Zwanger
alle pijlers
Even wanhopig
vrijdag 3 maart 2017 om 18:26
Hallo allemaal,
Op dit moment ben ik 12 weken zwanger en al 6 weken flink ziek. Zit nu 3 weken thuis van werk. Eerst veel overgeven, maar nu al een tijdje medicatie en overgeven is gestopt. Heb veel last van maagpijn en verstoppingsklachten en ook daar medicatie voor.
Pijn is te doen, overgeven is dus gestopt. Toch blijf ik extreem moe, lusteloos en een naar gevoel in mijn lichaam houden. Het is niet misselijk, maar weet niet goed hoe ik het moet omschrijven.
Dat ik niet kan werken, leuke dingen af moet zeggen enz. dat vind ik vervelend, maar het allerergste vind ik dat ik niet voor mijn zoon (2 jaar) kan zorgen. Op dagen dat hij niet naar het kdv gaat en mijn man moet werken, wordt hij opgehaald door een van de opa's en oma's. Op die dagen voel ik me zo rot.
Is dit herkenbaar? Iemand tips? Ik hoor het graag!
Op dit moment ben ik 12 weken zwanger en al 6 weken flink ziek. Zit nu 3 weken thuis van werk. Eerst veel overgeven, maar nu al een tijdje medicatie en overgeven is gestopt. Heb veel last van maagpijn en verstoppingsklachten en ook daar medicatie voor.
Pijn is te doen, overgeven is dus gestopt. Toch blijf ik extreem moe, lusteloos en een naar gevoel in mijn lichaam houden. Het is niet misselijk, maar weet niet goed hoe ik het moet omschrijven.
Dat ik niet kan werken, leuke dingen af moet zeggen enz. dat vind ik vervelend, maar het allerergste vind ik dat ik niet voor mijn zoon (2 jaar) kan zorgen. Op dagen dat hij niet naar het kdv gaat en mijn man moet werken, wordt hij opgehaald door een van de opa's en oma's. Op die dagen voel ik me zo rot.
Is dit herkenbaar? Iemand tips? Ik hoor het graag!
vrijdag 3 maart 2017 om 18:33
Je hoeft je écht niet schuldig te voelen, hoor. Wees een beetje liever voor jezelf; het is niet zo dat je brak bent vanwege bingedrinken of iets dergelijks, je hebt gewoon veel pech qua zwangerschapskwalen. Hopelijk voel je je vanaf het tweede trimester een stuk beter en kun je gewoon weer zelf voor je zoon zorgen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
vrijdag 3 maart 2017 om 18:38
quote:DG2015 schreef op 03 maart 2017 @ 18:33:
Je hoeft je écht niet schuldig te voelen, hoor. Wees een beetje liever voor jezelf; het is niet zo dat je brak bent vanwege bingedrinken of iets dergelijks, je hebt gewoon veel pech qua zwangerschapskwalen. Hopelijk voel je je vanaf het tweede trimester een stuk beter en kun je gewoon weer zelf voor je zoon zorgen.Dank je! Rationeel weet ik dit, toch blijven die momenten best vaak aanwezig. Zoals vandaag. Vanmorgen even naar buiten geweest, daarna op de bank en nu al uren in bed. Hoor dan zoon beneden steeds om me vragen. Zijn natuurlijk ook hormonen, maar kan dan wel de hele middag huilen.
Je hoeft je écht niet schuldig te voelen, hoor. Wees een beetje liever voor jezelf; het is niet zo dat je brak bent vanwege bingedrinken of iets dergelijks, je hebt gewoon veel pech qua zwangerschapskwalen. Hopelijk voel je je vanaf het tweede trimester een stuk beter en kun je gewoon weer zelf voor je zoon zorgen.Dank je! Rationeel weet ik dit, toch blijven die momenten best vaak aanwezig. Zoals vandaag. Vanmorgen even naar buiten geweest, daarna op de bank en nu al uren in bed. Hoor dan zoon beneden steeds om me vragen. Zijn natuurlijk ook hormonen, maar kan dan wel de hele middag huilen.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:39
wat een ellende...
