Psyche
alle pijlers
Hoe de dagen doorkomen?
woensdag 1 februari 2017 om 10:26
Ik vraag me af hoe ik de dagen door moet komen. Ik zit nu iedere dag thuis met 2 kinderen. We zijn momenteel ook nog ziek. De oudste gaat volgende week weer naar school. De jongste gaat na de zomervakantie naar school. Ik ben sinds vorige week mijn baan kwijt.
Ik zit nu iedere dag thuis en voel me behoorlijk doelloos. Mijn partner werkt 3 dagen per week en de dagen dat hij weg is duren erg lang. Ik kijk er 's morgens al naar uit dat hij weer thuis komt. Ik ben blij dat hij geen 5 dagen werkt want dan was het helemaal een lange week.
Het is heel dubbel want toen ik werk had miste ik mijn kinderen en wou ik dat ik meer bij ze was. Maar nu ik iedere dag thuis ben vind ik de dagen saai, ontzettend lang duren en kan ik er niet van genieten.
Wie herkent dit en wat kun je eraan doen?
Ik zit nu iedere dag thuis en voel me behoorlijk doelloos. Mijn partner werkt 3 dagen per week en de dagen dat hij weg is duren erg lang. Ik kijk er 's morgens al naar uit dat hij weer thuis komt. Ik ben blij dat hij geen 5 dagen werkt want dan was het helemaal een lange week.
Het is heel dubbel want toen ik werk had miste ik mijn kinderen en wou ik dat ik meer bij ze was. Maar nu ik iedere dag thuis ben vind ik de dagen saai, ontzettend lang duren en kan ik er niet van genieten.
Wie herkent dit en wat kun je eraan doen?
zaterdag 25 februari 2017 om 15:09
Fijn om te horen, Shala91.
Ik lees al een tijdje mee, maar ik dacht - nu Singlegirl nog een 'Het is zo zwaar'-topic heeft geopend: 'Ik moet reageren.'
Overigens vraag ik me wel af of ontevredenheid bij Singlegirl niet een veel grotere rol speelt dan depressie.
Als ik lees dat ze thuis zitten saai vindt... Op momenten dat ik flink depressief ben, kan ik vrijwel niets verdragen en isoleer ik me. 'Saai' of verveling is dan wel het laatste wat ik ervaar. Ik ervaar dan ziekte. Te ziek zijn om te kunnen functioneren.
En als er de nadruk op wordt gelegd door haarzelf dat het echt erg is wat ze heeft; ik heb mensen meegemaakt die nauwelijks nog konden lopen van depressie, die op een moment een klysma kregen omdat ze niet meer konden poepen, die tig medicijnen probeerden (bij ernstige depressie blijft het vaak niet bij één middel)...
Ik ben er niet voor om ziektebeelden te vergelijken want geen mens is gelijk, geen ziektebeeld is gelijk.
Maar als je continu benadrukt hoe erg het is maar wel alle hulp, tips en adviezen afwijst en dat van mensen die veelal zelf depressief zijn (maar hey, niet zo erg als Singlegirl). Kweetniet. Ik zou dan alles aangrijpen.
Ik lees al een tijdje mee, maar ik dacht - nu Singlegirl nog een 'Het is zo zwaar'-topic heeft geopend: 'Ik moet reageren.'
Overigens vraag ik me wel af of ontevredenheid bij Singlegirl niet een veel grotere rol speelt dan depressie.
Als ik lees dat ze thuis zitten saai vindt... Op momenten dat ik flink depressief ben, kan ik vrijwel niets verdragen en isoleer ik me. 'Saai' of verveling is dan wel het laatste wat ik ervaar. Ik ervaar dan ziekte. Te ziek zijn om te kunnen functioneren.
En als er de nadruk op wordt gelegd door haarzelf dat het echt erg is wat ze heeft; ik heb mensen meegemaakt die nauwelijks nog konden lopen van depressie, die op een moment een klysma kregen omdat ze niet meer konden poepen, die tig medicijnen probeerden (bij ernstige depressie blijft het vaak niet bij één middel)...
