Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen - deel II
vrijdag 23 december 2016 om 22:17
Hallo allemaal,
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
Op 26 nov 2016 opende ik een topic in verband met paniek klachten, herbelevingen en veel angsten ten gevolge van meerdere trauma's wat zich uit in PTSS. Inmiddels hebben anderen het topic ook gevonden en ervaar ik een enorme steun van andere forummers om deze moeilijke tijd door te komen; voor, tijdens en hopelijk ook nog na de emdr therapie. De steun die ik hier ontvangen heb afgelopen weken is hartverwarmend en zeer divers, wat het een enorm waardevol topic maakt; bedankt lieve schrijvers!
Van herkenning tot troostende woorden en van afleiding tot Rituals pakketten, alles passeert de revue, en zorgt er tevens voor dat het topic voelt als een warm bad (hoe toepasselijk) en vandaar deel 2. De originele post was:
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Link naar het vorige topic:
Paniek door de herbelevingen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:27
maandag 2 januari 2017 om 22:30
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 22:15:
[...]
Ik snap niet zo goed wat die vriendin ermee te maken heeft. Want ik ken niemand die is zoals ik. Dus dan is het nooit te vergelijken...
En misschien heb je wel gelijk, zeggen de gedachten het op een nare manier. Maar alsnog bedoelen ze het misschien wel goed? Ze zijn alleen dus niet zo tactisch, nou ja..
Lieverd, ik denk echt dat er véél meer mensen zijn zoals jij. Alleen jij ziet jezelf als een rare uitzondering. PTSS is niet extreem zeldzaam, helaas zijn er ook veel meer mensen met zo'n jeugd als de jouwe en geloof mij dat óók een hele berg mensen zónder PTSS en een rotjeugd er een ongelooflijke rotzooi van kunnen maken. En jij máákt er niet eens een rotzooi van.
Overigens kan zon miskraam echt wel een flinke trigger zijn, en het wil niet zeggen dat je bij elke heftige gebeurtenis zo hard onderuit gaat, het wil wél zeggen dat jij dus moet zorgen voor voldoende steun en back up als er iets heftigs gebeurt. Nu overkomt het je allemaal omdat je het niet zat aankomen, dat is die hele illusie van controle die je jezelf hebt wijsgemaakt door alle regels. Het feit is dat je eigenlijk nooit de controle hebt, alleen maakt zon miskraam dat even pijnlijk duidelijk.
Ik heb een heel prima jeugd gehad op zich, nooit traumatische dingen meegemaakt. Geen enkele reden voor ellende. Toen mijn eerste zwangerschap niet geheel naar wens verliep en de periode erna ook niet, kreeg ik wat angstklachten. Nog niets ergs. Toen 1,5 jaar later de tweede zwangerschap en kraamtijd nog veel dramatischer werden kreeg ik daar wat meer last van. Was allemaal op te lossen, maar hartkloppingen, hyperventilatie, denken dat je doodgaat, hele mikmak. Was er godzijdank snel weer van af, maar ik weet wél dat daar een gevoeligheid zit, bij teveel stress, teveel heftige dingen en te weinig slaap word ik angstig. Nu is dat te handelen met in de gaten houden hoeveel ik slaap, maar ik sluit niet uit dat als me écht iets naars overkomt dat ik daar dan weer meer last van krijg. Tja, het is wat het is. Niet te vergelijken met jouw klachten, maar vergis je niet hoeveel mensen last hebben van psychische issues, in meer of minder mate. Zeker als hen nare dingen overkomen.
[...]
Ik snap niet zo goed wat die vriendin ermee te maken heeft. Want ik ken niemand die is zoals ik. Dus dan is het nooit te vergelijken...
En misschien heb je wel gelijk, zeggen de gedachten het op een nare manier. Maar alsnog bedoelen ze het misschien wel goed? Ze zijn alleen dus niet zo tactisch, nou ja..
Lieverd, ik denk echt dat er véél meer mensen zijn zoals jij. Alleen jij ziet jezelf als een rare uitzondering. PTSS is niet extreem zeldzaam, helaas zijn er ook veel meer mensen met zo'n jeugd als de jouwe en geloof mij dat óók een hele berg mensen zónder PTSS en een rotjeugd er een ongelooflijke rotzooi van kunnen maken. En jij máákt er niet eens een rotzooi van.
Overigens kan zon miskraam echt wel een flinke trigger zijn, en het wil niet zeggen dat je bij elke heftige gebeurtenis zo hard onderuit gaat, het wil wél zeggen dat jij dus moet zorgen voor voldoende steun en back up als er iets heftigs gebeurt. Nu overkomt het je allemaal omdat je het niet zat aankomen, dat is die hele illusie van controle die je jezelf hebt wijsgemaakt door alle regels. Het feit is dat je eigenlijk nooit de controle hebt, alleen maakt zon miskraam dat even pijnlijk duidelijk.
Ik heb een heel prima jeugd gehad op zich, nooit traumatische dingen meegemaakt. Geen enkele reden voor ellende. Toen mijn eerste zwangerschap niet geheel naar wens verliep en de periode erna ook niet, kreeg ik wat angstklachten. Nog niets ergs. Toen 1,5 jaar later de tweede zwangerschap en kraamtijd nog veel dramatischer werden kreeg ik daar wat meer last van. Was allemaal op te lossen, maar hartkloppingen, hyperventilatie, denken dat je doodgaat, hele mikmak. Was er godzijdank snel weer van af, maar ik weet wél dat daar een gevoeligheid zit, bij teveel stress, teveel heftige dingen en te weinig slaap word ik angstig. Nu is dat te handelen met in de gaten houden hoeveel ik slaap, maar ik sluit niet uit dat als me écht iets naars overkomt dat ik daar dan weer meer last van krijg. Tja, het is wat het is. Niet te vergelijken met jouw klachten, maar vergis je niet hoeveel mensen last hebben van psychische issues, in meer of minder mate. Zeker als hen nare dingen overkomen.
maandag 2 januari 2017 om 22:31
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 22:27:
Hmm die AIVD kerstpuzzel kan ik m'n hoofd het komende jaar wel over breken.
Wat een vragen zeg.
Voel m'n iq gevoelsmatig meteen met 50% afnemen
Zijn er hier mensen serieus zo slim Ik ben na opgave 1 huilend naast de bank beland, licht bibberend, me afvragend hoe ik in godsnaam ooit een hbo heb kunnen afronden. Mijn god. Wat voelde ik me incompetent.
Hmm die AIVD kerstpuzzel kan ik m'n hoofd het komende jaar wel over breken.
Wat een vragen zeg.
Voel m'n iq gevoelsmatig meteen met 50% afnemen
Zijn er hier mensen serieus zo slim Ik ben na opgave 1 huilend naast de bank beland, licht bibberend, me afvragend hoe ik in godsnaam ooit een hbo heb kunnen afronden. Mijn god. Wat voelde ik me incompetent.
maandag 2 januari 2017 om 22:33
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 22:09:
[...]
