Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
vrijdag 13 februari 2009 om 21:40
He, eindelijk, da's altijd effe moeilijk, die eerste keer. Ik was bijna een jaar later met mijn 'eerste keer' en toen waren we nog niet officieel gescheiden, al beschouw ik mezelf toen wel zo. Ik heb die dag nuttig besteed door de spullen in te pakken aangezien ik wist dat ik op termijn ging verhuizen. Ruimde ook op in mijn hoofd.
zaterdag 14 februari 2009 om 00:04
He muis, ik begrijp uit je reactie dat het lijkt of ik het persoonlijk naar jou bedoel over het 'moeten' omdat je dat woord in je berichtje gebruikt. Dit is niet mijn bedoeling, maar als ik het teruglees wel begrijpelijk dat je het zo opvat. Sorry daarvoor.
De trigger was wel dat je schreef dat 'leuke oogjes' zei: je moet zus... En ik snap de context best hoor. En ook dat het voor de meeste mensen spreektaal is en niet dwingend bedoeld.
Ik begrijp uit je aanvullende uitleg je dilemma wel beter. Jullie zitten beiden in een andere levensfase. En jij hebt duidelijk meer levenservaring dan hij. Dat kan een obstakel of uitdaging zijn. Ik denk dat het ook heel verfrissend is soms? Iemand die blanco tegen dingen aankijkt kan soms verrassend logisch uit de hoek komen. En dat kan er dan weer voor zorgen dat je iets waar je zo lang mee worstelt van een andere kant kan gaan bekijken. Of het werkzaam is voor een relatie? Tja, je zoekt toch gelijkwaardigheid denk ik. Grond voor een eventuele basis. Herkenning etc. Is hij een stuk jonger dan jij? Aan de andere kant.... Je hebt het al zwaar genoeg gehad met mannen, is het niet ook eens lekker om gewoon onbevangen en luchtig gewoon heerlijk verliefd te zijn en van je vlinders te genieten? Misschien is hij iemand die korte tijd deel gaat uitmaken van je leven. Leer jij weer onbevangen genieten en hij leert weer van jouw levenservaring. Dat jullie elkaar leuk vinden is niet voor niets zo denk ik.
En wat dat 'moeten' betreft.. ik hoor mijn ex nog na-echoën in mijn oor. Je moet dit en je moet dat... In de trant van het-is-maar-een-tip-doe-ermee-wat-je-wil-maar-wee-je-gebeente-als-je-niet-doet-wat-ik-vind-dat-je-doen-moet! Ik heb sindsdien een extra antenne voor mensen die het woord 'moeten' zogenaamd goedbedoeld gebruiken. Dan ben ik op mijn hoede en kijk nog eens drie keer goed of dit spreektaal is of manipulatief is.
Dus lieve muis, het was echt niet persoonlijk naar jou toe.
Voor alle verliefden onder ons: happy valentine! Laat je verwennen en geniet ervan. En alle anderen: verwen jezelf met een bloemetje, sauna of kop koffie met gebak in de stad. (hm zonder het woord moeten klinkt dit ook zeeeeeeer dwingend?!)
Dikke knuffel!
De trigger was wel dat je schreef dat 'leuke oogjes' zei: je moet zus... En ik snap de context best hoor. En ook dat het voor de meeste mensen spreektaal is en niet dwingend bedoeld.
Ik begrijp uit je aanvullende uitleg je dilemma wel beter. Jullie zitten beiden in een andere levensfase. En jij hebt duidelijk meer levenservaring dan hij. Dat kan een obstakel of uitdaging zijn. Ik denk dat het ook heel verfrissend is soms? Iemand die blanco tegen dingen aankijkt kan soms verrassend logisch uit de hoek komen. En dat kan er dan weer voor zorgen dat je iets waar je zo lang mee worstelt van een andere kant kan gaan bekijken. Of het werkzaam is voor een relatie? Tja, je zoekt toch gelijkwaardigheid denk ik. Grond voor een eventuele basis. Herkenning etc. Is hij een stuk jonger dan jij? Aan de andere kant.... Je hebt het al zwaar genoeg gehad met mannen, is het niet ook eens lekker om gewoon onbevangen en luchtig gewoon heerlijk verliefd te zijn en van je vlinders te genieten? Misschien is hij iemand die korte tijd deel gaat uitmaken van je leven. Leer jij weer onbevangen genieten en hij leert weer van jouw levenservaring. Dat jullie elkaar leuk vinden is niet voor niets zo denk ik.
En wat dat 'moeten' betreft.. ik hoor mijn ex nog na-echoën in mijn oor. Je moet dit en je moet dat... In de trant van het-is-maar-een-tip-doe-ermee-wat-je-wil-maar-wee-je-gebeente-als-je-niet-doet-wat-ik-vind-dat-je-doen-moet! Ik heb sindsdien een extra antenne voor mensen die het woord 'moeten' zogenaamd goedbedoeld gebruiken. Dan ben ik op mijn hoede en kijk nog eens drie keer goed of dit spreektaal is of manipulatief is.
Dus lieve muis, het was echt niet persoonlijk naar jou toe.
Voor alle verliefden onder ons: happy valentine! Laat je verwennen en geniet ervan. En alle anderen: verwen jezelf met een bloemetje, sauna of kop koffie met gebak in de stad. (hm zonder het woord moeten klinkt dit ook zeeeeeeer dwingend?!)
Dikke knuffel!
zaterdag 14 februari 2009 om 00:17
nee, Lilac, je klinkt niet dwingend, alleen goed menend.
Het dwingen ken ik wel anders. Alle post die ik nu nog van hem krijg, of van zijn zus, die het voor hem schrijft, komt steeds weer op het moeten. Wat ik móet doen. Ik wil niet meer moeten. Gelukkig is de correspondentie heel schaars. Het telefonisch contact ook. Maar ook daar komt het moeten meteen. Hij belt of schrijft alleen, als hij vind dat ik iets moet, verder niet. En dan een vriendelijke groet eronder. Nou, vriendelijk komt het dan al echt niet meer over, vooral omdat de dingen die ik dan móet, (mmestal betalen voor iets) dingen zijn die ik niet wíl. Zit ik gelijk weer in de verdedigingsmodus. Ik krijg soms nog keus, mag ik kiezen uit optie 1 of 2, veel moete, of heel veel moeten. Maar beide wil ik niet, overleg is er niet, mijn mening wordt niet gevraagd. Ik zou zo graag willen wat ik zelf wil.
Het dwingen ken ik wel anders. Alle post die ik nu nog van hem krijg, of van zijn zus, die het voor hem schrijft, komt steeds weer op het moeten. Wat ik móet doen. Ik wil niet meer moeten. Gelukkig is de correspondentie heel schaars. Het telefonisch contact ook. Maar ook daar komt het moeten meteen. Hij belt of schrijft alleen, als hij vind dat ik iets moet, verder niet. En dan een vriendelijke groet eronder. Nou, vriendelijk komt het dan al echt niet meer over, vooral omdat de dingen die ik dan móet, (mmestal betalen voor iets) dingen zijn die ik niet wíl. Zit ik gelijk weer in de verdedigingsmodus. Ik krijg soms nog keus, mag ik kiezen uit optie 1 of 2, veel moete, of heel veel moeten. Maar beide wil ik niet, overleg is er niet, mijn mening wordt niet gevraagd. Ik zou zo graag willen wat ik zelf wil.
zaterdag 14 februari 2009 om 11:15
Hoi Lilac Tree, nee hoor, vatte het niet als persoonlijk bedoeld op hoor!
Hij is inderdaad wat jonger dan ik, ik zit iets boven de 40 en hij eronder. We zullen ongeveer een jaar of 6-7 schelen.
En ja, ik heb gewoon meer meegemaakt, dat is waar.
