Stotteren

Zelf geen ervaring met hoe het is om te stotteren, maar wel hoe het is als andere mensen stotteren. Een van de leidsters van het kinderdagverblijf stottert. Nooit tegen de kinderen, wel in contact met de ouders. ik heb nooit een probleem in de overdracht. Soms kost het haar even wat langer om een woord te zeggen (en dat Kan zo een halve minuut zijn bij sommige klanken). Nou ja, dat is dan zo. Ze doet het toch maar mooi allemaal, en ze is mijn favoriete leidster omdat ik zie hoe ze met de kinderen is.
Ook een vriend van me stottert. Al merk je dat nauwelijks, hij weet precies hoe hij bepaalde woorden moet vermijden. Kiest dan andere constructies. Van hem heb ik ook begrepen dat het vooral psychisch is, en niet zozeer fysiek. Maar dat weet jij volgens mij ook allang, aangezien je al zegt dat je voor de klas niet stottert.
Geen praktische tips dus (behalve dan: je kunt jezelf trainen om bepaalde woorden te mijden, al is het de vraag of je dat moet willen), maar wel een hart onder de riem: als jij in contact met ouders gewoon jezelf bent, en toch die gesprekken hebt ook al heb je er moeite mee, dan zullen de meeste ouders dat heel erg waarderen. Des te meer omdat het je niet komt aanwaaien. En degenen die er moeilijk over doen hebben zelf een probleem...

... meer logopedie?

Geen ervaring met stotteren, wel met iets niet duidelijk overbrengen op het moment dat het zo 'hoort' . Dingen opschrijven, helpt dat? Als je van te voren al weet welke punten belangrijk zijn bij een bepaald kind, dat je dan een briefje hebt om de keyords er op, of de zin met de belangrijkste boodschap, zodat je die kan voorlezen als je vast loopt?
Lastig, maar inderdaad, probeer je er zo min mogelijk van aan te trekken.

Ik heb vroeger ook heel erg gestotterd, en mede door logopedie is dit vele malen beter geworden. Echter wanneer ik zenuwachtig ben, of onzeker, wat eigenlijk alleen bijna alleen in werksituaties tegenkom, dan ga ik weer stotteren. Misschien is het ervaring op doen in het praten met de ouders?

Ik merk dat wanneer ik mij prettiger voel, ik eigenlijk niet stotter..

Maakt het nog uit welke ouders je tegenover je hebt?
Zou je de lastigste gesprekken kunnen oefenen? Net als het oefenen van een presentatie, gewoon 6x opnieuw voor de spiegel, zodat het een beetje inslijt wat je wil zeggen? Of jezelf opnemen. Of met een vriendin die dan 'de ouders' speelt? Of heeft dit allemaal niet hetzelfde effect als met 'echte' ouders voor je?

Zou het helpen als je het benoemt aan het begin van een gesprek met ouders om zo de spanning van het gesprek te halen?
Of anders zou ik teruggrijpen op de oefeningen van de logopedie, eventueel met begeleiding.
Succes!