Relaties
alle pijlers
Burn out op mijn dak.
woensdag 23 augustus 2017 om 23:41
Ik ben inmiddels al een oudgediende, maar heb langere tijd geleden besloten anoniem te gaan.
Inmiddels toch weer een account aangemaakt omdat ik momenteel wel een steuntje in mijn rug kan gebruiken.
Inmiddels al lang samen met mijn man, kinderen gekregen, waarvan de jongste 7 is.
Mijn man heeft al een aantal jaar keihard gewerkt en hoewel ik een burn out al zag aankomen bleef hij ontkennen. Totdat hij zichzelf tegenkwam en nu al langere tijd thuis zit. Trajecten opstarten duurt helaas lang en de sfeer in het huis is....
Mijn man heeft last van stemmingswisselingen, doet wat hij op dat moment wil doen en laat alles over aan mij.
Hoewel ik heel veel van mijn man hou, hem absoluut niet kwijt wil, kost het me af en toe moeite mijn man zijn ding te laten doen, waardoor ik af en toe het idee krijg te leven als een "b&b houdster, boksbal, huissloof en moeder"
Uiteraard heb ik geprobeerd het bespreekbaar te maken. Het respons "ik bedoel het niet zo" is iets waar ik niets mee kan.
Ik ben een realist en ben me er bewust van dat zeker nog een aantal maanden gaat duren voor hij weer aan het werk gaat.
Overal lees ik dat mijn man ruimte nodig heeft om beter te worden en die geef ik hem met alle liefde! Het kost mij alleen verschrikkelijk veel energie alle ballen hoog te houden.
Mijn hoop is dat er vrouwen zijn op dit forum die in een soortgelijke situatie hebben gezeten en mij en de rest van het gezin, door deze tijd heen kunnen loodsen.
Alvast bedankt voor het lezen..
Smoi
Inmiddels toch weer een account aangemaakt omdat ik momenteel wel een steuntje in mijn rug kan gebruiken.
Inmiddels al lang samen met mijn man, kinderen gekregen, waarvan de jongste 7 is.
Mijn man heeft al een aantal jaar keihard gewerkt en hoewel ik een burn out al zag aankomen bleef hij ontkennen. Totdat hij zichzelf tegenkwam en nu al langere tijd thuis zit. Trajecten opstarten duurt helaas lang en de sfeer in het huis is....
Mijn man heeft last van stemmingswisselingen, doet wat hij op dat moment wil doen en laat alles over aan mij.
Hoewel ik heel veel van mijn man hou, hem absoluut niet kwijt wil, kost het me af en toe moeite mijn man zijn ding te laten doen, waardoor ik af en toe het idee krijg te leven als een "b&b houdster, boksbal, huissloof en moeder"
Uiteraard heb ik geprobeerd het bespreekbaar te maken. Het respons "ik bedoel het niet zo" is iets waar ik niets mee kan.
Ik ben een realist en ben me er bewust van dat zeker nog een aantal maanden gaat duren voor hij weer aan het werk gaat.
Overal lees ik dat mijn man ruimte nodig heeft om beter te worden en die geef ik hem met alle liefde! Het kost mij alleen verschrikkelijk veel energie alle ballen hoog te houden.
Mijn hoop is dat er vrouwen zijn op dit forum die in een soortgelijke situatie hebben gezeten en mij en de rest van het gezin, door deze tijd heen kunnen loodsen.
Alvast bedankt voor het lezen..
Smoi
anoniem_353397 wijzigde dit bericht op 23-08-2017 23:45
6.88% gewijzigd
woensdag 23 augustus 2017 om 23:59
Kun je wat extra hulp inschakelen nu er meer op jouw schouders neerkomt?
Denk aan een schoonmaakster, familie die eens extra oppast èn mogelijk meteen kan koken die dag.
Geef je Kinderen ook gerusr wat taken zodat je meer het gevoel hebt dat je de dingen samen doet I.p.v. alleen.
En Ja, ook je man met een burn-out kan af en toe wat dingen op zich nemen. Bespreek dit met hem èn denk hierbij aan taken die wel Moeten gebeuren maar waarvan het niet zoveel uitmaakt op welk moment.
