Jong en burnout

Probeer nu al drie keer om de posts te lezen, maar het wil even niet. Morgen weer een poging.

Alvast een fijn Paasweekend!

Aaah wat een lief konijntje.

Jij ook een goed paasweekend!



En voor iedereen natuurlijk

Haha schattig!!

Fijn Paasweekend allemaal



Ik heb binnenkort een sollicitatie. Totaal andere sector dan waar ik voor gestudeerd heb, maar leek me gewoon leuk. Even wat minder belastend mentaal!

Hey allemaal!



Vandaag iets helderder dan de rest van de week. Het ging hier lichamelijk heel slecht (moe, spierpijn, hoofdpijn, pijn aan gewrichten, snel koud hebben, hartkloppingen, duizelig, algemene malaise) met als hoogtepunt een paniekaanval (eerlijk was aan het werk aan het denken). Het lijkt wel alsof mijn lichaam zegt: ' dit zijn alle symptomen die je zolang genegeerd hebt.' Ik word er een beetje van bang van en was ook niet te genieten (arme manlief). Vorige week ging het naar omstandigheden heel goed en had deze enorme terugval gewoon niet verwacht. Vandaag therapeut gebeld met de vraag of ik iets sneller weer een afspraak kan krijgen, maar vraag mij tegelijkertijd af of ik misschien een andere therapie moet proberen. Weet het gewoon even niet meer zo. En misschien een stomme vraag, maar ik moet echt enorm veel naar de (Kleine) wc en kan dan niet lang ophouden. Herkennen jullie dit?

Sorry voor mijn ego-post, moest het even kwijt.



Hey Summer: Wat erg dat je, je mama 5 maanden geleden verloren hebt . Geen wonder dat je tussendoor nadenkt over de dood. Ik heb ook een dierbare verloren een half jaar geleden en denk vaak aan de mogelijkheid andere te verliezen. Het hoort bij het verwerkingsproces. Spannend en leuk zo'n sollicitatie! Kan mij voorstellen dat een mentaal minder zwaardere job prettiger gaat zijn. Alvast veel succes met de sollicitatie. Ik duim voor je!



Rodelimo; wat een begripvolle bedrijfsarts heb je en super dat alle hulpverleners op één rij staan. Niet makkelijk om nu aan de nare herinneringen te moeten denken en opschrijven. Heb je de belangrijkste opgeschreven? Misschien kan je het dan wegleggen en pas bij de therapeut weer bijhalen, zodat je ook ruimte hebt voor andere zaken en voldoende rust krijgt? Heerlijk zo'n positief uitje en Belle en het Beest is echt een heel mooi verhaal (ben grote fan van de tekenfilmversie).



Wildhorse: fijn dat het fysiek steeds beter gaat. Persoonlijk probeer ik nieuw te vermijden (op grappige berichten na), het komt gewoon veel harder binnen. Het filmpje van de hongersnood in Oost-Afrika maakt mij telkens aan het huilen.



Gele Suikerspin: Sophie heb ik nog niet gekeken, maar ben het helemaal met je eens dat onze maatschappij qua mentaliteit weleens mag veranderen. Meer kwaliteit en minder kwantiteit en rusten/ niets doen is niet perse lui. Er is nog werk aan de winkel. De kou herken ik ook, draag nog winterkleren en heb nog steeds een dubbel dekbed opliggen.



Evenaar: wat fijn om te lezen dat het met vlagen heel goed gaat. Vooral blijven schrijven, is heel motiverend

Dat met dat plassen heb ik ook!

Mijn filosofie is dat ik nu meer naar mijn lichaam luister en dus ook de aandrang voor het plassen eerder voel. Wat ik eerder misschien samen met allerlei andere signalen heb genegeerd?

Ik ga dan nu ook altijd anders kan ik niet rustig zitten, fietsen of wat dan ook doen. Het volgende wacht maar.



Owww, ik ben chagrijnig!!! Gisteren ook al, toen maar even aan toe gegeven (lees; zak chips leeggegeten en snickers ) en de hele middag series gekeken.



Ik voel weer continu stress, maar van wat??

Het weer werkt ook niet mee, bewolkt hier.

En ik heb best veel gedaan, dus mijn lijf is denk ik vooral ook moe.



Ik heb wel spanning omdat ik van get weekend 2 leuke dingen ga doen en daar dan ook van wil genieten en er leuk uit zien. Wat leg ik mezelf toch weer een druk op.

De balans tussen wat wil ik en wat doe je voor een ander vind ik erg lastig.

Stom voorbeeld: ik wil eigenlijk mijn nagels opnieuw lakken maar dit kost mij ook behoorlijk wat energie, en vind ik het leuk om te doen? Niet echt. Maar morgen ga ik met een vriendin weg, zou er wel blij van worden er leuk uit te zien. Maar doe ik dat dan voor mij, mezelf even leuk en verzorgd en opgedirkt voelen of doe ik het om de uiterlijke schijn op te houden, dus voor de ander. Waar zit de grens van perfectionisme



Verder ben ik chagrijnig omdat iemand anders iets voor mij regelt, dat alles nog niet zelf lukt. IK WIL (stiekem eigenlijk) SUPERWOMEN ZIJN



Bleughh.



Vandaag even lekker aan een nieuwe puzzel beginnen. De kachel hoog. Veel thee. Koekjes (waarom los ik alles met eten op?)



Ik voel me ook schuldig omdat ik veel kleding online heb besteld en de pakket bezorgen dan steeds veel trappen omhoog moet. Ik schaam me dan en schuld. En ook omdat het veel geld kost, maar goed, ik mag natuurlijk wel kleding. En dat thuisbezorgen bieden ze toch aan als service?

Ik kan er ook niks aan doen dat ze het in 3 kleine pakketten verdelen en die dan per dag bezorgen. Zucht.



Zo gaan mijn hersens dus. Alles willen verantwoorden enzo.



Ik ben gewoon ik. En als ik zin heb om mijn nagels te doen, dan doe ik dat. En ik mag ook kleding. Als de postbode het een stom beroep vind pakketten bezorgen dat is dan zijn probleem

Ow en make-up. Ik draag dus al amper iets. Maar mijn wallen (altijd blauwe kringen) vind ik altijd wel leuk om iets weg te werken. En nu ben ik dáár dus net weer allergisch voor in 1x. Draag dus nu al een jaar niks en nog steeds kan ik er niet tegen. Biologisch merk geprobeerd van aubergines (hihi serieus!) Krijg ik last, nu een ander merk weer last. Whaaa wil er gewoon soms even niet slaperig uit zien.

Lijkt of alles van me word afgepakt zo, mijn hele persoonlijkheid.



Smeer er nu maar wat bbcream onder af en toe.



Het valt allemaal wel mee, moest even lekker klagen even. Het gaat natuurlijk om niks. Nagellak en make-up en dat iemand wat voor mij regelt (hulp aanvaarden) ik ben wat stuiterbal achtig qua gedachten

Summer, wat knap van je dat je zo goed op jezelf kunt reflecteren, en jezelf daardoor zo kent! Het klinkt alsof je heel bewust met jezelf je die periode van rouw bezig bent (geweest). Dat klinkt alsof je al goed met je mindfulness cursus bezig bent voordat die zelfs begonnen is!



Lastig dat jij juist weer minder goed overweg kunt met je bedrijfsarts. Krijg je van hem wel genoeg ruimte om goed te kunnen herstellen? Niet teveel druk vanuit het werk? Als jouw praktijkondersteuner jou kan helpen naar wat jij denkt dat goed is en het helpt je is dat in ieder geval voor nu goed toch.