Kan me voorstellen dat je baalt en het graag anders zou willen zien. maar het is wat het is... Wees blij met de hulp om je heen. je zoontje vindt het vast alleen maar leuk bij opa en oma. hij zal er niet zoveel van merken hoor. de vermoeidheid herken ik wel, maar bij een week of 18 hield dat bij mij op. Hopen dat dat bij jou ook zo is, dan geef je je zoontje dan gewoon lekker veel aandacht.
Kan me voorstellen dat je baalt en het graag anders zou willen zien. maar het is wat het is... Wees blij met de hulp om je heen. je zoontje vindt het vast alleen maar leuk bij opa en oma. hij zal er niet zoveel van merken hoor. de vermoeidheid herken ik wel, maar bij een week of 18 hield dat bij mij op. Hopen dat dat bij jou ook zo is, dan geef je je zoontje dan gewoon lekker veel aandacht.
Don't cry, buy a bag and move on.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:40
quote:Shenandoah schreef op 03 maart 2017 @ 18:29:
Er staat toch dat man werken moet?
LIjkt me niet dat hij al die dagen zou kunnen opvangen, zou zijn baas blij mee zijn. Je niet schuldig voelen, waarschijnlijk heeft hij het super leuk bij oma/opa?Zeker! Hij vindt ze geweldig en dat is heel fijn. Toch blijft dat stemmetje dan soms.
Er staat toch dat man werken moet?
LIjkt me niet dat hij al die dagen zou kunnen opvangen, zou zijn baas blij mee zijn. Je niet schuldig voelen, waarschijnlijk heeft hij het super leuk bij oma/opa?Zeker! Hij vindt ze geweldig en dat is heel fijn. Toch blijft dat stemmetje dan soms.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:52
Ik ben tot 13 weken vreselijk ziek geweest. Dochter van 3.5 ging toen extra naar het kdv (gelukkig vind ze dat geweldig) of naar opa en oma. Mijn man heeft weleens een middag vrij genomen of thuis gewerkt, maar kon verder ook niet veel thuis zijn.
Hoe graag ik ook wilde, ik kon er niet voor haar zijn. Om de x aantal minuten hing ik boven de pot en ik was de hele dag door lamlendig. Dochter is dan ook nog eens een pittig kind dus ik kon die 'drukte' niet hebben.
Ik kreeg emesafene en dat haalde de scherpe randjes er wat vanaf. Ik had vervolgens een goede tussenperiode om bij week 23 last te krijgen van galstenen, enorme vermoeidheid en flink te bekken klachten. Toen ben ik ook halve dagen gaan werken tot aan m'n verlof.
Balen, maar mijn gezondheid en die van de baby gingen echt voor.
Heel veel succes! Het gaat over, maar als je er middenin zit is het klote. Je zoontje zal het allemaal vast niet zo erg vinden, schuldgevoel is ook niet nodig vind ik want het is geen kwestie van willen maar van niet kunnen.
Hoe graag ik ook wilde, ik kon er niet voor haar zijn. Om de x aantal minuten hing ik boven de pot en ik was de hele dag door lamlendig. Dochter is dan ook nog eens een pittig kind dus ik kon die 'drukte' niet hebben.
Ik kreeg emesafene en dat haalde de scherpe randjes er wat vanaf. Ik had vervolgens een goede tussenperiode om bij week 23 last te krijgen van galstenen, enorme vermoeidheid en flink te bekken klachten. Toen ben ik ook halve dagen gaan werken tot aan m'n verlof.
Balen, maar mijn gezondheid en die van de baby gingen echt voor.
Heel veel succes! Het gaat over, maar als je er middenin zit is het klote. Je zoontje zal het allemaal vast niet zo erg vinden, schuldgevoel is ook niet nodig vind ik want het is geen kwestie van willen maar van niet kunnen.
vrijdag 3 maart 2017 om 18:53
Heel herkenbaar, ik ben nu 24 weken zwanger van ons tweede kindje. Vanaf week 6 misselijk, ik hoef inmiddels niet meer over te geven. Maar moet daarvoor wel heel rustig aan doen (max twee uurtjes iets doen dan rusten), doe ik dat niet dan spuug ik alles eruit.