Anderzijds is het ook voor je man goed om een bepaalde structuut te houden. Dus bijvoorbeeld dezelfde tijden opstaan als jullie. Samen met het gezin eten e.d. als de gewone huiselijke dingen ogenschijnelijk daargaan is dat ook prettigee voor de Kinderen.
Denk aan een schoonmaakster, familie die eens extra oppast èn mogelijk meteen kan koken die dag.
Geef je Kinderen ook gerusr wat taken zodat je meer het gevoel hebt dat je de dingen samen doet I.p.v. alleen.
En Ja, ook je man met een burn-out kan af en toe wat dingen op zich nemen. Bespreek dit met hem èn denk hierbij aan taken die wel Moeten gebeuren maar waarvan het niet zoveel uitmaakt op welk moment.
Anderzijds is het ook voor je man goed om een bepaalde structuut te houden. Dus bijvoorbeeld dezelfde tijden opstaan als jullie. Samen met het gezin eten e.d. als de gewone huiselijke dingen ogenschijnelijk daargaan is dat ook prettigee voor de Kinderen.
donderdag 24 augustus 2017 om 00:03
Geen advies, wel herkenning. Hier zit man al vanaf mei thuis. Ook nog eens gecombineerd met depressie. 2 jonge kinderen van 3 jaar en de andere 10 maanden. Ik doe het ook met alle liefde, maar vooral het boksbal gedeelte is erg zwaar. Ik hou mezelf maar voor dat het vast wel weer goed komt. En bij jou vast ook wel weer!
donderdag 24 augustus 2017 om 00:04
Oei, dit is heel lastig. Jij hebt namelijk óók je grenzen. En die mogen in zo'n situatie wel een beetje ruim zijn, maar er komt een punt waarop jij ook moet kunnen zeggen: dit trek ik niet. Heeft je man hulp bij het reintegreren? Hij kan namelijk zelf ook dingen doen, en is dat aan zichzelf en zijn gezin ook verplicht. Ik begrijp uit je woorden dat er tijd overheen gaat voor een traject kan starten. Hoe lang zit hij al thuis? Wat doet hij zelf aan de situatie? Welke afspraken kun je met hem maken? (Bijvoorbeeld dat hij zich niet op jouw afreageert, maar dat hij even een uurtje gaat lopen als hij zich gefrustreerd voelt, ik noem maar wat).
Dit vreet energie (ik spreek uit ervaring) en ik wens je veel wijsheid, liefde en geduld!
Dit vreet energie (ik spreek uit ervaring) en ik wens je veel wijsheid, liefde en geduld!
Beter een half motto....
donderdag 24 augustus 2017 om 00:15
Helaas heb ik geen familie in mijn omgeving. De ouders van mijn man wonen redelijk dichtbij en mijn man zit met regelmaat daar.theatime schreef: ↑23-08-2017 23:59Kun je wat extra hulp inschakelen nu er meer op jouw schouders neerkomt?
Denk aan een schoonmaakster, familie die eens extra oppast èn mogelijk meteen kan koken die dag.
Geef je Kinderen ook gerusr wat taken zodat je meer het gevoel hebt dat je de dingen samen doet I.p.v. alleen.
En Ja, ook je man met een burn-out kan af en toe wat dingen op zich nemen. Bespreek dit met hem èn denk hierbij aan taken die wel Moeten gebeuren maar waarvan het niet zoveel uitmaakt op welk moment.
Anderzijds is het ook voor je man goed om een bepaalde structuut te houden. Dus bijvoorbeeld dezelfde tijden opstaan als jullie. Samen met het gezin eten e.d. als de gewone huiselijke dingen ogenschijnelijk daargaan is dat ook prettigee voor de Kinderen.
Gebruik maken van zijn ouders is dus niet echt een optie.
De kinderen hebben inmiddels al meerdere taken, maar school, sport en andere verplichtingen dragen helaas bij aan een onrustig huishouden.
Mijn man en ik praten veel en ik probeer hem subtiel duidelijk te maken wat wel en niet kan, alleen gaat mijn man er met regelmaat hard tegen in, waar de kinderen getuige van zijn
Natuurlijk ga ik er wel meteen met de kinderen over in gesprek, zodra ik daar de kans voor krijg. Daarna praat ik met mijn man.