En dat terwijl ik écht wel hard aan mezelf gewerkt heb in het verleden. Ik ben bij een nieuwe zwangerschap bang dit opnieuw zal gebeuren. Hopelijk heb ik dan nog een therapeut waar ik terecht kan....
Want per echo/controle werd de ptss actiever en werd het stuk in mij wat zich redelijk 'koest' had gehouden, steeds een stukje meer wakker. Tot het punt van de slechte echo, toen kwam het er in alle hevigheid uit. En tot ongeveer vorige week was het enorm aan de oppervlakte en liet het zich niet meer wegstoppen. Alleen nu voel ik het weer, weet ik het weer te temmen en terug te drukken...
Ik denk alleen dat als ik het steeds weg blijf drukken, het altijd weer terug zal komen.
Maar als ik het nu aanga, zal het misschien ook wel terugkomen.... iets wat altijd bij me hoort...iets wat ik maar beter kan temmen en wegstoppen, omdat het toch altijd er zal zijn...
Ik denk dat jij, en dat is herkenbaar, af en toe een 'crisis' hebt (bij gebrek aan beter) woord, waarbij recente gebeurtenissen ervoor zorgen dat je te moe, door de war, of emotioneel bent om de herinneringen te blijven onderdrukken, te blijven functioneren. Klopt dat? En dat is dan het moment waarop de ptss, dat stomme monster dat zich in een stoffig hoekje onder bed verscholen had, uit zijn hol komt en je leven gijzelt. Dat monster leer je steeds beter, en sneller, temmen. Als je het dan weer terug hebt gedrongen naar zijn hoekje onder het bed kun je weer even verder. Dan kun je je leven weer gewoon leiden, als je maar rekening houdt met dat monster. Dat moet je tevreden houden, geen kans geven te ontsnappen. Tot er iets gebeurt en het zijn opnieuw kans schoon ziet en je leven weer overhoop gooit. Dan moet je weer gaan vechten met datzelfde, stomme, enge monster.
Wat de emdr gaat proberen, is de tanden van het monster afvijlen, zijn klauwen eruit trekken en zijn vacht fatsoeneren. (En da's niet zielig, want het is geen kat ofzo, maar een monster.) Zodat het monster meer zo'n kluwen stof wordt die af en toe onder je bed of kast vandaan komen. Dan hoef je alleen maar te stofzuigen om er geen last meer van te hebben, in plaats van een hele strijd te voeren om het te dwingen terug te keren naar zijn hoekje onder het bed.
En als de EMDR niet werkt, gaan je therapeuten gewoon op zoek naar iets dat wel werkt voor jou.
En nu heb ik zoveel getypt dat ik niet meer weet wat ik ging schrijven of waarop ik ook alweer reageerde. Gaat goed hier...
[...]
En dat terwijl ik écht wel hard aan mezelf gewerkt heb in het verleden. Ik ben bij een nieuwe zwangerschap bang dit opnieuw zal gebeuren. Hopelijk heb ik dan nog een therapeut waar ik terecht kan....
Want per echo/controle werd de ptss actiever en werd het stuk in mij wat zich redelijk 'koest' had gehouden, steeds een stukje meer wakker. Tot het punt van de slechte echo, toen kwam het er in alle hevigheid uit. En tot ongeveer vorige week was het enorm aan de oppervlakte en liet het zich niet meer wegstoppen. Alleen nu voel ik het weer, weet ik het weer te temmen en terug te drukken...
Ik denk alleen dat als ik het steeds weg blijf drukken, het altijd weer terug zal komen.
Maar als ik het nu aanga, zal het misschien ook wel terugkomen.... iets wat altijd bij me hoort...iets wat ik maar beter kan temmen en wegstoppen, omdat het toch altijd er zal zijn...
Ik denk dat jij, en dat is herkenbaar, af en toe een 'crisis' hebt (bij gebrek aan beter) woord, waarbij recente gebeurtenissen ervoor zorgen dat je te moe, door de war, of emotioneel bent om de herinneringen te blijven onderdrukken, te blijven functioneren. Klopt dat? En dat is dan het moment waarop de ptss, dat stomme monster dat zich in een stoffig hoekje onder bed verscholen had, uit zijn hol komt en je leven gijzelt. Dat monster leer je steeds beter, en sneller, temmen. Als je het dan weer terug hebt gedrongen naar zijn hoekje onder het bed kun je weer even verder. Dan kun je je leven weer gewoon leiden, als je maar rekening houdt met dat monster. Dat moet je tevreden houden, geen kans geven te ontsnappen. Tot er iets gebeurt en het zijn opnieuw kans schoon ziet en je leven weer overhoop gooit. Dan moet je weer gaan vechten met datzelfde, stomme, enge monster.
Wat de emdr gaat proberen, is de tanden van het monster afvijlen, zijn klauwen eruit trekken en zijn vacht fatsoeneren. (En da's niet zielig, want het is geen kat ofzo, maar een monster.) Zodat het monster meer zo'n kluwen stof wordt die af en toe onder je bed of kast vandaan komen. Dan hoef je alleen maar te stofzuigen om er geen last meer van te hebben, in plaats van een hele strijd te voeren om het te dwingen terug te keren naar zijn hoekje onder het bed.
En als de EMDR niet werkt, gaan je therapeuten gewoon op zoek naar iets dat wel werkt voor jou.
En nu heb ik zoveel getypt dat ik niet meer weet wat ik ging schrijven of waarop ik ook alweer reageerde. Gaat goed hier...
maandag 2 januari 2017 om 22:34
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 19:45:
[...]
MissGrannySmith, ik zou hetzelfde denken als Rhae; beginnen en proberen.
Het is sowieso goed, alles wat je schrijft.
Je zou ook misschien het in grote lijnen kunnen opschrijven, met een zin of een paar woorden per onderdeel (bijv een paar woorden over het begin, midden, eind, of juist over het weer, jullie kleding, geuren, etc.)
Dan heb je een basis op papier staan en kun je misschien per onderdeel verder schrijven?
En misschien helpen bepaalde zinnen ook? Dat je de start steeds al hebt, bijv. Ik dacht, ik voelde, ik zag, ik rook, ik deed, hij deed...
En dat dan aanvullen.
Maar zoals je kunt lezen zeg ik maar wat, alleen zou dat mij wel helpen.
En misschien is het begin wel het moeilijkst en moet je daar 'even' doorheen.
Hoe dan ook, het lijkt me een hele pittige opdracht Heel logisch dat dat zoveel weerstand oproept en dat je daar tijd voor nodig hebt. Neem die tijd ook vooral hoor, heel begrijpelijk
Dank voor je reactie en tips.
Hier kan ik iets mee, echt!
Ik reageer even kort, ga zo naar bed.