Op zich heb je gelijk, ik wil feitelijk nooit meer samenwonen, hooguit latten, dus wat zal ik me druk maken en waarom niet genieten. Maar ik ken mezelf, ik kan me heel erg ergeren aan mensen die niet zo gelouterd zijn als ik. Dat is een mindere eigenschap van me, weet ik, maar het is niet anders. Het is niet zo dat ik er fel tegenin ga, of ruzie maak ofzo, maar het is meer dat ik op dat soort mensen gigantisch afknap. Ik ben gewoon verder, en mis een stukje aansluiting. Om een tipje van de sluier op te lichten: hij is deels mijn baas. Mijn eigenlijke echte baas geeft mij ruimte, ik mag later beginnen want ik moet Muisjelien naar school brengen. Ik blijf dan ook langer. Maar hij begrijpt dat niet en accepteert het nu omdat hij anders geen docent heeft. Hij maakt er verder geen punt van, maar zei bijv. wel toen ik met hem sprak als achtervang, normaliter accepteer ik dat niet. Nee, maar anders kun je nog vrolijk doorzoeken naar een docent en als ik bazen had getroffen die zo stram waren als hij, was ik nooit zover gekomen in mijn carriere als nu. Ik begrijp zijn redenatie wel, in het beroep waar ik werk is het een wildgroei aan parttimers en dat vergt een hoop aandacht bij de inplanning. En echt, ik hoor hem er nooit meer over, dus het is vooral hardop mopperen en verder gewoon doorgaan en hij is verder tevreden, studenten ook, dus het gaat allemaal nergens meer over, maar toch....als hij mij baas was, volledig, was ik al weggeweest. Terwijl ik juist tot bloei kom onder mijn huidige eigenlijke baas en niemand verder problemen maakt met mijn later beginnen en later weggaan.
Daarnee dus. Moraal van het verhaal is dus dat je wel zo graag allemaal fulltimers kan willen die om half negen present zijn, maar dat je soms beter moet kijken naar de mens achter de docent en dat een afdeling perfect kan draaien met parrtimers die zo hun specifieke wensen hebben. Dan heb je meer synergie, meer meerwaarde.
Hij is inderdaad wat jonger dan ik, ik zit iets boven de 40 en hij eronder. We zullen ongeveer een jaar of 6-7 schelen.
En ja, ik heb gewoon meer meegemaakt, dat is waar.
Op zich heb je gelijk, ik wil feitelijk nooit meer samenwonen, hooguit latten, dus wat zal ik me druk maken en waarom niet genieten. Maar ik ken mezelf, ik kan me heel erg ergeren aan mensen die niet zo gelouterd zijn als ik. Dat is een mindere eigenschap van me, weet ik, maar het is niet anders. Het is niet zo dat ik er fel tegenin ga, of ruzie maak ofzo, maar het is meer dat ik op dat soort mensen gigantisch afknap. Ik ben gewoon verder, en mis een stukje aansluiting. Om een tipje van de sluier op te lichten: hij is deels mijn baas. Mijn eigenlijke echte baas geeft mij ruimte, ik mag later beginnen want ik moet Muisjelien naar school brengen. Ik blijf dan ook langer. Maar hij begrijpt dat niet en accepteert het nu omdat hij anders geen docent heeft. Hij maakt er verder geen punt van, maar zei bijv. wel toen ik met hem sprak als achtervang, normaliter accepteer ik dat niet. Nee, maar anders kun je nog vrolijk doorzoeken naar een docent en als ik bazen had getroffen die zo stram waren als hij, was ik nooit zover gekomen in mijn carriere als nu. Ik begrijp zijn redenatie wel, in het beroep waar ik werk is het een wildgroei aan parttimers en dat vergt een hoop aandacht bij de inplanning. En echt, ik hoor hem er nooit meer over, dus het is vooral hardop mopperen en verder gewoon doorgaan en hij is verder tevreden, studenten ook, dus het gaat allemaal nergens meer over, maar toch....als hij mij baas was, volledig, was ik al weggeweest. Terwijl ik juist tot bloei kom onder mijn huidige eigenlijke baas en niemand verder problemen maakt met mijn later beginnen en later weggaan.
Daarnee dus. Moraal van het verhaal is dus dat je wel zo graag allemaal fulltimers kan willen die om half negen present zijn, maar dat je soms beter moet kijken naar de mens achter de docent en dat een afdeling perfect kan draaien met parrtimers die zo hun specifieke wensen hebben. Dan heb je meer synergie, meer meerwaarde.
zaterdag 14 februari 2009 om 11:49
Snap helemaal wat je bedoelt. Volgens mij haal je ook veel meer uit mensen als er een zekere mate van ruimte en vertrouwen gegeven wordt. Dat krijg je dan ook terug. Stel je je strak en stug op als werkgever, krijg je dat ook terug van je werknemers. Heerlijk voor je dat je zo'n baas getroffen hebt en je het gevoel hebt je verder te kunnen ontplooien.
Hoewel niet iedereen met die vrijheid overweg kan. En steeds lakser zal worden. Zegt misschien ook iets over 'leuke man?' Heeft hij duidelijke kaders nodig in zijn leven? Maar dat is weer een hele andere discussie natuurlijk.
Tja, ik zou toch zeggen: houd het luchtig en geniet van je vlinders.... en houd intussen je oren en ogen goed open en bij twijfel: niet doen!
@ eindelijk: ja, dat is precies wat ik bedoel. Zo voor een voldongen feit gesteld worden dat je in de verdedigingsmodus moet. Gillend gek kan je daarvan worden. Want wat je ook doet, je verliest het toch.
Hoewel niet iedereen met die vrijheid overweg kan. En steeds lakser zal worden. Zegt misschien ook iets over 'leuke man?' Heeft hij duidelijke kaders nodig in zijn leven? Maar dat is weer een hele andere discussie natuurlijk.
Tja, ik zou toch zeggen: houd het luchtig en geniet van je vlinders.... en houd intussen je oren en ogen goed open en bij twijfel: niet doen!
@ eindelijk: ja, dat is precies wat ik bedoel. Zo voor een voldongen feit gesteld worden dat je in de verdedigingsmodus moet. Gillend gek kan je daarvan worden. Want wat je ook doet, je verliest het toch.
zaterdag 14 februari 2009 om 20:20
HAAAAAAAAAAAAAAA yasmijn!
Nou het gaat wel goed eigenlijk. Wel af en toe een zware dip tussendoor gehad. En als ik daar weer uit ben lijkt het of ik twee stappen verder ben dan daarvoor. Soort oei ik groei zeg maar, haha!
Maar nee, ik heb nog steeds geen zicht op woonruimte. Mijn contract is wel verlegd en daar ben ik heel blij mee. Geeft zekerheid en gelukkig gaat het nog steeds goed hier bij mijn moeder.
En hoe is het met jou dan? Nog steeds in love? Heb je een fijne dag vandaag? Beetje verwend?
Nou het gaat wel goed eigenlijk. Wel af en toe een zware dip tussendoor gehad. En als ik daar weer uit ben lijkt het of ik twee stappen verder ben dan daarvoor. Soort oei ik groei zeg maar, haha!
Maar nee, ik heb nog steeds geen zicht op woonruimte. Mijn contract is wel verlegd en daar ben ik heel blij mee. Geeft zekerheid en gelukkig gaat het nog steeds goed hier bij mijn moeder.
En hoe is het met jou dan? Nog steeds in love? Heb je een fijne dag vandaag? Beetje verwend?
zondag 15 februari 2009 om 10:41
Wat duurt dat lang dan, bij mij ging het zo megasnel en ook nog helemaal goede woonruimte.
Ik hoop dat je snel wat krijgt! Fijn dat je contract verlengd is, dat scheelt alweer.
Mijne ook
Ben helemaal gelukkig, alles loopt op rolletjes. Erg verwend ja.
Tis goed. En alle puzzelstukjes vallen op de plek.
Hij wordt helemaal geaccepteerd door mijn vrienden en familie, dat was met de vorige wel anders......
Ze zagen het allemaal en ik zag niks. Tot mijn ogen open gingen.
Met een beetje hulp van enkele dames hier.
Ik hoop dat je snel wat krijgt! Fijn dat je contract verlengd is, dat scheelt alweer.
Mijne ook
Ben helemaal gelukkig, alles loopt op rolletjes. Erg verwend ja.
Tis goed. En alle puzzelstukjes vallen op de plek.
Hij wordt helemaal geaccepteerd door mijn vrienden en familie, dat was met de vorige wel anders......
Ze zagen het allemaal en ik zag niks. Tot mijn ogen open gingen.