Ik ben er niet voor om ziektebeelden te vergelijken want geen mens is gelijk, geen ziektebeeld is gelijk.
Maar als je continu benadrukt hoe erg het is maar wel alle hulp, tips en adviezen afwijst en dat van mensen die veelal zelf depressief zijn (maar hey, niet zo erg als Singlegirl). Kweetniet. Ik zou dan alles aangrijpen.
zaterdag 25 februari 2017 om 15:12
quote:Vivavivi schreef op 25 februari 2017 @ 14:53:
[...]Dus: he, ik voel me somber, ok, dat is zo, ik ga nu boodschappen doen, wat ga ik kopen... en dat je somber voelt, dat is aanwezig maar je richt je aandacht op iets anders. Het heeft geen zin om aandacht te besteden aan je somberheid want die is er toch wel, maar meer op de achtergrond.Da's toch ook geen leven?
[...]Dus: he, ik voel me somber, ok, dat is zo, ik ga nu boodschappen doen, wat ga ik kopen... en dat je somber voelt, dat is aanwezig maar je richt je aandacht op iets anders. Het heeft geen zin om aandacht te besteden aan je somberheid want die is er toch wel, maar meer op de achtergrond.Da's toch ook geen leven?
zaterdag 25 februari 2017 om 15:16
quote:shala91 schreef op 24 februari 2017 @ 16:53:
Inderdaad, als ze het niet voor zichzelf kan doen, dan moet ze het maar voor haar kinderen doen.
Weet je hoe hard zo'n uitspraak aankomt? Ik ben er nl. momenteel, door zware depressies, bijna niet voor mijn kinderen. Ik krijg vervolgens te horen: "Doe het dan voor je kinderen als je het niet voor jezelf doet". Iets wat ik dus nu niet kan en vreselijk vind.
Er is nog zoveel onbegrip, dat blijkt maar weer.
Inderdaad, als ze het niet voor zichzelf kan doen, dan moet ze het maar voor haar kinderen doen.
Weet je hoe hard zo'n uitspraak aankomt? Ik ben er nl. momenteel, door zware depressies, bijna niet voor mijn kinderen. Ik krijg vervolgens te horen: "Doe het dan voor je kinderen als je het niet voor jezelf doet". Iets wat ik dus nu niet kan en vreselijk vind.
Er is nog zoveel onbegrip, dat blijkt maar weer.
zaterdag 25 februari 2017 om 15:17
@ Spraakwaterval: voor mij werkt het wel op deze manier.
Je continu focussen op hoe k*t je je voelt is toch veel erger? Daarvan gaat het in ieder geval niet beter.
Richt je op wat gaat, wat je lukt. Op mogelijkheden.
Als je een gekneusde enkel hebt blijf je toch ook niet stug doorlopen om te zeggen: 'Au, doet pijn?' Nee, dan doe je aanpassingen en kijk je wat wel lukt.
Je continu focussen op hoe k*t je je voelt is toch veel erger? Daarvan gaat het in ieder geval niet beter.
Richt je op wat gaat, wat je lukt. Op mogelijkheden.
Als je een gekneusde enkel hebt blijf je toch ook niet stug doorlopen om te zeggen: 'Au, doet pijn?' Nee, dan doe je aanpassingen en kijk je wat wel lukt.
zaterdag 25 februari 2017 om 15:22
quote:spraakwaterval schreef op 25 februari 2017 @ 15:16:
[...]
Weet je hoe hard zo'n uitspraak aankomt? Ik ben er nl. momenteel, door zware depressies, bijna niet voor mijn kinderen. Ik krijg vervolgens te horen: "Doe het dan voor je kinderen als je het niet voor jezelf doet". Iets wat ik dus nu niet kan en vreselijk vind.
Er is nog zoveel onbegrip, dat blijkt maar weer.
Ik doe het ook voor mijn kind, dus ja, ik weet hoe hard zo'n uitspraak aankomt. Bij bij kwam het hard genoeg binnen om mezelf bij mijn godverdommense kladden te grijpen en erniets aan te gaan doen.