Een huishoudelijke hulp zal hier helaas niet snel komen, aangezien dit financieel niet haalbaar is.
anoniem_353397 wijzigde dit bericht op 24-08-2017 00:28
Reden: Onvolledig
Reden: Onvolledig
0.97% gewijzigd
donderdag 24 augustus 2017 om 00:22
donderdag 24 augustus 2017 om 00:25
Mijn man zijn reïntegratie traject lag mede door de vakantie periode stil. Hij is inmiddels al 2 maanden thuis. Binnenkort krijgt hij zijn eerste "coachingstherapie"Bim schreef: ↑24-08-2017 00:04Oei, dit is heel lastig. Jij hebt namelijk óók je grenzen. En die mogen in zo'n situatie wel een beetje ruim zijn, maar er komt een punt waarop jij ook moet kunnen zeggen: dit trek ik niet. Heeft je man hulp bij het reintegreren? Hij kan namelijk zelf ook dingen doen, en is dat aan zichzelf en zijn gezin ook verplicht. Ik begrijp uit je woorden dat er tijd overheen gaat voor een traject kan starten. Hoe lang zit hij al thuis? Wat doet hij zelf aan de situatie? Welke afspraken kun je met hem maken? (Bijvoorbeeld dat hij zich niet op jouw afreageert, maar dat hij even een uurtje gaat lopen als hij zich gefrustreerd voelt, ik noem maar wat).
Dit vreet energie (ik spreek uit ervaring) en ik wens je veel wijsheid, liefde en geduld!
Mijn man houdt zichzelf bezig met sporten, wat voor hem een redelijk goede uitlaatklep is.
De regels die we hebben zijn dat hij opstaat nadat de tafel is gedekt en dan zit hij er gewoon bij. Tijdens het avondeten hetzelfde verhaal. Dit vind ik ook belangrijk om de kinderen toch een stuk stabiliteit en vastigheid te geven. Buiten deze dingen om, laat ik hem zijn gang gaan. Afreageren op mij ligt moeilijk. Hij ziet het namelijk anders. Volgens hem ben ik degene die uit mijn slof schiet soms en dat hij de redelijkheid zelve is. Op de een of andere manier kan het er bij hem niet in dat het bij hem ligt.
Bedankt voor je reactie!
donderdag 24 augustus 2017 om 07:05
Oef dit is zwaar. Ik zit op de positie van je man in ons gezin. Ben niet de gezelligste en heb mijn man af en toe flink nodig om af te reageren. Echter zet hij mij wel met twee benen op de grond. Ondanks mijn burn-out heb ik er voor gekozen een aantal taken in huis die mij goed afgaan te behouden om voor de kinderen continuïteit te geven. Dit brengt mij rust en regelmaat waardoor ik de overige momenten mijn rust kan pakken. Ook blijven wij in overleg en sta ik er voor open hoe mijn man zich voelt.
Is het een idee om een afspraak met de praktijkondersteuner te maken. Je kunt daar van je af praten en eventueel tips and tricks krijgen hoe jij in deze situatie kan handelen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Sterkte!
Is het een idee om een afspraak met de praktijkondersteuner te maken. Je kunt daar van je af praten en eventueel tips and tricks krijgen hoe jij in deze situatie kan handelen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Sterkte!
donderdag 24 augustus 2017 om 07:06
Herkenbaar.
Ik ben zo iemand die 'gepland' instort. Dus na een emotioneel heel zware periode had ik een medisch akkefietje, waarna ik minstens drie weken moest herstellen.
Kwam mooi uit, want ik zat er helemaal doorheen
Dus ik ben aan het inpakken voor het ziekenhuis, komt man ineens thuis.
Naar huis gestuurd, was op werk helemaal ingestort.
Ik was de minst wellevende vrouw ter wereld op dat moment schaam me nu nog voor mijn reactie (denk: NU EVEN NIET)
Maar: Het zette wel alles scherp.
We hebben het 'samen' gedaan.
Want allebei niet gewend om veel van een ander te vragen, en nu zaten we beiden ineens thuis te sukkelen.
Hij is niet op slag van suiker en je kunt wel degelijk je grens aangeven.
Omdat hij een probleem heeft hoef jij je gevoel niet uit te schakelen en een boksbal zijn is nergens voor nodig.