Wildhorse, de POH ging er helaas niet zo makkelijk mee om als die van jou . Ze vond het raar, en onzin om verwijzingen via de psycholoog te laten gaan. Want, zoals ze zei: "die komen uiteindelijk toch allemaal weer terug bij de huisartsenpraktijk en dan gaan ze vanuit hier naar de specialistische GGZ". Dus ik ga die verwijzing wel doen.

Ik vind het dan zoooooo vervelend dat ik nu niet echt in mijn goede doen ben, en er dan gewoon niet de ruimte in mijn hoofd heb om er tegenin te gaan. Ik had dat 1x geprobeerd, maar na haar verhalen heb ik dan al zo'n hoofdpijn van al die info dat ik nog een keer echt niet haal. Ook baal ik er echt van dat ik niet meer kennis heb van de werking van die hele GGZ. Nu moet ik op haar verhalen vertrouwen, en dat durf ik eigenlijk niet meer . Ik weet het alleen zelf ook niet, dus kan het ook niet checken.



Uiteindelijk is er nu afgesproken dat ik volgende week eerst met de psycholoog hierover verder ga praten (die zou de opties bij de zorgverzekering voor mij uitzoeken als ik bij hem onder behandeling zou blijven), dus ik hoop dat dat gewoon vergoed word. Dat zou de makkelijkste optie zijn. If not, dan moet iemand een doorverwijzing maken naar een specialistische GGZ instelling en kan ik daar verder. Maar dan moet ik dus weer mijn verhaal overnieuw vertellen, wat ik echt waardeloos vind . Chaos. Ben helaas nog niet van haar af dus...



Hoe was je massagetherapie? Heeft het wat opgelucht?



Die angst om nog een keer in zo'n situatie terecht te komen herken ik goed. Ik wil dan ook erg goede begeleiding straks bij het aanleren van mijn grenzen, en hoe ik die nu kan herkennen. Wat zijn nu signalen dat je te ver gaat? Ook leren "nee" zeggen is voor mij een erg belangrijke. Ook leren luisteren naar mijzelf. Wat wil IK nu eigenlijk?

Ik weet wel zeker dat als ik daar geen begeleiding voor heb dat ik zo nog een keer onderuit ga, hoe hard ik ook mijn best doe. Dat zit er allemaal vrij stevig in helaas .



Een sollicitatie, spannend! Heel veel succes! Fijn ook, als je zo hard aan jezelf aan het werk bent, om dan wat minder belastend werk te doen. Leuk voor je!



Vienna, wat een leuk konijntje! En een leuk puppy in je foto! Schattig



Wat vervelend dat het deze week wat minder gaat.. Heb je van het weekend, of vorige week toch iets teveel gedaan misschien? Ik ken dat gevoel van angst als al die symptomen dan ineens weer op komen zetten. Zeker als er niet eens echt een duidelijke aanleiding is dat je je te druk gemaakt hebt ofzo.

Hoe moeilijk ook, ik zou toch proberen uit te rusten. Lekker met een muziekje op in bed liggen (lekker warm!), en echt goed naar de tekst luisteren, zodat er nergens anders meer ruimte voor is in je hoofd. Of in bad. Maak er een Verwen-Vienna-dag van vandaag . En morgen, als dat nog nodig is!



Zou je vwb die therapie dat niet aan je huisarts kunnen vragen oid? Of aan de praktijkondersteuner? Hoe negatief mijn ervaring ook, ze had wel in mijn eerste ontmoeting met haar direct goed ingeschat wat er aan de hand was.

Ik merk dat bij mij die twijfel over, wat heb ik nu precies, hoe moet ik dit oplossen, wat kan ik nu het beste doen, juist rusten, of doorgaan?, is dit wel de goede therapie zoveel energie heeft gevreten de afgelopen maanden! Zelfs nu met het opschrijven van die nare gedachten erbij merk ik dat. Ik ben dan ook een behoorlijke control-freak, maar het geeft mij veel rust dat er nu een behandelplan is. (lang niet op de datum nauwkeurig ofzo hoor, maar in grote lijnen)



Dat zo vaak naar de wc moeten herken ik niet. Ik kan het me niet herinneren in ieder geval.



Ik heb vandaag een beetje een lamlendig dagje. Gisteren zijn mijn opa en oma komen eten en ben ik naar mijn werk geweest. Allebei hartstikke leuk, gezellig en fijn, maar het was toch een beetje veel geloof ik. Nu dus even een uitrustdagje. (lokaal zou dat eigenlijk niet meer mogen )



Dit weekend heb ik een familieweekend. Enerzijds heel leuk om iedereen weer te zien, maar anderzijds zie ik er enorm tegenop om met zoveel mensen in een huis te zijn. En eerlijk gezegd ook om ergens anders te moeten slapen. (Ik ben zo'n ontzettende huismus geworden nu, dat is echt bizar!)

Ik heb ook echt geen idee hoe het gaat. Mijn familie is superaardig, maar best wel luidruchtig, en er is maar 1 huis. We gaan dus ook voor zolang het goed gaat, en als het niet meer gaat, weer terug naar huis.

Maar ik voel me nu al zo schuldig tegenover mijn oma (het weekend is ter ere van haar jubileum), als ik eerder wegga. Ik leer het denk ik ook gewoon nooit . Ik merk dat ik me nu al minder moe voordoe naar mijn man dan dat ik ben, zodat we in ieder geval wel gaan.



Daarbij komt nog dat ik daar mijn moeder voor het eerst ga zien nadat mijn diagnose bekend werd. Ik heb nog altijd geen persoonlijke reactie van haar gehad, maar de manier van communiceren naar mij toe is wel veranderd. Ook is ze voorheen altijd een fel tegenstander geweest van deze theorie, ook voordat de psycholoog het zei. Ik ben dan ook echt heel nerveus hoe ze vanavond gaat reageren. Ik ga maar uit van het goede, maar ik merk dat het mij nu al veel energie kost .



Iedereen een fijne pasen!



Hebben jullie nog leuke plannen? Eieren zoeken/ schilderen?

Vienna: wat rot dat je een paniek aanval hebt gehad en lichamelijk het slecht gaat is er iets veranderd ten opzichte dan de week ervoor (toen het wat beter ging)? Hoe gaat het nu met je? Wat erg dat je ook een dierbare bent verloren 6 maanden terug!

Oh en van dat plassen, kan goed een lichamelijk signaal van stress zijn. Bij stress (goede spanning) heb ik dat ook, bijvoorbeeld voor een sollicitatie of zo.



Suikerspin: balen dat je je chagrijnig en gestressed voelt Moeilijk om die druk niet op jezelf te leggen, en als jij je nagels wilt lakken, lekker je nagels lakken! En als je dat te veel energie kost is het ook prima om het niet te doen! Niet zo streng zijn voor jezelf Leuk dat je kleren gekocht hebt! En die pakket bezorger wordt gewoon betaald om jouw pakketje te bezorgen, moeten ze maar een andere baan zoeken

Trouwens rot dat je ineens allergisch bent voor je make up!