Gelukkig kan ik inmiddels wel weer zelf voor onze dochter zorgen (vanaf ongeveer week 16). Maar moet veel dingen laten. Daardoor veel frustratie. Laatst bijvoorbeeld toen we aan het inpakken waren voor een weekje vakantie, ik heb een half uur geholpen en moest daarna zitten. Zit je daar te kijken hoe je man alles inpakt en voor je kind zorgt en ik maar niksen. Was zo boos en verdrietig, ookal is manlief nooit verwijtend. Ik verwijt het mezelf wel. Op vakantie helaas ook weinig kunnen doen, tot mijn grote ongenoegen.
Mijn omgeving heeft veel begrip, nu ik voor de tweede keer ziek ben (eerste zwangerschap tot het einde misselijk geweest). Toch is bij mij de frustratie groot, ik baal ervan dat veel dingen niet lukken. Ik wil zo graag maar elke keer fluit mijn lijf me terug. Ik zei vandaag nog tegen mijn man, die misselijkheid is nog wel te doen alleen dat constante gedoe in mijn hoofd. Ik word er moedeloos van.
Ik zou willen dat ik inmiddels een oplossing gevonden had, maar helaas. Ik kan je geen tips geven wel een
Ik lees mee voor de gouden tip.
Gelukkig kan ik inmiddels wel weer zelf voor onze dochter zorgen (vanaf ongeveer week 16). Maar moet veel dingen laten. Daardoor veel frustratie. Laatst bijvoorbeeld toen we aan het inpakken waren voor een weekje vakantie, ik heb een half uur geholpen en moest daarna zitten. Zit je daar te kijken hoe je man alles inpakt en voor je kind zorgt en ik maar niksen. Was zo boos en verdrietig, ookal is manlief nooit verwijtend. Ik verwijt het mezelf wel. Op vakantie helaas ook weinig kunnen doen, tot mijn grote ongenoegen.
Mijn omgeving heeft veel begrip, nu ik voor de tweede keer ziek ben (eerste zwangerschap tot het einde misselijk geweest). Toch is bij mij de frustratie groot, ik baal ervan dat veel dingen niet lukken. Ik wil zo graag maar elke keer fluit mijn lijf me terug. Ik zei vandaag nog tegen mijn man, die misselijkheid is nog wel te doen alleen dat constante gedoe in mijn hoofd. Ik word er moedeloos van.
Ik zou willen dat ik inmiddels een oplossing gevonden had, maar helaas. Ik kan je geen tips geven wel een
Ik lees mee voor de gouden tip.
vrijdag 3 maart 2017 om 19:10
Heel herkenbaar, al mijn zwangerschappen ben ik 40 weken echt ellendig geweest. Nu was dat niet zo erg bij mijn eerste maar bij de tweede en derde wel. Heb geen idee meer hoe ik het heb gedaan maar het is gelukt om ze te verzorgen al deed ik niet veel meer met ze. Speeltuintje aan het einde vd straat was wel het maximum.
vrijdag 3 maart 2017 om 19:32
Ow wat 'fijn' om op zijn minst herkenning te lezen. In mijn omgeving nauwelijks herkenning en dat maakt het ook nog wel eens extra frustrerend. Overigens wel begrip, alleen qua gevoel onbegrip.
En aan de andere kant als ik dan weer lees over ziekenhuisopnames, infusen enz. dan weet ik dat het nog veel erger kan.
Emefasene zorgt er inderdaad ook bij mij voor dat in ieder geval het overgeven is gestopt. Bij mijn zoon was de zwangerschap ook alles behalve prettig, maar het was niet zo erg als nu. Na de bevalling voelde ik me weer op en top, heel bizar hoe dat werkt!
En aan de andere kant als ik dan weer lees over ziekenhuisopnames, infusen enz. dan weet ik dat het nog veel erger kan.
Emefasene zorgt er inderdaad ook bij mij voor dat in ieder geval het overgeven is gestopt. Bij mijn zoon was de zwangerschap ook alles behalve prettig, maar het was niet zo erg als nu. Na de bevalling voelde ik me weer op en top, heel bizar hoe dat werkt!
vrijdag 3 maart 2017 om 19:53
Hoi krokodil,
Wat verschrikkelijk dat je zo beroerd bent door je zwangerschap.. Ik heb heel veel steun aan de Facebook groep zehg (zwangerschapsmisselijkheid en hyperemesis gravidarum). Op www.zehg.nl staat ook veel informatie. Ik denk dat je daar veel herkenning zal vinden.
