Zwanger
alle pijlers
Wat te doen bij miskraam
zaterdag 21 januari 2017 om 15:02
Door een andere topic over een miskraam, heb ik wat vragen welke ik niet gepast vind om deze vragen daar te stellen.
Ik heb met een zwangerschap van 8 weken te horen gekregen dat het hartje niet meer klopte. Ik had toen drie keuzes:
1. Afwachten tot het vanzelf los kwam.
2. Pillen om de weeën op te wekken.
3. Curettage.
Ik heb gekozen voor curettage omdat ik het zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben.
Ik ben 1 dag thuis gebleven en daarna kon ik weer werken.
Het afwachten lijkt mij heel onzeker. En het opwekken van de weeën lijkt me ook heel ongemakkelijk wat ik hier op het forum ervan lees.
Waarvoor hebben jullie gekozen en waarom?
Ik heb met een zwangerschap van 8 weken te horen gekregen dat het hartje niet meer klopte. Ik had toen drie keuzes:
1. Afwachten tot het vanzelf los kwam.
2. Pillen om de weeën op te wekken.
3. Curettage.
Ik heb gekozen voor curettage omdat ik het zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben.
Ik ben 1 dag thuis gebleven en daarna kon ik weer werken.
Het afwachten lijkt mij heel onzeker. En het opwekken van de weeën lijkt me ook heel ongemakkelijk wat ik hier op het forum ervan lees.
Waarvoor hebben jullie gekozen en waarom?
zaterdag 21 januari 2017 om 15:06
Curretage, want hartje was al minimaal 6(!) weken daarvoor gestopt. Een echte missed abortion dus. Ik dacht al bijna 17 weken zwanger te zijn en had al een goede termijnecho gehad. Daarnaast netjes gewacht met vertellen met 12 weken, maar goed. Overigens had ik geen keuze, maar moest ik direct de ok in..
zaterdag 21 januari 2017 om 15:16
zaterdag 21 januari 2017 om 15:20
quote:Maccaron schreef op 21 januari 2017 @ 15:07:
Ik heb gekozen voor wat de gynaecoloog aanraadde. Ik was 16 weken zwanger en heb gekozen voor pillen en natuurlijk bevallen. Doodeng vond ik het, maar achteraf heel blij dat ik het zo heb kunnen doen.
Maar dat gebeurt dan ook in het ziekenhuis, toch?
Ik vind een zwangerschap van 16 weken ook wel iets anders dan mijn zwangerschap met 8 weken. Al is het alleen al omdat het dan al echt een mini baby is.
Dan zou ik ook kiezen voor een bevalling.
Ik heb gekozen voor wat de gynaecoloog aanraadde. Ik was 16 weken zwanger en heb gekozen voor pillen en natuurlijk bevallen. Doodeng vond ik het, maar achteraf heel blij dat ik het zo heb kunnen doen.
Maar dat gebeurt dan ook in het ziekenhuis, toch?
Ik vind een zwangerschap van 16 weken ook wel iets anders dan mijn zwangerschap met 8 weken. Al is het alleen al omdat het dan al echt een mini baby is.
Dan zou ik ook kiezen voor een bevalling.
zaterdag 21 januari 2017 om 15:23
quote:Maccaron schreef op 21 januari 2017 @ 15:16:
[...]
Oh, dat is zeker " fijn" ( ander woord is er helaas niet) Ik vond het nl vreselijk om die pillen in te nemen. Alsof ik mijn kind vermoordde, terwijl het allang overleden was..heel raar.
Jeetje wat rot dat het zo voor je voelde . Kan me best voorstellen dat het op dat moment zo voelt. Want je neemt pillen om het te laten komen. Normaal doet de natuur het voor je.
Ik was vooral bang voor de pijn en de reactie van mijn lijf op nog meer medicatie...daarom wilde ik het eerst "zelf" proberen. Ergens ben ik wel blij dat de natuur voor me heeft gekozen anders had ik die keuze moeten maken met een levend kind .
[...]
Oh, dat is zeker " fijn" ( ander woord is er helaas niet) Ik vond het nl vreselijk om die pillen in te nemen. Alsof ik mijn kind vermoordde, terwijl het allang overleden was..heel raar.
Jeetje wat rot dat het zo voor je voelde . Kan me best voorstellen dat het op dat moment zo voelt. Want je neemt pillen om het te laten komen. Normaal doet de natuur het voor je.
Ik was vooral bang voor de pijn en de reactie van mijn lijf op nog meer medicatie...daarom wilde ik het eerst "zelf" proberen. Ergens ben ik wel blij dat de natuur voor me heeft gekozen anders had ik die keuze moeten maken met een levend kind .