In mijn geval kon het niet eens, ik moest van en naar het ziekenhuis begeleid worden bijv.
Ik ben zo iemand die 'gepland' instort. Dus na een emotioneel heel zware periode had ik een medisch akkefietje, waarna ik minstens drie weken moest herstellen.
Kwam mooi uit, want ik zat er helemaal doorheen
Dus ik ben aan het inpakken voor het ziekenhuis, komt man ineens thuis.
Naar huis gestuurd, was op werk helemaal ingestort.
Ik was de minst wellevende vrouw ter wereld op dat moment schaam me nu nog voor mijn reactie (denk: NU EVEN NIET)
Maar: Het zette wel alles scherp.
We hebben het 'samen' gedaan.
Want allebei niet gewend om veel van een ander te vragen, en nu zaten we beiden ineens thuis te sukkelen.
Hij is niet op slag van suiker en je kunt wel degelijk je grens aangeven.
Omdat hij een probleem heeft hoef jij je gevoel niet uit te schakelen en een boksbal zijn is nergens voor nodig.
In mijn geval kon het niet eens, ik moest van en naar het ziekenhuis begeleid worden bijv.
donderdag 24 augustus 2017 om 08:54
Ik bedoelde al 2 maanden thuis, zonder enige vorm van ondersteuning of hulp.
Dat een burn out (veel) langer duurt is mij bekend.
Het opstarten en krijgen van hulp gaat erg langzaam.
Maar inderdaad zijn manier van reageren is inderdaad een groot probleem.
De praktijkondersteuner heeft pas over 6 weken tijd.Zeilboot76 schreef: ↑24-08-2017 07:05Oef dit is zwaar. Ik zit op de positie van je man in ons gezin. Ben niet de gezelligste en heb mijn man af en toe flink nodig om af te reageren. Echter zet hij mij wel met twee benen op de grond. Ondanks mijn burn-out heb ik er voor gekozen een aantal taken in huis die mij goed afgaan te behouden om voor de kinderen continuïteit te geven. Dit brengt mij rust en regelmaat waardoor ik de overige momenten mijn rust kan pakken. Ook blijven wij in overleg en sta ik er voor open hoe mijn man zich voelt.
Is het een idee om een afspraak met de praktijkondersteuner te maken. Je kunt daar van je af praten en eventueel tips and tricks krijgen hoe jij in deze situatie kan handelen om er zelf niet aan onderdoor te gaan. Sterkte!
In alle eerlijkheid dacht ik in eerste instantie dat ik dit wel allemaal even zou doen, maar dit heb ik dus zwaar onderschat.
Veel sterkte en beterschap Zeilboot!
anoniem_353397 wijzigde dit bericht op 24-08-2017 09:04
71.27% gewijzigd
donderdag 24 augustus 2017 om 09:02
Een burn-out geeft je geen vrijbrief om tegen je partner tekeer te gaan. Ik heb ook een burn-out betekent niet dat ik tegen mijn hardwerkende vent ga zeuren en geïrriteerd ga doen. Geef je grenzen aan, je loopt al veel harder dan je lopen kan, dan moet ie er niet bij gaan klagen en ruimte vragen. Het is juist goed om bezig te zijn met klusjes en de kids.
Structuur en regelmaat is heel erg belangerijk bij burn-out.
Structuur en regelmaat is heel erg belangerijk bij burn-out.
anoniem_351883 wijzigde dit bericht op 24-08-2017 09:03
7.99% gewijzigd
donderdag 24 augustus 2017 om 09:03
Mijn man geeft zelf aan dat hij niet in de gaten heeft dat hij zo reageert en soms reageer ik dan pinnig terug dat het voor hem duidelijk is dat hij over de schreef gaat. 75% van de tijd, ziet hij niet in dat hij uit zijn slof schiet, de andere 25% heeft hij het door en zegt hij achteraf sorry.Het-groepje schreef: ↑24-08-2017 07:06Herkenbaar.
Ik ben zo iemand die 'gepland' instort. Dus na een emotioneel heel zware periode had ik een medisch akkefietje, waarna ik minstens drie weken moest herstellen.
