Zwanger
alle pijlers
Positief Asherman verhaal
zondag 23 juli 2017 om 15:03
Ik deel graag mijn verhaal over het Asherman syndroom met jullie. Waarbij ik het met name belangrijk vind te benadrukken dat het goed is gekomen bij ons, en jullie dus hopelijk steun vinden in mijn verhaal. Ik ga niet op losse vragen/berichten reageren, maar wil alleen mijn verhaal met jullie delen en jullie een hart onder de riem steken.
Ruim twee jaar geleden besloten we gehoor te geven aan onze kinderwens. Binnen een paar maanden waren we zwanger! Dat het zo snel ging verraste ons eerlijk gezegd, ik schrok er zelfs een beetje van en moest er echt een paar dagen aan “wennen”. Helaas eindigde deze zwangerschap na een dag of 10 in een spontane miskraam. “Dan had het zo moeten zijn”, was onze gedachte. Een paar maanden later bleek ik gelukkig weer zwanger. Aangezien ik er nu veel meer mee bezig was, was ik dit keer meteen in de zevende hemel! Het was vlak voordat we een 3 weken durende rondreis zouden maken met een camper door Botswana. Tijdens de reis was ik enorm misselijk, maar dat kon me natuurlijk niets schelen. Wel had ik ook enorme buikkrampen waar ik erg onzeker door werd. Telkens checkte ik of ik geen bloedverlies had gehad (want dat was bij die miskraam natuurlijk het geval), maar dat was gelukkig niet zo. Bij thuiskomst hadden we een echo gepland op de termijn van 10 weken. Ik was er nu wel wat positiever over, want ik had tijdens de hele vakantie geen bloed verloren. Maar wat bleek… het vruchtje was al bij een week of 6/7 gestopt met groeien. Dus de krampen waren misschien toch een voorbode van mijn lichaam om het vruchtje af te stoten, al was dat nog niet gebeurd. We kregen de keus: afwachten op toch een spontane miskraam, de miskraam “opwekken” met misoprostol of een curretage. Ik wilde het liefste zo min mogelijk medische “poes-pas” en het zo natuurlijk mogelijk laten verlopen. We kozen na een paar dagen nadenken voor de behandeling met misoprostol. Mijn lichaam had immers al een aantal weken de tijd gehad het vruchtje af te stoten en dat was nog niet gelukt. En het voelde heel dubbel om me nog steeds zo misselijk en “zwanger” te voelen, terwijl we wisten dat het niet goed was. Ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. De misoprostol deed zijn werk, en ik verloor het grootste gedeelte. Er bleef echter bij elke controle die weken erop een restje zichtbaar op de echo. Ook bleef ik maar bloed verliezen. Maar telkens dachten we: “dan zal dát wel het laatste restje geweest zijn”. Na al met al een paar maanden wachten en een paar keer heel hevig bloedverlies waren we het zat. Op de echo zat nog steeds hetzelfde restje. Er werd besloten dat dit dan toch het beste gecuretteerd kon worden. Een dag na de curettage kreeg ik hoge koorts en rillingen en bleek ik een endometritis (baarmoeder slijmvlies ontsteking) te hebben ontwikkeld. Ik had geen antibiotica gekregen tijdens de ingreep, en liep nu toch al redelijk lang met dat restweefsel rond, dus meest waarschijnlijk zijn er bij de curettage toch bacteriën vrij gekomen. Na een opname van twee dagen met intraveneuze antibiotica kon ik weer naar huis met antibiotica in tabletvorm. De weken erna bleef ik nog steeds bloed verliezen, maar dit hoorde er de eerste weken nog gewoon bij volgens de gynaecologen. Na drie weken werd er weer een echo gemaakt, waarop hetzelfde stukje restweefsel nog steeds zichtbaar was. Het advies luidde om toch af te wachten, want nu weer opereren was wel wat snel, en daar zat ik zelf ook absoluut niet op te wachten. Maar ik hield last van onregelmatig bloedverlies en er was zeker geen sprake van een regelmatige cyclus met een normale menstruatie. Dus kreeg ik een kuur met een gewone anticonceptiepil, in de hoop een fatsoenlijke menstruatie op te wekken, zodat mijn baarmoederslijmvlies zichzelf zou herstellen. Ik kreeg hierdoor wel een goede onttrekkingsbloeding, maar op de controle echo zat het restweefsel helaas nog steeds. Aangezien we toen alweer ruim drie maanden verder waren na de oorspronkelijk miskraam, en mijn lichaam het kennelijk nog niet zelf had opgelost, werd in overleg met ons besloten wel weer operatief in te grijpen. Maar nu geen “blinde” curettage maar een hysteroscopie, om heel gericht alleen dat stukje restweefsel weg te halen. Na deze ingreep herstelde ik gelukkig goed en had ik al na een paar dagen geen onregelmatig bloedverlies meer. Ik had zelfs weer mijn normale, zoals altijd regelmatige cyclus terug. Alleen… mijn menstruatie zelf stelde nagenoeg niets voor. Een paar daagjes wat bruinig bloedverlies, meer niet. Ik keek het een paar maanden aan, maar het baarde me wel zorgen, omdat ik dit niet gewend was. Zou ik dan toch verklevingen overgehouden hebben aan twee keer een operatie en een ontsteking? Bovendien werd ik ondanks een goede eisprong en een regelmatig cyclus maar niet zwanger, iets wat de vorige keren nooit een probleem was. Op de controle echo’s was gelukkig geen restweefsel meer te zien, maar ze vond wel dat mijn baarmoederslijmvlies wat “dun” was. Volgens de gynaecoloog zei dit niets, dit had ik altijd al van mezelf kunnen hebben. Ik moest het maar even aankijken. Een paar maanden was volgens haar “nog niets in fertiliteitsland”. Intussen had ik er zelf absoluut geen goed gevoel meer over, en ben ik zelf op onderzoek uitgegaan. Dé specialist op het gebied van verklevingen zit in het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp en heet dr. Emanuel. Ik dacht meteen: “daar moet ik dus zijn als ik zekerheid wil hebben, ik ga nu geen dag langer wachten”. Ik heb een verwijzing bij de huisarts geregeld en ik kon een paar maanden later langs komen. Er werd bij het eerste bezoek meteen een poliklinische hysteroscopie gedaan, omdat hiermee het allerbeste en – snelste vastgesteld kon worden of er daadwerkelijk sprake was van verklevingen. Dat was absoluut geen pretje, maar ik wilde zó graag weten wat er speelde, dat ik nu echt alles onderging. Bovendien waren ze erg kundig en snel, wat de procedure zeker iets draaglijker maakte. Mijn angst werd helaas bevestigt: de uitgang van mijn rechter eierstok zat dicht en er zat een gordijn verkleving in de top van mijn baarmoeder, precies daar waar dat restweefsel ook al die tijd gezeten had. Hij legde me alles goed uit en zette me meteen op de operatie lijst om de verklevingen los te knippen en een spiraal te plaatsen om daarna alles open