Hopelijk duurt het niet de hele zwangerschap en krijg je weer genoeg kracht om voor je zoontje te kunnen zorgen.
Heel veel sterkte en wees inderdaad niet te streng voor jezelf. Je lichaam levert een topprestatie!
Wat verschrikkelijk dat je zo beroerd bent door je zwangerschap.. Ik heb heel veel steun aan de Facebook groep zehg (zwangerschapsmisselijkheid en hyperemesis gravidarum). Op www.zehg.nl staat ook veel informatie. Ik denk dat je daar veel herkenning zal vinden.
Hopelijk duurt het niet de hele zwangerschap en krijg je weer genoeg kracht om voor je zoontje te kunnen zorgen.
Heel veel sterkte en wees inderdaad niet te streng voor jezelf. Je lichaam levert een topprestatie!
vrijdag 3 maart 2017 om 19:56
Krokodil, ik herken je verhaal jammer genoeg ook hoor! Zit zelf nu al een week en half thuis. Eerste dagen was het nog heel de dag extreem misselijk. Sinds begin deze week moet ik ook regelmatig overgeven. Heb hier al Antimetil en Primperan geprobeerd maar medicatie helpt niet.
Merk bij mezelf ook dat het de vreugde van de zwangerschap echt wegneemt momenteel en voel me hier best schuldig over. Maakt me ook wel verdrietig. We willen zo graag en kindje en hebben dan nog het geluk gehad dat het na 2 maand al raak was. Toch heb ik het best zwaar momenteel om zelf geen negatieve gevoelens te hebben
.
Merk bij mezelf ook dat het de vreugde van de zwangerschap echt wegneemt momenteel en voel me hier best schuldig over. Maakt me ook wel verdrietig. We willen zo graag en kindje en hebben dan nog het geluk gehad dat het na 2 maand al raak was. Toch heb ik het best zwaar momenteel om zelf geen negatieve gevoelens te hebben
.
vrijdag 3 maart 2017 om 20:04
Wat naar dat de zwangerschap zo begint. Helaas ervaring mee. Mij hielp het om er niet tegen te vechten maar het te accepteren, verstand op nul en de dagen doorkomen, de tijd ging vanzelf door en door tot de eindstreep. Ik hoop voor je dat je je snel beter gaat voelen
Well, that didn't work.
~An Autobiography~
~An Autobiography~
vrijdag 3 maart 2017 om 20:43
Wat een heftige zwangerschap zeg! Dank jullie wel voor de tips over acceptatie en mild zijn voor jezelf. Ik denk dat ik daar echt aan moet gaan werken. Het is niet anders!
Over de vreugde over de zwangerschap: ik was vooral tussen 6-10 weken wat minder blij. Het idee dat 1 kind toch ook genoeg is. Nu weer 2 mooie echo's gehad en baby was zo aan het spartelen en zwaaien dat die vreugde wel weer terug is, gelukkig!
Over de vreugde over de zwangerschap: ik was vooral tussen 6-10 weken wat minder blij. Het idee dat 1 kind toch ook genoeg is. Nu weer 2 mooie echo's gehad en baby was zo aan het spartelen en zwaaien dat die vreugde wel weer terug is, gelukkig!
vrijdag 3 maart 2017 om 20:45
quote:Krokodil83 schreef op 03 maart 2017 @ 18:38:
[...]
Vanmorgen even naar buiten geweest, daarna op de bank en nu al uren in bed. Hoor dan zoon beneden steeds om me vragen. Zijn natuurlijk ook hormonen, maar kan dan wel de hele middag huilen.Ik ben zelf nooit zo ziek geweest, dus misschien kan wat ik zeg helemaal niet. Kan je niet op bed wat kleine dingetjes met zoon doen? Helpen met zijn pyjama en nog even knuffelen. Samen een filmpje kijken of een boekje lezen. Of dat hij even (met papa) op de slaapverdieping komt spelen zodat jullie wel bij elkaar in de buurt zijn? Of geeft dat al teveel prikkels? Kan ik me ook best voorstellen. Heb twee zoons en die kunnen lichamelijk best aanwezig zijn
[...]
