MIJ

Wakker wordend met dikke ogen, een rauwe keel en een band om mijn hart die bij het opstaan meer en meer wordt aangetrokken. Is dit werkelijk gebeurt. Het gevoel om terug te gaan in de tijd….om alles uit te gummen wordt steeds sterker. Ik kan niet meer terug en dat is helemaal mijn eigen schuld. Waarom heb ik al die dingen gezegd die ik helemaal niet meende. De liefde van mijn leven zo van mij afgestoten dat hij verder is gegaan zonder mij en met nieuwe liefde. Snel … veel te snel voor mij en zonder mij daarover in te lichten. Niet over het feit dat onze relatie over is en niet over zijn nieuwe vriendin. Ja het ging slecht, maar daarom ben ik toch hier, om het uit te praten en om een nieuwe start te maken. Wat ik nu moet, op deze deprimerende hotelkamer, weet ik echt even niet meer. Zal ik maar direct naar huis vliegen? Maar dan… wat moet ik thuis? En wat moet ik hier? Is er op deze wereld wel een plek waar ik nu zou willen zijn. Nee! Dit afschuwelijke gevoel moet ik zien kwijt te raken want anders weet ik niet hoe het met mij gaat aflopen. Zo down, verdrietig en zwaarmoedig heb ik mij nog nooit gevoeld. Hup...naar het strand. In de zon lijkt altijd alles beter….of niet. Huilen onderweg, huilen op het strand en huilen in de winkel. Het stopt niet. Ook niet als ik mijzelf vermanend toe spreek. Dan maar weer naar dat donkere hol wat de eigenaar een hotelkamer noemt. Weg gestopt door de man die ik de afgelopen bijna negen jaar heb lief gehad. Ingeruild voor een ander exemplaar. Alweer! Nog geen week geleden nog samen gefacetimed….”oh Mup wat ben ik blij je koppie te zien” wat een gelul. En wat een gelieg weer. Waar ik nog redden wilde wat er te redden viel was hij al helemaal door naar een volgend leven. Zonder mij. Niet zomaar maar wel heel koud op mijn dak. Het is 40 gr. en ik heb het koud. En het interesseert hem geen biet. Hij zit op de camping en is verliefd. Ik mag pas maandagmiddag komen en dan twee weken in mijn eentje mijn wonden likken. De tijd sluipt naar maandagmiddag toe. Op het moment dat ik naar de camping ga is de vogel alweer gevlogen. In mijn eentje probeer ik de dagen door te komen. Ik heb gelukkig een bepaalde routine in de dag maar bijvoorbeeld eten en slapen dat lukt niet. Ik blijf in gesprek met hem en app wat af. Er komt wat duidelijkheid, begrip en positieve geluidjes. Het appen breekt mij aan de ene kant en aan de andere is het een soort van lifeline. Ik lees dingen die ik niet wil weten...negatieve zooi over mijzelf. Maar het contact op zich doet mij goed. We komen er achter dat dit niet is wat we willen, we willen oud worden met elkaar, maar daar is veel werk nog voor nodig. Daar werken wij aan. Vooral ik moet de confrontatie aan met mijn negatieve ik. En dat gaat goed. Maar de andere vrouw blijft tussen ons in staan omdat er geen afscheid van wordt genomen. Hoewel hij het al eind augustus heeft belooft is het half oktober als ik weer in Spanje ben nog niet geregeld. Sterker nog..ik.kom op 12-10 aan en de dag ervoor ...en waarschijnlijk ook wel de nacht hem kennende...is hij bij haar. Ook eind juli terug hier thuis gaat het werken aan mijzelf door. De gesprekken worden weer intiemer en het houden van wordt uitgesproken. Ik ga weer terug eind augustus en dan merk ik de liefde maar ook de tweestrijd van hem. Ik weet wat ik wil maar hij blijkbaar niet. Ik ben de vrijgezelle vrouw die nu achter een bezette vent aanjaagt. Dat is een heel vervelend en vooral frustrerend gevoel. Wij hebben seks maar bedrijven niet de liefde. Hij laat mij zelfs het weekend van zijn verjaardag alleen op de camping om het met haar te vieren. Onder het motto dat hij haar het een en ander duidelijk zou maken gaat hij vervolgens gewoon van haar genieten en zegt niets over mij. Ik sta gigantisch voor lul met al mijn plannetjes. En tot mijn eigen frustratie...ik accepteer het. Doodongelukkig en super verdrietig. Op de camping gekomen ben ik het weer die hij zoent en knuffelt. En weer belooft hij dat hij het gaat regelen met de andere vrouw zodat wij samen door kunnen. Zodat het echte samen gevoel kan terugkeren. Maar dat duurt en duurt en duurt nog steeds. Nog steeds ben ik de vrijgezelle vrouw en zij degene die een relatie heeft. Waarom neemt hij geen afstand van de vrouw die “niet in mijn schaduw kan staan” die “niet is wat hij wil” die “geen concurrentie is”. Ik begin te denken dat zij veel meer voor hem betekent en dat zijn keus om hier te zijn puur zakelijk is. En dat het niet lang duurt dat hij de beslissing neemt om terug te gaan. Het doet mij pijn dat er iemand is die denkt een relatie met hem te hebben en het doet mij pijn dat dat ook nog eens wordt gevoed. Een speciaal telefoonnummer is voor haar. Het contact wat ik eerder met hem had, geheim, heeft hij nu met haar. Liegen erover is inmiddels helemaal normaal. Nooit verleerd van eerdere affaires. Hij weet precies wat hij moet zeggen om mij monddood te maken….”jij bent gek”. Hij vindt het een egoïstische gedachte dat ik graag de enige wil zijn die mag zeggen “ik houd van jou” of hartjes en kusjes mag sturen. Of vunzige berichtjes. Naaktfoto’s of geil filmpje. Mag je niet van je vent verwachten dat hij trouw is op die manier. Zowel vleselijk als digitaal. Mag je verwachten dat hij naar die andere vrouw eerlijk is en zegt dat hij bij mij is. Met mij vrijt, tegen mij zegt “ik houd van jou” en de toekomstplannen met mij zijn. Zij zal verwachten dat hij haar liefdevol blijft contacten, en dat hij haar misschien zal willen bezoeken. Mag ik egoïstisch zijn? JA DAT MAG IK