soort dingen. Alle details dus eigenlijk.
Ik vind dit echt ontzettend moeilijk. Ik heb nooit de details besproken, nooit alles benoemd. Ik stond er dus ook heel afwijzend tegenover en we hebben besloten door mijn heftige reactie om het nog even uit te stellen. Ik zou ook echt niet weten waar te beginnen en hoe zoiets duidelijk en helder op papier te krijgen. Is dat het doel, het helder en duidelijk op papier krijgen? Of gaat het om je uiten en evt. je therapeut een idee geven van wat er gebeurd is zodat hij/zij je beter kan helpen?
Maar ik ben er wel mee bezig. En wil er misschien rustig aan voor mezelf aan beginnen. Of in ieder geval een soort van leidraad hebben.
Psych heeft gezocht naar een soort hulpmiddel om te gaan schrijven maar heeft niet echt iets bruikbaars gevonden. Ze zou nog verder gaan zoeken.
Ik heb zelf al gezocht op internet, maar kan ook niet echt iets vinden.
Hebben jullie dit misschien al weleens gedaan? En misschien ideeën hoe ik moet gaan beginnen? Of een link naar een site met meer info? Of misschien een boek ofzo?
Ik begrijp niet helemaal wat jij en je therapeut nu precies willen, en ik ben er ook niet zeker van of jullie hetzelfde bedoelen. Ik denk dat je therapeut bedoelde dat je het verhaal van je af schrijft, deelt zonder het hardop te moeten zeggen, ofzoiets. Jij lijkt er bijna een mooi verhaal van te willen maken (waarbij ik met 'mooi' goed geschreven bedoel). Online is heel veel info te vinden over het schrijven en structureren van verhalen (ook memoires): afstand houden (of misschien beter: overzicht houden van de lijn van je verhaal), show don't tell, vertel niet meer of minder dan nodig is, etc. (Als je wilt, wil ik wel helpen zoeken naar info over verhalen of herinneringen opschrijven.)
Ik denk alleen dat je het er gewoon uit moet knallen. Rauw. Je stream of consciousness opschrijven. Dat lijkt me al moeilijk genoeg, eerlijk gezegd. Het lijkt me namelijk best zwaar om iets waar je nooit over hebt kunnen, willen of durven praten ineens zwart op wit op papier te zien verschijnen. Dan wordt het ineens heel 'echt', lijkt me. De enige voorbereiding die je kunt doen is een soort opzet met wat steekwoorden maken, of het eventueel eerst hardop aan jezelf vertellen voor je het opschrijft. Het hoeft trouwens ook geen lang verhaal te worden; het mag ook kort, natuurlijk.
[...]
maandag 2 januari 2017 om 20:17
quote:Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 12:17:
Tobbert, hoi. Beter voelen kan ik eigenlijk vooral als ik in beweging kom, bijvoorbeeld gaan lopen buiten en echt met aandacht ademen. Of zitten met bijv. een mindfulness-meditatie die me helpt om te focussen op lijf en adem. Alleen door het schrijven lukt dat niet hoor, ik ben geneigd om te rationeel te schrijven.
Dankjewel, EV, voor je uitleg. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die niet direct kan voelen.
Tobbert, hoi. Beter voelen kan ik eigenlijk vooral als ik in beweging kom, bijvoorbeeld gaan lopen buiten en echt met aandacht ademen. Of zitten met bijv. een mindfulness-meditatie die me helpt om te focussen op lijf en adem. Alleen door het schrijven lukt dat niet hoor, ik ben geneigd om te rationeel te schrijven.
Dankjewel, EV, voor je uitleg. Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die niet direct kan voelen.
maandag 2 januari 2017 om 20:18
quote:aikidoka schreef op 02 januari 2017 @ 20:09:
[...]
Maar je hebt nu wat nieuwe ervaringen opgedaan. Waardoor je wereldbeeld even op zijn grondvesten heeft staan trillen. Dat zorgt ervoor dat je nooit meer helemaal zult vergeten dat je ook lief kunt zijn voor jezelf. Ik hoop dat je die ontdekking verder gaat onderzoeken. Maar als dat even niet lukt dan kun je het ook even laten. Maar dat zaadje is geplant, toch? En besproeid met Rituals!Bedankt voor je lieve woorden Aikidoka. Je hebt gelijk, ik heb een paar nieuwe ervaringen en daardoor voelt het erg verwarrend allemaal. En wilde ik even weer het oude vertrouwde voelen... maar inderdaad, deze ervaringen neem ik wel mee en kan ik misschien later verder onderzoeken
[...]