Overigens heb ik naast de depressies een handicap die nogal eens wat roet in het eten gooit wat betreft er voor mijn kind zijn, maar mij kind heeft nou eenmaal alleen mij, dus ik kàn gewoon niet de depressie de overhand laten krijgen.
Neemt niet weg dat ik niet weet hoe kut en oneerlijk het voelt als iemand dat zegt. Maar het is wel waar.
[...]
Weet je hoe hard zo'n uitspraak aankomt? Ik ben er nl. momenteel, door zware depressies, bijna niet voor mijn kinderen. Ik krijg vervolgens te horen: "Doe het dan voor je kinderen als je het niet voor jezelf doet". Iets wat ik dus nu niet kan en vreselijk vind.
Er is nog zoveel onbegrip, dat blijkt maar weer.
Ik doe het ook voor mijn kind, dus ja, ik weet hoe hard zo'n uitspraak aankomt. Bij bij kwam het hard genoeg binnen om mezelf bij mijn godverdommense kladden te grijpen en erniets aan te gaan doen.
Overigens heb ik naast de depressies een handicap die nogal eens wat roet in het eten gooit wat betreft er voor mijn kind zijn, maar mij kind heeft nou eenmaal alleen mij, dus ik kàn gewoon niet de depressie de overhand laten krijgen.
Neemt niet weg dat ik niet weet hoe kut en oneerlijk het voelt als iemand dat zegt. Maar het is wel waar.
zaterdag 25 februari 2017 om 16:04
quote:spraakwaterval schreef op 25 februari 2017 @ 15:28:
[...]
Sja. Bij mij werkt 't helaas alleen averechts.
Bij mij niet. En bij mijn moeder gelukkig ook niet.
Ik vind alleen oprecht dat als jij (algemene jij nu hè? Want die kinderen opmerking sloeg op SingleGirl en niet op jou of de buurman) die kinderen op de wereld zet dat je er alles aan moet doen om er zo goed mogelijk voor te zijn. Laat ik het anders verwoorden, als je het niet voor jezelf kan doen, probéér het dan voor je kinderen te doen.
[...]
Sja. Bij mij werkt 't helaas alleen averechts.
Bij mij niet. En bij mijn moeder gelukkig ook niet.
Ik vind alleen oprecht dat als jij (algemene jij nu hè? Want die kinderen opmerking sloeg op SingleGirl en niet op jou of de buurman) die kinderen op de wereld zet dat je er alles aan moet doen om er zo goed mogelijk voor te zijn. Laat ik het anders verwoorden, als je het niet voor jezelf kan doen, probéér het dan voor je kinderen te doen.
zaterdag 25 februari 2017 om 21:54
Ik heb mijn post verwijderd. TO, sorry maar je komt op mij niet over als iemand die openheid en kwetsbaarheid waardeert en respecteert. Ik vind het pijnlijk dat er nergens op tips of verhalen van medestanders fatsoenlijk wordt gereageerd, behalve met verzet en weerstand.
Ik zie dat TO wederom een topic heeft geopend met hetzelfde onderwerp. Ik ga het hierbij laten want ik heb sterk het gevoel dat je niet geholpen WIL worden.
(Overigens, knap als je meerdere kinderen hebt gekregen waar je niet voor koos, dat hoeft in de huidige tijd niet meer. Maar zegt wat over de kracht die je hebt om je lot te accepteren. Gebruik deze kracht eens wat meer!)
Ik zie dat TO wederom een topic heeft geopend met hetzelfde onderwerp. Ik ga het hierbij laten want ik heb sterk het gevoel dat je niet geholpen WIL worden.
(Overigens, knap als je meerdere kinderen hebt gekregen waar je niet voor koos, dat hoeft in de huidige tijd niet meer. Maar zegt wat over de kracht die je hebt om je lot te accepteren. Gebruik deze kracht eens wat meer!)
zondag 26 februari 2017 om 11:14
quote:shala91 schreef op 23 februari 2017 @ 23:28:
SingleGirl, ik hoop dat je alles een beetje binnen laat komen. Ik krijg een beetje het gevoel dat je vindt dat alles voor jou veel zwaarder is dan voor een ander in een vergelijkbare situatie, en dat vind ik jammer. Jammer en zonde van je leven, jammer voor je kindjes en jammer voor je man. Ik ken niemand in een vergelijkbare situatie en geen andere situatie is exact hetzelfde. Ik kan dus alleen voor mezelf beoordelen hoe ik me voel, niet voor anderen.