Met een beetje hulp van enkele dames hier.
maandag 16 februari 2009 om 11:54
Het heeft me een aantal dagen gekost, maar ik heb nu zo'n beetje het hele topic doorgespit. Getwijfeld of ik hier zou gaan posten... toch maar doen bij deze...
Ik herken vreselijk veel van jullie verhalen. Met name Mastermind haar verhaal inclusief gevolgen, gevoelens, frustraties lijken wel een kopie van dat van mij op heel veel vlakken. Echt ongelooflijk. Maar ik ben niet de eerste als ik het hier zo lees.
Het voelt een beetje als een inbreuk op een toch wel besloten topic met een 'oude garde' aan schrijvers, maar ik heb wel sterk de behoefte om even mijn verhaal te doen en wat feedback te krijgen. Hoop dat jullie de moeite willen doen het te lezen en/of te reageren.
Ik ben namelijk een beetje aan het wegzakken in ellende en wanhoop op het moment en weet effe niet meer waar ik het zoeken moet.
Ik moet nu helaas weg, maar ga het vanavond posten!
Ik herken vreselijk veel van jullie verhalen. Met name Mastermind haar verhaal inclusief gevolgen, gevoelens, frustraties lijken wel een kopie van dat van mij op heel veel vlakken. Echt ongelooflijk. Maar ik ben niet de eerste als ik het hier zo lees.
Het voelt een beetje als een inbreuk op een toch wel besloten topic met een 'oude garde' aan schrijvers, maar ik heb wel sterk de behoefte om even mijn verhaal te doen en wat feedback te krijgen. Hoop dat jullie de moeite willen doen het te lezen en/of te reageren.
Ik ben namelijk een beetje aan het wegzakken in ellende en wanhoop op het moment en weet effe niet meer waar ik het zoeken moet.
Ik moet nu helaas weg, maar ga het vanavond posten!
maandag 16 februari 2009 om 16:39
Iedereen is hier welkom. De 'old hands' kunnen hier de 'novicen' weer helpen, en iedereen kan elkaar helpen als de old hands dreigen in het oude te vervallen. Alleen, welkom klinkt hier zo 'raar', nietwaar?
Muis ziet idool even een weekje of twee niet. Muis erg in twijfel. Idool is verstokt vrijgezel, en mijn N1 (exman) was dat ook. Daar heb ik van geleerd, want ex hangt nu de vrije jongen uit, hij vind zijn vrijheid heerlijk zo, en af en toe mag hij parttime vaderen.
Enerzijds ben ik bang dat ik hem afschrik, heel veel mannen denken altijd dat je een vader zoekt voor je kind, terwijl ze die heeft (N1), ook al mopper ik dan nog zoveel op hem. Maar vooral, voor zover ik zou zoeken, zoek ik er eentje voor mezelf. Mijn kind vind een vent van bijna 40 ongetwijfeld 'stokoud' en gelijk heeft ze (vanuit haar leeftijd gezien dan). Anderzijds, hij moet nog louteren, hij moet nog groeien in het intermenselijke (zie ook vorige posts). Ben ik verliefd? Nou en of, stapel. Druk 'm het liefst in een hoekje om er stoute en lekkere dingen te gaan doen. Maar de vraag is, is het feit dat hij te verstokt vrijgezel is, geen probleem, ik bedoel, ik wil alleen maar latten, meer niet, maar zelfs dan, dan is er een kind in mijn leven. Ik merk gewoon dat hij wat dat betreft niets gewend is. Als ik nu met hem naar het stadium 'zoenen' ga (als hij dat ook wil, natuurlijk) en dan een paar stadia verder, wat dan als die verschillen ineens te significant blijken te zijn?
Muis ziet idool even een weekje of twee niet. Muis erg in twijfel. Idool is verstokt vrijgezel, en mijn N1 (exman) was dat ook. Daar heb ik van geleerd, want ex hangt nu de vrije jongen uit, hij vind zijn vrijheid heerlijk zo, en af en toe mag hij parttime vaderen.
Enerzijds ben ik bang dat ik hem afschrik, heel veel mannen denken altijd dat je een vader zoekt voor je kind, terwijl ze die heeft (N1), ook al mopper ik dan nog zoveel op hem. Maar vooral, voor zover ik zou zoeken, zoek ik er eentje voor mezelf. Mijn kind vind een vent van bijna 40 ongetwijfeld 'stokoud' en gelijk heeft ze (vanuit haar leeftijd gezien dan). Anderzijds, hij moet nog louteren, hij moet nog groeien in het intermenselijke (zie ook vorige posts). Ben ik verliefd? Nou en of, stapel. Druk 'm het liefst in een hoekje om er stoute en lekkere dingen te gaan doen. Maar de vraag is, is het feit dat hij te verstokt vrijgezel is, geen probleem, ik bedoel, ik wil alleen maar latten, meer niet, maar zelfs dan, dan is er een kind in mijn leven. Ik merk gewoon dat hij wat dat betreft niets gewend is. Als ik nu met hem naar het stadium 'zoenen' ga (als hij dat ook wil, natuurlijk) en dan een paar stadia verder, wat dan als die verschillen ineens te significant blijken te zijn?
maandag 16 februari 2009 om 19:28
Valesca C, matuulrijk kun je hier je verhaal kwijt. Niemand heeft het alleenrahct hier, het is zelfs geen besloten topic. Ik ben indertijd ook zo binnen komen vallen. Iedereen leert hier van iedereen en als het kan helpt iedereen iedereen. Dus, ga gerust je gang!
Muis, is het misschien goed dat je hem even niet ziet? Doe rustig aan meid en geniet van het moment. Laat komen wat komt en gaan wat gaat. Je zult zien. als jij je hart volgt, komt het antwoord! Ga er vanuit, dat elk moment dat je geniet, meegenomen is. Maar als het uiteindelijk een belasting wordt, is het niet goed vpor je. Geef het een kans om te worden wat het worden wil. Forceer niet, daar ben je helamaal niet aan toe. En bij jou blijft muiselien natuurlijk voorop sttan, dus overweg in alle rust wat je ermee wilt. Niets moet, alles mag?!?! Het moet echt wat toevoegen aan je leven. Veel liefs
Muis, is het misschien goed dat je hem even niet ziet? Doe rustig aan meid en geniet van het moment. Laat komen wat komt en gaan wat gaat. Je zult zien. als jij je hart volgt, komt het antwoord! Ga er vanuit, dat elk moment dat je geniet, meegenomen is. Maar als het uiteindelijk een belasting wordt, is het niet goed vpor je. Geef het een kans om te worden wat het worden wil. Forceer niet, daar ben je helamaal niet aan toe. En bij jou blijft muiselien natuurlijk voorop sttan, dus overweg in alle rust wat je ermee wilt. Niets moet, alles mag?!?! Het moet echt wat toevoegen aan je leven. Veel liefs
maandag 16 februari 2009 om 20:27
Dank alvast voor jullie lieve reacties! Ben blij dat ik hier mijn verhaal kan doen en juist omdat ik zie dat velen van jullie zo ver zijn gekomen en een hoop ellende achter jullie hebben kunnen laten, hoop ik hier wat tips te vinden, steun of gewoon een 'luisterend oor' van ervaringsdeskundigen
Voor de duidelijkheid: ik heb hier al een aantal topics geopend met mijn verhaal voor een groot deel, maar ik merk dat ik vastloop en kwam hier zoveel herkenning tegen dat ik het hier nog een keer doe.
Ik heb ongeveer drie weken geleden mijn relatie beëindigd die al met al 8 jaar heeft geduurd. Het was een behoorlijk turbulente relatie, zeker de eerste 3/4 jaar. Hij bleek namelijk manisch depressief te zijn (bipolaire stoornis) en dat heeft nogal een stempel gedrukt op zo ongeveer alles eigenlijk.
Maar er speelde meer dan dat. En nog steeds probeer ik de puzzelstukjes in elkaar te krijgen. Ik heb geen afgrijselijke verhalen over een vriend die me tiranniseerde, me sloeg of me uitmaakte voor van alles en nog wat. Hij is er niet met m'n geld vandoor gegaan (had ik ook niet), noch met kinderen (heb ik ook niet) en ging niet vreemd (voor zover ik weet).
