Psyche
alle pijlers
Ik ben zo verdrietig
dinsdag 6 juni 2017 om 20:28
Ik weet dat die knop in mijn hoofd om moet, maar het lukt me niet. Het zelfvertrouwen wordt niet groter en de stem van mijn eetstoornis blijft in mijn hoofd. Ik wil zo graag veranderen maar ondertussen ben ik bang voor de veiligheid die eten me brengt. Het troostende gevoel dat ik nergens anders kan vinden. En nu, zie ik dat ik kleine spatadertjes begin te krijgen op mijn benen. Nu ik erop let zitten ze overal. En toch kan ik niet veranderen. Ik ben gewoon zo verdrietig. Mijn lichaam wordt lelijker met iedere hap die ik neem, en toch lijkt niemand me te willen helpen. Mijn ouders geloven me niet, vinden dat ik me aanstel en maar 'gewoon' moet eten. De huisarts vind dat ik eerder naar een diëtiste moet dan naar een eetstoorniskliniek. Ik voel me zo rot en ik zit opgesloten in een vicieuze cirkel, eruit breken kan ik niet zelf. Ik weet het gewoon niet meer. Ik ben zo bang om het eten op te geven, het is het enige veilige in mijn leven, maar dit kan zo niet meer. Sorry, ik moest het even kwijt.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:19
Die heb ik genoeg gehad en opgelost.Elmervrouw schreef: ↑06-06-2017 21:06Ik mag hopen dat jij nooit een serieus probleem gaat krijgen in je leven.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:25
Nee dat zie ik niet, want verdraait mijn zin achter de zin. Jij plakt er een stevige portie femisme achter (mee eens hoor!Lucylucille schreef: ↑06-06-2017 21:17Pfoe, je snapt er niks van he? Ik weet heus wel wat een kippenkont betekend. Dat maakt het niet minder raar wat je zegt.
Je begint al met te claimen dat "mannen van vlees houden",
Met andere woorden: wij vrouwen moet ons maar schikken naar wat mannen willen, want anders sta je op je 25ste met je magere kippenkontje op een man te wachten die nooit komt.
Zie je echt niet hoe slecht het is wat je zegt?
) terwijl ik TO het eens vanuit een andere hoek probeer te laten zien.Je bent slim, kom op. Je snapt toch wel dat ik bedoel te zeggen dat een man een gezonde vrouw zoekt. Die zijn er ook in tal van maten.
Nee nikste niet mijn woorden verdraaien. Jij bent hier juist uiterst negatief. Je vat me verkeerd op. Moet hier ook weer een reactie op volgen, weer op zoek naar iets wat jii zegt, en niet ik?
Sterkte TO, ik laat jouw topic niet uitlopen in een discussie. Hoop dat je hier veel goede tips tegenkomt.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:27
Ik herken het gevoel, ben ooit veel te dik geweest in een tijd dat nog een veel kleiner percentage mensen te dik was als tegenwoordig. Een lieve diëtiste, die behalve diëtiste ook nog veel mensenkennis had, heeft me geholpen met een ander voedingspatroon. Ik kon met al mijn zorgen bij haar terecht.
En je zal je hele omgeving nodig hebben om "de knop om te zetten", dat kan je namelijk niet alleen. De knop zit namelijk in je darmen, je bacteriën in je darmen (microbioom) zijn afgesteld op hetgeen je eet, en deze bacteriën geven seintjes aan de hersenen over verzadiging en voedselbehoefte. Een ander microbioom geeft andere informatie aan de hersenen over voedselbehoefte, en deze microbioom is te wijzigen met een ander voedselpatroon. Maar de bacteriën willen zichzelf in stand houden, dus als je iets wil wijzigen, moet je het opnemen tegen zo'n 100 biljoen bacteriën. Dat vergt kennis over de juiste voeding en de nodige wilskracht. En mensen die zitten te zeuren over "volproppen" kan je daarmee missen als kiespijn.
Hier kan je meer lezen over hoe de darmen invloed hebben op je hersenen: https://www.gezondheidsnet.nl/stoelgang ... selmachine
En je zal je hele omgeving nodig hebben om "de knop om te zetten", dat kan je namelijk niet alleen. De knop zit namelijk in je darmen, je bacteriën in je darmen (microbioom) zijn afgesteld op hetgeen je eet, en deze bacteriën geven seintjes aan de hersenen over verzadiging en voedselbehoefte. Een ander microbioom geeft andere informatie aan de hersenen over voedselbehoefte, en deze microbioom is te wijzigen met een ander voedselpatroon. Maar de bacteriën willen zichzelf in stand houden, dus als je iets wil wijzigen, moet je het opnemen tegen zo'n 100 biljoen bacteriën. Dat vergt kennis over de juiste voeding en de nodige wilskracht. En mensen die zitten te zeuren over "volproppen" kan je daarmee missen als kiespijn.