te houden. Eindelijk was er een verklaring voor mijn klachten, al was ik nu tegelijkertijd ook zo bang en onzeker over wat er komen zou. Ik struinde alle fora en internetsites met ook maar enige informatie over Asherman af. Het viel me tegen dat er maar zo weinig over bekend is. Ook de medische websites (Pubmed) waarin de artikelen die onder andere door het team in Spaarne gepubliceerd zijn las ik. Daar leerde ik dat het Spaarne ziekenhuis echt enorm veel ervaring heeft, ook internationaal gezien. Ze hebben al zoveel vrouwen behandeld met een toch wel hoog succespercentage. Er liep nu ook een studie waarin ze kijken wat het toegevoegde nut van oestrogeen suppletie na de operatie is (de gedachte is dat het de opbouw van het endometrium stimuleert na de ingreep). Mogelijk is dit helemaal niet nodig om te nemen. Dr. Emanuel vroeg ook of ik aan deze studie mee wilde doen, maar ik dacht “baat het niet, dan schaadt het niet, geef mij maar gewoon die oestrogenen”. Ik moest helaas nog drie maanden wachten voordat ik geopereerd kon worden in verband met een flinke wachtlijst. Tussendoor ben ik nog een keer met een enorme lijst met vragen bij dr. Emanuel op de poli gekomen samen met mijn moeder, maar stuk voor stuk beantwoorde al mijn vragen. Dat was ontzettend fijn. Ik stond gepland in juni. Dan waren we dus bijna een jaar verder na de tweede miskraam. De operatie verliep heel goed! Ik had gekozen voor een ruggenprik, zodat ik kon horen wat er precies gebeurde. Hij was in een minuut of 15 al klaar. “Zo, alles weer open” riep hij triomfantelijk. Met een contrastvloeistof kan hij meteen zien of de eileiders weer mooi doorgankelijk zijn. Alles was dus geslaagd! Op de uitslaapkamer huilde ik van opluchting. Ik had het wel vreselijk koud gekregen van de ruggenprik (mijn temperatuur was 35.5!) en mijn hartslag was heel laag (steeds onder de 50 slagen/min, dat komt mede oor het hardlopen), dus ze waren heel lief en betrokken en ik kreeg zo’n fijne warme-lucht deken. Aan het einde van de dag kwam dr. Emanuel nog even bij ons op de kamer waar iedereen van die dag lag, ook wel bijzonder om te ervaren dat je dus echt niet de enige bent met Asherman. Er lagen nog drie andere vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd die ook een adhesiolyse hadden ondergaan. De spiraal moest 6 weken blijven zitten, in die tijd slikte ik de oestrogenen en had ik twee keer echt een goede menstruatie, ik wist niet wat ik meemaakte! Dat je daar nog eens blij om kon zijn! Na het verwijderen van de spiraal (gewoon door mijn eigen gynaecoloog) zou ik twee weken later weer een controle hysteroscopie bij dr. Emanuel krijgen om te zien of alles nog netjes open was. In die twee weken zijn we lekker op wijn-rondreis door Frankrijk gegaan. De ingreep was wel weer erg vervelend en pijnlijk, maar het goede nieuws was dat alles nog goed was. Er waren alleen bij de baarmoeder mond een paar kleine “vliesjes” die hij meteen weg kon halen. “En nu snel zwanger worden” zei dr. Emanuel, “dat is de beste behandeling om je baarmoeder mooi open te houden”. Helaas was mijn eerste “normale” menstruatie zonder de oestrogenen of spiraal meteen alweer minder dan de afgelopen twee maanden. Maargoed, dat moest ik maar even aankijken. Maar na nog zo’n mindere menstruatie (een beetje bruinig bloedverlies), moest ik toch op controle komen bij hem. Op de polikliniek moest ik nog een zwangerschapstest doen om 100% zeker te zijn dat ik niet zwanger kon zijn, dat voelde zo dubbel, want wist dat natuurlijk heel zeker, maar hij wilde natuurlijk het zekere voor het onzekere nemen. Hij had alles al een keer meegemaakt zei hij. De test inderdaad negatief, maar ik kon gelijk diezelfde middag bij hem terecht voor het sonderen van de baarmoedermond. Dat wordt gedaan om eventueel gevormde vliesjes bij de baarmoedermond te verwijderen. Deze ingreep doet hij dan maximaal drie keer achter elkaar, het liefste vlak voor een menstruatie. Als het dan nog niet “normaal” is, dan volgt er weer echt een hysteroscopie. Dat sonderen was echt heel naar, ik was er ook psychisch weer helemaal doorheen, omdat het toch weer als een tegenslag voelde. Toch keken we weer optimistisch naar de toekomst, want er was in elk geval een duidelijk plan gemaakt door hem. In afwachting van mijn eerst volgende menstruatie (begin november), deed ik nu thuis alvast een testje. Ik had me er al op voorbereid dat ik dan ergens die week wel weer naar dr. Emanuel zou moeten gaan. Maar… wat bleek… er verscheen een heel dun roze tweede lijntje!!!! Ik wist niet wat ik meemaakte!!! Uiteraard waren mijn man en ik nog heel terughoudend met echt “blij” zijn, maar we wisten in elk geval weer dat ik dus weer zwanger kon worden!! En dat ik niet weer voor zo’n vervelende ingreep naar dr. Emanuel hoefde. De weken die volgden waren natuurlijk zenuwslopend en we leefden van het ene positieve nieuws naar het andere (gelukkig werden we ongelofelijk goed begeleid bij de poli “vroege zwangerschappen” in het UMC Utrecht). De eerste echo stond al met 6 weken gepland, dat was op sinterklaas avond en we zagen een kloppend hartje!! Erna volgde nog een echo met 8 en 10 weken en daarna de combinatietest met 12 weken. Inmiddels ben ik 39 weken zwanger als ik dit opschrijf en kan het soms bijna niet geloven dat we binnenkort een kindje krijgen! Ik voel het getrappel in mijn buik en realiseer me dat we zó gezegend zijn. Zonder zelf stappen te hebben ondernomen en vooral zonder dr. Emanuel was dit waarschijnlijk nooit het geval geweest. Ik hoop jullie dus mee te geven: vertrouw op je eigen gevoel, onderneem zelf stappen als het te allemaal te lang druut, ga zelf op onderzoek uit, wees assertief, laat als het kan liever geen curettage doen maar een hysteroscopie omdat dat veel minder schadelijk is voor je endometrium en als je aan Asherman denkt, denk dan meteen aan het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp. Zij hebben écht de allermeeste ervaring op dit gebied. Ten slotte: blijf positief, blijf volhouden, blijf praten met je man, blijf leuke dingen doen samen. Ik weet dat het makkelijker klinkt dat gedaan, maar het is me ook gelukt om ons leven hierdoor niet volledig te laten beïnvloeden. Je leven mag niet stil gaan staan, want anders loop je nog de kans dat je later zoveel spijt hebt van allemaal (leuke) dingen die je hebt gelaten. Blijf aan een positieve afloop denken!! Ik duim voor jullie allemaal!
