Afscheid drama bij PSZ

Herkenbaar. Mijn zoontje gaat al vanaf dat ie 4 maanden was naar een kinderdagverblijf. Dat was altijd helemaal geweldig en als ik hem wegbracht dan keek hij vaak niet eens meer naar me om, zo erg werd hij in beslag genomen door de andere kindjes en het speelgoed daar.

Toen hij bijna 2 jaar werd zijn we verhuisd en moest hij naar een ander kdv. In het begin ging het hartstikke goed. Leidsters gaven aan dat het net leek of hij er al maanden zat. Maar na verloop van tijd werd het wegbrengen steeds moeilijker. Een keer zo erg dat zijn leidster mij op mijn werk opbelde om te vertellen hoe het was gegaan na mijn vertrek. Hij had geen tranen gehad maar was vreselijk boos en driftig: gillen en brullen en om zich heen slaan. Dit was een beetje de climax, want de keren daarna ging het langzaam wat beter.

Bij ons was het de verhuizing en de verandering van kdv die hem blijkbaar onderhuids erg van streek maakte, in combinatie met zijn pittige karaktertje en de leeftijd (peuterdriftbuien!).

Na een maand of twee ging het weer veel beter en nu moet hij soms nog wel huilen bij het wegbrengen maar ik hoor achteraf dat hij dan na 2 minuten wel weer stil was en de rest van de dag heeft hij het erg leuk daar. Hij wil vaak niet eens mee naar huis als ik hem kom ophalen!

In jouw verhaal herken ik dus eigenlijk hetzelfde: je zoontje moet gewoon heel erg wennen aan het feit dat jij hem wegbrengt en dan verdwijnt. De reden dat hij de eerste keer zo relaxed was, was omdat hij toen nog niet begreep dat jij echt een hele tijd weg zou gaan. Inmiddels weet hij dat je echt weggaat als je gedag zegt, maar langzaam gaat hij ook leren dat je ook altijd weer terugkomt.

Geef het echt de tijd! Het belangrijkste is dat hij het daar naar zijn zin heeft. Sommige kinderen blijven maanden huilen en anderen maar een tijdje. Ik ben er van overtuigd dat ze ook gaan huilen omdat ze hopen dat je dan stiekem wel blijft! (beetje mama manipuleren zeg maar...)

Houd het afscheid kort en duidelijk en blijf niet hangen nadat je gedag hebt gezegd. Echt, het komt goed.

Ik zou doorzetten, zeker omdat hij al snel stil is en lekker gaat spelen, en dus niet de hele ochtend doorhuilt. Ik heb met mijn middelste hetzelfde meegemaakt en het is echt niet leuk om zo weg te gaan, maar echt, het gaat over.

Oh, trouwens, de jongste is een heel makkelijk ventje maar ook die heeft bijna een jaar gehuild bij het afscheid nemen. Het enige verschil was dat hij al stil was voor ik de deur uit was, maar het even protesteren, al was het maar 10 seconden , heeft hij heel lang volgehouden.

Het kan echt slopend zijn. Ik zit echt niet lekker op mij werk als ik weet dat zoon zo verdrietig is! Maar de wetenschap dat ie eigenlijk na 2 minuten al stil is en daarna heel lekker gaat spelen vind ik wel heel geruststellend.

Ik denk dat het ook aan de leeftijd ligt hoor. Mijn dochter gaat sinds ze 3 maanden is naar een gastouder. Altijd met heel erg veel plezier. De laatste paar weken is het echter ook drama met afscheid nemen. Je zoontje is ook op een leeftijd dat hij doorheeft dat je weggaat. Mijn dochter is overigens bijna 2,5 maand.

Hallo!ik ben zelf pedagogisch medewerkster op een kinderdagverblijf.je verhaal komt heel veel voor.Kinderen van 2 jaar snappen al erg goed dat je weg gaat,dit is een leeftijd waarop ze steeds meer gaan beseffen.

maar geloof me dit gaat echt over!er zijn vaak kinderen die zo erg huilen dat ouders overstuur weggaan.zodra de ouder de hoek om is stoopen kinderen gelijk en gaan weer vrolijk aan de gang!lijkt wel een beetje dat de kinderen een schuldgevoel aan hun ouders willen geven haha!maar geloof me het komt helemaal goed!