Verandering is eng, dat weet ik zelf dondersgoed. Maar niet weten wat de toekomst brengt omdat je je dagen doorbrengt in een diep, donker gat is ook doodeng. Je moet jezelf verdorie bij je kladden grijpen en er iets aan doen! Probeer positieve puntjes in elke dag te zien, iets liefs wat je kindjes zeggen, wat dan ook. Je moet ergens beginnen.Ik ben niet bang voor verandering, graag zelfs als dit maar over gaat. Ik ben pas geleden nog aan een nieuwe baan begonnen (wat is mislukt). Het is niet zo simpel als mezelf bij de kladden grijpen en er iets aan doen. Er is niet eens wat aan te doen. Dit zit altijd al in me en krijg ik er niet uit.
SingleGirl, ik hoop dat je alles een beetje binnen laat komen. Ik krijg een beetje het gevoel dat je vindt dat alles voor jou veel zwaarder is dan voor een ander in een vergelijkbare situatie, en dat vind ik jammer. Jammer en zonde van je leven, jammer voor je kindjes en jammer voor je man. Ik ken niemand in een vergelijkbare situatie en geen andere situatie is exact hetzelfde. Ik kan dus alleen voor mezelf beoordelen hoe ik me voel, niet voor anderen.
Verandering is eng, dat weet ik zelf dondersgoed. Maar niet weten wat de toekomst brengt omdat je je dagen doorbrengt in een diep, donker gat is ook doodeng. Je moet jezelf verdorie bij je kladden grijpen en er iets aan doen! Probeer positieve puntjes in elke dag te zien, iets liefs wat je kindjes zeggen, wat dan ook. Je moet ergens beginnen.Ik ben niet bang voor verandering, graag zelfs als dit maar over gaat. Ik ben pas geleden nog aan een nieuwe baan begonnen (wat is mislukt). Het is niet zo simpel als mezelf bij de kladden grijpen en er iets aan doen. Er is niet eens wat aan te doen. Dit zit altijd al in me en krijg ik er niet uit.
zondag 26 februari 2017 om 11:15
quote:spraakwaterval schreef op 24 februari 2017 @ 10:28:
En toch he... in essentie komt wat Konijn zegt toch neer op: "Geef (of laat je geven) jezelf een schop onder je komt". En dat is misschien ook gewoon wel zo. Maar wat nou als dat gewoon niet lukt? Of je b.v. als je jezelf die schop laat geven, er een klap in je gezicht bij krijgt (b.v. pillen die weer niet werken waar je alleen maar beroerd van raakt, of iets van behandeling wat dan toch niet doet wat je ergens hoopt), dan laat je 't de volgende keer wel.
Ik heb niet zo'n zin m'n eigen dingen hier open en bloot neer te schrijven maar ik herken wel veel in het, op het oog, "hakken in het zand zetten" (zoals veel mensen die reageren het omschrijven) door Single.Klopt, zo simpel is het gewoon niet. En het is ook niet eens van ga dit doen en dan is het goed. Het is iets wat in me zit en niet weg gaat. Wat ik ook doe.
En toch he... in essentie komt wat Konijn zegt toch neer op: "Geef (of laat je geven) jezelf een schop onder je komt". En dat is misschien ook gewoon wel zo. Maar wat nou als dat gewoon niet lukt? Of je b.v. als je jezelf die schop laat geven, er een klap in je gezicht bij krijgt (b.v. pillen die weer niet werken waar je alleen maar beroerd van raakt, of iets van behandeling wat dan toch niet doet wat je ergens hoopt), dan laat je 't de volgende keer wel.