Ruim twee jaar geleden besloten we gehoor te geven aan onze kinderwens. Binnen een paar maanden waren we zwanger! Dat het zo snel ging verraste ons eerlijk gezegd, ik schrok er zelfs een beetje van en moest er echt een paar dagen aan “wennen”. Helaas eindigde deze zwangerschap na een dag of 10 in een spontane miskraam. “Dan had het zo moeten zijn”, was onze gedachte. Een paar maanden later bleek ik gelukkig weer zwanger. Aangezien ik er nu veel meer mee bezig was, was ik dit keer meteen in de zevende hemel! Het was vlak voordat we een 3 weken durende rondreis zouden maken met een camper door Botswana. Tijdens de reis was ik enorm misselijk, maar dat kon me natuurlijk niets schelen. Wel had ik ook enorme buikkrampen waar ik erg onzeker door werd. Telkens checkte ik of ik geen bloedverlies had gehad (want dat was bij die miskraam natuurlijk het geval), maar dat was gelukkig niet zo. Bij thuiskomst hadden we een echo gepland op de termijn van 10 weken. Ik was er nu wel wat positiever over, want ik had tijdens de hele vakantie geen bloed verloren. Maar wat bleek… het vruchtje was al bij een week of 6/7 gestopt met groeien. Dus de krampen waren misschien toch een voorbode van mijn lichaam om het vruchtje af te stoten, al was dat nog niet gebeurd. We kregen de keus: afwachten op toch een spontane miskraam, de miskraam “opwekken” met misoprostol of een curretage. Ik wilde het liefste zo min mogelijk medische “poes-pas” en het zo natuurlijk mogelijk laten verlopen. We kozen na een paar dagen nadenken voor de behandeling met misoprostol. Mijn lichaam had immers al een aantal weken de tijd gehad het vruchtje af te stoten en dat was nog niet gelukt. En het voelde heel dubbel om me nog steeds zo misselijk en “zwanger” te voelen, terwijl we wisten dat het niet goed was. Ik wilde er zo snel mogelijk vanaf. De misoprostol deed zijn werk, en ik verloor het grootste gedeelte. Er bleef echter bij elke controle die weken erop een restje zichtbaar op de echo. Ook bleef ik maar bloed verliezen. Maar telkens dachten we: “dan zal dát wel het laatste restje geweest zijn”. Na al met al een paar maanden wachten en een paar keer heel hevig bloedverlies waren we het zat. Op de echo zat nog steeds hetzelfde restje. Er werd besloten dat dit dan toch het beste gecuretteerd kon worden. Een dag na de curettage kreeg ik hoge koorts en rillingen en bleek ik een endometritis (baarmoeder slijmvlies ontsteking) te hebben ontwikkeld. Ik had geen antibiotica gekregen tijdens de ingreep, en liep nu toch al redelijk lang met dat restweefsel rond, dus meest waarschijnlijk zijn er bij de curettage toch bacteriën vrij gekomen. Na een opname van twee dagen met intraveneuze antibiotica kon ik weer naar huis met antibiotica in tabletvorm. De weken erna bleef ik nog steeds bloed verliezen, maar dit hoorde er de eerste weken nog gewoon bij volgens de gynaecologen. Na drie weken werd er weer een echo gemaakt, waarop hetzelfde stukje restweefsel nog steeds zichtbaar was. Het advies luidde om toch af te wachten, want nu weer opereren was wel wat snel, en daar zat ik zelf ook absoluut niet op te wachten. Maar ik hield last van onregelmatig bloedverlies en er was zeker geen sprake van een regelmatige cyclus met een normale menstruatie. Dus kreeg ik een kuur met een gewone anticonceptiepil, in de hoop een fatsoenlijke menstruatie op te wekken, zodat mijn baarmoederslijmvlies zichzelf zou herstellen. Ik kreeg hierdoor wel een goede onttrekkingsbloeding, maar op de controle echo zat het restweefsel helaas nog steeds. Aangezien we toen alweer ruim drie maanden verder waren na de oorspronkelijk miskraam, en mijn lichaam het kennelijk nog niet zelf had opgelost, werd in overleg met ons besloten wel weer operatief in te grijpen. Maar nu geen “blinde” curettage maar een hysteroscopie, om heel gericht alleen dat stukje restweefsel weg te halen. Na deze ingreep herstelde ik gelukkig goed en had ik al na een paar dagen geen onregelmatig bloedverlies meer. Ik had zelfs weer mijn normale, zoals altijd regelmatige cyclus terug. Alleen… mijn menstruatie zelf stelde nagenoeg niets voor. Een paar daagjes wat bruinig bloedverlies, meer niet. Ik keek het een paar maanden aan, maar het baarde me wel zorgen, omdat ik dit niet gewend was. Zou ik dan toch verklevingen overgehouden hebben aan twee keer een operatie en een ontsteking? Bovendien werd ik ondanks een goede eisprong en een regelmatig cyclus maar niet zwanger, iets wat de vorige keren nooit een probleem was. Op de controle echo’s was gelukkig geen restweefsel meer te zien, maar ze vond wel dat mijn baarmoederslijmvlies wat “dun” was. Volgens de gynaecoloog zei dit niets, dit had ik altijd al van mezelf kunnen hebben. Ik moest het maar even aankijken. Een paar maanden was volgens haar “nog niets in fertiliteitsland”. Intussen had ik er zelf absoluut geen goed gevoel meer over, en ben ik zelf op onderzoek uitgegaan. Dé specialist op het gebied van verklevingen zit in het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp en heet dr. Emanuel. Ik dacht meteen: “daar moet ik dus zijn als ik zekerheid wil hebben, ik ga nu geen dag langer wachten”. Ik heb een verwijzing bij de huisarts geregeld en ik kon een paar maanden later langs komen. Er werd bij het eerste bezoek meteen een poliklinische hysteroscopie gedaan, omdat hiermee het allerbeste en – snelste vastgesteld kon worden of er daadwerkelijk sprake was van verklevingen. Dat was absoluut geen pretje, maar ik wilde zó graag weten wat er speelde, dat ik nu echt alles onderging. Bovendien waren ze erg kundig en snel, wat de procedure zeker iets draaglijker maakte. Mijn angst werd helaas bevestigt: de uitgang van mijn rechter eierstok zat dicht en er zat een gordijn verkleving in de top van mijn baarmoeder, precies daar waar dat restweefsel ook al die tijd gezeten had. Hij legde me alles goed uit en zette me meteen op de operatie lijst om de verklevingen los te knippen en een spiraal te plaatsen om daarna alles open te houden. Eindelijk was er een verklaring voor mijn klachten, al was ik nu tegelijkertijd ook zo bang en onzeker over wat er komen zou. Ik struinde alle fora en internetsites met ook maar enige informatie over Asherman af. Het viel me tegen dat er maar zo weinig over bekend is. Ook de medische websites (Pubmed) waarin de artikelen die onder andere door het