Rodelimo: dankje wel beetje vals spelen, want ik heb een paar jaar terug al een mindfulness cursus gehad en ik heb heel veel aan mijn opleiding gehad, maar ook mijn werk. Mijn oud cliënten hielden vaak een spiegel voor, want die hebben me nodig. Om een voorbeeld te noemen, ik had een escalatie op het werk gehad vorig jaar met cliënt X. Daardoor hield ik meer afstand als ik zag dat hij slechter gestemd was. Alleen had hij júist op zo'n moment mijn nabijheid nodig. Toen ik bewust werd van mijn eigen angst en hem die nabijheid gaf, zakte die spanning ook bij hem. Oké niet altijd, want ze wonen niet voor niets bij zo'n instelling



Vanuit het werk had ik veel druk en onbegrip.. de bedrijfsarts was meelevend, maar ik denk dat we elkaar gewoon niet begrepen. Ik vind intensieve therapie niet nodig, omdat ik al goed inzicht heb waar de oorzaak ligt en ik weet dat het ook tijd nodig heeft (mbt rouwen). Maar ik snap vanuit de bedrijfsarts ook dat het voor hen (bedrijfsarts en werk) beter is als ik beter gemeld uit dienst ging. Nu voel ik me ook fijner nu ik die druk niet meer heb (geen baan meer), en kan ik zelfs zonder hartkloppingen naar vacatures kijken of denken aan wat voor werk ik wil gaan doen. Dus ik zit wel echt dichtbij het punt dat ik me beter ga melden.



Wat een mens jouw POH Volgens mij kan een psycholoog ook een verwijzing doen naar specialistische GGZ, en vaak hebben ze ook ervaring met andere organisaties of praktijken en kunnen ze je aanraden met welke klachten waar heen te gaan. Haar reactie zegt meer over haarzelf dan over jou. Jij bepaalt hoe je het wilt en niet zij. Als jij het overzichtelijker vindt om het via jouw psycholoog te laten gaan, dan is dat jouw goed recht, dan is dat jouw grens. En dan vind ik het erg oneerlijk dat zij als hulpverlener tegenover jou in een kwetsbare positie zo reageert, en eigenlijk gewoon over jouw grens wil heen knallen.



Grenzen aangeven, nee zeggen en weten wat jezelf wilt (en vooral goed voor jezelf zorgen) zijn ook moeilijke dingen. Begeleiding daar in is wel fijn Bewust worden is stap 1 en iedereen doet het op zijn eigen manier.

Voor mij helpt het op dingen op te schrijven, bijvoorbeeld hoe het elke dag gaat en wat voor bijzonderheden er zijn geweest. In slechte periodes geeft mij dit een houvast en ik merk dat als het goed gaat, ik het boekje ook minder gebruik. Ik gebruik soms ook dingen die ik vanuit mijn opleiding ken, van de week bijvoorbeeld een kernkwadrant gemaakt over irritaties die ik heb en wat dat eigenlijk over mijzelf zegt. Maar goed, dat moet maar je ding zijn



Gezellig dat je oma en opa zijn komen eten Hopelijk valt je familie weekend mee!

Je mag ook grenzen aangeven he? Ik bleef ook altijd slapen bij mijn ouders (voordat mijn moeder overleed en mijn burn-out begon) vanwege de afstand en mijn vader vroeg bij elk bezoek (tijdens mijn burn-out) of ik niet bleef slapen, maar ik kon het echt niet meer (ja of ik zou over mijn grens heen gaan). Ik maak dat ook kenbaar aan mensen dat het een lief aanbod is, maar omdat slapen al zo slecht ging/gaat, ik liever thuis slaap. En in het begin zul je misschien geen fijne reacties krijgen van je omgeving, maar dat kan afnemen. Mijn schoonfamilie reageert soms nog steeds afkeurend 'dat ik er weer eens niet bij ben', mijn familie toont nu wel begrip als ik niet kan komen.



Hoe reageerde je moeder? Wat jammer dat je geen persoonlijke reactie van haar hebt gehad sinds je diagnose bekend is. Hoe is haar manier van communiceren veranderd ten opzichte van jou?



Was gisteravond op bezoek bij schoonfamilie en ben wel over mijn grens gegaan. Veel te lang gebleven. Dus vandaag houd ik een pyjamadag. Mijn vriend is ook de hort op, heb het rijk voor mezelf

Merci voor jullie lieve reacties en voor de inzichten betreffende het plassen. Heel stom maar ik had nog niet gedacht aan de drang van van wc te moeten en zenuwen/stress en denk inderdaad dat ik mij hier nu veel bewuster ben.



Oh Gele Suikerspin wat jammer dat je, je zo voelt. Heb je toch een beetje kunnen genieten van de uitstapjes?

Vergeet niet om lief voor jezelf te zijn en op je eigen tempo goed voor jezelf te zorgen. Puzzelen met thee en koekjes klinkt als een heerlijke bezigheid. En hulp van andere aanvaarden is ook een beetje zelfzorg?

Hier ook heel gevoelig voor schoonheidsproducten. Mineral powder kan ik wel nog verdragen. Misschien toch nog een andere hyperallengeer product uitproberen?



Rodelimo: heb naar je tip geluisterd en een lekker lang bad genomen, echt zalig en nu al minder last van mijn spieren. Heb je een leuk familieweekend gehad? Tussendoor voldoende rust kunnen nemen? Ik hoop dat je mama begripvol naar je is geweest.



Summer: fijn dat je merkt dat het beter gaat en je zonder hartkloppingen naar vacatures kan kijken. Een kernkwadrant is een goed idee. Heeft het voor inzicht gezorgd? Heerlijk zo'n pyjamadag voor jezelf, terug helemaal bijgekomen?



Hier het hele weekend niets gedaan. Vrijdagavond is mijn mama komen eten en voor de rest veel gerust en kleine wandelingetjes gemaakt. Manlief heeft meegedaan met mijn tempo (had ook wat rust nodig), en bruist nu weer helemaal van energie (wat een verschil tussen gewoon en BO als het over recupereren gaat). Manlief heeft mijn afspraak met de bedrijfsarts verzet. Normaal gezien zou ik deze week langs moeten gaan, maar dat was op het hoofdgebouw (lees ik ken er heel veel mensen) ipv op de gebruikelijke kleinschalige neutraal terrein locatie. Hele opluchting dat ik nu naar de andere locatie mag. De confrontatie met zoveel collega's is mij echt nog teveel.



Sophie in de kreukels vond ik deze week minder interessant. Alleen de tweeling vond ik wel boeiend.



Heb eigenlijk nog een vraagje; ik heb echt altijd honger. Eigenlijk weet ik wel dat het vermoeidheid is, maar soms gaat mijn maag echt knorren terwijl ik net gegeten heb. Probeer mij aan drie maaltijden en tussendoor een stuk fruit te houden, maar oh wat zou ik soms de hele voorraadkast willen verslinden. Herkennen jullie dit?

rodelimo, hoe gaat het met je?

Klinkt alsof je veelste veel van jezelf vraagt met al dat bezoek Pas je op jezelf?

Er is maar 1 iemand belangrijk nu en dat ben jij.

Hopelijk kan de psycholoog je helpen met je genzen aangeven.



Iedereen de paasdagen goed door gekomen?

Leuke dingen kunnen doen?



Ik had een familie lunch, erg gezellig!

Nu is wel echt de day after, bankhangdagje. Sowieso is het erg stil hier op straat, volgens mij heeft of iedereen een relax blijf binnen dag of zijn ze vroeg vertrokken maar een woningboulevard



Ik heb dus zeker kunnen genieten en hulp vragen is inderdaad ook zelfzorg. Goede opmerking!



Ik geloof dat net als met plassen, je lichaam ook goed kan aangeven wat het nodig heeft qua eten. Zo 'vroeg mijn' lichaam in het begin steeds om banaan, spinazie houd het ook van, en nu soms ineens zin in pindakaas. Dus ik denk dat je daarin ook naar je lijf moet luisteren. Sowieso kost ziek zijn veel energie dus je moet goed en genoeg eten.