Verzekeringsmeneer op bezoek gehad en dat duurde helaas wat langer dan ik gehoopt had
[...]
MissGrannySmith, ik zou hetzelfde denken als Rhae; beginnen en proberen.
Het is sowieso goed, alles wat je schrijft.
Je zou ook misschien het in grote lijnen kunnen opschrijven, met een zin of een paar woorden per onderdeel (bijv een paar woorden over het begin, midden, eind, of juist over het weer, jullie kleding, geuren, etc.)
Dan heb je een basis op papier staan en kun je misschien per onderdeel verder schrijven?
En misschien helpen bepaalde zinnen ook? Dat je de start steeds al hebt, bijv. Ik dacht, ik voelde, ik zag, ik rook, ik deed, hij deed...
En dat dan aanvullen.
Maar zoals je kunt lezen zeg ik maar wat, alleen zou dat mij wel helpen.
En misschien is het begin wel het moeilijkst en moet je daar 'even' doorheen.
Hoe dan ook, het lijkt me een hele pittige opdracht Heel logisch dat dat zoveel weerstand oproept en dat je daar tijd voor nodig hebt. Neem die tijd ook vooral hoor, heel begrijpelijk
Dank voor je reactie en tips.
Hier kan ik iets mee, echt!
Ik reageer even kort, ga zo naar bed.
Verzekeringsmeneer op bezoek gehad en dat duurde helaas wat langer dan ik gehoopt had
maandag 2 januari 2017 om 22:38
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 22:31:
[...]
Ik ben na opgave 1 huilend naast de bank beland, licht bibberend, me afvragend hoe ik in godsnaam ooit een hbo heb kunnen afronden. Mijn god. Wat voelde ik me incompetent.
Oh ha ha, wat erg Geloof er niks van.
Ik heb eerst de pagina's gescand en dacht: oh dit ziet er vet leuk uit!
Vervolgens opgave 1 gemaakt, die is echt leuk als je 'm door hebt (1a heb ik het over).
Maar daarna zag ik dat alleen al het niveau van de vragen een bepaalde mate van intelligentie bevatten waar ik opstandig van word. Over de top zeg maar. Alsof de vragen zeggen: kijk eens hoe slim wij zijn.
Nou ja, dan ben ik er snel klaar mee.
Maar nu ik het antwoord op vraag 1 weet en ingevuld heb op zo'n formulier, vind ik het nogal slecht overkomen om nu te stoppen.
Waar je aan begint, moet je afmaken toch
[...]
Ik ben na opgave 1 huilend naast de bank beland, licht bibberend, me afvragend hoe ik in godsnaam ooit een hbo heb kunnen afronden. Mijn god. Wat voelde ik me incompetent.
Oh ha ha, wat erg Geloof er niks van.
Ik heb eerst de pagina's gescand en dacht: oh dit ziet er vet leuk uit!
Vervolgens opgave 1 gemaakt, die is echt leuk als je 'm door hebt (1a heb ik het over).
Maar daarna zag ik dat alleen al het niveau van de vragen een bepaalde mate van intelligentie bevatten waar ik opstandig van word. Over de top zeg maar. Alsof de vragen zeggen: kijk eens hoe slim wij zijn.
Nou ja, dan ben ik er snel klaar mee.
Maar nu ik het antwoord op vraag 1 weet en ingevuld heb op zo'n formulier, vind ik het nogal slecht overkomen om nu te stoppen.
Waar je aan begint, moet je afmaken toch
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:38
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 22:27:
Hmm die AIVD kerstpuzzel kan ik m'n hoofd het komende jaar wel over breken.
Wat een vragen zeg.
Voel m'n iq gevoelsmatig meteen met 50% afnemen
Zijn er hier mensen serieus zo slim Eh, nee, hoor. Ik begrijp maar een fractie van de vragen. Vrij vaak had ik geen idee wat er hemelsnaam het idee was. Bevestigd mijn beeld dat ik niet slim ben dus prima. En als ik per ongeluk wél een antwoord bedenk (ik durf niet eens te schrijven: een vraag oplos), ben ik er heel blij mee. Dat voelt héél slim. Zelfs al is het waarschijnlijk fout.
Hmm die AIVD kerstpuzzel kan ik m'n hoofd het komende jaar wel over breken.
Wat een vragen zeg.
Voel m'n iq gevoelsmatig meteen met 50% afnemen
Zijn er hier mensen serieus zo slim Eh, nee, hoor. Ik begrijp maar een fractie van de vragen. Vrij vaak had ik geen idee wat er hemelsnaam het idee was. Bevestigd mijn beeld dat ik niet slim ben dus prima. En als ik per ongeluk wél een antwoord bedenk (ik durf niet eens te schrijven: een vraag oplos), ben ik er heel blij mee. Dat voelt héél slim. Zelfs al is het waarschijnlijk fout.
maandag 2 januari 2017 om 22:39
quote:hanke321 schreef op 02 januari 2017 @ 22:31:
Géén idee. Heb zo het idee dat ik iqmatig toch al gauw 30 jr jonger dan jij ben...
Ja hoor... ik kan jou niet eens altijd volgen terwijl je zo duidelijk bent
(het lijkt op een d en ik leg die link met de wc niet, ehh )
Géén idee. Heb zo het idee dat ik iqmatig toch al gauw 30 jr jonger dan jij ben...
Ja hoor... ik kan jou niet eens altijd volgen terwijl je zo duidelijk bent
(het lijkt op een d en ik leg die link met de wc niet, ehh )
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:40
quote:Tobbert schreef op 02 januari 2017 @ 20:12:
[...]
Ik begrijp niet helemaal wat jij en je therapeut nu precies willen, en ik ben er ook niet zeker van of jullie hetzelfde bedoelen. Ik denk dat je therapeut bedoelde dat je het verhaal van je af schrijft, deelt zonder het hardop te moeten zeggen, ofzoiets. Jij lijkt er bijna een mooi verhaal van te willen maken (waarbij ik met 'mooi' goed geschreven bedoel). Online is heel veel info te vinden over het schrijven en structureren van verhalen (ook memoires): afstand houden (of misschien beter: overzicht houden van de lijn van je verhaal), show don't tell, vertel niet meer of minder dan nodig is, etc. (Als je wilt, wil ik wel helpen zoeken naar info over verhalen of herinneringen opschrijven.)
Ik denk alleen dat je het er gewoon uit moet knallen. Rauw. Je stream of consciousness opschrijven. Dat lijkt me al moeilijk genoeg, eerlijk gezegd. Het lijkt me namelijk best zwaar om iets waar je nooit over hebt kunnen, willen of durven praten ineens zwart op wit op papier te zien verschijnen. Dan wordt het ineens heel 'echt', lijkt me. De enige voorbereiding die je kunt doen is een soort opzet met wat steekwoorden maken, of het eventueel eerst hardop aan jezelf vertellen voor je het opschrijft. Het hoeft trouwens ook geen lang verhaal te worden; het mag ook kort, natuurlijk.