team in Spaarne gepubliceerd zijn las ik. Daar leerde ik dat het Spaarne ziekenhuis echt enorm veel ervaring heeft, ook internationaal gezien. Ze hebben al zoveel vrouwen behandeld met een toch wel hoog succespercentage. Er liep nu ook een studie waarin ze kijken wat het toegevoegde nut van oestrogeen suppletie na de operatie is (de gedachte is dat het de opbouw van het endometrium stimuleert na de ingreep). Mogelijk is dit helemaal niet nodig om te nemen. Dr. Emanuel vroeg ook of ik aan deze studie mee wilde doen, maar ik dacht “baat het niet, dan schaadt het niet, geef mij maar gewoon die oestrogenen”. Ik moest helaas nog drie maanden wachten voordat ik geopereerd kon worden in verband met een flinke wachtlijst. Tussendoor ben ik nog een keer met een enorme lijst met vragen bij dr. Emanuel op de poli gekomen samen met mijn moeder, maar stuk voor stuk beantwoorde al mijn vragen. Dat was ontzettend fijn. Ik stond gepland in juni. Dan waren we dus bijna een jaar verder na de tweede miskraam. De operatie verliep heel goed! Ik had gekozen voor een ruggenprik, zodat ik kon horen wat er precies gebeurde. Hij was in een minuut of 15 al klaar. “Zo, alles weer open” riep hij triomfantelijk. Met een contrastvloeistof kan hij meteen zien of de eileiders weer mooi doorgankelijk zijn. Alles was dus geslaagd! Op de uitslaapkamer huilde ik van opluchting. Ik had het wel vreselijk koud gekregen van de ruggenprik (mijn temperatuur was 35.5!) en mijn hartslag was heel laag (steeds onder de 50 slagen/min, dat komt mede oor het hardlopen), dus ze waren heel lief en betrokken en ik kreeg zo’n fijne warme-lucht deken. Aan het einde van de dag kwam dr. Emanuel nog even bij ons op de kamer waar iedereen van die dag lag, ook wel bijzonder om te ervaren dat je dus echt niet de enige bent met Asherman. Er lagen nog drie andere vrouwen van ongeveer dezelfde leeftijd die ook een adhesiolyse hadden ondergaan. De spiraal moest 6 weken blijven zitten, in die tijd slikte ik de oestrogenen en had ik twee keer echt een goede menstruatie, ik wist niet wat ik meemaakte! Dat je daar nog eens blij om kon zijn! Na het verwijderen van de spiraal (gewoon door mijn eigen gynaecoloog) zou ik twee weken later weer een controle hysteroscopie bij dr. Emanuel krijgen om te zien of alles nog netjes open was. In die twee weken zijn we lekker op wijn-rondreis door Frankrijk gegaan. De ingreep was wel weer erg vervelend en pijnlijk, maar het goede nieuws was dat alles nog goed was. Er waren alleen bij de baarmoeder mond een paar kleine “vliesjes” die hij meteen weg kon halen. “En nu snel zwanger worden” zei dr. Emanuel, “dat is de beste behandeling om je baarmoeder mooi open te houden”. Helaas was mijn eerste “normale” menstruatie zonder de oestrogenen of spiraal meteen alweer minder dan de afgelopen twee maanden. Maargoed, dat moest ik maar even aankijken. Maar na nog zo’n mindere menstruatie (een beetje bruinig bloedverlies), moest ik toch op controle komen bij hem. Op de polikliniek moest ik nog een zwangerschapstest doen om 100% zeker te zijn dat ik niet zwanger kon zijn, dat voelde zo dubbel, want wist dat natuurlijk heel zeker, maar hij wilde natuurlijk het zekere voor het onzekere nemen. Hij had alles al een keer meegemaakt zei hij. De test inderdaad negatief, maar ik kon gelijk diezelfde middag bij hem terecht voor het sonderen van de baarmoedermond. Dat wordt gedaan om eventueel gevormde vliesjes bij de baarmoedermond te verwijderen. Deze ingreep doet hij dan maximaal drie keer achter elkaar, het liefste vlak voor een menstruatie. Als het dan nog niet “normaal” is, dan volgt er weer echt een hysteroscopie. Dat sonderen was echt heel naar, ik was er ook psychisch weer helemaal doorheen, omdat het toch weer als een tegenslag voelde. Toch keken we weer optimistisch naar de toekomst, want er was in elk geval een duidelijk plan gemaakt door hem. In afwachting van mijn eerst volgende menstruatie (begin november), deed ik nu thuis alvast een testje. Ik had me er al op voorbereid dat ik dan ergens die week wel weer naar dr. Emanuel zou moeten gaan. Maar… wat bleek… er verscheen een heel dun roze tweede lijntje!!!! Ik wist niet wat ik meemaakte!!! Uiteraard waren mijn man en ik nog heel terughoudend met echt “blij” zijn, maar we wisten in elk geval weer dat ik dus weer zwanger kon worden!! En dat ik niet weer voor zo’n vervelende ingreep naar dr. Emanuel hoefde. De weken die volgden waren natuurlijk zenuwslopend en we leefden van het ene positieve nieuws naar het andere (gelukkig werden we ongelofelijk goed begeleid bij de poli “vroege zwangerschappen” in het UMC Utrecht). De eerste echo stond al met 6 weken gepland, dat was op sinterklaas avond en we zagen een kloppend hartje!! Erna volgde nog een echo met 8 en 10 weken en daarna de combinatietest met 12 weken. Inmiddels ben ik 39 weken zwanger als ik dit opschrijf en kan het soms bijna niet geloven dat we binnenkort een kindje krijgen! Ik voel het getrappel in mijn buik en realiseer me dat we zó gezegend zijn. Zonder zelf stappen te hebben ondernomen en vooral zonder dr. Emanuel was dit waarschijnlijk nooit het geval geweest. Ik hoop jullie dus mee te geven: vertrouw op je eigen gevoel, onderneem zelf stappen als het te allemaal te lang druut, ga zelf op onderzoek uit, wees assertief, laat als het kan liever geen curettage doen maar een hysteroscopie omdat dat veel minder schadelijk is voor je endometrium en als je aan Asherman denkt, denk dan meteen aan het Spaarne Ziekenhuis in Hoofddorp. Zij hebben écht de allermeeste ervaring op dit gebied. Ten slotte: blijf positief, blijf volhouden, blijf praten met je man, blijf leuke dingen doen samen. Ik weet dat het makkelijker klinkt dat gedaan, maar het is me ook gelukt om ons leven hierdoor niet volledig te laten beïnvloeden. Je leven mag niet stil gaan staan, want anders loop je nog de kans dat je later zoveel spijt hebt van allemaal (leuke) dingen die je hebt gelaten. Blijf aan een positieve afloop denken!! Ik duim voor jullie allemaal!
zondag 23 juli 2017 om 15:28
Wat een onzin Rozediamant en Erizon. Als je werkelijk niks nuttigs hebt toe te voegen, doe dit dan ook niet. Ze schrijft toch met punten en komma's? Alinea's zouden het makkelijker maken maar dat vind ik na alle moeite die ze heeft genomen om een mooi positief verhaal te delen echt niet erg.