Kwam mooi uit, want ik zat er helemaal doorheen
Dus ik ben aan het inpakken voor het ziekenhuis, komt man ineens thuis.
Naar huis gestuurd, was op werk helemaal ingestort.
Ik was de minst wellevende vrouw ter wereld op dat moment schaam me nu nog voor mijn reactie (denk: NU EVEN NIET)
Maar: Het zette wel alles scherp.
We hebben het 'samen' gedaan.
Want allebei niet gewend om veel van een ander te vragen, en nu zaten we beiden ineens thuis te sukkelen.
Hij is niet op slag van suiker en je kunt wel degelijk je grens aangeven.
Omdat hij een probleem heeft hoef jij je gevoel niet uit te schakelen en een boksbal zijn is nergens voor nodig.
In mijn geval kon het niet eens, ik moest van en naar het ziekenhuis begeleid worden bijv.
Mijn man zit nu pas in de fase dat hij een beetje accepteert dat hij thuis is, maar als er iemand zegt dat hij morgen weer aan het werk zou kunnen, doet hij het ook.
Hij heeft nog steeds niet door hoe slecht het met hem gaat.
donderdag 24 augustus 2017 om 09:11
Mijn man neemt de ruimte, dat moet ook wel omdat hij nu nog van geïrriteerd, naar verdrietig, naar boos, naar laks en gefrustreerd kan schieten in een tijdsbestek van een minuut. Door de ruimte te nemen als hij merkt dat hij een slechte dag heeft, voorkomt hij ruzies.NeNeLeakes schreef: ↑24-08-2017 09:02Een burn-out geeft je geen vrijbrief om tegen je partner tekeer te gaan. Ik heb ook een burn-out betekent niet dat ik tegen mijn hardwerkende vent ga zeuren en geïrriteerd ga doen. Geef je grenzen aan, je loopt al veel harder dan je lopen kan, dan moet ie er niet bij gaan klagen en ruimte vragen. Het is juist goed om bezig te zijn met klusjes en de kids.
Structuur en regelmaat is heel erg belangerijk bij burn-out.
Zolang als hij niet weet hoe hij met zijn gevoelens om moet gaan, lijkt me dit even het beste, voor ons allemaal.
Zijn ondersteuningstraject moet nu eindelijk eens opgestart worden zodat hij handvatten krijgt waar hij iets mee kan.
Niet dat dit traject meteen alles oplost, maar het is een begin (hoop ik)
vrijdag 25 augustus 2017 om 13:40
Wat bizar dat hij pas na 6 wkn terechtkan bij de Poh. Ik kon meestal dezelfde dag nog terecht (als het nodig was). Ik ben overspannen geweest en de eerste weken kon ik echt niks, alleen maar in bed liggen. Ik kon ook niet eten, spuugde alles weer uit. Dat was heel zwaar voor vriend (hebben een dochtertje) maar het ging écht niet. Geef hem inderdaad ruimte, druk uitoefenen maakt het alleen maar erger.
vrijdag 25 augustus 2017 om 23:31
Ik probeer ook geen druk op hem uit te oefenen, maar met 3 kinderen thuis en mijn man die "gaat en staat" wanneer en waar het hem uitkomt is het soms heel hard op mijn tong bijten.Wintertime16 schreef: ↑25-08-2017 13:40Wat bizar dat hij pas na 6 wkn terechtkan bij de Poh. Ik kon meestal dezelfde dag nog terecht (als het nodig was). Ik ben overspannen geweest en de eerste weken kon ik echt niks, alleen maar in bed liggen. Ik kon ook niet eten, spuugde alles weer uit. Dat was heel zwaar voor vriend (hebben een dochtertje) maar het ging écht niet. Geef hem inderdaad ruimte, druk uitoefenen maakt het alleen maar erger.
Buiten de sneren om die ik soms op mijn bord krijg..
En mea culpa, ik ben zeker niet de makkelijkste maar heb het idee dat ik mijzelf nu teveel wegcijfer, alle steken ophaal die hij laat vallen, voor 3 kinderen zorg en ergens tussendoor nog ergens ruimte moet zoeken voor mijzelf...
Maar buiten dit alles, vind ik het verschrikkelijk mijn man zo te moeten zien lijden en in gevecht te zien met zichzelf