Ik heb wel eens over nare vergeleken met jullie zijn dat hoogstens minder gelukkige herinneringen geschreven. Ik ging toen terugdenken aan wat er gebeurde, en wat ik voelde (en dingen als de omgeving, wat mensen aan hadden, hoe ze eruit zagen enzo ben ik allemaal vergeten, maar daar hebben al mijn verhalen last van). Dat ben ik op gaan schrijven. Heel slecht. Gewoon de woorden eruit gooien op papier, afgewisseld met hard huilen. (Tip: zorg voor tissues en een lege agenda, dan hoef je niet met rode ogen het huis uit.) Het hield wel, maar ja, dat waren minder gelukkige herinneringen. Geen hele erge.
Bedankt voor je reactie, ook hier heb ik veel aan!
De bedoeling is dat ik het opschrijf en daarna deel met haar. Voorlezen is het doel.
Ik reageer later wat uitgebreider, maar de medicijnen doen hun werk en het is tijd om naar bed te gaan.
[...]
Ik begrijp niet helemaal wat jij en je therapeut nu precies willen, en ik ben er ook niet zeker van of jullie hetzelfde bedoelen. Ik denk dat je therapeut bedoelde dat je het verhaal van je af schrijft, deelt zonder het hardop te moeten zeggen, ofzoiets. Jij lijkt er bijna een mooi verhaal van te willen maken (waarbij ik met 'mooi' goed geschreven bedoel). Online is heel veel info te vinden over het schrijven en structureren van verhalen (ook memoires): afstand houden (of misschien beter: overzicht houden van de lijn van je verhaal), show don't tell, vertel niet meer of minder dan nodig is, etc. (Als je wilt, wil ik wel helpen zoeken naar info over verhalen of herinneringen opschrijven.)
Ik denk alleen dat je het er gewoon uit moet knallen. Rauw. Je stream of consciousness opschrijven. Dat lijkt me al moeilijk genoeg, eerlijk gezegd. Het lijkt me namelijk best zwaar om iets waar je nooit over hebt kunnen, willen of durven praten ineens zwart op wit op papier te zien verschijnen. Dan wordt het ineens heel 'echt', lijkt me. De enige voorbereiding die je kunt doen is een soort opzet met wat steekwoorden maken, of het eventueel eerst hardop aan jezelf vertellen voor je het opschrijft. Het hoeft trouwens ook geen lang verhaal te worden; het mag ook kort, natuurlijk.
Ik heb wel eens over nare vergeleken met jullie zijn dat hoogstens minder gelukkige herinneringen geschreven. Ik ging toen terugdenken aan wat er gebeurde, en wat ik voelde (en dingen als de omgeving, wat mensen aan hadden, hoe ze eruit zagen enzo ben ik allemaal vergeten, maar daar hebben al mijn verhalen last van). Dat ben ik op gaan schrijven. Heel slecht. Gewoon de woorden eruit gooien op papier, afgewisseld met hard huilen. (Tip: zorg voor tissues en een lege agenda, dan hoef je niet met rode ogen het huis uit.) Het hield wel, maar ja, dat waren minder gelukkige herinneringen. Geen hele erge.
Bedankt voor je reactie, ook hier heb ik veel aan!
De bedoeling is dat ik het opschrijf en daarna deel met haar. Voorlezen is het doel.
Ik reageer later wat uitgebreider, maar de medicijnen doen hun werk en het is tijd om naar bed te gaan.
maandag 2 januari 2017 om 22:41
quote:Tobbert schreef op 02 januari 2017 @ 22:38:
[...]
Eh, nee, hoor. Ik begrijp maar een fractie van de vragen. Vrij vaak had ik geen idee wat er hemelsnaam het idee was. Bevestigd mijn beeld dat ik niet slim ben dus prima. En als ik per ongeluk wél een antwoord bedenk (ik durf niet eens te schrijven: een vraag oplos), ben ik er heel blij mee. Dat voelt héél slim. Zelfs al is het waarschijnlijk fout.Ha ha, jaa dat heb ik dus ook wel hoor. Ik denk dat al m'n antwoorden tot dusver fout zijn, maar dan doe ik wel alsof zij het dan duidelijker hadden moeten vragen Wel lekker, dat hééél slim voelen
[...]
Eh, nee, hoor. Ik begrijp maar een fractie van de vragen. Vrij vaak had ik geen idee wat er hemelsnaam het idee was. Bevestigd mijn beeld dat ik niet slim ben dus prima. En als ik per ongeluk wél een antwoord bedenk (ik durf niet eens te schrijven: een vraag oplos), ben ik er heel blij mee. Dat voelt héél slim. Zelfs al is het waarschijnlijk fout.Ha ha, jaa dat heb ik dus ook wel hoor. Ik denk dat al m'n antwoorden tot dusver fout zijn, maar dan doe ik wel alsof zij het dan duidelijker hadden moeten vragen Wel lekker, dat hééél slim voelen
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:41
Lieve Knuf, ik weet even niet wat ik moet zeggen, behalve dat jij beter verdient ( en alle andere dames hier ook!)!!!!
De ptss, alles is soms makkelijker weg te drukken dan anders en soms helemaal niet. Het is vallen en opstaan en dat blijft het. Dat betekent niet dat het mooit beter wordt, dat jullie niet beter verdienen.
Vandaag is vandaag, morgen is morgen.
De angst voor de emdr herken ik ook wel uit mijn naaste omgeving. Iemand die ik ken is er nu mee bezig maar had dezelfde overwegingen als jullie. Lukt het wel, misschien werkt het bij mij gewoon niet, ben ik niet te redden. Allemaal verdedigingsmechanismen van je geest om vast te houden aan het bekende. Want dat is wat je kent, dat is wat voorspelbaar is. Zo werkt het ook bij jullie.
@ Knuf, Laat je vriend dit ook lezen, wat er vandaag gebeurt is ( je opzet om hem te verleiden tot sex zodat jij bevestigd kunt worden in je oude gedachten : ik ben alleen maar goed om een ander te plezieren) dan zal hij je helpen tegen jezelf te beschermen, want ik ben ervan overtuigd dat hij van je houdt.
De ptss, alles is soms makkelijker weg te drukken dan anders en soms helemaal niet. Het is vallen en opstaan en dat blijft het. Dat betekent niet dat het mooit beter wordt, dat jullie niet beter verdienen.
Vandaag is vandaag, morgen is morgen.
De angst voor de emdr herken ik ook wel uit mijn naaste omgeving. Iemand die ik ken is er nu mee bezig maar had dezelfde overwegingen als jullie. Lukt het wel, misschien werkt het bij mij gewoon niet, ben ik niet te redden. Allemaal verdedigingsmechanismen van je geest om vast te houden aan het bekende. Want dat is wat je kent, dat is wat voorspelbaar is. Zo werkt het ook bij jullie.