Palmpje, wat een verhaal maar gelukkig met een hele mooie uitkomst! Het is ook belangrijk dat er ook positieve verhalen gedeeld worden.
Ik wens je een heel mooi en gezond kindje toe en natuurlijk alle geluk en trek je niks aan van de schrijfpolitie.
Palmpje, wat een verhaal maar gelukkig met een hele mooie uitkomst! Het is ook belangrijk dat er ook positieve verhalen gedeeld worden.
Ik wens je een heel mooi en gezond kindje toe en natuurlijk alle geluk en trek je niks aan van de schrijfpolitie.
zondag 23 juli 2017 om 16:39
Heel erg bedankt palmpje voor je verhaal! Ik heb het prima kunnen lezen en ook met veel aandacht omdat ik heel blij ben met jou verhaal. Normaal ben ik een stille lezer op dit forum, maar wil op jou verhaal toch graag reageren.
Ik heb namelijk ongeveer hetzelfde meegemaakt als jij en zit er nog midden in. Ik weet dus niet of het bij mij goed zal aflopen, daarom geeft jou verhaal mij wel weer moed.
Ik heb nu helaas 3 miskramen te verwerken gehad. De eerste miskraam kwam na bloedverlies en een onzekere tijd na 8 weken spontaan op gang.
Snel was ik weer zwanger, wat natuurlijk super fijn is alweer zo snel. Maar dit bleek met 8weken een lege vruchtzak. Na Cytotec nog 3 maanden met restweefsel rondgelopen. Net als jij bleef ik onregelmatig bloedverlies houden. Dit was psychisch echt slopend. Gelukkig hebben ze dit na 3maanden weg kunnen halen middels een hysteroscopie in dec vorig jaar.
Mijn laatste miskraam was afgelopen april. Bij 8 weken een perfecte echo, bij 10 weken geen hartactie meer. De grond zakte onder onze voeten vandaan....Wat een verdriet. Toch weer voor cytotec gekozen, op een curettage zat ik echt niet te wachten, en dat kon altijd nog. Helaas moest ik deze twee weken later toch ondergaan omdat ik niet schoon bleek.
Ik werd daarna amper ongesteld, steeds op de dag dat het moest komen gebeurde er wel iets, maar heel weinig. Ik heb naar mijn gevoel geluisterd en heb aan de bel getrokken. Ook omdat we de dag erna op vakantie zouden gaan en we al onze zorgen even wilden vergeten. In mijn eigen ziekenhuis namen ze me heel serieus en hebben me dezelfde dag nog ingepland voor een hysteroscopie.
Wat bleek, mijn gevoel klopte, m'n baarmoeder zat in het voorste gedeelte dicht. Gelukkig heeft de arts deze nog zonder te knippen van elkaar af kunnen halen. Als ik langer had gewacht was dit niet meer op deze manier gelukt.
Nu heb ik dus ook een koperspiraal en ik hoop dat deze er volgende maand uit kan en we eindelijk weer verder kunnen.
Alle onderzoeken voor herhaalde miskramen lopen nu ook. Ik hoop dat wij snel net zo'n positief verhaal kunnen schrijven als jullie. Geniet van je zwangerschap meid!
Ik heb namelijk ongeveer hetzelfde meegemaakt als jij en zit er nog midden in. Ik weet dus niet of het bij mij goed zal aflopen, daarom geeft jou verhaal mij wel weer moed.
Ik heb nu helaas 3 miskramen te verwerken gehad. De eerste miskraam kwam na bloedverlies en een onzekere tijd na 8 weken spontaan op gang.
Snel was ik weer zwanger, wat natuurlijk super fijn is alweer zo snel. Maar dit bleek met 8weken een lege vruchtzak. Na Cytotec nog 3 maanden met restweefsel rondgelopen. Net als jij bleef ik onregelmatig bloedverlies houden. Dit was psychisch echt slopend. Gelukkig hebben ze dit na 3maanden weg kunnen halen middels een hysteroscopie in dec vorig jaar.
Mijn laatste miskraam was afgelopen april. Bij 8 weken een perfecte echo, bij 10 weken geen hartactie meer. De grond zakte onder onze voeten vandaan....Wat een verdriet. Toch weer voor cytotec gekozen, op een curettage zat ik echt niet te wachten, en dat kon altijd nog. Helaas moest ik deze twee weken later toch ondergaan omdat ik niet schoon bleek.
Ik werd daarna amper ongesteld, steeds op de dag dat het moest komen gebeurde er wel iets, maar heel weinig. Ik heb naar mijn gevoel geluisterd en heb aan de bel getrokken. Ook omdat we de dag erna op vakantie zouden gaan en we al onze zorgen even wilden vergeten. In mijn eigen ziekenhuis namen ze me heel serieus en hebben me dezelfde dag nog ingepland voor een hysteroscopie.
Wat bleek, mijn gevoel klopte, m'n baarmoeder zat in het voorste gedeelte dicht. Gelukkig heeft de arts deze nog zonder te knippen van elkaar af kunnen halen. Als ik langer had gewacht was dit niet meer op deze manier gelukt.
Nu heb ik dus ook een koperspiraal en ik hoop dat deze er volgende maand uit kan en we eindelijk weer verder kunnen.
Alle onderzoeken voor herhaalde miskramen lopen nu ook. Ik hoop dat wij snel net zo'n positief verhaal kunnen schrijven als jullie. Geniet van je zwangerschap meid!
woensdag 16 augustus 2017 om 00:43
Hmmm
Ik heb na mn curretage ook weer regelmatige cyclussen maar met zeer minimaal bloedverlies (nog geen tampon vol per menstruatie). Nu 2x open consult geweest bij gynaecoloog. Wel gedacht aan dit syndroom door gynaecoloog naar omdat baarmoeder er goed uit ziet (mooi doorgaande lijn) krijg ik geen kijkoperatie. Wel 3x echo tijdens 1 cyclus om bms te meten en te zien of ik een eisprong heb.
Ik herken je verhaal en hou zelf de optie open dat ik verklevingen heb. Maar verder onderzoek volgt pas als ik echo lange tijd geen zwangerschap heb en menstruatie nihil blijft.
Had jij ook vooraf en echo die niet wees open verklevingen? En wat heb je gezegd waardoor je toch nader onderzoek kreeg?
Alles goed met jullie kindje
En sorry voor de "up"
Ik heb na mn curretage ook weer regelmatige cyclussen maar met zeer minimaal bloedverlies (nog geen tampon vol per menstruatie). Nu 2x open consult geweest bij gynaecoloog. Wel gedacht aan dit syndroom door gynaecoloog naar omdat baarmoeder er goed uit ziet (mooi doorgaande lijn) krijg ik geen kijkoperatie. Wel 3x echo tijdens 1 cyclus om bms te meten en te zien of ik een eisprong heb.
Ik herken je verhaal en hou zelf de optie open dat ik verklevingen heb. Maar verder onderzoek volgt pas als ik echo lange tijd geen zwangerschap heb en menstruatie nihil blijft.
Had jij ook vooraf en echo die niet wees open verklevingen? En wat heb je gezegd waardoor je toch nader onderzoek kreeg?