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
zaterdag 21 januari 2017 om 15:40
Ik heb alledrie de opties doorlopen. Allereerst gekozen om af te wachten omdat dit de natuurlijke manier is en de minste kans op complicaties geeft. Helaas kwam het niet vanzelf. Vervolgens gekozen voor tabletten met het risico dat niet alles los zou komen. Ontzettend veel bloedverlies gehad en het 'vruchtje' verloren. Bij de controle bleek er toch een restje achtergebleven te zijn waardoor ik alsnog gecurreteerd moest worden. Hierdoor heeft het veel tijd in beslag genomen, maar dit was voor mij de juiste manier.
zaterdag 21 januari 2017 om 15:43
Ik heb 2 keer voor pilletjes gekozen. Ik wilde niet afwachten, maar zag ook enorm op tegen narcose.
De 2e keer was ik niet schoon en wilde de gyn alsnog curettage. Ik heb toen gevraagd of ik ajb nog een keer pilletjes mocht.ik deed het liever zelf dan een ingreep. Gelukkig was het toen goed.wel weken gevloeid en 2 keer die krampen moeten doorstaan, maar het was het me waard tov de alternatieven.
De 2e keer was ik niet schoon en wilde de gyn alsnog curettage. Ik heb toen gevraagd of ik ajb nog een keer pilletjes mocht.ik deed het liever zelf dan een ingreep. Gelukkig was het toen goed.wel weken gevloeid en 2 keer die krampen moeten doorstaan, maar het was het me waard tov de alternatieven.
zaterdag 21 januari 2017 om 15:59
Bij de eerste echo met 10 weken bleek het hartje al met week 5/6 te zijn gestopt. Ik heb toen een afspraak bij de gyn gemaakt voor een week later (dus tijd om af te wachten). Daar 'moest' ik eerst de pillen gebruiken. Dat leverde een extreem pijnlijke onvolledige miskraam op, waarna ik niet een tweede dosis wilde nemen. Daarna ben ik gecuretteerd.
Ik kwam er later achter dat de kans op een geslaagde afstoting bij 11/12 weken ongeveer 50% is en heb gezworen dat als het me ooit nog eens zou gebeuren ik de medicatie zou weigeren. Met name het gebrek aan voorlichting en begeleiding (het was mijn eerste zwangerschap) vond ik stuitend.
Ik kwam er later achter dat de kans op een geslaagde afstoting bij 11/12 weken ongeveer 50% is en heb gezworen dat als het me ooit nog eens zou gebeuren ik de medicatie zou weigeren. Met name het gebrek aan voorlichting en begeleiding (het was mijn eerste zwangerschap) vond ik stuitend.
zaterdag 21 januari 2017 om 16:58
quote:-Kia-Ora- schreef op 21 januari 2017 @ 15:23:
[...]
Jeetje wat rot dat het zo voor je voelde . Kan me best voorstellen dat het op dat moment zo voelt. Want je neemt pillen om het te laten komen. Normaal doet de natuur het voor je.
Ik was vooral bang voor de pijn en de reactie van mijn lijf op nog meer medicatie...daarom wilde ik het eerst "zelf" proberen. Ergens ben ik wel blij dat de natuur voor me heeft gekozen anders had ik die keuze moeten maken met een levend kind .
Ach jee...dat lijkt mij zo onmenselijk. Ik heb hier ook wel gelezen dat er vrouwen waren die dat dus moesten doen, terwijl ze het kindje al kinden voelen.
Ik heb echt staan shaken als een bezetene toen ik de medicatie innam. Mijn man was zo ontzettend lief. Hij zei; " ons kind verdiend een gepaste laatste rustplaats en dat is niet in jouw buik..." Dat moest ik echt even horen, want je wilt er echt niet aan he..? Het liefst houd je het voor altijd zo bij je in je buik om maar niet dat enge onbekende te ervaren van het moeten baren/uitplassen/curretage ondergaan van je zo gewenste kind.
je bent een kanjer.
[...]
Jeetje wat rot dat het zo voor je voelde . Kan me best voorstellen dat het op dat moment zo voelt. Want je neemt pillen om het te laten komen. Normaal doet de natuur het voor je.
Ik was vooral bang voor de pijn en de reactie van mijn lijf op nog meer medicatie...daarom wilde ik het eerst "zelf" proberen. Ergens ben ik wel blij dat de natuur voor me heeft gekozen anders had ik die keuze moeten maken met een levend kind .
Ach jee...dat lijkt mij zo onmenselijk. Ik heb hier ook wel gelezen dat er vrouwen waren die dat dus moesten doen, terwijl ze het kindje al kinden voelen.