@ Knuf, Laat je vriend dit ook lezen, wat er vandaag gebeurt is ( je opzet om hem te verleiden tot sex zodat jij bevestigd kunt worden in je oude gedachten : ik ben alleen maar goed om een ander te plezieren) dan zal hij je helpen tegen jezelf te beschermen, want ik ben ervan overtuigd dat hij van je houdt.
maandag 2 januari 2017 om 22:41
quote:MissGrannySmith schreef op 02 januari 2017 @ 22:41:
Slaap lekker lieverds!
Fijn dat je wat aan m'n reactie had. Schrijf vooral meer als je wilt he (na een goede nachtrust).
Welterusten lieve GrannySmith
Slaap lekker lieverds!
Fijn dat je wat aan m'n reactie had. Schrijf vooral meer als je wilt he (na een goede nachtrust).
Welterusten lieve GrannySmith
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:42
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 22:09:
[...]
Nou, weet je Tobbert, de miskraam heb ik eigenlijk best wel een plekje kunnen geven. Het is en blijft verdrietig en ik had mezelf en vriend écht wat beters gegund dan een zwangerschap die, zelfs na de magische 3 maanden grens, uitliep op een curretage. Maar ik heb het zelf goed aangevoeld, we waren meteen zwanger, het ziekenhuispersoneel was enorm begripvol én we hebben enorme lieve reacties gekregen van onze vrienden. Zelfs met oud & nieuw werd er door twee van de meiden die er bij waren bij stil gestaan en hebben ze me geknuffeld en erover gepraat.
Dus daar heb ik best wel vrede mee en vertrouwen voor de toekomst dat het ons wel weer gegund is.
Waar ik geen vrede mee heb, is wat het teweeg gebracht heeft. En dat valt ook niet uit te leggen en dat hoeft ook niet. Maar bepaalde mensen hebben wel door dat het niet helemaal lekker met mij gaat en denken dat het aan de miskraam ligt. Prima, maar dat is niet waar. En het stoort me enorm dat de miskraam wederom hét moment was van mijn geest om álle zooi eruit te gooien.
Ik heb 10 jaar geleden een heftig auto ongeluk gehad en toen deed m'n geest precies hetzelfde. Lekker alle heftige gebeurtenissen van mijn verleden naar het heden vertalen en mij opzadelen met zeer actieve ptss; herbelevingen, nachtmerries, ontwijkend gedrag, waakzaamheid, alertheid, nou ja de hele mikmak.
En dat terwijl ik écht wel hard aan mezelf gewerkt heb in het verleden. Ik ben bij een nieuwe zwangerschap bang dit opnieuw zal gebeuren. Hopelijk heb ik dan nog een therapeut waar ik terecht kan....
Want per echo/controle werd de ptss actiever en werd het stuk in mij wat zich redelijk 'koest' had gehouden, steeds een stukje meer wakker. Tot het punt van de slechte echo, toen kwam het er in alle hevigheid uit. En tot ongeveer vorige week was het enorm aan de oppervlakte en liet het zich niet meer wegstoppen. Alleen nu voel ik het weer, weet ik het weer te temmen en terug te drukken...
Ik denk alleen dat als ik het steeds weg blijf drukken, het altijd weer terug zal komen.
Maar als ik het nu aanga, zal het misschien ook wel terugkomen.... iets wat altijd bij me hoort...iets wat ik maar beter kan temmen en wegstoppen, omdat het toch altijd er zal zijn...
Je weet dus dat het terug zal blijven komen als je het nu weer wegdrukt. Dus waarschijnlijk bij/door je bevalling (altijd een heftige ervaring), door de heftigheid en stress van de eerste maanden met een baby, als er iets naars gebeurt met je kind (dat kun je niet altijd voorkomen en zelfs kleine ongelukjes kunnen echt heel rot en heftig voelen, omdat je je kind zo ontzettend graag wil beschermen).
Of je kiest ervoor om het nu aan te gaan en deze therapie en EMDR een echte kans te geven. Want wellicht heb je dan geen last meer van je ptss. Of veel minder. Gezien de enorme stappen die je in de afgelopen weken zet schat ik de kans hoog in dat je ervan af kunt komen. Jij mag kiezen, want het is jouw leven.
Wel een advies van mij, als moeder, aan jou, met kinderwens: als je een kind hebt dan heb je gewoon echt veel minder tijd voor jezelf en dus ook voor therapie. en dat blijft de eerste paar jaar zo. Een klein kind vreet tijd en energie namelijk. Dus investeren in jezelf wordt gewoon veel lastiger als ee eenmaal een kind is.
En tegelijkertijd word je door een kind ook met je echte zelf geconfronteerd. Ik bijvoorbeeld met mijn ongeduld, met mijn opvliegendheid. Wellicht ben jij een geboren moeder en kost het je helemaal geen moeite. Maar de meeste moeders die ik ken worstelen regelmatig met zichzelf en het moederschap. Ik denk dat het makkelijker is als je niet te veel energie hoeft te steken in het onderdrukken van je eigen demonen.
[...]
Nou, weet je Tobbert, de miskraam heb ik eigenlijk best wel een plekje kunnen geven. Het is en blijft verdrietig en ik had mezelf en vriend écht wat beters gegund dan een zwangerschap die, zelfs na de magische 3 maanden grens, uitliep op een curretage. Maar ik heb het zelf goed aangevoeld, we waren meteen zwanger, het ziekenhuispersoneel was enorm begripvol én we hebben enorme lieve reacties gekregen van onze vrienden. Zelfs met oud & nieuw werd er door twee van de meiden die er bij waren bij stil gestaan en hebben ze me geknuffeld en erover gepraat.
Dus daar heb ik best wel vrede mee en vertrouwen voor de toekomst dat het ons wel weer gegund is.
Waar ik geen vrede mee heb, is wat het teweeg gebracht heeft. En dat valt ook niet uit te leggen en dat hoeft ook niet. Maar bepaalde mensen hebben wel door dat het niet helemaal lekker met mij gaat en denken dat het aan de miskraam ligt. Prima, maar dat is niet waar. En het stoort me enorm dat de miskraam wederom hét moment was van mijn geest om álle zooi eruit te gooien.
Ik heb 10 jaar geleden een heftig auto ongeluk gehad en toen deed m'n geest precies hetzelfde. Lekker alle heftige gebeurtenissen van mijn verleden naar het heden vertalen en mij opzadelen met zeer actieve ptss; herbelevingen, nachtmerries, ontwijkend gedrag, waakzaamheid, alertheid, nou ja de hele mikmak.
En dat terwijl ik écht wel hard aan mezelf gewerkt heb in het verleden. Ik ben bij een nieuwe zwangerschap bang dit opnieuw zal gebeuren. Hopelijk heb ik dan nog een therapeut waar ik terecht kan....