Alles goed met jullie kindje
En sorry voor de "up"
donderdag 17 augustus 2017 om 23:47
@Eve87:
Als je het niet vertrouwt en zeer weinig tot geen bloedverlies hebt, als in alleen wat bruinige afscheiding, dan zou ik aandringen op een hysteroscopie.
Bij mij zagen ze ook niks geks op de echo, dat kunnen ze nl niet zien. Er zat alleen een vochtplekje, dat zie je wel vaker op de plek van een verkleving. Ik wist dat ik 2 weken daarvoor een eisprong had gehad, dat was te zien op de controle echo na de curettage, dus dan moet er een normale menstruatie volgen.
Als je het niet vertrouwt en zeer weinig tot geen bloedverlies hebt, als in alleen wat bruinige afscheiding, dan zou ik aandringen op een hysteroscopie.
Bij mij zagen ze ook niks geks op de echo, dat kunnen ze nl niet zien. Er zat alleen een vochtplekje, dat zie je wel vaker op de plek van een verkleving. Ik wist dat ik 2 weken daarvoor een eisprong had gehad, dat was te zien op de controle echo na de curettage, dus dan moet er een normale menstruatie volgen.
zondag 20 augustus 2017 om 21:04
@ Ikhaatgeduld
Ik denk er hetzelfde over maar mijn gynaecoloog wil, als blijkt dat bms gewoon dik genoeg wordt voorlopig geen verder onderzoek doen of er een verkleving is. Kort gezegd komt het erop neer dat mijn zeer minimale menstruatie weliswaar "wat gek" is maar dat dat het enige signaal is wat er eventueel op wijst. Op de echo zijn geen afwijkingen te zien dus geen verdere signalen die mijn angst/vermoeden bevestigen.
Een plekje was wel te zien. Hij vroeg nl of ik alweer zwanger kon zijn. Maar bij nader inzien duidde het niet op een zwangerschap want geen volledige rinog en alweer een follikel die zich ontwikkelde. Zijn hypothese is dat ik geen eisprong heb gehad en nu pas voor het eerst weer een eisprong heb en dat mijn stress hierover daar een aanleiding voor kan zijn.
Goede hypothese maar net zo goed verder niet ondersteund uit de echo's als mijn eigen hypothese.
Ik ga iig proberen een duidelijke (niet al te lange termijn) te krijgen waarop ik terug mag voor verder onderzoek als mn menstruatie zo blijft.
Wat goed dat het bij jou meteen ook verholpen kon worden!
Ik denk er hetzelfde over maar mijn gynaecoloog wil, als blijkt dat bms gewoon dik genoeg wordt voorlopig geen verder onderzoek doen of er een verkleving is. Kort gezegd komt het erop neer dat mijn zeer minimale menstruatie weliswaar "wat gek" is maar dat dat het enige signaal is wat er eventueel op wijst. Op de echo zijn geen afwijkingen te zien dus geen verdere signalen die mijn angst/vermoeden bevestigen.
Een plekje was wel te zien. Hij vroeg nl of ik alweer zwanger kon zijn. Maar bij nader inzien duidde het niet op een zwangerschap want geen volledige rinog en alweer een follikel die zich ontwikkelde. Zijn hypothese is dat ik geen eisprong heb gehad en nu pas voor het eerst weer een eisprong heb en dat mijn stress hierover daar een aanleiding voor kan zijn.
Goede hypothese maar net zo goed verder niet ondersteund uit de echo's als mijn eigen hypothese.
Ik ga iig proberen een duidelijke (niet al te lange termijn) te krijgen waarop ik terug mag voor verder onderzoek als mn menstruatie zo blijft.
Wat goed dat het bij jou meteen ook verholpen kon worden!
dinsdag 22 augustus 2017 om 22:16
Inderdaad, het blijft dan gissen. Ik zou in elk geval gaan kijken of je je eisprong kan vinden, daarna moet na ongeveer 2 weken een normale menstruatie volgen.
Je zou misschien ook je twijfels kunnen mailen naar de arts in het Spaarne gasthuis. Dat heb ik ook gedaan en zij mailde vrij snel terug. Gelukkig namen ze me in mijn eigen ziekenhuis heel serieus en hoefde ik daar niet heen.
Ik hoop dat je snel meer weet. Sterkte ermee!
Je zou misschien ook je twijfels kunnen mailen naar de arts in het Spaarne gasthuis. Dat heb ik ook gedaan en zij mailde vrij snel terug. Gelukkig namen ze me in mijn eigen ziekenhuis heel serieus en hoefde ik daar niet heen.
Ik hoop dat je snel meer weet. Sterkte ermee!
dinsdag 22 augustus 2017 om 23:44
Had dat laatste toevallig van de week gedaan en ook antwoord gehad. Zij willen wel onderzoeken op verklevingen en zien er ook aanleiding toe. Maar verwijzing van mije gyn of ha is wel nodig. Zij zegt dat dit meestal geen probleem vormt maar dat verwacht ik eigenlijk wel. Ze heeft me aangeraden stelliger te zijn en ook bevestigd dat het niet uitmaakt dat de echo een goed beeld geeft. Hieruit valt nl niks op te maken. Ik hoop dat ik het er doorheen krijg...Ikhaatgeduld schreef: ↑22-08-2017 22:16Inderdaad, het blijft dan gissen. Ik zou in elk geval gaan kijken of je je eisprong kan vinden, daarna moet na ongeveer 2 weken een normale menstruatie volgen.
Je zou misschien ook je twijfels kunnen mailen naar de arts in het Spaarne gasthuis. Dat heb ik ook gedaan en zij mailde vrij snel terug. Gelukkig namen ze me in mijn eigen ziekenhuis heel serieus en hoefde ik daar niet heen.
Ik hoop dat je snel meer weet. Sterkte ermee!
woensdag 23 augustus 2017 om 22:50
Goed dat je dat gedaan hebt. Ik hoop dat je dan via je huisarts een verwijzing kan krijgen. Ik zou het eerlijk gezegd vreemd vinden als ze die niet afgeven.
Als ze bij mij hadden vastgehouden aan het beeld op de echo, hadden ze zich ook niet direct zorgen gemaakt. Maar ze hebben goed naar mijn verhaal en ongerustheid geluisterd en op basis daarvan gehandeld.
Laat je het even weten als je meer weet? Mocht je nog iets willen weten kan je het me altijd vragen hoor.
Als ze bij mij hadden vastgehouden aan het beeld op de echo, hadden ze zich ook niet direct zorgen gemaakt. Maar ze hebben goed naar mijn verhaal en ongerustheid geluisterd en op basis daarvan gehandeld.
Laat je het even weten als je meer weet? Mocht je nog iets willen weten kan je het me altijd vragen hoor.
donderdag 24 augustus 2017 om 19:07
Ik hoop dat of gyn of ha ook zo hoef naar mijn ongerustheid luisteren. Dankjewel voor je reactie:-)Ikhaatgeduld schreef: ↑23-08-2017 22:50Goed dat je dat gedaan hebt. Ik hoop dat je dan via je huisarts een verwijzing kan krijgen. Ik zou het eerlijk gezegd vreemd vinden als ze die niet afgeven.