Heeft je lichaam zin in zoet, neem dan banaan, druiven oa. Heeft je lichaam zin in pittig, kruid je avond eten lekker en eet eens een chippie. Zin in hartig, neem noten of rijstwafel met pindakaas.

Ik ben veel meer gaan voelen wat mijn lichaam wil eten. Waar heb ik nu echt zin in, behoefte aan.



Verder ben ik er dus van overtuigd dat je een goede vitamine pil moet nemen als je burnout bent, je lichaam verbruikt volgens mij gewoon meer. Floradix bij vermoeidheid neem ik.

Iets kiezen wat bij jou goed voelt, dit is bij iedereen anders.



Dus dat je lichaam niet zo zeer om eten vraagt, honger heeft, maar vraagt om bepaalde voedingsstoffen/vitamines.



Dit is mijn eigen filosofie trouwens. En helpend voor mij.



Verder, heb je niet gewoon ook dorst?

Ik kwam erachter dat toen ik meer ging drinken ik ook minder at. Ik zet nu elke morgen een kan water neer, die dan op 'moet'.



Elke dag wat lekkers mag best. Voorkomt dat je gaat snaaien.

Summer, wat mooi dat je zoveel gedrag kunt herkennen vanuit je cliënten, en daar zelf van kunt leren! Ook prettig dat je vanuit je opleiding zoveel kennis nu kunt gebruiken op jezelf.

Is dat eigenlijk soms ook niet lastig, dat je dan adviezen van artsen misschien op een heel andere manier als een nitwit als ik dat zou doen bijvoorbeeld?



Wel echt heel fijn dat je je al zo goed voelt dat je al denkt aan je beter melden! Bij het UWV dan ofzo? Wel heerlijk dat je nu relaxt naar vacatures kunt kijken. Ben je nu weer op zoek naar een baan in je oude werkveld, of echt iets heel anders, zoals die andere sollicitatie?



Ja, die POH.... Echt. Ik kan er ook geen wijs uit. Ik vind het zo waardeloos dat die GGZ ook zo'n ondoordringbaar gebeuren is qua kennis van de werking ervan, dat ik het ook niet helemaal zelf kan uitzoeken. Ik hoop echt dat de psycholoog er morgen wat op weet.



Hihi, ik ga een kernkwadrant even opzoeken, want dat zegt me niets

Die grenzen is wel echt een ding bij mij. Daar wil ik ook echt goede begeleiding bij voor ik weer "echt" aan het werk ga e.d., voordat ik het weer niet goed doe.



Vienna, dat klinkt ook heerlijk, zo'n rustig weekendje. Fijn ook als je vriend meedoet, gezellig! Gaat het nu inmiddels wel iets beter? Voel je je iets rustiger/ minder in paniek?

Ook erg fijn dat je op een neutraal gebied naar de bedrijfsarts mag! Die afspraken zijn al stressvol genoeg, zonder dat je ook al je collega's tegen hoeft tegen te kunnen komen. Fijn dat je die kan nu in ieder geval vermeden hebt. Heb je deze week een afspraak?



Die honger, hmmmm Die ken ik heel erg goed. Bij mij is het op de dagen dat is veel stress heb ook echt vreselijk. Het was bij mij het ergste net voordat ik instortte, en een half jaar daarna. Ik denk dat Milka dat half jaar alleen op mij gedraaid heeft . Ik had ZO'N behoefte aan chocola! En heel veel eten in het algemeen. Het gekke was dat ik me er echt niet toe kon zetten om een boterham te maken, maar een chocoladereep was echt geen probleem. Ik woon tegenover de buurtsuper, wat in dit geval heel onhandig is.

Ik ben er ook behoorlijk wat van aangekomen helaas

Het enige wat mij nu helpt is mezelf echt verplichten de 3 maaltijden per dag te eten, en verder een kleine verpakking los verpakte kleine chocolaatjes te hebben, zodat het nooit heel erg uit de hand kan lopen zeg maar . En denken, okee, kan ik nu tijdtechnisch (op basis van wat ik die dag gegeten heb) honger hebben?



Wat Gele Suikerspin zegt heb ik ook wel steeds meer, dat mijn lijf begint aan te geven waar het behoefte aan heeft. Dat ik soms echt vezels moet hebben bijvoorbeeld. (ik heb voor als het me echt niet lukt om brood te smeren van die ontbijtrepen van sultana in de kast liggen). Of echt vitamines, of echt geen zoetigheid meer.



Maar het blijft voor mij ook een heel heikel punt, waar ik nog geen echte oplossing voor gevonden heb helaas



Gele suikerspin, wat leuk online shoppen! Je hebt me op een idee gebracht. Mijn garderobe is inmiddels al aardig verouderd (eerst geen tijd om te shoppen, nu geen interesse), dus ik loop een paar jaar achter in modeland, haha. Een leuke activiteit voor als ik er deze week energie voor heb en het regent

Heb jij nog leuke dingen kunnen shoppen?



Je kan het altijd nog zo zien: je helpt die pakketbezorger nu wel aan een goddelijk lichaam met al die trappen . Nee, maar serieus, dat vind hij echt niet erg. Hij denkt er waarschijnlijk niet eens over na, dus hoef jij dat ook niet te doen.

Ben je inmiddels weer een beetje uit je stuiterbal-modus?



Een familielunch is ook gezellig! Fijn dat je er ook van hebt kunnen genieten!



Afgelopen dagen waren voor mij inderdaad teveel. Ik vind het nog zoooo moeilijk die balans te zoeken, tussen jezelf en je eigen grenzen bewaken en anderen pleasen (waarbij je dan over die grenzen gaat).

Wel vond ik het heel erg fijn om zoveel familie te zien. Ik heb met veel mensen gepraat over hoe het nu gaat, en wat nu het plan is en de vooruitzichten enzo. Dat geeft me ook rust, omdat verhalen in onze familie (via mijn moeder) vaak een eigen leven gaan leiden. Ik heb nu zelf met iedereen kunnen praten, en dat voelde erg goed. Ze waren allemaal heel steunend, en begrijpend, en zeiden ook dat ik vooral eerst aan mijzelf moest denken, en weg moest gaan van het weekendje wanneer ik voelde dat het teveel werd. Zo fijn dat ze dat zeiden! Ik weet het natuurlijk wel, maar dat is wel een heel fijne bevestiging .



Ook voelde het voor mij zo fijn om te merken dat al die mensen blijkbaar echt om mij geven. Gek is dat (ook om dat zo op te schrijven), maar ik had dat nog nooit zo gerealiseerd, en ook nooit met emotie bekeken. Ik voelde me altijd vreselijk alleen op de wereld, omdat ik bang was dat niemand mij serieus zou nemen. Nu heeft niemand mij uitgelachen dit weekend als ik mijn verhaal vertelde, alleen maar liefde, steun en knuffels gegeven. Dat geeft me zo'n vertrouwen! En het ontroert me. Dat was echt wel even de support die ik nodig had om nu goed die behandeling te beginnen



Met mijn moeder was het wel wat ongemakkelijk. Ze heeft er tegen mij met geen woorden over gesproken, maar ook niet geprobeerd om mij te overtuigen dat dit onzin was. Wel viel aan alles af te lezen dat ze het onzin vindt. Maargoed. Ze probeert zich in ieder geval goed te gedragen, door zich zo gewoon mogelijk te gedragen, en ik ook. We hebben het dus vooral overkoetjes en kalfjes gehad. Niet dat het echt helpt, want ik zie echt wel dat ze nerveus is, omdat ze nu opeens vanalles laat vallen of omgooit, of probeert niet alleen ergens te zijn met mij.