Ik heb niet zo'n zin m'n eigen dingen hier open en bloot neer te schrijven maar ik herken wel veel in het, op het oog, "hakken in het zand zetten" (zoals veel mensen die reageren het omschrijven) door Single.Klopt, zo simpel is het gewoon niet. En het is ook niet eens van ga dit doen en dan is het goed. Het is iets wat in me zit en niet weg gaat. Wat ik ook doe.
zondag 26 februari 2017 om 11:22
zondag 26 februari 2017 om 11:43
Aanvulling: 10 pagina's verder en niet één 'Bedankt, ga ik eens proberen.'
Alleen maar 'Kan niet, het zit in mij.'
Drie vragen:
- Denk je dat het beter wordt van continu roepen hoe erg het is?
- Als je er zo graag vanaf wilt, waarom probeer je dan niet wat tips uit?
- Hoe rijm ik 'Saaie dagen' met depressie? (Ik ervaar het als pijn, niet als saai).
Alleen maar 'Kan niet, het zit in mij.'
Drie vragen:
- Denk je dat het beter wordt van continu roepen hoe erg het is?
- Als je er zo graag vanaf wilt, waarom probeer je dan niet wat tips uit?
- Hoe rijm ik 'Saaie dagen' met depressie? (Ik ervaar het als pijn, niet als saai).
zondag 26 februari 2017 om 11:43
quote:Prullenbakmonster schreef op 26 februari 2017 @ 11:22:
Zucht.
Wat maakt jou zo speciaal dan, Singlegirl? Dat het bij jou zoveel erger is dan bij een ander?
Maar 't is wel makkelijk: roepen dat het je niet lukt. Dan hoeft er namelijk ook niks.
Heb je gelezen wat ook kan? Niet verwachten dat het beter wordt; werken dat het niet slechter wordt.
Ik zal even het stukje hier neerzetten wat ik net in een ander topic schreef.
Het idee dat ik tot mijn 80e moet word ik niet blij van en dat vind ik jammer en erg. Dan denk ik nog bijna 50 jaar zo doorgaan, oh nee. Het voelt voor mij niet als mooie perioden mee maken. Ik zou niet weten wat er mooi is. Het voelt als tijd uitzitten. Ik zie dus niks moois meer van het leven in.
Dan denk ik ja ik ben niet tevreden blijkbaar. En dan roepen veel mensen; ga er wat aan doen. Maar serieus denken jullie echt dat ik dat nog niet gedaan heb in mijn leven. Relaties verbroken, voor mezelf gekozen, nieuwe relaties aangegaan, veel banen gehad, hulp gezocht. Ik heb geprobeerd om dingen te veranderen maar het werd er nooit beter van. Nu ben ik op het punt dat ik denk, ik verander maar niks meer want beter wordt het toch niet.
Ik ben ook zo in de war dat ik niet meer weet wat goed is. Mijn relatie is niet perfect maar heel slecht momenteel ook niet. Toch voelt het ergens niet goed. Maar dat lijk ik meestal te hebben in een relatie. Ik heb ooit een lange relatie gehad en samengewoond, na jaren ben ik weggegaan. Nu denk ik weleens ik had net zo goed kunnen blijven, zo erg was het niet. Daarna nog 2 jaar een lat relatie gehad met een lieve man maar ook dat heb ik beëindigd want weer voelde het niet helemaal goed en denk nog weleens ik had het met hem nog leuk kunnen hebben. Nu heb ik dus alweer een paar jaar een relatie en 2 kinderen en alweer een tijd het gevoel. Aan de ene kant denk ik, dat komt omdat ik nooit tevreden ben met mijn leven dus ook niet met mijn partner. Aan de andere kant denk ik blijkbaar waren deze personen het gewoon niet voor mij. Dit zijn ook gedachtes waar ik niet uitkom en waarvan ik in de war raak. Door deze gevoelens voel ik me ook slechter.
Zucht.
Wat maakt jou zo speciaal dan, Singlegirl? Dat het bij jou zoveel erger is dan bij een ander?
Maar 't is wel makkelijk: roepen dat het je niet lukt. Dan hoeft er namelijk ook niks.