Als ze bij mij hadden vastgehouden aan het beeld op de echo, hadden ze zich ook niet direct zorgen gemaakt. Maar ze hebben goed naar mijn verhaal en ongerustheid geluisterd en op basis daarvan gehandeld.
Laat je het even weten als je meer weet? Mocht je nog iets willen weten kan je het me altijd vragen hoor.
maandag 28 augustus 2017 om 15:18
Ik had me voorgenomen stellig te zijn. Maar het was niet meer nodig, de gyn zag zelf al dat er meer onderzoek nodig is.
Ik heb vandaag mijn derde echo gehad. Geheel tegen verwachting van de gyn in (maar ik ben niet verbaasd, gezien de zorg die ik heb) is mijn BMS niet dikker maar juist dunner geworden. Namelijk nog maar 3 mm. Hiermee is een zwangerschap uitgesloten.
Ik heb progesteron laten prikken. Vanmiddag of morgenochtend is hiervan de uitkomst.
Mocht dit gelijk duidelijk maken dat deze waardes hoog genoeg zijn voor een eisprong, dan is die hypothese (geen eisprong) van de baan. Mocht het twijfelachtig zijn dan in mijn volgende cyclus nog 3x prikken.
Als het progesteron goed is, word ik meteen ingepland voor een kijkoperatie. ik hoef dan dus niet meer te wachten aangezien er nu ook een afwijkend beeld op de echo te zien is. Als de progesteronwaarden niet goed zijn, wordt er verder gezocht op hormoonafwijkingen.
ik ben behoorlijk verdrietig want onze kinderwens kunnen we voor 2017 opgeven.
Mijn vertrouwen in mezelf is toegenomen omdat ik het juist had aangevoeld; er is iets niet goed.
Ik heb het gevoel nu wel serieus genomen te worden en dat er stappen worden gezet om dit te verhelpen.
Hopelijk wordt 2018 ons jaar.
@ Ikhaatgeduld: Dankjewel voor je advies wat je hebt gegeven om voor mezelf op te komen aangezien het niet goed voelde!
Ik heb vandaag mijn derde echo gehad. Geheel tegen verwachting van de gyn in (maar ik ben niet verbaasd, gezien de zorg die ik heb) is mijn BMS niet dikker maar juist dunner geworden. Namelijk nog maar 3 mm. Hiermee is een zwangerschap uitgesloten.
Ik heb progesteron laten prikken. Vanmiddag of morgenochtend is hiervan de uitkomst.
Mocht dit gelijk duidelijk maken dat deze waardes hoog genoeg zijn voor een eisprong, dan is die hypothese (geen eisprong) van de baan. Mocht het twijfelachtig zijn dan in mijn volgende cyclus nog 3x prikken.
Als het progesteron goed is, word ik meteen ingepland voor een kijkoperatie. ik hoef dan dus niet meer te wachten aangezien er nu ook een afwijkend beeld op de echo te zien is. Als de progesteronwaarden niet goed zijn, wordt er verder gezocht op hormoonafwijkingen.
ik ben behoorlijk verdrietig want onze kinderwens kunnen we voor 2017 opgeven.
Mijn vertrouwen in mezelf is toegenomen omdat ik het juist had aangevoeld; er is iets niet goed.
Ik heb het gevoel nu wel serieus genomen te worden en dat er stappen worden gezet om dit te verhelpen.
Hopelijk wordt 2018 ons jaar.
@ Ikhaatgeduld: Dankjewel voor je advies wat je hebt gegeven om voor mezelf op te komen aangezien het niet goed voelde!
maandag 28 augustus 2017 om 20:30
@Eve87: Fijn dat je gehoord bent en dat er nu actie ondernomen wordt! Hopelijk kunnen ze je snel helpen.
Ik begrijp je verdriet. Vandaar ook mijn forum-naam. Het valt niet mee om iedere keer weer geduld op te moeten brengen. Iets waar je zo dichtbij was lijkt steeds verder weg te drijven....Heel frustrerend! Hou je taai meid! Zoals mijn man iedere keer zegt; onze tijd komt nog wel!
Ik begrijp je verdriet. Vandaar ook mijn forum-naam. Het valt niet mee om iedere keer weer geduld op te moeten brengen. Iets waar je zo dichtbij was lijkt steeds verder weg te drijven....Heel frustrerend! Hou je taai meid! Zoals mijn man iedere keer zegt; onze tijd komt nog wel!
woensdag 30 augustus 2017 om 16:11
Je man heeft gelijk.Ikhaatgeduld schreef: ↑28-08-2017 20:30@Eve87: Fijn dat je gehoord bent en dat er nu actie ondernomen wordt! Hopelijk kunnen ze je snel helpen.
Ik begrijp je verdriet. Vandaar ook mijn forum-naam. Het valt niet mee om iedere keer weer geduld op te moeten brengen. Iets waar je zo dichtbij was lijkt steeds verder weg te drijven....Heel frustrerend! Hou je taai meid! Zoals mijn man iedere keer zegt; onze tijd komt nog wel!
Zowel jullie als onze tijd gaat komen.
Ik weet inmiddels dat progesteronwaarde helemaal prima is. Volgende week belafspraak en zal daarna (tenzij ik nu ineens goed menstrueer maar dat lijkt me niet) een hysteroscopie worden ingepland. Bij verklevingen wordt ik doorgestuurd naar hoofddorp.
Binnenkort mag je spiraal eruit he? Heel veel succes gewenst en dat je maar snel een goede zwangerschap mag hebben (en voldragen) met een gezond en lief kindje in 2018. ♡
woensdag 30 augustus 2017 om 21:07
Dankjewel Eve87, dat is lief!
Goed dat je dan doorgestuurd wordt naar Hoofddorp.
Ik hoop dat jij ook snel weer door kan straks en dat jullie in 2018 ook een mooi lief kindje mogen krijgen!
Mijn spiraal is er inmiddels uit. Nu even kijken of m'n menstruatie straks goed is (echt heel spannend) en daarna kunnen we eindelijk weer verder!
Heel veel succes en sterkte de komende tijd! Mocht je nog eens iets kwijt willen dan zie ik het wel!
Goed dat je dan doorgestuurd wordt naar Hoofddorp.
Ik hoop dat jij ook snel weer door kan straks en dat jullie in 2018 ook een mooi lief kindje mogen krijgen!
Mijn spiraal is er inmiddels uit. Nu even kijken of m'n menstruatie straks goed is (echt heel spannend) en daarna kunnen we eindelijk weer verder!
Heel veel succes en sterkte de komende tijd! Mocht je nog eens iets kwijt willen dan zie ik het wel!
woensdag 30 augustus 2017 om 21:11
Geef je nog een update? Bijv dat je menstruatie goed is of dat je weer zwanger bent? XxIkhaatgeduld schreef: ↑30-08-2017 21:07Dankjewel Eve87, dat is lief!