Narcistische trekken had hij zeker, maar om hem nou echt een ras-echte narcist te noemen...ik denk het niet. Maar misschien is mijn geest inmiddels zo vertroebeld geraakt en zie ik niet meer waar ik nou echt in heb gezeten. Het doet er misschien niet eens meer toe.
Meermalen heb ik een poging gedaan om deze man los te laten (nou ja MAN... erg volwassen was hij ook niet), maar tot nu toe zijn die faliekant mislukt. En nu dan weer een poging. Ik heb alle contact verbroken met de hoop dat ik het op die manier wel kan.
Maar nu lijkt het afkickproces begonnen te zijn. Ik voel me verschrikkelijk. Zo overtuigd en sterk als ik me in het begin voelde, zo zwak en onzeker voel ik me nu. Het zou makkelijker voor me zijn als ik vreselijk kwaad op hem kon zijn, als hij me een verschrikkelijke naaistreek had geleverd, maar dat is niet het geval. Ik heb een rationele beslissing genomen op het moment dat hij in een manie zat. Ik zag ineens dat het een cirkel is waar we niet meer uitkomen als er niet echt dingen veranderen. Ik heb eigenlijk de conclusie moeten trekken dat ik niet me zo iemand kan leven en dat onze relatie waarschijnlijk ook verre van gezond was.
Ik lijk ook niet meer te kunnen vertrouwen op mijn eigen oordeel op het moment. Ik zie niet meer wat er nu werkelijk heeft gespeeld allemaal. Dat is ook de reden dat ik hier schrijf. In de hoop dat mijn verhaal enigszins helder wordt voor jullie en jullie dingen zien die ik misschien over het hoofd zie.
Ik kan natuurlijk moeilijk onze hele relatiegeschiedenis hier gaan neer typen, dat zal ik jullie ook echt niet aan doen Maar misschien zijn wat flarden al genoeg.
Heel basic gezegd komt het erop neer dat ik meerdere manische en psychotische episodes van mijn vriend heb meegemaakt, de een heftiger en destructiever dan de andere. Ik ben een controlefreak, maar zoek ook spanning en avontuur. Hij is sex, drugs en rock&roll. Had tot dan toe een vrij losbandig leven (studies niet afgemaakt, veel drank en drugs, 'shame and misery'). Met mij is zijn leven eigenlijk pas wat stabieler geworden. Hij is een charmeur, iemand die direct goed ligt bij bijna iedereen. Totdat ze hem beter leren kennen als collega of vriend... dan heeft hij toch een aantal moeilijke trekken. Hij kan bijvoorbeeld behoorlijk ongeduldig zijn en moeite hebben om de zaken op een andere manier te doen dan de zijne. Hij heeft een broertje dood aan hiërarchie en heeft snel het gevoel dat hij aangevallen wordt als er kritiek is. Hij kan dan ook al bij voorbaat in de verdediging schieten.
Anderzijds is het wel iemand met een behoorlijke dosis humor die het koudste ijs kan breken. Hij kan met zowel een koning als een bedelaar overweg, maakt hem niks uit, terwijl hij zelf wel heel erg statusgevoelig is. Maar het is wel iemand met een grote bek en een klein hartje.
Maar (nu komt het hoor)... hij had natuurlijk ook positieve kanten. Nu twijfel ik er alleen wel eens over of deze wel zo positief waren. Hij kon bijvoorbeeld heel erg lief zijn, alleen nu ik daar over nadenk, was zelfs dat misschien alleen maar vanuit zijn eigenbelang. Maargoed, wie handelt er nu volledig belangen loos, niemand denk ik.
Zoals ik al zei kon hij me op handen dragen. Hij vond me fantastisch, zei dit ook regelmatig. Vond me mooi, hield van me en zei dit ook vaak genoeg. Ik voelde me bij hem sensueel en meer vrouw dan ooit. Hij kon me behoorlijk goed begrijpen als ik ergens mee zat. Of dat nou iets was uit het verleden of van nu. Ik dacht altijd dat het hem aan inlevingsvermogen ontbrak, maar op die moment leek ik het tegendeel te zien. Nu twijfel ik daar weer aan.
Ik hou het voorlopig even hierbij, anders wordt het toch weer zo'n ellenlang verhaal. Dit is in ieder geval een deel ervan.
Wat ik me eigenlijk af vroeg: Veel van jullie ex-partners waren behoorlijke 'foute mannen' als je het zo wilt noemen. Als ik mijn relatie vergelijk met een aantal hier, lijkt het allemaal wel mee te vallen. Toch was het absoluut niet makkelijk om de relatie te verbreken, voor zowel jullie als mij.
Op het moment dat je de relatie beëindigd had, zag je toen ook echt in dat het een 'foute man' was en had je geen twijfels meer? Was het alleen de gewoonte, het vertrouwde of het gevoel van verliefdheid of vermeende liefde die je aan het twijfelen zette? Herkennen jullie ook dat gevoel niet meer op je eigen gevoelens en/of oordelen te durven vertrouwen?
Voor de duidelijkheid: ik heb hier al een aantal topics geopend met mijn verhaal voor een groot deel, maar ik merk dat ik vastloop en kwam hier zoveel herkenning tegen dat ik het hier nog een keer doe.
Ik heb ongeveer drie weken geleden mijn relatie beëindigd die al met al 8 jaar heeft geduurd. Het was een behoorlijk turbulente relatie, zeker de eerste 3/4 jaar. Hij bleek namelijk manisch depressief te zijn (bipolaire stoornis) en dat heeft nogal een stempel gedrukt op zo ongeveer alles eigenlijk.
Maar er speelde meer dan dat. En nog steeds probeer ik de puzzelstukjes in elkaar te krijgen. Ik heb geen afgrijselijke verhalen over een vriend die me tiranniseerde, me sloeg of me uitmaakte voor van alles en nog wat. Hij is er niet met m'n geld vandoor gegaan (had ik ook niet), noch met kinderen (heb ik ook niet) en ging niet vreemd (voor zover ik weet).
Narcistische trekken had hij zeker, maar om hem nou echt een ras-echte narcist te noemen...ik denk het niet. Maar misschien is mijn geest inmiddels zo vertroebeld geraakt en zie ik niet meer waar ik nou echt in heb gezeten. Het doet er misschien niet eens meer toe.
Meermalen heb ik een poging gedaan om deze man los te laten (nou ja MAN... erg volwassen was hij ook niet), maar tot nu toe zijn die faliekant mislukt. En nu dan weer een poging. Ik heb alle contact verbroken met de hoop dat ik het op die manier wel kan.
Maar nu lijkt het afkickproces begonnen te zijn. Ik voel me verschrikkelijk. Zo overtuigd en sterk als ik me in het begin voelde, zo zwak en onzeker voel ik me nu. Het zou makkelijker voor me zijn als ik vreselijk kwaad op hem kon zijn, als hij me een verschrikkelijke naaistreek had geleverd, maar dat is niet het geval. Ik heb een rationele beslissing genomen op het moment dat hij in een manie zat. Ik zag ineens dat het een cirkel is waar we niet meer uitkomen als er niet echt dingen veranderen. Ik heb eigenlijk de conclusie moeten trekken dat ik niet me zo iemand kan leven en dat onze relatie waarschijnlijk ook verre van gezond was.
Ik lijk ook niet meer te kunnen vertrouwen op mijn eigen oordeel op het moment. Ik zie niet meer wat er nu werkelijk heeft gespeeld allemaal. Dat is ook de reden dat ik hier schrijf. In de hoop dat mijn verhaal enigszins helder wordt voor jullie en jullie dingen zien die ik misschien over het hoofd zie.
Ik kan natuurlijk moeilijk onze hele relatiegeschiedenis hier gaan neer typen, dat zal ik jullie ook echt niet aan doen Maar misschien zijn wat flarden al genoeg.