Hier kan je meer lezen over hoe de darmen invloed hebben op je hersenen: https://www.gezondheidsnet.nl/stoelgang ... selmachine
dinsdag 6 juni 2017 om 21:32
Fijn voor je dat je zo sterk bent dat je al je problemen zelf kan oplossen. Maar ik denk dat het niet helpt tegen de mensen die problemen hebben te zeggen: "Wees zo sterk als ik, dan heb je geen probleem".
dinsdag 6 juni 2017 om 21:34
Mag ik vragen welke eetstoornis je hebt want ik dacht dat je anorexia had, alleen toen begon je over eten en de troost daarvan. Heb je boulimia? Sorry maar dat word me niet duidelijk. Of zijn er meer, zou kunnen hoor, ik ken alleen die twee.
Maar misschien kun je bedenken dat je moeder je zoveel onzin heeft verteld dat je die onzin kwijt moet raken. Want je beschadigt jezelf ermee. Op die manier blijft je moeder je beschadigen.
Ik weet dat het heel moeilijk en zwaar is hoor.
Verdriet kan goed zijn, want het kan je aanzetten tot veranderingen die echt nodig zijn. Maar huil dan om je moeder, die het gewoon niet snapt, hoe je van je kind kunt houden. En geef zelf meer liefde dan zij deed, ook aan jezelf.
Jij bent niet zoals zij is, dus wees liefdevol voor jezelf. Anders doe je gewoon mee met je moeder die je eigenlijk mishandelt, daar werk je dan aan mee. Niet doen, positiviteit voorop zetten en proberen van jezelf te leren houden.
Maar misschien kun je bedenken dat je moeder je zoveel onzin heeft verteld dat je die onzin kwijt moet raken. Want je beschadigt jezelf ermee. Op die manier blijft je moeder je beschadigen.
Ik weet dat het heel moeilijk en zwaar is hoor.
Verdriet kan goed zijn, want het kan je aanzetten tot veranderingen die echt nodig zijn. Maar huil dan om je moeder, die het gewoon niet snapt, hoe je van je kind kunt houden. En geef zelf meer liefde dan zij deed, ook aan jezelf. Jij bent niet zoals zij is, dus wees liefdevol voor jezelf. Anders doe je gewoon mee met je moeder die je eigenlijk mishandelt, daar werk je dan aan mee. Niet doen, positiviteit voorop zetten en proberen van jezelf te leren houden.
Member?
dinsdag 6 juni 2017 om 21:36
Ik denk dat veel, of misschien zelfs de meeste, vrouwen worstelen met hun zelfbeeld. Persoonlijk was ik een kind met een normaal postuur, maar de langste van de meiden. Ik voelde me altijd lomp en groot. Ook toen ik op mn 13e stopte met groeien en zeker niet meer de langste was. Mijn vader merkte ooit op dat ik geen strings moest dragen, omdat ik geen 'modellenbillen' had. Dat blijft hangen..
Achteraf gezien was ik gewoon slank. Zeker tot mijn 20e. Op foto's zie ik dat ik me nooit zo slank heb gevoeld als ik was. Zonde, maar juist toen was ik niet tevreden. Nu ben ik relatief mollig (1.70 lang en 75kg.) eigenlijk zie ik er nu uit zoals ik me altijd al voelde. Na mijn 1e zwangerschap viel ik extreem snel af en was op een gegeven moment 65kg. Dat was echt vreemd, ik herkende mijn eigen benen niet meer omdat het zo snel ging en mijn man verbaasde zich over de botten bij mijn billen.
Ik weet dat ik altijd zal moeten strijden om van mijn lijf te houden, je wordt constant gebombardeerd met een vertekend beeld van het vrouwelijke lichaam. Toch wil ik daar elke dag weer voor gaan, al is het maar voor mijn dochters. Mijn oudste is nog maar 2,5, maar heeft een gezond, maar stevig postuur sinds haar geboorte. Ik wil haar voorleven dat ze prachtig is zoals ze is.
Kleine tip: ga naar de sauna of het zwembad en kijk eerlijk om je heen. Het gemiddelde postuur is zeker niet wat je op social media of in bladen ziet.