Tegelijk vind zij het ook erg, dat kan ik ook duidelijk aan haar zien. Het doet echt pijn dat ik met dit verhaal, wat voor mij echt pijnlijk is, niet bij haar terecht kan. Ondanks alles heb ik toch nog altijd wel die neiging om haar te vertellen waar ik mee zit, ondanks dat ze me daar vaak gek mee maakte (echt gek!). Heel gek.



We zijn zondagochtend weggegaan, toen was ik echt heel moe. Al die emoties en drukte! Vrijdagavond (we waren er toen pas anderhalf uur) had ik zelfs heimwee . Wat voor mij echt heel vreemd is, want daar heb ik echt nooit last van. Het was allemaal een beetje een chaos in mijn hoofd.

Ik denk dat het zo ook mooi geweest is. Ik had graag langer gebleven, maar dat was nu gewoon echt even niet mogelijk. Mijn man heeft me zondagochtend dus meegesleept naar huis, wat goed is. Gister heb ik heel de rest van de dag geslapen, en vandaag ook een zitzak-hangdagje, soms afgewisseld met een half uurtje tuin. Morgenochtend ook nog uitrusten, en mijn loopoefening doen, en dan 's middags de psycholoog. Ik ben best wel nerveus daarvoor merk ik! Brrrr.

Wat een opluchting dat jullie ook veel honger hebben en ook wel snoepbuien hebben (gehad). Moest echt slikken toen de BonBonBlok met nootjes was uitverkocht bij onze supermarkt. Had gewoon hun bestellingsroutine in de war gebracht

Ondertussen al een maand geen BonBon meer gegeten, maar toch regelmatig nood aan wat lekkers.

Helemaal met je eens Gele Suikerspin: onze lichamen hebben extra veel nood aan gezonde voeding. We koken iedere dag en eet vaak soep s middags en havermout met fruit in de ochtend (tot zover gaat het goed), maar vandaag toch gezwicht voor een eclair, jammie. Hier ook grote fan van Floradix (nam ik altijd al ivm vega leefstijl). Knap trouwens dat je kan voelen aan welk eten je lichaam nood heeft. Mag ik vragen hoe je dat doet? Zelf heb ik namelijk het idee dat mijn lichaam roept om vlees, maar dat lukt mij uit principe niet (probeer wel echt goed te compenseren met noten, peulvruchten etc).

Fijn dat je genoten hebt van de familielunch en nu kan genieten van een bankhangdagje. Het is inderdaad rustig, hier is een evenement in de stad, nu al blij dat ik niet de drukte in moet.



Wat fijn Rodelimo dat je zoveel steun en begrip van je familie krijgt. Fantastisch dat je gemerkt hebt hoeveel mensen om je geven. Dat verdien je! Je hebt het trouwens ook heel mooi opgeschreven, moest er even een traantje van ontroering om wegpinken.

Wat een moeilijke omgang heb je met je moeder. Misschien kan je dit ook met de psycholoog oppakken? Of misschien dat jullie op een gegeven moment elkaar weer vinden? Ik hoop het echt voor je.

Succes morgen bij de psycholoog.



Het gaat hier iets beter. Vandaag naar de therapeut geweest (ze had vakantie en werkte daarom op een feestdag). Dat was een opluchting, heel veel moeten huilen, maar wel het idee weer een stapje verder te staan. Ook mijn angst voor Fibromyalgie met haar besproken. Natuurlijk verwijzing naar HA gekregen, maar hierdoor wel de aanknoping gevonden ook met manlief hierover te hebben en hij gaat terug meer dingen in het huishouden doen (deed weer alles en dat was eigenlijk teveel).

Oh ik vind het echt zo knap dat jullie allemaal zo goed op elkaar kunnen reageren. Ik wil ook graag attent zijn, maar ik weet even helemaal niet zo goed meer wie wie is. En wie waar in het traject zit. Misschien moet ik een excel bestandje maken met jullie 'namen'



Maar voor maar even korte reactie op de dingen die zijn blijven hangen. POH's zijn stom. Nou ja, dat is natuurlijk niet zo, maar volgens mij zijn zij een beetje als de maatschappelijk werkers van vroeger (bestaan die nog?). Ze kunnen mensen echt wel goed helpen, maar zodra de problematiek complexer wordt, of de persoon tegenover hen slimmer, wordt het lastig. Ik denk dat wij keihard moeten gaan voor wat goed is voor ons. Dat voelt voor ons harder, omdat we zo gewend zijn het 'goede' te willen doen. Waarbij we dus over eigen grenzen heengaan. Dat betekent dus dat we 'nee' mogen zeggen tegen hulp die niets toevoegt voor ons, en 'ja' tegen hulp waar we ons wel goed bij voelen. En dat we ons dus ook niet verplicht hoeven te voelen te opzichte van hulpverleners.



Normaal ben ik nogal allergisch voor van die inspiratiecitaten, maar ik vond dit wel een mooie: "Als je nee zegt tegen een ander, zeg je ja tegen jezelf." Ik heb hem de afgelopen tijd gebruikt als: "Een ja tegen een ander, mag nooit een nee zijn tegen jezelf." En dat helpt mij wel bij het bepalen wat ik wel en wat ik niet doe.



Ik herken de honger héél erg. In november/december (toen ik voor het eerst weer een beetje buiten kwam, behalve mijn wandelingetjes) heb ik zo verschrikkelijk veel geluncht en avond gegeten steeds. En vooral veel zout en vlees. Ik eet maar 1 a 2x in de week vlees, maar toen wel bijna iedere dag. Mijn lijf snakte er echt naar. Ik begrijp nu waar zwangere vrouwen het over hebben als ze zo héél duidelijk zin hebben in één ding. Wie was er hier ook alweer vegetariër, maar kreeg nu zin in vlees? Ik weet niet of je principieel vegetariër bent, vanwege anti-bio-industrie, maar je kan overwegen in deze periode af en toe wat biologisch vlees te eten. Wij mensen zijn biologisch gezien inmiddels omnivoren, dus dat je lijf aangeeft vlees te willen, vind ik niet gek. Als je het op die semi-diervriendelijke manier toch kan geven wat het kennelijk nodig heeft, is dat het overwegen waard.



Ik ben ook echt fan van kernkwadranten leggen. Ik gebruikte het heel vaak toen ik nog teamleider was en nu voor mezelf ook nog wel eens. Helpt ook goed je eigen talenten te zien!



Hier gaat het mwah mwah. Ik heb naar jullie woorden geluisterd en doe inderdaad weer wat rustiger aan nu. Maar ik blijf heel moe en vooral lethargisch: heb echt nergens zin in. Ik heb met Pasen ook alleen maar op de bank gehangen series kijken. Vanochtend had ik een afspraak buiten de deur, maar ik zit nu alweer 1,5 uur op de bank met series, vivaforum en Hamka's-chips (over cravings gesproken). Ik heb dus bedacht dat echt intelligent werken er vandaag niet in zit, maar ik wil toch wel wat nuttigs doen dus ik ga de ramen maar even lappen. En misschien wat kleine klusjes in huis doen. Dit vind ik dus echt lastig, dat ik eigenlijk vind dat ik wel wat zou moeten kunnen en nuttiger bezig zou moeten zijn, in plaats van midden op dag op de bank chips zitten eten. Maar tegelijkertijd vind ik ook dat dit moet kunnen gezien de burnout situatie. En zo is het een strijd van "doe eens normaal en nuttig" en "je hoeft niet altijd nuttig te zijn en je hoeft je niet schuldig te voelen" in mijn hoofd. Zucht......