Heel basic gezegd komt het erop neer dat ik meerdere manische en psychotische episodes van mijn vriend heb meegemaakt, de een heftiger en destructiever dan de andere. Ik ben een controlefreak, maar zoek ook spanning en avontuur. Hij is sex, drugs en rock&roll. Had tot dan toe een vrij losbandig leven (studies niet afgemaakt, veel drank en drugs, 'shame and misery'). Met mij is zijn leven eigenlijk pas wat stabieler geworden. Hij is een charmeur, iemand die direct goed ligt bij bijna iedereen. Totdat ze hem beter leren kennen als collega of vriend... dan heeft hij toch een aantal moeilijke trekken. Hij kan bijvoorbeeld behoorlijk ongeduldig zijn en moeite hebben om de zaken op een andere manier te doen dan de zijne. Hij heeft een broertje dood aan hiërarchie en heeft snel het gevoel dat hij aangevallen wordt als er kritiek is. Hij kan dan ook al bij voorbaat in de verdediging schieten.
Anderzijds is het wel iemand met een behoorlijke dosis humor die het koudste ijs kan breken. Hij kan met zowel een koning als een bedelaar overweg, maakt hem niks uit, terwijl hij zelf wel heel erg statusgevoelig is. Maar het is wel iemand met een grote bek en een klein hartje.
Maar (nu komt het hoor)... hij had natuurlijk ook positieve kanten. Nu twijfel ik er alleen wel eens over of deze wel zo positief waren. Hij kon bijvoorbeeld heel erg lief zijn, alleen nu ik daar over nadenk, was zelfs dat misschien alleen maar vanuit zijn eigenbelang. Maargoed, wie handelt er nu volledig belangen loos, niemand denk ik.
Zoals ik al zei kon hij me op handen dragen. Hij vond me fantastisch, zei dit ook regelmatig. Vond me mooi, hield van me en zei dit ook vaak genoeg. Ik voelde me bij hem sensueel en meer vrouw dan ooit. Hij kon me behoorlijk goed begrijpen als ik ergens mee zat. Of dat nou iets was uit het verleden of van nu. Ik dacht altijd dat het hem aan inlevingsvermogen ontbrak, maar op die moment leek ik het tegendeel te zien. Nu twijfel ik daar weer aan.
Ik hou het voorlopig even hierbij, anders wordt het toch weer zo'n ellenlang verhaal. Dit is in ieder geval een deel ervan.
Wat ik me eigenlijk af vroeg: Veel van jullie ex-partners waren behoorlijke 'foute mannen' als je het zo wilt noemen. Als ik mijn relatie vergelijk met een aantal hier, lijkt het allemaal wel mee te vallen. Toch was het absoluut niet makkelijk om de relatie te verbreken, voor zowel jullie als mij.
Op het moment dat je de relatie beëindigd had, zag je toen ook echt in dat het een 'foute man' was en had je geen twijfels meer? Was het alleen de gewoonte, het vertrouwde of het gevoel van verliefdheid of vermeende liefde die je aan het twijfelen zette? Herkennen jullie ook dat gevoel niet meer op je eigen gevoelens en/of oordelen te durven vertrouwen?
maandag 16 februari 2009 om 20:46
quote:eindelijk schreef op 16 februari 2009 @ 19:28:
Muis, is het misschien goed dat je hem even niet ziet? Doe rustig aan meid en geniet van het moment. Laat komen wat komt en gaan wat gaat. Je zult zien. als jij je hart volgt, komt het antwoord! Ga er vanuit, dat elk moment dat je geniet, meegenomen is. Maar als het uiteindelijk een belasting wordt, is het niet goed vpor je. Geef het een kans om te worden wat het worden wil. Forceer niet, daar ben je helamaal niet aan toe. En bij jou blijft muiselien natuurlijk voorop sttan, dus overweg in alle rust wat je ermee wilt. Niets moet, alles mag?!?! Het moet echt wat toevoegen aan je leven. Veel liefs
Dat denk ik ook. Ik merk alleen dat ik weer zo vresleijk bang ben om gekwetst te worden. Het is een splijtzwam, als ik niets probeer, gebeurt er ook niets, maar bij wel kan ik op mijn bek gaan, natuurlijk.
Dus het is wellicht even beter dat ik hem pas over een paar weken zie. Ik heb de mogelijkheid om dat eind april te verlengen, maar ook niet. Ik ben nl gedetacheerd. Maar ik moet er goed over nadenken. Kijk, wordt het niets, laat ik me niet meer detacheren daar, en dan maar hopen, uit het oog uit het hart. Wordt het wel wat, wordt het ook weer ingewikkeld omdat we op de werkplek zijn. En dan komt vervolgens van: is het een blijvertje of niet (geldt voor ons allebei).
Dus ik laat het nu maar even los voor deze periode, en zie wel wat er gebeurt als ik hem weer zie.
En ja, ik volg gewoon mijn hart. En de meest belangrijke boodschap tot dusver is dat ik nog steeds in staat ben om verliefd te worden en daarmee ook nog een man kan toelaten in mijn leven. Misschien is dat wel de boodschap.
Muis, is het misschien goed dat je hem even niet ziet? Doe rustig aan meid en geniet van het moment. Laat komen wat komt en gaan wat gaat. Je zult zien. als jij je hart volgt, komt het antwoord! Ga er vanuit, dat elk moment dat je geniet, meegenomen is. Maar als het uiteindelijk een belasting wordt, is het niet goed vpor je. Geef het een kans om te worden wat het worden wil. Forceer niet, daar ben je helamaal niet aan toe. En bij jou blijft muiselien natuurlijk voorop sttan, dus overweg in alle rust wat je ermee wilt. Niets moet, alles mag?!?! Het moet echt wat toevoegen aan je leven. Veel liefs
Dat denk ik ook. Ik merk alleen dat ik weer zo vresleijk bang ben om gekwetst te worden. Het is een splijtzwam, als ik niets probeer, gebeurt er ook niets, maar bij wel kan ik op mijn bek gaan, natuurlijk.
Dus het is wellicht even beter dat ik hem pas over een paar weken zie. Ik heb de mogelijkheid om dat eind april te verlengen, maar ook niet. Ik ben nl gedetacheerd. Maar ik moet er goed over nadenken. Kijk, wordt het niets, laat ik me niet meer detacheren daar, en dan maar hopen, uit het oog uit het hart. Wordt het wel wat, wordt het ook weer ingewikkeld omdat we op de werkplek zijn. En dan komt vervolgens van: is het een blijvertje of niet (geldt voor ons allebei).
Dus ik laat het nu maar even los voor deze periode, en zie wel wat er gebeurt als ik hem weer zie.
En ja, ik volg gewoon mijn hart. En de meest belangrijke boodschap tot dusver is dat ik nog steeds in staat ben om verliefd te worden en daarmee ook nog een man kan toelaten in mijn leven. Misschien is dat wel de boodschap.
maandag 16 februari 2009 om 20:57
Valesca, ik herken toch wel een en ander, hoor. Zaken als dat hij wil dat dingen gaan zoals hij wil, de hierarchie, erg op status, gebrek aan inlevingsvermogen, lijkt mijn N1 (dat is mijn exman) wel. En die charmeur, die in de verdediging kan schieten, op het oog de mooie en gevierde jongen, ha, mag ik je voorstellen aan N2 (da's een GM - getrouwde man). Beiden droegen mij op handen, vooral N2 wist de nymfomane in mijn wakker te maken, totdat ze kregen wat ze wilden. Laatst sprak ik erover met vrouw die ik voor het eerst ontmoette. Zij doet met NLP en ik vertelde haar zomaar mijn levensverhaal met beide mannen. Voelde ook vertrouwd met haar. Zij gaf aan dat beide mannen een overeenkomst hadden: ze wilden alles, ze krijgen alles en als ze het hebben, dan maken ze het vervolgens helemaal stuk. Daarom ook: N1 zou mij het liefste terug willen, maar als hij dat heeft, maakt hij de zooi weer helemaal kapot. En N2 ook, maar die maakt echt overal zo'n bende van, die heeft het voorlopig veel te druk om 60 jaar klerezooi op te ruimen.
Vergeet ook niet dat het samenzijn met een manisch depressieve man je niet in de koude kleren is gaan zitten. De vraag is bij mij, als ik je verhaal lees, en hij is deels retorisch, wie heeft er aan jou gedacht en voor je gezorgd (geestelijk) in die 8 jaar?