Want per echo/controle werd de ptss actiever en werd het stuk in mij wat zich redelijk 'koest' had gehouden, steeds een stukje meer wakker. Tot het punt van de slechte echo, toen kwam het er in alle hevigheid uit. En tot ongeveer vorige week was het enorm aan de oppervlakte en liet het zich niet meer wegstoppen. Alleen nu voel ik het weer, weet ik het weer te temmen en terug te drukken...
Ik denk alleen dat als ik het steeds weg blijf drukken, het altijd weer terug zal komen.
Maar als ik het nu aanga, zal het misschien ook wel terugkomen.... iets wat altijd bij me hoort...iets wat ik maar beter kan temmen en wegstoppen, omdat het toch altijd er zal zijn...
Je weet dus dat het terug zal blijven komen als je het nu weer wegdrukt. Dus waarschijnlijk bij/door je bevalling (altijd een heftige ervaring), door de heftigheid en stress van de eerste maanden met een baby, als er iets naars gebeurt met je kind (dat kun je niet altijd voorkomen en zelfs kleine ongelukjes kunnen echt heel rot en heftig voelen, omdat je je kind zo ontzettend graag wil beschermen).
Of je kiest ervoor om het nu aan te gaan en deze therapie en EMDR een echte kans te geven. Want wellicht heb je dan geen last meer van je ptss. Of veel minder. Gezien de enorme stappen die je in de afgelopen weken zet schat ik de kans hoog in dat je ervan af kunt komen. Jij mag kiezen, want het is jouw leven.
Wel een advies van mij, als moeder, aan jou, met kinderwens: als je een kind hebt dan heb je gewoon echt veel minder tijd voor jezelf en dus ook voor therapie. en dat blijft de eerste paar jaar zo. Een klein kind vreet tijd en energie namelijk. Dus investeren in jezelf wordt gewoon veel lastiger als ee eenmaal een kind is.
En tegelijkertijd word je door een kind ook met je echte zelf geconfronteerd. Ik bijvoorbeeld met mijn ongeduld, met mijn opvliegendheid. Wellicht ben jij een geboren moeder en kost het je helemaal geen moeite. Maar de meeste moeders die ik ken worstelen regelmatig met zichzelf en het moederschap. Ik denk dat het makkelijker is als je niet te veel energie hoeft te steken in het onderdrukken van je eigen demonen.
maandag 2 januari 2017 om 22:46
quote:Rhae schreef op 02 januari 2017 @ 22:30:
[...]
Nu overkomt het je allemaal omdat je het niet zat aankomen, dat is die hele illusie van controle die je jezelf hebt wijsgemaakt door alle regels. Het feit is dat je eigenlijk nooit de controle hebt, alleen maakt zon miskraam dat even pijnlijk duidelijk.
Ik heb een heel prima jeugd gehad op zich, nooit traumatische dingen meegemaakt. Geen enkele reden voor ellende. Toen mijn eerste zwangerschap niet geheel naar wens verliep en de periode erna ook niet, kreeg ik wat angstklachten. Nog niets ergs. Toen 1,5 jaar later de tweede zwangerschap en kraamtijd nog veel dramatischer werden kreeg ik daar wat meer last van. Was allemaal op te lossen, maar hartkloppingen, hyperventilatie, denken dat je doodgaat, hele mikmak. Was er godzijdank snel weer van af, maar ik weet wél dat daar een gevoeligheid zit, bij teveel stress, teveel heftige dingen en te weinig slaap word ik angstig. Nu is dat te handelen met in de gaten houden hoeveel ik slaap, maar ik sluit niet uit dat als me écht iets naars overkomt dat ik daar dan weer meer last van krijg. Tja, het is wat het is. Niet te vergelijken met jouw klachten, maar vergis je niet hoeveel mensen last hebben van psychische issues, in meer of minder mate. Zeker als hen nare dingen overkomen.
Ja de miskraam triggerde behoorlijk het gevoel van dat niet alles te controleren is..
Ik hield me aan alle regels die er inmiddels zijn voor zwangeren.
Was heerlijk, want daar komen er steeds meer van.
Leefde keurig volgens het boekje... en dan nog kan het misgaan.
En zeggen ze: tsja pech.
ongelooflijk.
Wat jij vertelt, dat wist ik natuurlijk helemaal niet.
Vind het wel erg dat je 2 zulke zwangerschappen mee hebt moeten maken.
Want dat is ook niet leuk, zeker die 2de klinkt niet fijn
Ik kan er verder niks over zeggen, want kan niet geloven dat jij last had van dat soort klachten...
Gelukkig ging het redelijk snel weer over
[...]
Nu overkomt het je allemaal omdat je het niet zat aankomen, dat is die hele illusie van controle die je jezelf hebt wijsgemaakt door alle regels. Het feit is dat je eigenlijk nooit de controle hebt, alleen maakt zon miskraam dat even pijnlijk duidelijk.
Ik heb een heel prima jeugd gehad op zich, nooit traumatische dingen meegemaakt. Geen enkele reden voor ellende. Toen mijn eerste zwangerschap niet geheel naar wens verliep en de periode erna ook niet, kreeg ik wat angstklachten. Nog niets ergs. Toen 1,5 jaar later de tweede zwangerschap en kraamtijd nog veel dramatischer werden kreeg ik daar wat meer last van. Was allemaal op te lossen, maar hartkloppingen, hyperventilatie, denken dat je doodgaat, hele mikmak. Was er godzijdank snel weer van af, maar ik weet wél dat daar een gevoeligheid zit, bij teveel stress, teveel heftige dingen en te weinig slaap word ik angstig. Nu is dat te handelen met in de gaten houden hoeveel ik slaap, maar ik sluit niet uit dat als me écht iets naars overkomt dat ik daar dan weer meer last van krijg. Tja, het is wat het is. Niet te vergelijken met jouw klachten, maar vergis je niet hoeveel mensen last hebben van psychische issues, in meer of minder mate. Zeker als hen nare dingen overkomen.
Ja de miskraam triggerde behoorlijk het gevoel van dat niet alles te controleren is..
Ik hield me aan alle regels die er inmiddels zijn voor zwangeren.
Was heerlijk, want daar komen er steeds meer van.
Leefde keurig volgens het boekje... en dan nog kan het misgaan.
En zeggen ze: tsja pech.
ongelooflijk.
Wat jij vertelt, dat wist ik natuurlijk helemaal niet.
Vind het wel erg dat je 2 zulke zwangerschappen mee hebt moeten maken.
Want dat is ook niet leuk, zeker die 2de klinkt niet fijn
Ik kan er verder niks over zeggen, want kan niet geloven dat jij last had van dat soort klachten...
Gelukkig ging het redelijk snel weer over
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:49
quote:Elmervrouw schreef op 02 januari 2017 @ 21:46:
[...]