Oh ja, en wie voelde zich schuldig over de pakketman? Niet doen! Shoppen is nu jouw therapie en die man draagt zijn steentje bij aan jou beter maken. Fijn toch!

Ik zit weer naar Sophie te kijken. Interessant tit nu toe. Vooraldat kinderen nu al zo vreselijk onder druk staan om te presteren. Waar zijn we mee bezig?

Hey Rodelimo: hoe ging het bij de psycholoog?



Pussywillow: moet Sophie nog terugkijken. Er is al jaren in het nieuws dat kinderen steeds meer onder druk staan en tekenen vertonen die op BO lijken. Een hele tijd geleden hadden we een borrel met de buren en een 9 jarig buurmeisje vertelde dat ze cardioloog wil worden en ze had al een heel plan van aanpak (hard studeren, Grieks Latijnse volgen in het Middelbaar plus extra fysica en biologie). Zag nu al druk op haar staan, terwijl haar ouders heel relax zijn en gewoon tevreden zijn als hun kind gelukkig is. Toen ik 9 jaar was wilde ik ook wel dierenarts worden, maar had daar echt geen plan van aanpak bij (wilde gewoon diertjes helpen).



Evenaar: mooi citaat om jezelf op goede weg te houden. Heel herkenbaar het gevoel om altijd nuttig te moeten zijn en dat je toch kleine klusjes tussendoor moet doen. Waarom zou je niet mogen genieten van relaxen op de bank en series kijken? Je lichaam vraagt om rust. Eigenlijk dus ook een vorm van ja zeggen tegen jezelf.

Vlees blijft ne moeilijke, ben ooit 20 jaar gelden vega geworden ' voor de diertjes' en daarna veel voordelen gemerkt (mijn HA zegt altijd dat ik de beste bloedwaarden van zijn hele praktijk heb). Heb nog ooit een tijdje weer vlees gegeten, ook ivm spierpijn en dat ging toen weg en weer opgehouden met vlees eten. In het boek voedsel als medicijn staat ook vlees en vis eten voorgeschreven voor mensen met vermoeidheidsklachten. Denk dat ik het toch echt moet gaan doen voor mijn gezondheid.

Opvallend trouwens dat je meer honger kreeg toen je meer naar buiten ging. Dat valt mij ook op, op dagen dat ik weinig doe, valt de honger nog mee, maar als ik drie kleine activiteiten op een dag wil doen, rammel ik van honger.



Soms ben ik ook een beetje kwijt, wie ook alweer waar in zijn traject zit. Misschien is het prettig dat we elk nog een korte samenvatting geven?

Wat ongelooflijk herkenbaar, zowel waar je tegenaan loopt als de hulp die je erbij krijgt/gevonden hebt! Ik vraag me, juist nu, nog heel erg af waar de uitweg is. Wat mij betreft slapend in m'n bedje.. heerlijk, rust! Zet m op!!

Vienna. hihi ik zie je al bijna staan in de supermarkt, naast het lege bon bon bloc vak. Als je je daar juist op verheugd hebt valt dat zo tegen! Fijn voor je dat het inmiddels weer wat beter gaat met de snoepneigingen. Als ze er nog af en toe zijn kan je er nog eens aan toegeven .

Bij mij geeft mijn lichaam een beetje aan wat het nodig heeft (althans, zo voelt het voor mij), door aan te geven waar ik zin in heb. Ik hou ontzettend van chocolade, en zoet in het algemeen, maar soms heb ik opeens uit het niets zo'n zin in een appel. En ik eet vaak voor het ontbijt krentenbollen, maar soms heb ik opeens een ontzettende afkeer van krentenbollen en heel veel zin in een gewone boterham. (maakt dan niet echt uit hoeveel dagen ik ervoor krentenbollen gegeten heb).

Het klinkt een beetje zweverig, maar zo voelt het. .



Fijn ook dat je bij je therapeut een goed gesprek gehad hebt! Geeft voor jezelf ook een goed gevoel denk ik, dat je het gevoel hebt weer een stapje verder gekomen te zijn. Goed ook dat je daarover met je man gesproken hebt! Heb je nu met hem ook duidelijke afspraken kunnen maken over een fijne verdeling van taken?



Ja, het is echt heel erg lastig met mijn moeder nu. Het is altijd al erg lastig geweest, maar omdat ik me toen nog redelijk gedroeg naar haar regels en haar gedachtegangen volgde hadden we toen minder problemen. Nu loop ik tegen steeds meer dingen aan waar ik gewoon anders over denk, en nu ik er bij de psycholoog dus achter kom dat al die dingen waarvan ik voor mijzelf dacht van "ach joh stel je niet zo aan, er is niets heel vreselijks gebeurd, ga gewoon door" feitelijk kleine trauma's zijn, kan ik gewoon niet meer in haar manieren meegaan. Als ik die dingen wil oplossen moet ik haar manier loslaten, maar dat botst nu.

Ik hoop dan ook echt dat als mijn behandeling straks redelijk ver gevorderd is dat ik een keer hierover met haar kan praten, en ze mij iig kan begrijpen. Maar nu durf ik dat nog niet aan, omdat ik zelf nog niet echt klaar ben voor die discussie, en er nog niet de concentratie en de energie voor heb. In het uiterste geval zou ik haar graag eens meenemen naar de psycholoog, om het hem te laten vertellen. Wellicht maakt dat meer indruk.

Tot die tijd blijft het even rommelen denk ik. Helaas.



Evenaar, die situatie ken ik zo goed! Dat je wel heel graag nuttig wil zijn, maar dat dat gewoon nog niet wil, maar dat iets anders kleins eigenlijk ook niet lukt en dat je eigenlijk gewoon op de bank wil hangen ofzo, maar dat je je dan schuldig voelt. Ik heb dat voor mijzelf nu zo opgelost dat ik in principe iedere dag 1 ding heb wat ik graag wil doen. Als ik 's ochtends opsta en het voelt goed, ik heb er energie voor en het kan zeg maar (tegenzin om op te staan niet meegeteld ), dan ga ik dat doen. Op het moment dat dat niet gaat, en het voelt als zo'n dag als jij beschrijft, dan vraag ik mezelf: "wat voelt nu goed om te doen?". En vaak als ik dan ga doen waar ik dan echt zin in heb heb ik dan weleenswaar niets nuttigs gedaan, maar voel ik me wel goed na een tijdje. En soms doe ik dan 2 uur waar ik zin in heb, en ga ik daarna alsnog de was opvouwen ofzo, omdat ik energie gekregen heb van die leuke activiteit.

En soms ben ik gefrustreerd, en heb ik ontzettend zin om de tuin te ontdoen van onkruid

Dan is die dag niet automatisch verloren, maar gewoon anders ingedeeld. En ookal heb je heel de dag series gekeken, omdat dat was waar jij echt zin in had, dan heb je er waarschijnlijk wel een fijn, rustig gevoel van gekregen. Wat ook heel wat waard is



In een oud topic vond ik de volgende manier van dagindeling, dat vond ik ook wel een hele mooie:

Voor iedere komende dag schrijf je het volgende op:



Ik moet....

Ik kan.....

Ik zou graag willen....



Achter elke regel mag maar 1 activiteit staan. Om overzicht te krijgen voor jezelf zeg maar



Ik heb gister ook Sophie gekeken. Ik vond het een beetje een vage aflevering eerlijk gezegd. Misschien is het wel nuttig als je niet zo middenin een burnout zit, maar ik vond het vooral een beetje vragen naar de bekende weg.