Liefs, Muis
Vergeet ook niet dat het samenzijn met een manisch depressieve man je niet in de koude kleren is gaan zitten. De vraag is bij mij, als ik je verhaal lees, en hij is deels retorisch, wie heeft er aan jou gedacht en voor je gezorgd (geestelijk) in die 8 jaar?
Liefs, Muis
maandag 16 februari 2009 om 21:00
O ja, Vales, dat loslaten. Dat is zo moeilijk. Want ze gaan in je bloed zitten. Ze hangen heel erg aan je, en ongemerkt ben je hun moeder, vader, minnares, vrouw, boekhouder, pyscholoog, socioloog, pedagoog, kleuterjuf, leermeester, voetveeg.... Je hebt het gevoel dat je wat mist; ik merkte vooral dat ik TIJD OVER had - mocht wel uitkijken dat ik me niet te pletter verveelde, maar had ook ineens heel veel energie, terwijl ik het als alleenstaande moeder, met net een eigen bedrijf naast mijn baan en univstudie het eigenlijk beredruk had. Daardoor ben ik na N1 niet in een gat gevallen. Met N2 wel, viel ik wel in die valkuil. En had ik met N2 (relatie van bijna 2 jaar, en dan niet samenwonen) meer moeite met breken dan met N1, met wie ik ruim 12 jaar samen ben geweest, inclusief 10 jaar samenwonen/getrouwd.
maandag 16 februari 2009 om 22:20
Hoi Vales, Welkom!
Goed van je dat je je vertrouwd voelt om je verhaal te doen. We zijn er voor jou en voor elkaar en iedereen die behoeft heeft aan een luisterend oor!
Heel veel emoties zijn herkenbaar. En dat je je nu onzeker voelt en in de war is heel begrijpelijk. Heb met je verhaal meezitten knikken en schudden.... Je hebt een intensieve en zware tijd achter de rug. Ik denk dat Muis gelijk heeft, als je alles voor iemand anders moet zijn zo lang, dan weet je niet beter tot je een punt bereikt van Nu is het genoeg! En dan merk je dat je jezelf zo ontzettend tekort gedaan hebt. Ineens ben je op jezelf aangewezen en word je met jezelf geconfronteerd. Waar moet ik het zoeken? Wie ben ik eigenlijk? Wat wil IK? Het liefst kruip je dan weer terug naar die 'veilige' bekende situatie.
Het is een fase, iedereen hier herkent hem en velen van ons zijn weer teruggekropen. Zelf geef je aan dat je dat ook meerdere malen al gedaan hebt. Het is ook zo moeilijk, loslaten! Houd vol, je kunt het, wij zijn er voor je om naar je te luisteren en je op te peppen als je het nodig hebt. Al lijkt het zwart nu, echt, het wordt ooit weer lichter!
Alvast een hele dikke sterkteknuffel van mij voor jou!
Als je sterk genoeg bent geweest om 8 jaar deze relatie vol te houden, dan weet je dat je veel kracht bezit! Zet die maar in voor jezelf ipv een bodemloze put proberen te dempen.
Goed van je dat je je vertrouwd voelt om je verhaal te doen. We zijn er voor jou en voor elkaar en iedereen die behoeft heeft aan een luisterend oor!
Heel veel emoties zijn herkenbaar. En dat je je nu onzeker voelt en in de war is heel begrijpelijk. Heb met je verhaal meezitten knikken en schudden.... Je hebt een intensieve en zware tijd achter de rug. Ik denk dat Muis gelijk heeft, als je alles voor iemand anders moet zijn zo lang, dan weet je niet beter tot je een punt bereikt van Nu is het genoeg! En dan merk je dat je jezelf zo ontzettend tekort gedaan hebt. Ineens ben je op jezelf aangewezen en word je met jezelf geconfronteerd. Waar moet ik het zoeken? Wie ben ik eigenlijk? Wat wil IK? Het liefst kruip je dan weer terug naar die 'veilige' bekende situatie.
Het is een fase, iedereen hier herkent hem en velen van ons zijn weer teruggekropen. Zelf geef je aan dat je dat ook meerdere malen al gedaan hebt. Het is ook zo moeilijk, loslaten! Houd vol, je kunt het, wij zijn er voor je om naar je te luisteren en je op te peppen als je het nodig hebt. Al lijkt het zwart nu, echt, het wordt ooit weer lichter!
Alvast een hele dikke sterkteknuffel van mij voor jou!
Als je sterk genoeg bent geweest om 8 jaar deze relatie vol te houden, dan weet je dat je veel kracht bezit! Zet die maar in voor jezelf ipv een bodemloze put proberen te dempen.
maandag 16 februari 2009 om 22:41
quote:Muis66 schreef op 16 februari 2009 @ 20:57:
Valesca, ik herken toch wel een en ander, hoor. Zaken als dat hij wil dat dingen gaan zoals hij wil, de hierarchie, erg op status, gebrek aan inlevingsvermogen, lijkt mijn N1 (dat is mijn exman) wel. En die charmeur, die in de verdediging kan schieten, op het oog de mooie en gevierde jongen, ha, mag ik je voorstellen aan N2 (da's een GM - getrouwde man). Beiden droegen mij op handen, vooral N2 wist de nymfomane in mijn wakker te maken, totdat ze kregen wat ze wilden. Laatst sprak ik erover met vrouw die ik voor het eerst ontmoette. Zij doet met NLP en ik vertelde haar zomaar mijn levensverhaal met beide mannen. Voelde ook vertrouwd met haar. Zij gaf aan dat beide mannen een overeenkomst hadden: ze wilden alles, ze krijgen alles en als ze het hebben, dan maken ze het vervolgens helemaal stuk. Daarom ook: N1 zou mij het liefste terug willen, maar als hij dat heeft, maakt hij de zooi weer helemaal kapot. En N2 ook, maar die maakt echt overal zo'n bende van, die heeft het voorlopig veel te druk om 60 jaar klerezooi op te ruimen.
Vergeet ook niet dat het samenzijn met een manisch depressieve man je niet in de koude kleren is gaan zitten. De vraag is bij mij, als ik je verhaal lees, en hij is deels retorisch, wie heeft er aan jou gedacht en voor je gezorgd (geestelijk) in die 8 jaar?
Liefs, Muis
Poeh, Muis, daar zeg je wat
Niemand heeft voor mij gezorgd, geloof ik. Zelfs ik zelf niet. De laatste jaren deed ik dat wel een stuk beter (de laatste drie jaar woonden we niet meer samen, dat scheelde). Ik kreeg echt een brok in m'n keel van deze vraag... Zegt genoeg denk ik.
Ik denk dat mijn vriend mij ook als een soort statussymbool zag. Hij wilde op een gegeven moment een huis kopen met mij. Hij wilde een vrouw die paste in zijn beeld van wat hij zag als succesvol. Terwijl ik alles behalve succesvol was Maar hij zou dat wel even van mij maken.
Dat destructieve herken ik ook wel. Op het moment dat het dan eindelijk een tijdje goed ging en 'rustig' was, dan werd hij daar weer onrustig van en zocht hij de spanning weer op, waardoor de boel weer escaleerde. Achteraf had hij daar altijd spijt van, maar hij miste de 'kicks', zo zei hij dat. Had ook wel met zijn ziekte te maken hoor. Hij miste het euforische gevoel van de manische periodes. Maar hij maakte het nooit opzettelijk kapot allemaal, dat geloof ik niet. En dat was dan weer mijn excuus om medelijden te hebben met hem en het weer te proberen.
Goh, het lijkt alsof ik al schrijvende steeds meer inzicht krijg in hoe mijn relatie met hem eigenlijk in elkaar stak.
Bedankt voor je reactie alvast Muis. En ik verlang nu al naar die enorme energie die er straks vrij kan gaan komen, omdat ik die niet meer spendeer aan hem!