Daarom geloof ik er voor mezelf niet in. Geen stabiel leven en geen stabiele relatie (daar ben ik blijkbaar niet toe in staat). Klap erbovenop gehad door eigen gezin kwijt. Teveel.Elmervrouw, die vriendin was halverwege de 20 toen ze het traject in ging en heeft daarna alles op de rit gekregen. Ik denk dat jij dat ook zou kunnen, na zo'n investering in jezelf.
[...]
Daarom geloof ik er voor mezelf niet in. Geen stabiel leven en geen stabiele relatie (daar ben ik blijkbaar niet toe in staat). Klap erbovenop gehad door eigen gezin kwijt. Teveel.Elmervrouw, die vriendin was halverwege de 20 toen ze het traject in ging en heeft daarna alles op de rit gekregen. Ik denk dat jij dat ook zou kunnen, na zo'n investering in jezelf.
maandag 2 januari 2017 om 22:50
quote:Tobbert schreef op 02 januari 2017 @ 22:33:
[...]
Ik denk dat jij, en dat is herkenbaar, af en toe een 'crisis' hebt (bij gebrek aan beter) woord, waarbij recente gebeurtenissen ervoor zorgen dat je te moe, door de war, of emotioneel bent om de herinneringen te blijven onderdrukken, te blijven functioneren. Klopt dat? En dat is dan het moment waarop de ptss, dat stomme monster dat zich in een stoffig hoekje onder bed verscholen had, uit zijn hol komt en je leven gijzelt. Dat monster leer je steeds beter, en sneller, temmen. Als je het dan weer terug hebt gedrongen naar zijn hoekje onder het bed kun je weer even verder. Dan kun je je leven weer gewoon leiden, als je maar rekening houdt met dat monster. Dat moet je tevreden houden, geen kans geven te ontsnappen. Tot er iets gebeurt en het zijn opnieuw kans schoon ziet en je leven weer overhoop gooit. Dan moet je weer gaan vechten met datzelfde, stomme, enge monster.
Wat de emdr gaat proberen, is de tanden van het monster afvijlen, zijn klauwen eruit trekken en zijn vacht fatsoeneren. (En da's niet zielig, want het is geen kat ofzo, maar een monster.) Zodat het monster meer zo'n kluwen stof wordt die af en toe onder je bed of kast vandaan komen. Dan hoef je alleen maar te stofzuigen om er geen last meer van te hebben, in plaats van een hele strijd te voeren om het te dwingen terug te keren naar zijn hoekje onder het bed.
En als de EMDR niet werkt, gaan je therapeuten gewoon op zoek naar iets dat wel werkt voor jou.
En nu heb ik zoveel getypt dat ik niet meer weet wat ik ging schrijven of waarop ik ook alweer reageerde. Gaat goed hier...Klopt hoor Tobbert... Ik wil graag geloven dat het zo werkt. Het helpt mij wel dat jij het zo opschrijft, want dan kan ik dat lezen als ik weer eens denk dat het allemaal geen zin heeft en het water naar de zee dragen is... Dank je
[...]
Ik denk dat jij, en dat is herkenbaar, af en toe een 'crisis' hebt (bij gebrek aan beter) woord, waarbij recente gebeurtenissen ervoor zorgen dat je te moe, door de war, of emotioneel bent om de herinneringen te blijven onderdrukken, te blijven functioneren. Klopt dat? En dat is dan het moment waarop de ptss, dat stomme monster dat zich in een stoffig hoekje onder bed verscholen had, uit zijn hol komt en je leven gijzelt. Dat monster leer je steeds beter, en sneller, temmen. Als je het dan weer terug hebt gedrongen naar zijn hoekje onder het bed kun je weer even verder. Dan kun je je leven weer gewoon leiden, als je maar rekening houdt met dat monster. Dat moet je tevreden houden, geen kans geven te ontsnappen. Tot er iets gebeurt en het zijn opnieuw kans schoon ziet en je leven weer overhoop gooit. Dan moet je weer gaan vechten met datzelfde, stomme, enge monster.
Wat de emdr gaat proberen, is de tanden van het monster afvijlen, zijn klauwen eruit trekken en zijn vacht fatsoeneren. (En da's niet zielig, want het is geen kat ofzo, maar een monster.) Zodat het monster meer zo'n kluwen stof wordt die af en toe onder je bed of kast vandaan komen. Dan hoef je alleen maar te stofzuigen om er geen last meer van te hebben, in plaats van een hele strijd te voeren om het te dwingen terug te keren naar zijn hoekje onder het bed.
En als de EMDR niet werkt, gaan je therapeuten gewoon op zoek naar iets dat wel werkt voor jou.
En nu heb ik zoveel getypt dat ik niet meer weet wat ik ging schrijven of waarop ik ook alweer reageerde. Gaat goed hier...Klopt hoor Tobbert... Ik wil graag geloven dat het zo werkt. Het helpt mij wel dat jij het zo opschrijft, want dan kan ik dat lezen als ik weer eens denk dat het allemaal geen zin heeft en het water naar de zee dragen is... Dank je
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:53
quote:branningbrothers schreef op 02 januari 2017 @ 22:41:
Lieve Knuf, ik weet even niet wat ik moet zeggen, behalve dat jij beter verdient ( en alle andere dames hier ook!)!!!!
.....
@ Knuf, Laat je vriend dit ook lezen, wat er vandaag gebeurt is ( je opzet om hem te verleiden tot sex zodat jij bevestigd kunt worden in je oude gedachten : ik ben alleen maar goed om een ander te plezieren) dan zal hij je helpen tegen jezelf te beschermen, want ik ben ervan overtuigd dat hij van je houdt.
Nou nee, dat gaat niet gebeuren.
Ik zie niet voor niets zo op tegen morgen. Ik mag hopen dat m'n therapeut discreet genoeg is..
Maar twijfel wel...
Bedankt voor je lieve woorden trouwens.. Ik snap niet hoe je kunt vinden dat ik beter verdien na alles wat ik hier geschreven heb. Maar vind het wel erg lief
Lieve Knuf, ik weet even niet wat ik moet zeggen, behalve dat jij beter verdient ( en alle andere dames hier ook!)!!!!
.....
@ Knuf, Laat je vriend dit ook lezen, wat er vandaag gebeurt is ( je opzet om hem te verleiden tot sex zodat jij bevestigd kunt worden in je oude gedachten : ik ben alleen maar goed om een ander te plezieren) dan zal hij je helpen tegen jezelf te beschermen, want ik ben ervan overtuigd dat hij van je houdt.
Nou nee, dat gaat niet gebeuren.
Ik zie niet voor niets zo op tegen morgen. Ik mag hopen dat m'n therapeut discreet genoeg is..
Maar twijfel wel...
Bedankt voor je lieve woorden trouwens.. Ik snap niet hoe je kunt vinden dat ik beter verdien na alles wat ik hier geschreven heb. Maar vind het wel erg lief
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:57
quote:Knuffelbeertjes schreef op 02 januari 2017 @ 21:55:
[...]