Wel vond ik het echt bizar van die kinderen inderdaad. Ik herken het wel van vroeger, die prestatiedruk. Dat je vooral wel VWO moest halen, liefst met een N&T profiel, omdat je daarmee de beste baankansen hebt. Bij ons werd ook gezegd dat een cultuurprofiel zo goed als waardeloos was. (wat het natuurlijk niet is, maargoed, wist ik veel op die leeftijd). Ik heb dus wel met veel moeite zo'n vwo profiel gevolgd, maar ik zou dat zelf nooit iemand zo dwingen.

Vond het dan ook erg zielig voor die kinderen.. Ook gek, want er is juist zo'n tekort aan mensen in praktische technische beroepen, dus het is ook nog niet eens heel erg nodig lijkt me.. maargoed, andere discussie



Bij de psycholoog was het gisteren behoorlijk intens. Vandaag ben ik ook behoorlijk moe, veel hoofdpijn en erg duizelig moet ik zeggen. Wel vind ik het echt bizar dat die therapie zo goed werkt.... Gisteren zijn we met 1 bepaalde herinnering aan de slag gegaan. Ik dacht dat dat zeg maar een "beginnersherinnering" was, een niet zo heel zware, die wel pijn deed maar niet zo heel erg. Men, dat viel tegen! Ik vond het echt bizar wat er allemaal achter die ogenschijnlijk simpele herinnering vandaan kwam voor gevoelens. Ook gevoelens die ik daarbij helemaal niet verwacht had, en die voor mij eigenlijk ook best wel een verassing waren op die manier.

Ik heb dan ook bijna 2 uur non stop zitten huilen daarzo, wat was dat pijnlijk en intensief. Maar ik vond het ook echt verbazingwekkend hoe het werkt. We hebben nog niet heel die herinnering doorgewerkt (ivm tijd), maar het gedeelte waar we wel aan gewerkt hebben kan ik nu inderdaad aan denken zonder direct tranen in mijn ogen te krijgen, waar dat gisterochtend nog wel het geval was. Echt zo bijzonder. Ik begrijp er niets van, hoe dat werkt met zo'n lichtje en trillende balletjes en denken aan die herinnering, maar het werkt blijkbaar wel. Zo bijzonder.

Vandaag heb ik een erg rustige dag gepland. Ik ben nog behoorlijk moe, en kan nog niet zoveel informatie aan (dit stuk heb ik ook in 4 delen getypt). De psycholoog zei dat het ook nog 3 dagen zou kunnen duren voordat dat over zou gaan. Maar het zou ook sneller kunnen, dus dat zou fijn zijn:)

Het voelt ook als een opluchting, het is erg fijn om nu aan die dingen te kunnen denken zonder er verdrietig van te worden. Ik heb er dus wel vertrouwen in, in het eindresultaat



Een samenvatting is goed, maar vandaag heb ik even genoeg getypt, dus op een andere dag

Een leeg bonbonbloc-schap terwijl je daar nou juist naar verlangt zou voor mij al de tegenslag betekend hebben om in huilen uit te barsten. Ik had echt onwijze eetlust en ben dan ook wat kilo's zwaarder. Vooral 's avonds had ik erg veel trek, vooral naar zoute dingen. Nu gaat het eindelijk weer wat beter en komt er haast als vanzelf weer een beetje balans terug.



Het lukt me niet om de lange teksten van iedereen goed te lezen maar veel sterkte allemaal . Het goede nieuws is dat het echt beter wordt.



Ohja Sophie in de kreukels, vond het niet vaag maar juist verhelderend dat ook nu al bij kinderen stress klachten ontstaan en er mensen zijn die op bizar jonge leeftijd al overspannen of burn out. Voor mij wel een bevestiging dat het toch echt niet alleen maar aan mijzelf gelegen heeft, wat erg belangrijk is voor mijn herstel omdat BO'ers nogal de neiging hebben overdreven streng te zijn voor zichzelf.



De mobiele telefoon verslaving helpt ook zeker niet mee. We zijn met zijn allen veel te ver doorgeschoten in meer, hoger, beter met minder mensen maar wel overal en altijd bereikbaar zijn. Ik voorzie dat de generatie na ons helaas nog veel te verduren krijgt met stressklachten en burn outs.

Mag ik jullie om advies vragen? Wellicht is het onderwerp eerder in dit topic aan de orde geweest, maar alles teruglezen is voor mij momenteel niet te doen.

Ik ben vandaag precies een maand 'ziek' thuis. Begon als een flinke migraine aanval die bleef hangen, en sindsdien doodmoe, lusteloos, veel hoofdpijn, nekpijn, geprikkeld, vergeetachtig, emotioneel, hartkloppingen, extreem hoge bloeddruk, etc etc. Huisarts heeft alle mogelijke lichamelijke oorzaken vd klachten inmiddels uitgesloten en benoemde bij het consult deze week dat de klachten toch lijken te passen bij een burnout.

De frustratie neemt in de loop vd weken alleen maar toe ipv dat er meer rust/berusting komt. Blijf me zelf afvragen welke signalen ik eerder heb gemist, dit lijkt me cruciaal om te weten voor ik verder kan. En hoe kom ik verder? 7 sessies bij de fysio hebben niks opgeleverd helaas, op advies van fysio ook gestopt hiermee om vergoeding vd verzekering te bewaren.

Vorige week bij POH geweest, over twee weken pas volgende afspraak dus dat duurt voor mijn gevoel ook veel te lang. Ik blijf over mijn grenzen heengaan, vaak in mijn onrust en frustratie, soms ook gewoon omfat het geen keuze is in mij drukkw gezin met drie jonge kinderen. En dan ook nog mijn werk, wat nu niet lukt maar waar ik wel veel mee bezog ben, met name veel schuldgevoel tegenover collega's. Iedereen zegt maar dat ik rustig aan moet doen, maar HOE? Ik kan best op de bank zitten, maar hoofd blijft overuren draaien. Ontspannen is moeilijker dan ik dacht..... Ik doe overigems netjes wat men adviseert: ritme in de dag, gezond eten, naar buiten, genoeg laagintensieve lichaamsbeweging. Tot nu toe zonder resultaat dus jammer genoeg.

Huisarts gaf folder mee met info over haptotherapie. Goede vriendin heeft goede ervaring met psychosomatische fysio. Huisarts adviseert om een ding-behandeking tegelijk te doen, niet teveel verschillende dingen tegelijk.



Benieuwd vooral naar jullie gouden tips ervaringen met een van beide therapievormen?

Rust en rust is niet hetzelfde, op de bank zitten maakt niet dat je hoofd stopt met tollen. Het is een beetje zoals iemand hier ooit schreef alsof je hoofd een garage is die tot het plafond toe is volgeparkeerd met auto's en het duurt een hele poos om al die auto's er weer uit te rijden. Of als een rad wat je aan het draaien hebt gemaakt en waaraan je maar bent blijven slingeren. Stoppen met slingeren maakt niet dat het rad in een keer stil valt.



Doe-therapieen zijn inderdaad een goede tip, omdat je dan juist even uit je hoofd komt. Misschien kun je tot je bij iemand terecht kunt gaan schilderen. Hapto therapie is ook een goede. En yoga!

Dag Balpen. Jouw beschrijving doet mij helemaal denken aan het begin van mijn BO (op de drie kinderen na). In het begin lijkt bij veel mensen een BO nog niet helemaal een BO te zijn, die diagnose wordt vaak pas na een paar weken gesteld (na uitsluiten van mogelijke andere oorzaken en vaak worden de klachten eerst nog erger). Ook schuldgevoel en het werk niet kunnen/durven loslaten is typisch voor personen met BO. Ook hiervoor heb je rust nodig en tijd om aan jezelf te besteden.