Valesca, ik herken toch wel een en ander, hoor. Zaken als dat hij wil dat dingen gaan zoals hij wil, de hierarchie, erg op status, gebrek aan inlevingsvermogen, lijkt mijn N1 (dat is mijn exman) wel. En die charmeur, die in de verdediging kan schieten, op het oog de mooie en gevierde jongen, ha, mag ik je voorstellen aan N2 (da's een GM - getrouwde man). Beiden droegen mij op handen, vooral N2 wist de nymfomane in mijn wakker te maken, totdat ze kregen wat ze wilden. Laatst sprak ik erover met vrouw die ik voor het eerst ontmoette. Zij doet met NLP en ik vertelde haar zomaar mijn levensverhaal met beide mannen. Voelde ook vertrouwd met haar. Zij gaf aan dat beide mannen een overeenkomst hadden: ze wilden alles, ze krijgen alles en als ze het hebben, dan maken ze het vervolgens helemaal stuk. Daarom ook: N1 zou mij het liefste terug willen, maar als hij dat heeft, maakt hij de zooi weer helemaal kapot. En N2 ook, maar die maakt echt overal zo'n bende van, die heeft het voorlopig veel te druk om 60 jaar klerezooi op te ruimen.
Vergeet ook niet dat het samenzijn met een manisch depressieve man je niet in de koude kleren is gaan zitten. De vraag is bij mij, als ik je verhaal lees, en hij is deels retorisch, wie heeft er aan jou gedacht en voor je gezorgd (geestelijk) in die 8 jaar?
Liefs, Muis
Poeh, Muis, daar zeg je wat
Niemand heeft voor mij gezorgd, geloof ik. Zelfs ik zelf niet. De laatste jaren deed ik dat wel een stuk beter (de laatste drie jaar woonden we niet meer samen, dat scheelde). Ik kreeg echt een brok in m'n keel van deze vraag... Zegt genoeg denk ik.
Ik denk dat mijn vriend mij ook als een soort statussymbool zag. Hij wilde op een gegeven moment een huis kopen met mij. Hij wilde een vrouw die paste in zijn beeld van wat hij zag als succesvol. Terwijl ik alles behalve succesvol was Maar hij zou dat wel even van mij maken.
Dat destructieve herken ik ook wel. Op het moment dat het dan eindelijk een tijdje goed ging en 'rustig' was, dan werd hij daar weer onrustig van en zocht hij de spanning weer op, waardoor de boel weer escaleerde. Achteraf had hij daar altijd spijt van, maar hij miste de 'kicks', zo zei hij dat. Had ook wel met zijn ziekte te maken hoor. Hij miste het euforische gevoel van de manische periodes. Maar hij maakte het nooit opzettelijk kapot allemaal, dat geloof ik niet. En dat was dan weer mijn excuus om medelijden te hebben met hem en het weer te proberen.
Goh, het lijkt alsof ik al schrijvende steeds meer inzicht krijg in hoe mijn relatie met hem eigenlijk in elkaar stak.
Bedankt voor je reactie alvast Muis. En ik verlang nu al naar die enorme energie die er straks vrij kan gaan komen, omdat ik die niet meer spendeer aan hem!
maandag 16 februari 2009 om 22:47
quote:LilacTree schreef op 16 februari 2009 @ 22:20:
Hoi Vales, Welkom!
Goed van je dat je je vertrouwd voelt om je verhaal te doen. We zijn er voor jou en voor elkaar en iedereen die behoeft heeft aan een luisterend oor!
Heel veel emoties zijn herkenbaar. En dat je je nu onzeker voelt en in de war is heel begrijpelijk. Heb met je verhaal meezitten knikken en schudden.... Je hebt een intensieve en zware tijd achter de rug. Ik denk dat Muis gelijk heeft, als je alles voor iemand anders moet zijn zo lang, dan weet je niet beter tot je een punt bereikt van Nu is het genoeg! En dan merk je dat je jezelf zo ontzettend tekort gedaan hebt. Ineens ben je op jezelf aangewezen en word je met jezelf geconfronteerd. Waar moet ik het zoeken? Wie ben ik eigenlijk? Wat wil IK? Het liefst kruip je dan weer terug naar die 'veilige' bekende situatie.
Het is een fase, iedereen hier herkent hem en velen van ons zijn weer teruggekropen. Zelf geef je aan dat je dat ook meerdere malen al gedaan hebt. Het is ook zo moeilijk, loslaten! Houd vol, je kunt het, wij zijn er voor je om naar je te luisteren en je op te peppen als je het nodig hebt. Al lijkt het zwart nu, echt, het wordt ooit weer lichter!
Alvast een hele dikke sterkteknuffel van mij voor jou!
Als je sterk genoeg bent geweest om 8 jaar deze relatie vol te houden, dan weet je dat je veel kracht bezit! Zet die maar in voor jezelf ipv een bodemloze put proberen te dempen.
Dank je wel, Lilac tree! je bericht doet me goed, heel lief van je.
Ik merk dat ik al een stuk sterker ben dan drie jaar geleden, toen ik ook een verwoede poging deed. Toen ben ik echt zwaar gevallen, er was niets meer van me over en wilde hem zo vreselijk graag terug. Het speelde ook wel mee dat hij toen na de breuk binnen twee weken een ander had. Dat was voor mij de trigger om een oude wond open te halen en mijn eigenwaarde kelderde daarmee tot een dieptepunt.
Dat gevoel van wat ik nu met mezelf aan moet herken ik heel erg. Al die aandacht die er opeens vrij is voor mezelf.. om eng van te worden gewoon.
Hoi Vales, Welkom!
Goed van je dat je je vertrouwd voelt om je verhaal te doen. We zijn er voor jou en voor elkaar en iedereen die behoeft heeft aan een luisterend oor!
Heel veel emoties zijn herkenbaar. En dat je je nu onzeker voelt en in de war is heel begrijpelijk. Heb met je verhaal meezitten knikken en schudden.... Je hebt een intensieve en zware tijd achter de rug. Ik denk dat Muis gelijk heeft, als je alles voor iemand anders moet zijn zo lang, dan weet je niet beter tot je een punt bereikt van Nu is het genoeg! En dan merk je dat je jezelf zo ontzettend tekort gedaan hebt. Ineens ben je op jezelf aangewezen en word je met jezelf geconfronteerd. Waar moet ik het zoeken? Wie ben ik eigenlijk? Wat wil IK? Het liefst kruip je dan weer terug naar die 'veilige' bekende situatie.
Het is een fase, iedereen hier herkent hem en velen van ons zijn weer teruggekropen. Zelf geef je aan dat je dat ook meerdere malen al gedaan hebt. Het is ook zo moeilijk, loslaten! Houd vol, je kunt het, wij zijn er voor je om naar je te luisteren en je op te peppen als je het nodig hebt. Al lijkt het zwart nu, echt, het wordt ooit weer lichter!
Alvast een hele dikke sterkteknuffel van mij voor jou!
Als je sterk genoeg bent geweest om 8 jaar deze relatie vol te houden, dan weet je dat je veel kracht bezit! Zet die maar in voor jezelf ipv een bodemloze put proberen te dempen.
Dank je wel, Lilac tree! je bericht doet me goed, heel lief van je.
Ik merk dat ik al een stuk sterker ben dan drie jaar geleden, toen ik ook een verwoede poging deed. Toen ben ik echt zwaar gevallen, er was niets meer van me over en wilde hem zo vreselijk graag terug. Het speelde ook wel mee dat hij toen na de breuk binnen twee weken een ander had. Dat was voor mij de trigger om een oude wond open te halen en mijn eigenwaarde kelderde daarmee tot een dieptepunt.
Dat gevoel van wat ik nu met mezelf aan moet herken ik heel erg. Al die aandacht die er opeens vrij is voor mezelf.. om eng van te worden gewoon.
maandag 16 februari 2009 om 22:51
quote:Valesca C schreef op 16 februari 2009 @ 22:41:
Ik denk dat mijn vriend mij ook als een soort statussymbool zag. Hij wilde op een gegeven moment een huis kopen met mij. Hij wilde een vrouw die paste in zijn beeld van wat hij zag als succesvol. Terwijl ik alles behalve succesvol was Maar hij zou dat wel even van mij maken.
Ah, ik introduceer N1. Een van de redenen dat mijn voorgaande relaties altijd knalden, was dat de heren in kwestie niet wisten hoe snel ze me naar het stadhuis wilden slepen (tot mijn verbazing, want ik zie er niet uit als Miss World) om een keurige huisvrouw van mij te maken, geen werk meer, kinderen baren, geen studie en weg met mijn vele buitenlandse vrienden.