Vanmorgen even naar buiten geweest, daarna op de bank en nu al uren in bed. Hoor dan zoon beneden steeds om me vragen. Zijn natuurlijk ook hormonen, maar kan dan wel de hele middag huilen.Ik ben zelf nooit zo ziek geweest, dus misschien kan wat ik zeg helemaal niet. Kan je niet op bed wat kleine dingetjes met zoon doen? Helpen met zijn pyjama en nog even knuffelen. Samen een filmpje kijken of een boekje lezen. Of dat hij even (met papa) op de slaapverdieping komt spelen zodat jullie wel bij elkaar in de buurt zijn? Of geeft dat al teveel prikkels? Kan ik me ook best voorstellen. Heb twee zoons en die kunnen lichamelijk best aanwezig zijn
vrijdag 3 maart 2017 om 20:47
quote:Krokodil83 schreef op 03 maart 2017 @ 20:43:
Wat een heftige zwangerschap zeg! Dank jullie wel voor de tips over acceptatie en mild zijn voor jezelf. Ik denk dat ik daar echt aan moet gaan werken. Het is niet anders!
Over de vreugde over de zwangerschap: ik was vooral tussen 6-10 weken wat minder blij. Het idee dat 1 kind toch ook genoeg is. Nu weer 2 mooie echo's gehad en baby was zo aan het spartelen en zwaaien dat die vreugde wel weer terug is, gelukkig!Wat fijn! Lief, klein, spartelend wondertje. Voor je het weet ligt hij/zij in je armen.
Wat een heftige zwangerschap zeg! Dank jullie wel voor de tips over acceptatie en mild zijn voor jezelf. Ik denk dat ik daar echt aan moet gaan werken. Het is niet anders!
Over de vreugde over de zwangerschap: ik was vooral tussen 6-10 weken wat minder blij. Het idee dat 1 kind toch ook genoeg is. Nu weer 2 mooie echo's gehad en baby was zo aan het spartelen en zwaaien dat die vreugde wel weer terug is, gelukkig!Wat fijn! Lief, klein, spartelend wondertje. Voor je het weet ligt hij/zij in je armen.
zaterdag 4 maart 2017 om 07:51
quote:TouchOfPink schreef op 03 maart 2017 @ 20:45:
[...]
Ik ben zelf nooit zo ziek geweest, dus misschien kan wat ik zeg helemaal niet. Kan je niet op bed wat kleine dingetjes met zoon doen? Helpen met zijn pyjama en nog even knuffelen. Samen een filmpje kijken of een boekje lezen. Of dat hij even (met papa) op de slaapverdieping komt spelen zodat jullie wel bij elkaar in de buurt zijn? Of geeft dat al teveel prikkels? Kan ik me ook best voorstellen. Heb twee zoons en die kunnen lichamelijk best aanwezig zijn Gistermiddag lukte dat niet, toen was ik te beroerd, maar voor het slapen gaan heeft hij nog een half uurtje boven gespeeld en net ook weer even! In de ochtend probeer ik altijd wat te eten in bed en dan blijf ik er nog een tijd in, anders is het sowieso mis de rest van de dag.
[...]
Ik ben zelf nooit zo ziek geweest, dus misschien kan wat ik zeg helemaal niet. Kan je niet op bed wat kleine dingetjes met zoon doen? Helpen met zijn pyjama en nog even knuffelen. Samen een filmpje kijken of een boekje lezen. Of dat hij even (met papa) op de slaapverdieping komt spelen zodat jullie wel bij elkaar in de buurt zijn? Of geeft dat al teveel prikkels? Kan ik me ook best voorstellen. Heb twee zoons en die kunnen lichamelijk best aanwezig zijn Gistermiddag lukte dat niet, toen was ik te beroerd, maar voor het slapen gaan heeft hij nog een half uurtje boven gespeeld en net ook weer even! In de ochtend probeer ik altijd wat te eten in bed en dan blijf ik er nog een tijd in, anders is het sowieso mis de rest van de dag.