Heb je gelezen wat ook kan? Niet verwachten dat het beter wordt; werken dat het niet slechter wordt.
Ik zal even het stukje hier neerzetten wat ik net in een ander topic schreef.
Het idee dat ik tot mijn 80e moet word ik niet blij van en dat vind ik jammer en erg. Dan denk ik nog bijna 50 jaar zo doorgaan, oh nee. Het voelt voor mij niet als mooie perioden mee maken. Ik zou niet weten wat er mooi is. Het voelt als tijd uitzitten. Ik zie dus niks moois meer van het leven in.
Dan denk ik ja ik ben niet tevreden blijkbaar. En dan roepen veel mensen; ga er wat aan doen. Maar serieus denken jullie echt dat ik dat nog niet gedaan heb in mijn leven. Relaties verbroken, voor mezelf gekozen, nieuwe relaties aangegaan, veel banen gehad, hulp gezocht. Ik heb geprobeerd om dingen te veranderen maar het werd er nooit beter van. Nu ben ik op het punt dat ik denk, ik verander maar niks meer want beter wordt het toch niet.
Ik ben ook zo in de war dat ik niet meer weet wat goed is. Mijn relatie is niet perfect maar heel slecht momenteel ook niet. Toch voelt het ergens niet goed. Maar dat lijk ik meestal te hebben in een relatie. Ik heb ooit een lange relatie gehad en samengewoond, na jaren ben ik weggegaan. Nu denk ik weleens ik had net zo goed kunnen blijven, zo erg was het niet. Daarna nog 2 jaar een lat relatie gehad met een lieve man maar ook dat heb ik beëindigd want weer voelde het niet helemaal goed en denk nog weleens ik had het met hem nog leuk kunnen hebben. Nu heb ik dus alweer een paar jaar een relatie en 2 kinderen en alweer een tijd het gevoel. Aan de ene kant denk ik, dat komt omdat ik nooit tevreden ben met mijn leven dus ook niet met mijn partner. Aan de andere kant denk ik blijkbaar waren deze personen het gewoon niet voor mij. Dit zijn ook gedachtes waar ik niet uitkom en waarvan ik in de war raak. Door deze gevoelens voel ik me ook slechter.
zondag 26 februari 2017 om 11:45
quote:Prullenbakmonster schreef op 26 februari 2017 @ 11:43:
Aanvulling: 10 pagina's verder en niet één 'Bedankt, ga ik eens proberen.'
Alleen maar 'Kan niet, het zit in mij.'
Drie vragen:
- Denk je dat het beter wordt van continu roepen hoe erg het is?
- Als je er zo graag vanaf wilt, waarom probeer je dan niet wat tips uit?
- Hoe rijm ik 'Saaie dagen' met depressie? (Ik ervaar het als pijn, niet als saai).
Lees mijn vorige post maar. Ik heb genoeg dingen veranderd in mijn leven maar het werd er niet beter op.
Hoe je saaie dagen rijmt met depressie? En jij ervaart het als pijn niet als saai. Ik ervaar het dus als pijn en saai. De pijn voel ik altijd en het saaie gevoel ook. Dat ik niks leuk vind. Dat ik thuiszitten moeilijk (en ja saai) vindt.
Aanvulling: 10 pagina's verder en niet één 'Bedankt, ga ik eens proberen.'
Alleen maar 'Kan niet, het zit in mij.'
Drie vragen:
- Denk je dat het beter wordt van continu roepen hoe erg het is?
- Als je er zo graag vanaf wilt, waarom probeer je dan niet wat tips uit?
- Hoe rijm ik 'Saaie dagen' met depressie? (Ik ervaar het als pijn, niet als saai).
Lees mijn vorige post maar. Ik heb genoeg dingen veranderd in mijn leven maar het werd er niet beter op.