Bedankt voor je woorden en het vertrouwen Tobbert. Ik vrees dat ik wel moet eten, want vriend zit me in de gaten te houden. Die wil niet eens dat ik m'n vingers zo bewerk, maar dan doe ik het wel stiekem.
Maar ik probeer het nu weer te stoppen en zal morgen proberen het andere ritme weer op
Goed zo!
Succes morgen!
EV: jij hebt laatst juist bewezen dat je op je gevoel kan vertrouwen, dat je een nieuwe relatie kan beginnen en zo vrolijk zijn. Je hebt nu behoorlijk pech, al kan ik niet alle eindjes aan elkaar knopen hoe het zit, maar het lijkt me doodnormaal dat je nu een flinke dip hebt
[...]
Bedankt voor je woorden en het vertrouwen Tobbert. Ik vrees dat ik wel moet eten, want vriend zit me in de gaten te houden. Die wil niet eens dat ik m'n vingers zo bewerk, maar dan doe ik het wel stiekem.
Maar ik probeer het nu weer te stoppen en zal morgen proberen het andere ritme weer op
Goed zo!
Succes morgen!
EV: jij hebt laatst juist bewezen dat je op je gevoel kan vertrouwen, dat je een nieuwe relatie kan beginnen en zo vrolijk zijn. Je hebt nu behoorlijk pech, al kan ik niet alle eindjes aan elkaar knopen hoe het zit, maar het lijkt me doodnormaal dat je nu een flinke dip hebt
maandag 2 januari 2017 om 22:59
quote:aikidoka schreef op 02 januari 2017 @ 22:42:
[...]
Je weet dus dat het terug zal blijven komen als je het nu weer wegdrukt. Dus waarschijnlijk bij/door je bevalling (altijd een heftige ervaring), door de heftigheid en stress van de eerste maanden met een baby, als er iets naars gebeurt met je kind (dat kun je niet altijd voorkomen en zelfs kleine ongelukjes kunnen echt heel rot en heftig voelen, omdat je je kind zo ontzettend graag wil beschermen).
Of je kiest ervoor om het nu aan te gaan en deze therapie en EMDR een echte kans te geven. Want wellicht heb je dan geen last meer van je ptss. Of veel minder. Gezien de enorme stappen die je in de afgelopen weken zet schat ik de kans hoog in dat je ervan af kunt komen. Jij mag kiezen, want het is jouw leven.
Wel een advies van mij, als moeder, aan jou, met kinderwens: als je een kind hebt dan heb je gewoon echt veel minder tijd voor jezelf en dus ook voor therapie. en dat blijft de eerste paar jaar zo. Een klein kind vreet tijd en energie namelijk. Dus investeren in jezelf wordt gewoon veel lastiger als ee eenmaal een kind is.
En tegelijkertijd word je door een kind ook met je echte zelf geconfronteerd. Ik bijvoorbeeld met mijn ongeduld, met mijn opvliegendheid. Wellicht ben jij een geboren moeder en kost het je helemaal geen moeite. Maar de meeste moeders die ik ken worstelen regelmatig met zichzelf en het moederschap. Ik denk dat het makkelijker is als je niet te veel energie hoeft te steken in het onderdrukken van je eigen demonen.
Ja... ik kies toch voor de emdr en de opdrachten en medicatie... Vind het wel heel belangrijk er alles aan te doen een stabiele ouder te zijn..
Onze kinderwens is zeer wisselend aanwezig.. Niet zoals afgelopen zomer, toen waren we er echt klaar voor.. Nu voel ik me een zootje, dus wil dat eerst weer goed krijgen.
Maar denk ook: ik zal altijd op bepaalde momenten een zootje zijn,
omdat ik zo weinig draagkracht heb
Ik ben bang dat jullie en de therapeut het slecht van mij vinden dat ik een kinderwens heb...
Jullie en mijn therapeut kennen mij best wel goed, dus dat is logisch...
[...]
Je weet dus dat het terug zal blijven komen als je het nu weer wegdrukt. Dus waarschijnlijk bij/door je bevalling (altijd een heftige ervaring), door de heftigheid en stress van de eerste maanden met een baby, als er iets naars gebeurt met je kind (dat kun je niet altijd voorkomen en zelfs kleine ongelukjes kunnen echt heel rot en heftig voelen, omdat je je kind zo ontzettend graag wil beschermen).
Of je kiest ervoor om het nu aan te gaan en deze therapie en EMDR een echte kans te geven. Want wellicht heb je dan geen last meer van je ptss. Of veel minder. Gezien de enorme stappen die je in de afgelopen weken zet schat ik de kans hoog in dat je ervan af kunt komen. Jij mag kiezen, want het is jouw leven.
Wel een advies van mij, als moeder, aan jou, met kinderwens: als je een kind hebt dan heb je gewoon echt veel minder tijd voor jezelf en dus ook voor therapie. en dat blijft de eerste paar jaar zo. Een klein kind vreet tijd en energie namelijk. Dus investeren in jezelf wordt gewoon veel lastiger als ee eenmaal een kind is.
En tegelijkertijd word je door een kind ook met je echte zelf geconfronteerd. Ik bijvoorbeeld met mijn ongeduld, met mijn opvliegendheid. Wellicht ben jij een geboren moeder en kost het je helemaal geen moeite. Maar de meeste moeders die ik ken worstelen regelmatig met zichzelf en het moederschap. Ik denk dat het makkelijker is als je niet te veel energie hoeft te steken in het onderdrukken van je eigen demonen.
Ja... ik kies toch voor de emdr en de opdrachten en medicatie... Vind het wel heel belangrijk er alles aan te doen een stabiele ouder te zijn..
Onze kinderwens is zeer wisselend aanwezig.. Niet zoals afgelopen zomer, toen waren we er echt klaar voor.. Nu voel ik me een zootje, dus wil dat eerst weer goed krijgen.
Maar denk ook: ik zal altijd op bepaalde momenten een zootje zijn,
omdat ik zo weinig draagkracht heb
Ik ben bang dat jullie en de therapeut het slecht van mij vinden dat ik een kinderwens heb...
Jullie en mijn therapeut kennen mij best wel goed, dus dat is logisch...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 2 januari 2017 om 22:59
maandag 2 januari 2017 om 22:59
Knuffelbeertjes, een miskraam is bijna altijd het gevolg van een aanlegfout bij het embryo. Niet omdat je als zwangere iets fout doet. Dat is heel moeilijk, maar wel hoe het is. Ik heb 2 miskramen gehad (en daarna een voldragen zwangerschap) en hoe graag ik ook een reden had gevonden, meer dan een verhoogde kans vanwege mijn leeftijd zal ik nooit krijgen. Rondom zwangerschap heb je weinig controle. Je kunt alles zo goed mogelijk doen, maar je krijgt geen garanties op een zwangerschap of een gezond kind. Moeilijk hè?