Ik heb echt staan shaken als een bezetene toen ik de medicatie innam. Mijn man was zo ontzettend lief. Hij zei; " ons kind verdiend een gepaste laatste rustplaats en dat is niet in jouw buik..." Dat moest ik echt even horen, want je wilt er echt niet aan he..? Het liefst houd je het voor altijd zo bij je in je buik om maar niet dat enge onbekende te ervaren van het moeten baren/uitplassen/curretage ondergaan van je zo gewenste kind.
je bent een kanjer.
zaterdag 21 januari 2017 om 17:00
quote:RegretteRien schreef op 21 januari 2017 @ 16:59:
Oh ja, bbz rekende ik niet eens tot miskraam. Maar toen wist ik ook niet dat ik zwanger was. Nou ja, ik verrekte van de pijn, deed een test, belde en moest gelijk naar het ziekenhuis komen, 12 uur na de test was ik een eileider armer.Ook nog zoiets ,inderdaad...je kunt zomaar een eileider kwijtraken. Een dubbel verlies. Heftig hoor.
Oh ja, bbz rekende ik niet eens tot miskraam. Maar toen wist ik ook niet dat ik zwanger was. Nou ja, ik verrekte van de pijn, deed een test, belde en moest gelijk naar het ziekenhuis komen, 12 uur na de test was ik een eileider armer.Ook nog zoiets ,inderdaad...je kunt zomaar een eileider kwijtraken. Een dubbel verlies. Heftig hoor.
zaterdag 21 januari 2017 om 17:09
quote:Maccaron schreef op 21 januari 2017 @ 17:00:
[...]
Ook nog zoiets ,inderdaad...je kunt zomaar een eileider kwijtraken. Een dubbel verlies. Heftig hoor.
Gelukkig was mijn gezin compleet, maar van ongepland zwanger zijn terwijl je denkt dat dat niet kan, naar meteen naar het ziekenhuis moeten, geopereerd worden en 2 weken niet mogen tillen met jonge kinderen (mijn jongste was net 1) is heel pittig.
En toch vond ik gewenst en geplant zwanger (denken) te zijn en je ook zwanger voelen zonder dat knipperlichtje op het scherm veel en veel heftiger. Dat je echt niet wordt voorbereid op wat die medicatie teweeg brengt ronduit slecht. Ik stond uiteindelijk alleen* huilend met mijn hoofd in de gootsteen omdat ik dacht dat ik ging kotsen van de pijn en tegelijkertijd echt dacht in mijn broek te poepen van de kramp. Ik heb me nog nooit zo alleen en naar gevoeld.
*man had net een nieuwe baan en wilde liefst niet in zijn proeftijd de hele dag vrij nemen, ik had al gebeld dat het nu wel echt pijnlijk werd, hij was onderweg maar kwam te laat voor dit moment.
[...]
Ook nog zoiets ,inderdaad...je kunt zomaar een eileider kwijtraken. Een dubbel verlies. Heftig hoor.
Gelukkig was mijn gezin compleet, maar van ongepland zwanger zijn terwijl je denkt dat dat niet kan, naar meteen naar het ziekenhuis moeten, geopereerd worden en 2 weken niet mogen tillen met jonge kinderen (mijn jongste was net 1) is heel pittig.
En toch vond ik gewenst en geplant zwanger (denken) te zijn en je ook zwanger voelen zonder dat knipperlichtje op het scherm veel en veel heftiger. Dat je echt niet wordt voorbereid op wat die medicatie teweeg brengt ronduit slecht. Ik stond uiteindelijk alleen* huilend met mijn hoofd in de gootsteen omdat ik dacht dat ik ging kotsen van de pijn en tegelijkertijd echt dacht in mijn broek te poepen van de kramp. Ik heb me nog nooit zo alleen en naar gevoeld.
*man had net een nieuwe baan en wilde liefst niet in zijn proeftijd de hele dag vrij nemen, ik had al gebeld dat het nu wel echt pijnlijk werd, hij was onderweg maar kwam te laat voor dit moment.
zaterdag 21 januari 2017 om 17:10
Ik heb afgewacht. Mocht 2 weken wachten van de gyn, maar ik had daarna denk ik ook niet zomaar een curettage laten doen. Gelukkig kwam de miskraam de dag voor een eventuele curettage.
Self-reflection: You were an idiot then, and you are still an idiot now.
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 20 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 21 januari 2017 om 17:35
Ik heb bij alle 3 mijn missed abortions gekozen voor het opwekken dmv medicatie. Al had ik bij 2 ervan bijna geen keuze omdat alles potdicht zat. Gelukkig kwam het bij beide keren alsnog een dag voor de curettage op gang. Helemaal fijn omdat ik nogal opzie/opzag tegen de narcose. Toevallig moest ik hier toch aan geloven en kwartier na de bevalling van mijn zoontje die woensdag 2 jaar wordt 