Achteraf gezien was ik gewoon slank. Zeker tot mijn 20e. Op foto's zie ik dat ik me nooit zo slank heb gevoeld als ik was. Zonde, maar juist toen was ik niet tevreden. Nu ben ik relatief mollig (1.70 lang en 75kg.) eigenlijk zie ik er nu uit zoals ik me altijd al voelde. Na mijn 1e zwangerschap viel ik extreem snel af en was op een gegeven moment 65kg. Dat was echt vreemd, ik herkende mijn eigen benen niet meer omdat het zo snel ging en mijn man verbaasde zich over de botten bij mijn billen.
Ik weet dat ik altijd zal moeten strijden om van mijn lijf te houden, je wordt constant gebombardeerd met een vertekend beeld van het vrouwelijke lichaam. Toch wil ik daar elke dag weer voor gaan, al is het maar voor mijn dochters. Mijn oudste is nog maar 2,5, maar heeft een gezond, maar stevig postuur sinds haar geboorte. Ik wil haar voorleven dat ze prachtig is zoals ze is.
Kleine tip: ga naar de sauna of het zwembad en kijk eerlijk om je heen. Het gemiddelde postuur is zeker niet wat je op social media of in bladen ziet.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:37
Ik heb binge eating disorder. Dat is de eetstoornis variant waarbij mensen eetbuien hebben. Daardoor heb ik ook overgewicht.Pieuw schreef: ↑06-06-2017 21:34Mag ik vragen welke eetstoornis je hebt want ik dacht dat je anorexia had, alleen toen begon je over eten en de troost daarvan. Heb je boulimia? Sorry maar dat word me niet duidelijk. Of zijn er meer, zou kunnen hoor, ik ken alleen die twee.
Maar misschien kun je bedenken dat je moeder je zoveel onzin heeft verteld dat je die onzin kwijt moet raken. Want je beschadigt jezelf ermee. Op die manier blijft je moeder je beschadigen.
Ik weet dat het heel moeilijk en zwaar is hoor.
Jij bent niet zoals zij is, dus wees liefdevol voor jezelf. Anders doe je gewoon mee met je moeder die je eigenlijk mishandelt, daar werk je dan aan mee. Niet doen, positiviteit voorop zetten en proberen van jezelf te leren houden.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:46
Wat naar dat je je zo klote voelt en er maar niet uit komt. Is het niet toch een idee om eens bij een diëtist te beginnen? Misschien kan die je al een klein beetje op weg helpen. Misschien ook niet hoor, maar dan kan de diëtist je eventueel alsnog helpen met een doorverwijzing naar een eetstorniskliniek. Zoals het nu gaat, werkt het ook niet.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:51
Ben je hiervoor al eens bij een psycholoog geweest? Iemand in m'n naaste omgeving heeft veel baat gehad bij cognitieve gedragstherapie bij deze eetstoornis. Van daaruit is ze doorverwezen naar een (gespecialiseerde) diëtiste.
dinsdag 6 juni 2017 om 21:54
dinsdag 6 juni 2017 om 21:56
Ik heb hiervoor in groepstherapie gezeten bij de GGZ, maar dit heeft niet geholpen. Naast dat je in een groep van 8 man niet altijd lekker je ei kwijt kan, merkte ik dat ik meer baat had bij individuele gesprekken. Dit kon en mocht niet daar. Het was groepstherapie of niks... Wat overigens ook de reden is dat de huisarts me naar een dietiste wil sturen.
mepi wijzigde dit bericht op 06-06-2017 21:57
6.40% gewijzigd
dinsdag 6 juni 2017 om 21:59
Klinkt toch ook wel een beetje als een excuus. Wees eens eerlijk..Mepi schreef: ↑06-06-2017 21:56Ik heb hiervoor in groepstherapie gezeten bij de GGZ, maar dit heeft niet geholpen. Naast dat je in een groep van 8 man niet altijd lekker je ei kwijt kan, merkte ik dat ik meer baat had bij individuele gesprekken. Dit kon en mocht niet daar. Het was groepstherapie of niks... Wat overigens ook de reden is dat de huisarts me naar een dietiste wil sturen.
dinsdag 6 juni 2017 om 22:05
Ja? Ik ook. Van mijn 10e tot mijn 18e. Neemt niet weg dat je mag oppassen met wat je zegt. En niet van je af hoeft te bijten wanneer iemand zegt : je bedoelt het goed maar pas op.
anoniem_182272 wijzigde dit bericht op 06-06-2017 22:06
9.22% gewijzigd
dinsdag 6 juni 2017 om 22:05
Het is echt zo. Het was een groep van 8 man en we kregen een werkboek. Het was niet persoonlijk en alleen maar handvaten creëren. Niks mis mee verder, maar ik open niet goed mijn gevoel in een grote groep. Daardoor kon ik nooit lekker meepraten. Ik heb toen aangegeven bij de groepsleiders dat ik misschien beter individuele therapie kon krijgen, gaven ze aan dat dit niet mogelijk was en dat ze alleen groepstherapie boden.