Maar je hebt nu wat nieuwe ervaringen opgedaan. Waardoor je wereldbeeld even op zijn grondvesten heeft staan trillen. Dat zorgt ervoor dat je nooit meer helemaal zult vergeten dat je ook lief kunt zijn voor jezelf. Ik hoop dat je die ontdekking verder gaat onderzoeken. Maar als dat even niet lukt dan kun je het ook even laten. Maar dat zaadje is geplant, toch? En besproeid met Rituals!Bedankt voor je lieve woorden Aikidoka. Je hebt gelijk, ik heb een paar nieuwe ervaringen en daardoor voelt het erg verwarrend allemaal. En wilde ik even weer het oude vertrouwde voelen... maar inderdaad, deze ervaringen neem ik wel mee en kan ik misschien later verder onderzoeken
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 20:27
quote:Snowfall schreef op 02 januari 2017 @ 17:46:
[...]
Een paar weken achter elkaar is toch al winst? Die perioden zullen met de goede hulp en jouw harde werken langer en langer worden. De terugvallen zullen minder heftig zijn. Dat is toch winst? Ik heb vanochtend een paniekaanval gehad, ga ik dan maar opgeven? Nee, het was maar een paniekaanval. Ik weet hoe ik daarna goed voor mezelf zorg en dat is gelukt vandaag, dat komt door wat ik geleerd heb in therapie en door te oefenen. De terugvallen zijn dus minder heftig. Dat is enorme winst. Vroeger had ik ook gedacht dat het nooit wat ging worden met mij. Maar kijk nou.
Wat een mooie post
En wat knap van je Snowfall dat je er zo mee om kan gaan.
Knuffelbeertjes: lees hierboven je toekomst!
[...]
Een paar weken achter elkaar is toch al winst? Die perioden zullen met de goede hulp en jouw harde werken langer en langer worden. De terugvallen zullen minder heftig zijn. Dat is toch winst? Ik heb vanochtend een paniekaanval gehad, ga ik dan maar opgeven? Nee, het was maar een paniekaanval. Ik weet hoe ik daarna goed voor mezelf zorg en dat is gelukt vandaag, dat komt door wat ik geleerd heb in therapie en door te oefenen. De terugvallen zijn dus minder heftig. Dat is enorme winst. Vroeger had ik ook gedacht dat het nooit wat ging worden met mij. Maar kijk nou.
Wat een mooie post
En wat knap van je Snowfall dat je er zo mee om kan gaan.
Knuffelbeertjes: lees hierboven je toekomst!
maandag 2 januari 2017 om 20:32
maandag 2 januari 2017 om 20:35
quote:aaaanne schreef op 02 januari 2017 @ 20:27:
[...]
Wat een mooie post
En wat knap van je Snowfall dat je er zo mee om kan gaan.
Knuffelbeertjes: lees hierboven je toekomst!
Nee Aaaanne dat is geen realistische gedachte
Eerder utopisch
Wel lief bedoeld
En Snow het is verder inderdaad een mooie post
[...]
Wat een mooie post
En wat knap van je Snowfall dat je er zo mee om kan gaan.
Knuffelbeertjes: lees hierboven je toekomst!
Nee Aaaanne dat is geen realistische gedachte
Eerder utopisch
Wel lief bedoeld
En Snow het is verder inderdaad een mooie post
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 20:37
quote:pruttel schreef op 02 januari 2017 @ 20:32:
Knuf, je bent niet slecht! Je hebt gewoon een shitdag. Dat is eigenlijk heel normaal Hoi lieve Pruttel, knuffelkont ook voor jou natuurlijk, omdat je zo lief bent en blijft
Wat is er nou normaal aan een shitdag? Gister was al niet veel beter
Knuf, je bent niet slecht! Je hebt gewoon een shitdag. Dat is eigenlijk heel normaal Hoi lieve Pruttel, knuffelkont ook voor jou natuurlijk, omdat je zo lief bent en blijft
Wat is er nou normaal aan een shitdag? Gister was al niet veel beter
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 20:37
quote:aikidoka schreef op 02 januari 2017 @ 20:09:
Het betekent dat je de voor jou werkende manier nog niet gevonden hebt. Ik heb dus een vriendin die ook vanaf heel jong misbruikt is en geen veilige opvoeding heeft gekregen. Zij is na allerlei therapie een intensief intern traject ingegaan. Ze noemde het zelf een soort heropvoeding. Waarbij ze eigenlijk die dingen alsnog geleerd heeft die in haar jeugd ontbraken. Het heeft haar leven gered, want daarvoor was ze zo depressief dat ze echt niet meer verder wilde..... Wil je hiermee zeggen dat je het ontbreken van een basis nog kunt herstellen dan? Als je geen veilige basis hebt gehad, en geen veilige opvoeding, is dat werkelijk te herstellen? Ik kan het me niet voorstellen. Het is waar ik de hele tijd tegenaan loop en wat constant getriggerd wordt.