Vond ik toch een minder vooruitzicht.
N1 was anders. Zei hij. Vond mijn vrienden best, een vrouw moest zich kunnen ontwikkelen en een moderne man deed zijn aandeel. Nou, daar wilde Muis wel mee trouwen.
Realiteit: ook deze man dacht mij wel te kunnen veranderen. Hij heeft het ook letterlijk toegegeven. Hij gaf aan dat de vrije vrouw toch niet helemaal was wat hij ervan gedacht had. Ja, ik mocht wel vrij zijn, vrienden hebben, werken, studeren, boekje lezen, maar het mocht niet conflicteren met mijn grotere doelen in het leven: hem verzorgen, huis van onder tot boven poetsen, was draaien etc. Ik heb hem ooit eens gevraagd wat hij van het idee vond dat ik dat niet als het hoogste goed beschouw. Dat ik andere doelstellingen, ambities, idealen heb. Ik geloof dat het 3 weken heeft geduurd voordat meneer zijn verbazing te boven kwam en zijn tong terugvond. Om mede te delen dat het 'zo hoort'. Ik heb echt op de kalender gekeken, we zaten echt in de 21ste eeuw.....
Dat statussymbool, precies wat die NLP vrouw aangaf. Huisje, boompje, beestje, vrouwtje, kindje. Status. Een vrouw met een stel hersens en een leuke baan. Status. Om het dan vervolgens tot de grond toe af te breken. Op mijn vraag waarom gaf ze aan dat dit soort mannen eenvoudigweg niet om kunnen gaan met 'rijkdom'. Soort van opbouwen, en dan weer stuk maken....
Ik denk dat mijn vriend mij ook als een soort statussymbool zag. Hij wilde op een gegeven moment een huis kopen met mij. Hij wilde een vrouw die paste in zijn beeld van wat hij zag als succesvol. Terwijl ik alles behalve succesvol was Maar hij zou dat wel even van mij maken.
Ah, ik introduceer N1. Een van de redenen dat mijn voorgaande relaties altijd knalden, was dat de heren in kwestie niet wisten hoe snel ze me naar het stadhuis wilden slepen (tot mijn verbazing, want ik zie er niet uit als Miss World) om een keurige huisvrouw van mij te maken, geen werk meer, kinderen baren, geen studie en weg met mijn vele buitenlandse vrienden.
Vond ik toch een minder vooruitzicht.
N1 was anders. Zei hij. Vond mijn vrienden best, een vrouw moest zich kunnen ontwikkelen en een moderne man deed zijn aandeel. Nou, daar wilde Muis wel mee trouwen.
Realiteit: ook deze man dacht mij wel te kunnen veranderen. Hij heeft het ook letterlijk toegegeven. Hij gaf aan dat de vrije vrouw toch niet helemaal was wat hij ervan gedacht had. Ja, ik mocht wel vrij zijn, vrienden hebben, werken, studeren, boekje lezen, maar het mocht niet conflicteren met mijn grotere doelen in het leven: hem verzorgen, huis van onder tot boven poetsen, was draaien etc. Ik heb hem ooit eens gevraagd wat hij van het idee vond dat ik dat niet als het hoogste goed beschouw. Dat ik andere doelstellingen, ambities, idealen heb. Ik geloof dat het 3 weken heeft geduurd voordat meneer zijn verbazing te boven kwam en zijn tong terugvond. Om mede te delen dat het 'zo hoort'. Ik heb echt op de kalender gekeken, we zaten echt in de 21ste eeuw.....
Dat statussymbool, precies wat die NLP vrouw aangaf. Huisje, boompje, beestje, vrouwtje, kindje. Status. Een vrouw met een stel hersens en een leuke baan. Status. Om het dan vervolgens tot de grond toe af te breken. Op mijn vraag waarom gaf ze aan dat dit soort mannen eenvoudigweg niet om kunnen gaan met 'rijkdom'. Soort van opbouwen, en dan weer stuk maken....
dinsdag 17 februari 2009 om 08:06
Muis, dank je voor je posting! Stond brak op, je hebt me aan het lachen gemaakt. De inhoud is triest natuurlijk. Jij bezit ook een gave hoor om dingen mooi neer te zetten. Als MM ooit aan dat boek gaat beginnen (is ze bezig?) Dan hoop ik dat jij ook je bijdrage gaat leveren. En anders zelf maar aan de slag zou ik zeggen!
Dikke knuffel!
Trouwens, die nlp dame zou ik ook wel eens willen spreken!
Dikke knuffel!
Trouwens, die nlp dame zou ik ook wel eens willen spreken!
dinsdag 17 februari 2009 om 19:48
Toetie, dank voor je reactie. Dat is ook precies wat ik nu probeer: hem voor hogen houden op zijn slechtst Maarja, dat valt niet mee moet ik zeggen. Het is alsof mijn eigen ratio me soms voor de gek houdt. Maar door het voor ogen houden van zijn slechtste kanten, vraag ik me af of ik daarmee niet mijn verdriet onderdruk met een ander gevoel (woede) en of het dan niet allemaal gewoon keihard terug komt op m'n bord. Hoe dan ook, het werkt wel.
----------------------
Ik herken trouwens ook heel erg dat 'moeten'-verhaal! Ik ben echt allergisch geworden voor dat woord. Niet eens zozeer door mijn ex-vriend, maar al van jongs af aan heb ik er een hekel aan gehad.
Lilac, wat jij beschrijft over wat je ex deed, is echt zo vreselijk herkenbaar! Al die zogenaamde 'adviezen' die uiteindelijk eerder een commando waren dat opgevolgd diende te worden. Mijn ex kon er echt niet tegen dat ik tijd nodig had om me te ontwikkelen of om te 'veranderen'. Hij begreep uiteindelijk wel dat dat ook niet 1,2,3 gebeurt en dat je toch echt alleen maar kunt leren van je EIGEN ervaringen en in mindere mate van die van anderen. Maar het koste hem vreselijk veel moeite om niet kwaad te worden als het hem niet snel genoeg ging.
Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik er ook wel een handje van had. Alleen kwam ik wel veel eerder tot het inzicht dat je iemand zij eigen weg moet laten gaan, dat je niets kunt forceren. Je kunt je eigen ervaringen delen, maar ze niet even op zijn harde schijf programmeren. Als dat had gekund waren we allemaal al klaar geweest.
Muis, ik ben nog niet zo ver als jij, maar ik kan me je situatie en je gevoelens daarbij heel goed voorstellen. De angst om weer gekwetst te worden is heel begrijpelijk. Je kunt het alleen maar héél rustig aan doen denk ik. Niets forceren in ieder geval.
----------------------
Ik herken trouwens ook heel erg dat 'moeten'-verhaal! Ik ben echt allergisch geworden voor dat woord. Niet eens zozeer door mijn ex-vriend, maar al van jongs af aan heb ik er een hekel aan gehad.
Lilac, wat jij beschrijft over wat je ex deed, is echt zo vreselijk herkenbaar! Al die zogenaamde 'adviezen' die uiteindelijk eerder een commando waren dat opgevolgd diende te worden. Mijn ex kon er echt niet tegen dat ik tijd nodig had om me te ontwikkelen of om te 'veranderen'. Hij begreep uiteindelijk wel dat dat ook niet 1,2,3 gebeurt en dat je toch echt alleen maar kunt leren van je EIGEN ervaringen en in mindere mate van die van anderen. Maar het koste hem vreselijk veel moeite om niet kwaad te worden als het hem niet snel genoeg ging.
Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik er ook wel een handje van had. Alleen kwam ik wel veel eerder tot het inzicht dat je iemand zij eigen weg moet laten gaan, dat je niets kunt forceren. Je kunt je eigen ervaringen delen, maar ze niet even op zijn harde schijf programmeren. Als dat had gekund waren we allemaal al klaar geweest.
Muis, ik ben nog niet zo ver als jij, maar ik kan me je situatie en je gevoelens daarbij heel goed voorstellen. De angst om weer gekwetst te worden is heel begrijpelijk. Je kunt het alleen maar héél rustig aan doen denk ik. Niets forceren in ieder geval.