Vraag bij de leidsters hoe lang het duurt voordat hij rustig is. Als het inderdaad maar vijf minuten duurt, dan denk ik juist dat het goed is voor hem. Hij legt zich er dan blijkbaar bij neer en gaat lekker spelen. Als hij de hele ochtend blijft huilen dan is het een ander verhaal. Ik denk dat zeker gezien je eigen angst het juist goed is om dit door te zetten. Door hem thuis te houden, voorkom je denk ik dat hij leert om afscheid te nemen en dat je weer terug komt en veroorzaak je bij hem denk ik dezelfde problemen. Ik zou wel proberen het afscheid zo kort mogelijk te houden.



Mijn zoon huilt ook af en toe bij het weggaan. Als ik de deur dicht doe kan ik door een zijraampje altijd nog naar binnen gluren en zie ik na een minuut al een grote lach op zn gezicht.

Als jouw kleine knul na een paar minuten rustig is op de PSZ en het verder naar zijn zin heeft, dan zie ik geen reden om te stoppen met daarna toe te gaan. O.K., hij vindt het niet leuk als je weggaat. Dat mag toch?! Wat ik lees uit je posting is dat hij daarna gewoon lekker gaat spelen.



Ik help mee op een PSZ, en er zijn soms kinderen die het heel moeilijk hebben, die een uurlang blijven huilen en krijsen. Vaak is er dan wat aan de hand in de privesfeer, óf ze zijn er gewoon nog niet aan toe. Als het echt niet gaat, wordt er ook contact met de ouders opgenomen.



Wat jij over je zoon schrijft is normaal gedrag als een kind start op de PSZ. Hij moet wennen, maar het lijkt erop dat jij het vooral heel moeilijk vindt. Misschien kun je zorgen dat er iemand in je omgeving is die jou kan steunen op die moeilijke momenten.

MIsschien kan je afspreken dat je de juf belt na een kwartier om te vragen hoe het gaat. Als hij lekker aan het spelen is, hoef jij niet met buikpijn te zitten.

Mijn dochter heeft haar hele peuterspeelzaalcarriere gehuild met afscheid nemen... Vanaf dat ze ruim 2 was tot ze 4 werd. Elke dag weer een drama met thuis weggaan en haar daar achterlaten. Ik vond het vreselijk en heb doorgezet, ze had het tenslotte erg naar haar zin als ik eenmaal uit beeld was.



Gek genoeg verwachtte ik ook grote drama's op de kleuterschool, maar die zijn achterwege gebleven. Vanaf dag 1 gaat de dame met veel plezier naar de juf!

Mijn dochter heeft de 1e 2 maanden niet gehuild en ging met veel plezier. Daarna ineens huilen als ik wegging. Maar het was maar 1 minuut, echt heel kort. Maar zo moeilijk weggaan als je kind huilend aan je broek hangt.

Wat hielp was gekke bekken trekken bij het zwaaien. Ze kreeg toen echt zin om te zwaaien, want dan gingen we lekker gek doen.

Het is toen drie kwart jaar goed gegaan, en na de kerstvakantie ineens weer huilen. Gelukkig was dit na 3 weken over.

Ik had toen ze de eerste keer zo moest huilen met de juf afgesproken dat ze zou bellen als het echt niet ging. Dat vond ik zelf erg fijn.

Mijn zoontje heeft ook van begin af aan gehuild. Hij is nu bijna 4 en huilt niet meer, maar ik moet nog tig keer terug voor kusjes etc.

Het is gewoon niet leuk weggaan, dat vond ik ook nooit. Maar mijn zoon was ook altijd snel weer stil. De leidster vertelde dat zo gauw ik uit het zicht was zijn tranen droogwerden en hij zei 'zo wat zou ik nu eens gaan doen'. En als ik hem op kom halen zegt hij altijd het was leuk op school!



Ik zou ook doorzetten als ik jou was.



Mijn oudste zoon was en bleef echt ontroostbaar. Die heb ik er afgehaald en vanaf 3 jaar weer geprobeerd en toen ging het iets beter. Later bleek hij autistisch te zijn dus dat is een ander verhaal.

Voordat ik kinderen kreeg heb ik op diverse peuterspeelzalen en kdv's gewerkt/stage gelopen en gezien dat kinderen zo rond drie pas echt toe zijn aan de peuterspeelzaal..

Persoonlijk gaan mijn kinderen pas naar de peuterspeelzaal

als ze of 3 zijn of nog wat later.. Daarvoor vind ik dat ze er nog niet aan toe zijn, als ze wat ouder zijn, is het voor hun ook makkelijker om afscheid te nemen.. Mijn jongste is net 3 en gaat over 2 maanden naar de peuterspeelzaal, ik verwacht geen afscheiddrama's maar mocht dat er wel zijn neem ik hem weer mee of ik blijf erbij, wat de leidsters ook zeggen,