Hoe je saaie dagen rijmt met depressie? En jij ervaart het als pijn niet als saai. Ik ervaar het dus als pijn en saai. De pijn voel ik altijd en het saaie gevoel ook. Dat ik niks leuk vind. Dat ik thuiszitten moeilijk (en ja saai) vindt.
zondag 26 februari 2017 om 11:55
Thuiszitten moeilijk en saai. Weet je dat er depressieve mensen rondlopen die niet anders kunnen door hun ziekte of die op de PAAZ zitten? Die nauwelijks nog kunnen lopen überhaupt? De PAAZ, waar ik zelf net vandaan kom, na een opname van een half jaar?
Wanneer begint jouw behandeling? Ik las er in oktober al over.
De situatie die je schetst over 'Heb ik dit moeten doen, had ik dit?' is prima uit te zoeken in een therapie. Het draait (bij jou) veel om denken / denkfouten. Roepen hoe erg het allemaal is maakt het niet beter.
Ik herhaal het nog een keer: streef (eerst?) niet naar beter, maar naar haalbaar. Het beste in elke situatie, hoe laag ook. Als dat in de zon zitten is met een kop koffie, prima. En roep dan niet: 'Ik heb geen werk' (of iets wat je niet hebt), maar hoe je het wel hebt gedaan.
Er zijn hier zoveel mensen met depressie die je tips en adviezen geven. Denk je dat het hen makkelijk afgaat?
Wanneer begint jouw behandeling? Ik las er in oktober al over.
De situatie die je schetst over 'Heb ik dit moeten doen, had ik dit?' is prima uit te zoeken in een therapie. Het draait (bij jou) veel om denken / denkfouten. Roepen hoe erg het allemaal is maakt het niet beter.
Ik herhaal het nog een keer: streef (eerst?) niet naar beter, maar naar haalbaar. Het beste in elke situatie, hoe laag ook. Als dat in de zon zitten is met een kop koffie, prima. En roep dan niet: 'Ik heb geen werk' (of iets wat je niet hebt), maar hoe je het wel hebt gedaan.
Er zijn hier zoveel mensen met depressie die je tips en adviezen geven. Denk je dat het hen makkelijk afgaat?
zondag 26 februari 2017 om 12:05
Gezien het feit dat je nu in vier topics tegelijk schrijft hoe erg het allemaal is, doe ik verstandig en laat ik het hierbij.
Je zegt dat je alles wilt geven om het beter te laten gaan. Ik geloof het niet.
Het levert je teveel op om te roepen dat je het niet kunt - niet kunnen is niet hoeven.
Alles geven is overigens iets anders dan alles doen
Het moet dus blijkbaar vanzelf gebeuren.
Je zegt dat je alles wilt geven om het beter te laten gaan. Ik geloof het niet.
Het levert je teveel op om te roepen dat je het niet kunt - niet kunnen is niet hoeven.
Alles geven is overigens iets anders dan alles doen
Het moet dus blijkbaar vanzelf gebeuren.
zondag 26 februari 2017 om 12:09
quote:Prullenbakmonster schreef op 26 februari 2017 @ 11:55:
Thuiszitten moeilijk en saai. Weet je dat er depressieve mensen rondlopen die niet anders kunnen door hun ziekte of die op de PAAZ zitten? Die nauwelijks nog kunnen lopen überhaupt? De PAAZ, waar ik zelf net vandaan kom, na een opname van een half jaar?
Wanneer begint jouw behandeling? Ik las er in oktober al over.
De situatie die je schetst over 'Heb ik dit moeten doen, had ik dit?' is prima uit te zoeken in een therapie. Het draait (bij jou) veel om denken / denkfouten. Roepen hoe erg het allemaal is maakt het niet beter.
Ik herhaal het nog een keer: streef (eerst?) niet naar beter, maar naar haalbaar. Het beste in elke situatie, hoe laag ook. Als dat in de zon zitten is met een kop koffie, prima. En roep dan niet: 'Ik heb geen werk' (of iets wat je niet hebt), maar hoe je het wel hebt gedaan.
Er zijn hier zoveel mensen met depressie die je tips en adviezen geven. Denk je dat het hen makkelijk afgaat?
Of ik weet dat die mensen er zijn? Dat weet ik, iedereen beleeft het anders en heeft andere symptomen. En voor mij is thuiszitten moeilijk en saai omdat ik me dan nog meer in een isolement en onrust voel.