Goed dat je dan doorgestuurd wordt naar Hoofddorp.
Ik hoop dat jij ook snel weer door kan straks en dat jullie in 2018 ook een mooi lief kindje mogen krijgen!
Mijn spiraal is er inmiddels uit. Nu even kijken of m'n menstruatie straks goed is (echt heel spannend) en daarna kunnen we eindelijk weer verder!
Heel veel succes en sterkte de komende tijd! Mocht je nog eens iets kwijt willen dan zie ik het wel!
vrijdag 8 september 2017 om 20:30
Hai. Dit is meer een chatgesprek aan het worden 
wanneer verwacht je je menstruatie? Of heb je die al gehad? Is het goed?
Hier alles in een stroomversnelling gegaan. Afgelopen woensdag belafspraak gehad. Nav die belafspraak besloten dat mijn eigen arts een diagnostische hysteroscopie zou uitvoeren. Dit kon aanvankelijk pas eind oktober.... Maar er was een patiënt uitgevallen dus later die dag werd ik teruggebeld of ik de volgende dag al wilde. Ja dus!! Gister dus al diagnostische hysteroscopie gehad. En.... alles ziet er goed uit!! Wel was er een vlies te zien die alleen nog aan de bovenkant vast zat. Mogelijk blokkeerde die de ingang van de baarmoeder en is die met het naar binnen gaan kapot gemaakt. Ik hoop van harte dat dat de reden van mijn minimale menstruatie is geweest. Dat weet ik over een week of 3 als ik weer moet menstrueren.
Ik hou nog een kleine slag om de arm. Ik heb immers recent wel een "slechte" echo gehad waarop zeer dun BMS te zien was waarmee je eigenlijk niet zwanger kan woreen. Gyn ziet geen reden voor extra onderzoek als komende cyclus menstruatie minimaal blijft. Immers: ik heb zeker weten een eisprong, geen verklevingen en ben eerder zwanger geweest.
Wel begrijpelijk. Nu hoop ik heel hard op een goede menstruatie zodat ook het laatste beetje onzekerheid weg is.
Hoe is het bij jou?
wanneer verwacht je je menstruatie? Of heb je die al gehad? Is het goed?Hier alles in een stroomversnelling gegaan. Afgelopen woensdag belafspraak gehad. Nav die belafspraak besloten dat mijn eigen arts een diagnostische hysteroscopie zou uitvoeren. Dit kon aanvankelijk pas eind oktober.... Maar er was een patiënt uitgevallen dus later die dag werd ik teruggebeld of ik de volgende dag al wilde. Ja dus!! Gister dus al diagnostische hysteroscopie gehad. En.... alles ziet er goed uit!! Wel was er een vlies te zien die alleen nog aan de bovenkant vast zat. Mogelijk blokkeerde die de ingang van de baarmoeder en is die met het naar binnen gaan kapot gemaakt. Ik hoop van harte dat dat de reden van mijn minimale menstruatie is geweest. Dat weet ik over een week of 3 als ik weer moet menstrueren.
Ik hou nog een kleine slag om de arm. Ik heb immers recent wel een "slechte" echo gehad waarop zeer dun BMS te zien was waarmee je eigenlijk niet zwanger kan woreen. Gyn ziet geen reden voor extra onderzoek als komende cyclus menstruatie minimaal blijft. Immers: ik heb zeker weten een eisprong, geen verklevingen en ben eerder zwanger geweest.
Wel begrijpelijk. Nu hoop ik heel hard op een goede menstruatie zodat ook het laatste beetje onzekerheid weg is.
Hoe is het bij jou?
zaterdag 9 september 2017 om 11:40
Ja inderdaad
Fijn dat het er allemaal goed uitziet! Dan lijkt dat inderdaad misschien het probleem geweest waardoor je baarmoederslijmvlies niet kon opbouwen. Ik hoop voor je dat het allemaal goed is je volgende menstruatie.
Ik zit op m'n menstruatie te wachten. Er gebeurd nog heel weinig, kortom weer veel stress. Helpt natuurlijk ook niet mee. Dus hopelijk barst de boel nog los anders hang ik volgende week helaas weer aan de lijn.
Fijn dat het er allemaal goed uitziet! Dan lijkt dat inderdaad misschien het probleem geweest waardoor je baarmoederslijmvlies niet kon opbouwen. Ik hoop voor je dat het allemaal goed is je volgende menstruatie.
Ik zit op m'n menstruatie te wachten. Er gebeurd nog heel weinig, kortom weer veel stress. Helpt natuurlijk ook niet mee. Dus hopelijk barst de boel nog los anders hang ik volgende week helaas weer aan de lijn.
zaterdag 9 september 2017 om 15:14
Hoop het ookIkhaatgeduld schreef: ↑09-09-2017 11:40Ja inderdaad
Fijn dat het er allemaal goed uitziet! Dan lijkt dat inderdaad misschien het probleem geweest waardoor je baarmoederslijmvlies niet kon opbouwen. Ik hoop voor je dat het allemaal goed is je volgende menstruatie.
Ik zit op m'n menstruatie te wachten. Er gebeurd nog heel weinig, kortom weer veel stress. Helpt natuurlijk ook niet mee. Dus hopelijk barst de boel nog los anders hang ik volgende week helaas weer aan de lijn.
Aii. Had je je menstruatie vandaag verwacht al wel? En zou je evt zwanger kunnen zijn? En anders idd maar weer bellen.
zaterdag 9 september 2017 om 22:37
Ja en er gebeurd wel iets maar veel te weinig. Hoop nog dat het de stress is of dat mijn lichaam gewoon wat anders is tegenwoordig en het gewoon langzaam op gang komt.
Het zou een enorme teleurstelling zijn als we deze maand weer niet verder kunnen.
Maargoed, afwachten is helaas alles wat we nu kunnen doen.
Het zou een enorme teleurstelling zijn als we deze maand weer niet verder kunnen.
Maargoed, afwachten is helaas alles wat we nu kunnen doen.
zaterdag 16 september 2017 om 00:05
Hoi Eve87. Mijn menstruatie is minimaal gebleven met als piek een dag wat meer oud bloed. Heb geen normaal rood bloed gezien deze menstruatie.
Nu ben ik toch maar weer in het zh geweest omdat ik ongerust was. De arts vond het nog niet zo gek na het verwijderen van de spiraal. Toch vertrouw ik het zelf niet helemaal.
Nu heeft hij gekeken naar de dikte van het baarmoederslijmvlies en doet dat over een paar weken nogmaals om te kijken of het opbouwt. Ik hoop dat mijn gevoel er dit keer naast zit en mn lijf gewoon wat in de war is.
Nu ben ik toch maar weer in het zh geweest omdat ik ongerust was. De arts vond het nog niet zo gek na het verwijderen van de spiraal. Toch vertrouw ik het zelf niet helemaal.
Nu heeft hij gekeken naar de dikte van het baarmoederslijmvlies en doet dat over een paar weken nogmaals om te kijken of het opbouwt. Ik hoop dat mijn gevoel er dit keer naast zit en mn lijf gewoon wat in de war is.