Pussywillow geeft al heel goede tips en ik zou zeker het advies van je HA opvolgen en niet verschillende therapieën tegelijk volgen. Op dagen dat ik heel weinig kan doe ik ademhalingsoefeningen. Het is inderdaad niet 'gewoon' op de zetel zitten.



Zowel van hapto als van fysio heb ik al heel goede verhalen gehoord. Zelf ben ik grote fan van yoga (doe aan 10 minuten sessies) en wandelen in de natuur. Probeer niet teveel van jezelf te vragen en geef jezelf tijd.

Ik denk dat je eerst je diepte punt moet bereiken, man met de hamer, om gedwongen te worden rust te nemen. Ik bedoel hier mee dat jij volgende mij momenteel nog vecht tegen je burnout. Je bent burn-out, hier moet je ook naar handelen. Accepteren dat alles niet meer lukt en niet meer kan. Als je dat accepteert komt vanzelf de rust langzaam terug.



Meld je ziek. In gesprek met bedrijfsarts. Waarschijnlijk veel minder gaan werken of zelfs tijdelijk even een werkpauze.

Je kids naar familie een weekend zodat je tijd voor jezelf hebt. Ze laten spelen bij vriendjes, daar laten eten.

Hulp vragen met huishouden. En met alle andere dingen die niet meer lukken.



Je kunt de ballen allemaal niet meer omhoog houden. Dat is niet erg.



Dat je omgeving zegt, rustig aan doen, betekent dat ze bedoelen dat je nog steeds te veel doet? Dat je huisarts aangeeft 1 therapie tegelijkertijd, betekent dat je geneigd bent te veel tegelijkertijd te doen/te snel te willen?



Je hoeft nu niks meer. Neem een time out.

Kleuren voor volwassenen, schilderen, puzzelen, luisterboek, warm bad, lange douche, rustgevend muziekje en ogen dicht, iets kleins in huis opruimen (opgeruimd huis geeft lucht), bloemen plukken, klein wandelingetje, zitten op een bankje in het bos/park, bloemen kopen. Thee met een serie. Voetenbad. Naar buiten staren. Dat soort dingen.



Eerst blijf je continu stess voelen, dat gaat hoe meer je rust neemt écht beter worden.

rodelimo, de therapie klinkt goed. Wat fijn!



Zelf lukt mij trauma verwerking niet zo snel, heb het nodig eerst een vertrouwensband op te bouwen. Erg knap dat het jou in de 3e afspraak lukt een begin te maken. Vind ik knap!

Rodelimo wat goed dat de therapie zo goed aanslaat! Nu goed rusten! Je hebt hard gewerkt.

quote:Gele_Suikerspin schreef op 19 april 2017 @ 16:00:

Ik denk dat je eerst je diepte punt moet bereiken, man met de hamer, om gedwongen te worden rust te nemen. Ik bedoel hier mee dat jij volgende mij momenteel nog vecht tegen je burnout. Je bent burn-out, hier moet je ook naar handelen. Accepteren dat alles niet meer lukt en niet meer kan. Als je dat accepteert komt vanzelf de rust langzaam terug.



Meld je ziek. In gesprek met bedrijfsarts. Waarschijnlijk veel minder gaan werken of zelfs tijdelijk even een werkpauze.

Je kids naar familie een weekend zodat je tijd voor jezelf hebt. Ze laten spelen bij vriendjes, daar laten eten.

Hulp vragen met huishouden. En met alle andere dingen die niet meer lukken.



Je kunt de ballen allemaal niet meer omhoog houden. Dat is niet erg.



Dat je omgeving zegt, rustig aan doen, betekent dat ze bedoelen dat je nog steeds te veel doet? Dat je huisarts aangeeft 1 therapie tegelijkertijd, betekent dat je geneigd bent te veel tegelijkertijd te doen/te snel te willen?



Je hoeft nu niks meer. Neem een time out.

Kleuren voor volwassenen, schilderen, puzzelen, luisterboek, warm bad, lange douche, rustgevend muziekje en ogen dicht, iets kleins in huis opruimen (opgeruimd huis geeft lucht), bloemen plukken, klein wandelingetje, zitten op een bankje in het bos/park, bloemen kopen. Thee met een serie. Voetenbad. Naar buiten staren. Dat soort dingen.



Eerst blijf je continu stess voelen, dat gaat hoe meer je rust neemt écht beter worden.



Klopt wat je zegt denk ik. Ik ben ziekgemeld, al een maand..... Wat begon als migraine, begint nu langzaam maar zeker tot iets veel groters te ontwikkelen. Dit is niet meer een weekje rustig aan doen en dan kan ik er weer een jaar tegen. Dat besef begint nu pas bij mijzelf, en ik denk pok bij mijn omgeving, te komen.



Accepteren dat ik in deze situatie zit? Nou, nee niet echt dus. Vooral frustratie dat ik het blijkbaar zo ver heb laten komen. Ik dacht dat ik mezelf wel aardig goed kende maar dat valt dus even vies tegen. Heb ik echt zo veel signalen gemist???



En ik ben dus echt van 'niet lullen maar poetsen'. Problemen liever meteen aanpakken, mouwen opstropen en aan de slag. En wát ik doe, dat doe ik graag zo goed mogelijk. Geen half werk voor mij. Die houding heeft me absoluut heel ver gebracht, maar heeeft me wellicht ook hier doen belanden.



Van mezelf moet ik dus nog heel erg veel. Dingen die normaal best nog een maand kunnen wachten, wil ik nu meteen doen. Ookal ben ik er eigenlijk veel te moe voor en kan ik de rst vd dag geen boe of bah meer zeggen.... Huis is dus súper opgeruimd, incl kledingkasten, strijk, etc..... Dat dan wel weer!

Continu mijn grenzen opzoeken dus en er veel te vaak ook keihard overheen gaan. Soms eigen schuld, soms ook overmacht want mij gezin kan ik maar al te vaak niet even uitzetten...... De kinderen blijken ook een soort van voelsprieten te hebben, voelen feilloos aan dat ik me niet prettig voel, lijken juist daardoor aanhankelijker maar proberen ook uit hoe ver ze kunnen gaan, drammen wat vaker hun zij door omdat ik slecht nee kan zeggen en geen puf heb voor discussies, stelletje lieve schurken!



Ik ben nog erg aan het zoeken hoe ik nu werkelijk tot echte ontspanning kom. Iedereen in mojn omgeving zegt: leuke dingen doen. Lekker makkelijk gezegd, moeilijk gedaan. Energie laat niet veek toe en als ik eens wat 'leuks' doe, komt er meteen schuldgevoel om d ehoek kijken! Ik rommel elke dag wel een tijdje in de (moes)tuin, probeer zo veel mogelijk wandelend of fietsend te doen voor zover energie dat enigszins toelaat. En ik doe af en toe een halfuurtje een heel stom spelletje op de ipad, hoef ik niet over na te denken dus even hoofd leeg ofzo (gelukkig zijn na 30 min of minder mijn levens op, kan er iig niet aan verslaafd raken!). Voor tv kijken en boeken lezen heb ik momenteel helaas niet de ceoncentratie, normaal kan ik van een goed boek in bad of in de zon echt genieten.



Maar je laatste zin, continu stress blijven voelen, dat is de spijker op zijn kop. Het lukt me niet om die cirkel te doorbreken, al een maand lang niet. En dat levert dan weer nieuwe stress op, en zo blijf je bezig lijkt wel!