Of ik denk dat het andere mensen makkelijk afgaat? Nee niet per se. Iedereen dealt er anders mee. Sommige vechten door, andere 'klagen' (zoals ik volgens jullie) meer, andere plegen zelfmoord. Zo heeft ieder zijn eigen manier.
Thuiszitten moeilijk en saai. Weet je dat er depressieve mensen rondlopen die niet anders kunnen door hun ziekte of die op de PAAZ zitten? Die nauwelijks nog kunnen lopen überhaupt? De PAAZ, waar ik zelf net vandaan kom, na een opname van een half jaar?
Wanneer begint jouw behandeling? Ik las er in oktober al over.
De situatie die je schetst over 'Heb ik dit moeten doen, had ik dit?' is prima uit te zoeken in een therapie. Het draait (bij jou) veel om denken / denkfouten. Roepen hoe erg het allemaal is maakt het niet beter.
Ik herhaal het nog een keer: streef (eerst?) niet naar beter, maar naar haalbaar. Het beste in elke situatie, hoe laag ook. Als dat in de zon zitten is met een kop koffie, prima. En roep dan niet: 'Ik heb geen werk' (of iets wat je niet hebt), maar hoe je het wel hebt gedaan.
Er zijn hier zoveel mensen met depressie die je tips en adviezen geven. Denk je dat het hen makkelijk afgaat?
Of ik weet dat die mensen er zijn? Dat weet ik, iedereen beleeft het anders en heeft andere symptomen. En voor mij is thuiszitten moeilijk en saai omdat ik me dan nog meer in een isolement en onrust voel.
Of ik denk dat het andere mensen makkelijk afgaat? Nee niet per se. Iedereen dealt er anders mee. Sommige vechten door, andere 'klagen' (zoals ik volgens jullie) meer, andere plegen zelfmoord. Zo heeft ieder zijn eigen manier.
zondag 26 februari 2017 om 12:12
quote:Prullenbakmonster schreef op 26 februari 2017 @ 12:05:
Gezien het feit dat je nu in vier topics tegelijk schrijft hoe erg het allemaal is, doe ik verstandig en laat ik het hierbij.
Je zegt dat je alles wilt geven om het beter te laten gaan. Ik geloof het niet.
Het levert je teveel op om te roepen dat je het niet kunt - niet kunnen is niet hoeven.
Alles geven is overigens iets anders dan alles doen
Het moet dus blijkbaar vanzelf gebeuren.
Rare reactie. Tuurlijk zou ik er alles voor over hebben om het beter te laten gaan. Prima dat je het niet geloof, ik ben hier niet om jou daarvan te overtuigen. Ik weet zelf wel dat het zo is. Denk je dat het leuk voor me is om hiermee te leven en me iedere dag zo te voelen al sinds ik kind ben? Nou echt niet dus.
Het levert me geen bal op om te roepen dat ik het niet kan. Het levert me ook geen bal op om wel iets te doen want mijn gevoel wordt er niet anders van.
Gezien het feit dat je nu in vier topics tegelijk schrijft hoe erg het allemaal is, doe ik verstandig en laat ik het hierbij.
Je zegt dat je alles wilt geven om het beter te laten gaan. Ik geloof het niet.
Het levert je teveel op om te roepen dat je het niet kunt - niet kunnen is niet hoeven.
Alles geven is overigens iets anders dan alles doen
Het moet dus blijkbaar vanzelf gebeuren.
Rare reactie. Tuurlijk zou ik er alles voor over hebben om het beter te laten gaan. Prima dat je het niet geloof, ik ben hier niet om jou daarvan te overtuigen. Ik weet zelf wel dat het zo is. Denk je dat het leuk voor me is om hiermee te leven en me iedere dag zo te voelen al sinds ik kind ben? Nou echt niet dus.
Het levert me geen bal op om te roepen dat ik het niet kan. Het levert me ook geen bal op om wel iets te doen want mijn gevoel wordt er niet anders van.