De huisarts vind dat ik het eerst met een diëtiste moet doen omdatbdeze therapie niet werkte. En dan vind hij dat het andere ook niet zal werken...
dinsdag 6 juni 2017 om 22:06
Vervelend dat deze therapie je niet geholpen heeft. Maar ben je er zelf dan dus mee gestopt? Of zeiden ze gewoon na een aantal weken: 'Jammer, maar de therapie is afgelopen, succes ermee allemaal verder?'Mepi schreef: ↑06-06-2017 21:56Ik heb hiervoor in groepstherapie gezeten bij de GGZ, maar dit heeft niet geholpen. Naast dat je in een groep van 8 man niet altijd lekker je ei kwijt kan, merkte ik dat ik meer baat had bij individuele gesprekken. Dit kon en mocht niet daar. Het was groepstherapie of niks... Wat overigens ook de reden is dat de huisarts me naar een dietiste wil sturen.
Ik ben het dan wel wat Saz eens: er zijn blijkbaar al wat stappen genomen om je te helpen. Wat maakt nu echt dat dat niet gelukt is toen?
dinsdag 6 juni 2017 om 22:14
Op het moment dat ik aangaf dat dit niet werkte konden ze niks voor me doen. Er waren geen evaluaties voor zover ik weet. Het was gewoon een "deze therapie sluit niet bij jou aan en we hebben geen alternatieven, dus ga maar weer naar de huisarts". Werd niet zo gezegd, maar zo kwam het wel op me over. De GGZ waar ik kwam werkte echt bij dit soort dingen alleen met groepstherapie. Alle vervolgstappen waren ook in groepsverband.
dinsdag 6 juni 2017 om 22:15
En waarom ga je niet naar de dietiste?Mepi schreef: ↑06-06-2017 22:05Het is echt zo. Het was een groep van 8 man en we kregen een werkboek. Het was niet persoonlijk en alleen maar handvaten creëren. Niks mis mee verder, maar ik open niet goed mijn gevoel in een grote groep. Daardoor kon ik nooit lekker meepraten. Ik heb toen aangegeven bij de groepsleiders dat ik misschien beter individuele therapie kon krijgen, gaven ze aan dat dit niet mogelijk was en dat ze alleen groepstherapie boden.
De huisarts vind dat ik het eerst met een diëtiste moet doen omdatbdeze therapie niet werkte. En dan vind hij dat het andere ook niet zal werken...
dinsdag 6 juni 2017 om 22:21
Je kan altijd hulp krijgen als je erom vraagt. Je kan naar een eerste lijn psycholoog of maatschappelijk werk. Ik krijg de indruk dat je gewoon niet echt wil (durft?). Je 'probleem' aanpakken betekent veiligheid opgeven. Dat geef je aan. Maar dat is wel waar je moet beginnen. Want het is niet veilig. Het is juist heel destructief. En blijven hangen in klagen over gemene mensen en je rot voelen bij elke hap is niet de weg. Klinkt heel hard maar je moet jezelf redden hoor!
dinsdag 6 juni 2017 om 22:30
Ik weet het. Ik ga toch die verwijzing naar de diëtiste ga vragen. En ik moet veranderen. Maar het is eng om het enige veilige in je leven op te geven.Saz schreef: ↑06-06-2017 22:21Je kan altijd hulp krijgen als je erom vraagt. Je kan naar een eerste lijn psycholoog of maatschappelijk werk. Ik krijg de indruk dat je gewoon niet echt wil (durft?). Je 'probleem' aanpakken betekent veiligheid opgeven. Dat geef je aan. Maar dat is wel waar je moet beginnen. Want het is niet veilig. Het is juist heel destructief. En blijven hangen in klagen over gemene mensen en je rot voelen bij elke hap is niet de weg. Klinkt heel hard maar je moet jezelf redden hoor!
dinsdag 6 juni 2017 om 22:37
Is het echt het enige veilige?
Goed dat je naar de dietiste gaat. Je zet een stap! Maakt niet eens uit welke. En nu blijven stappen zetten. Soms naar links, soms twee terug maar uiteindelijk zal je vooruit gaan.
Denk eens na over die veiligheid. Is dat echt het eten?
Natuurlijk heb je niet een kant en klaar antwoord. Maar dit is misschien wel een goede hulpvraag. Hoe voel je je veilig zonder te veel te moeten eten?
Sterkte
dinsdag 6 juni 2017 om 22:39