Het betekent dat je de voor jou werkende manier nog niet gevonden hebt. Ik heb dus een vriendin die ook vanaf heel jong misbruikt is en geen veilige opvoeding heeft gekregen. Zij is na allerlei therapie een intensief intern traject ingegaan. Ze noemde het zelf een soort heropvoeding. Waarbij ze eigenlijk die dingen alsnog geleerd heeft die in haar jeugd ontbraken. Het heeft haar leven gered, want daarvoor was ze zo depressief dat ze echt niet meer verder wilde..... Wil je hiermee zeggen dat je het ontbreken van een basis nog kunt herstellen dan? Als je geen veilige basis hebt gehad, en geen veilige opvoeding, is dat werkelijk te herstellen? Ik kan het me niet voorstellen. Het is waar ik de hele tijd tegenaan loop en wat constant getriggerd wordt.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
maandag 2 januari 2017 om 20:40
Gisteravond kwam ik alweer even binnenvallen, heb geprobeerd bij te lezen maar ben gestrand bij pagina 18. Dat wordt 'm dus niet. Toen ik bij pagina 18 was waren jullie bij pagina 28.
Dus ik sla maar een boel over, en lees de laatste anderehalve pagina.
Wat een moeilijke opdracht Granny. Het lijkt me inderdaad dat het er om gaat alles wat in je hoofd zit er over op papier te krijgen, dus dat het er meer om gaat dat je alles opschrijft wat in je opkomt dan dat je een goed verhaal maakt. Succes, ik hoop dat het gaat helpen!
Knuffelbeertjes, ik kan me een stuk ontlading bij jou wel voorstellen. Zo veel stappen gemaakt, jezelf zo vaak ingehouden, veel moeilijke dingen gedaan en zenuwachtig voor morgen. Even lekker alles 'de boel'. Ik duik als ik het verdiend heb met een stuk chocolade op de bank en doe een avond lekker niks... Voor jou is 'even niet meer er tegen vechten' blijkbaar nog sex met je vriend omdat het 'hoort' en jezelf pijn doen. Het is niet goed, je verdiend het niet, je hebt niets slecht gedaan, sterker: je hebt de laatste tijd zo veel super goed gedaan! Maar ik kan me ergens voorstellen dat je het even zat was om te vechten tegen de gedachten en alles, en het even op z'n beloop liet.
Ga je het echt proberen niet meer zo ver te laten komen nu? Je hebt de laatste weken laten zien dat je het kan, echt waar: jij kan zo ver komen als Snowfall, dat je een paniekaanval doorstaat, je schouders ophaalt en doorgaat me je leven.
Dus ik sla maar een boel over, en lees de laatste anderehalve pagina.
Wat een moeilijke opdracht Granny. Het lijkt me inderdaad dat het er om gaat alles wat in je hoofd zit er over op papier te krijgen, dus dat het er meer om gaat dat je alles opschrijft wat in je opkomt dan dat je een goed verhaal maakt. Succes, ik hoop dat het gaat helpen!
Knuffelbeertjes, ik kan me een stuk ontlading bij jou wel voorstellen. Zo veel stappen gemaakt, jezelf zo vaak ingehouden, veel moeilijke dingen gedaan en zenuwachtig voor morgen. Even lekker alles 'de boel'. Ik duik als ik het verdiend heb met een stuk chocolade op de bank en doe een avond lekker niks... Voor jou is 'even niet meer er tegen vechten' blijkbaar nog sex met je vriend omdat het 'hoort' en jezelf pijn doen. Het is niet goed, je verdiend het niet, je hebt niets slecht gedaan, sterker: je hebt de laatste tijd zo veel super goed gedaan! Maar ik kan me ergens voorstellen dat je het even zat was om te vechten tegen de gedachten en alles, en het even op z'n beloop liet.
Ga je het echt proberen niet meer zo ver te laten komen nu? Je hebt de laatste weken laten zien dat je het kan, echt waar: jij kan zo ver komen als Snowfall, dat je een paniekaanval doorstaat, je schouders ophaalt en doorgaat me je leven.
maandag 2 januari 2017 om 20:42
quote:Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 20:37:
[...]
.... Wil je hiermee zeggen dat je het ontbreken van een basis nog kunt herstellen dan? Als je geen veilige basis hebt gehad, en geen veilige opvoeding, is dat werkelijk te herstellen? Ik kan het me niet voorstellen. Het is waar ik de hele tijd tegenaan loop en wat constant getriggerd wordt. Precies
Deze vraag blijft toch terugkomen denk ik,
Altijd
Sorry ik wou dat ik er wat positiever over dacht
[...]
.... Wil je hiermee zeggen dat je het ontbreken van een basis nog kunt herstellen dan? Als je geen veilige basis hebt gehad, en geen veilige opvoeding, is dat werkelijk te herstellen? Ik kan het me niet voorstellen. Het is waar ik de hele tijd tegenaan loop en wat constant getriggerd wordt. Precies
Deze vraag blijft toch terugkomen denk ik,
Altijd
Sorry ik wou dat ik er wat positiever over dacht
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
