Relaties
alle pijlers
Stiefmoeder meeschrijftopic
woensdag 10 januari 2018 om 12:50
Ik bedoel binnen 1(nieuw samengesteld) gezin krijgt de een een scooter. De ander wat goedkoops. Dat zou ik nooit willen. We doen gezamelijk met geld. Als mijn exman (of zijn ex) iets duurs wil kopen maakt me dat niets uit.
Kosten studie ook niet. Want ze mogen kiezen wat ze willen. Als de een kapster wil worden en de ander piloot. Krijgt de kapster niet het verschil op haar rekening.
Mijn vriend handelt uit schuldgevoel en dat dure kado komt daar ook uit voort. Maar ik weiger op die manier te gaan leven. We vinden het beide naar voor onze eigen kinderen dat de relaties met exen is stukgelopen en proberen er het beste van te maken. Dat gaan we niet afkopen.
Ik kook alles wat iedereen wil (mits het een beetje gezond is). Dus 2 of 3 soorten groente vind ik geen probleem. Ik sta daar toch. Maar dat deed ik ook al bij ex. Stief lusten minder, maar probeer ze wel tegemoet te komen.
Kosten studie ook niet. Want ze mogen kiezen wat ze willen. Als de een kapster wil worden en de ander piloot. Krijgt de kapster niet het verschil op haar rekening.
Mijn vriend handelt uit schuldgevoel en dat dure kado komt daar ook uit voort. Maar ik weiger op die manier te gaan leven. We vinden het beide naar voor onze eigen kinderen dat de relaties met exen is stukgelopen en proberen er het beste van te maken. Dat gaan we niet afkopen.
Ik kook alles wat iedereen wil (mits het een beetje gezond is). Dus 2 of 3 soorten groente vind ik geen probleem. Ik sta daar toch. Maar dat deed ik ook al bij ex. Stief lusten minder, maar probeer ze wel tegemoet te komen.
woensdag 10 januari 2018 om 13:31
woensdag 10 januari 2018 om 13:41
woensdag 10 januari 2018 om 13:48
Ik woon nog maar kort samen met mijn vriend en zijn dochtertje over wie hij co-ouderschap heeft. We kennen elkaar al wel een aantal jaar, dochtertje is nu 7 dus ik maak haar al vanaf jong mee. Ze is altijd fan van mij geweest en over het algemeen gaat het prima tussen ons. Punt is dat ik (klinkt misschien hard) niet of in ieder geval nog niet van haar hou. Daarom kan ik veel minder van haar hebben dan m'n vriend van haar kan hebben. Bepaalde dingen vallen hem niet eens op! Misschien logisch maar wel lastig. Gelukkig staat m'n vriend overal voor open en kunnen we over alles praten maar ik zou het voor mezelf prettig vinden om dingen met betrekking tot haar gedrag wat meer los te kunnen laten.
Ik hoop dat met de tijd dingen soepeler en makkelijker gaan en dat onze band sterk genoeg is als ze de pubertijd in gaat
En wellicht hebben vriend en ik dan ook ons eigen kindje (ligt niet in de planning maar wie weet!) waardoor ik me makkelijker in zijn situatie kan verplaatsen. Omdat ik dan hetzelfde voel voor m'n eigen kind als hij voor z'n dochter.
Ik hoop dat met de tijd dingen soepeler en makkelijker gaan en dat onze band sterk genoeg is als ze de pubertijd in gaat
En wellicht hebben vriend en ik dan ook ons eigen kindje (ligt niet in de planning maar wie weet!) waardoor ik me makkelijker in zijn situatie kan verplaatsen. Omdat ik dan hetzelfde voel voor m'n eigen kind als hij voor z'n dochter.
woensdag 10 januari 2018 om 14:10
Mijn stiefkinderen zijn al volwassen dus dat is anders. Voelt ook niet als eigen zo gezegd.
Mijn kinderen zijn gek op mijn man en noemen heb gekscherend bonusvader in een melige bui.
Oudste noemt hem tav vrienden 'mijn stiefvader ' en jongste gebruikt een afkortnaam van zijn voornaam.
Ze zijn stapelgek met hem en hij op hen. Maar dat heeft ook moeten groeien, zeker bij de oudste . Jongste kent hij al vanaf toen ze heel klein was.
Mijn kinderen zijn gek op mijn man en noemen heb gekscherend bonusvader in een melige bui.
Oudste noemt hem tav vrienden 'mijn stiefvader ' en jongste gebruikt een afkortnaam van zijn voornaam.
Ze zijn stapelgek met hem en hij op hen. Maar dat heeft ook moeten groeien, zeker bij de oudste . Jongste kent hij al vanaf toen ze heel klein was.
woensdag 10 januari 2018 om 14:30
Vaste afspraken hebben we min of meer. We wonen echt nog maar kort samen (lees: paar weken
dus dat moet nog een beetje vorm krijgen.
woensdag 10 januari 2018 om 14:55
Super herkenbaar! Al ken ik het kindje van mijn vriend nu bijna 2 jaar, het voelt echt niet als eigen. Voor mij hetzelfde als een neefje of nichtje van mijn vriends kant. Ik geef zeker om haar, maar kan denk ik later meer van mijn eigen kind hebben dan nu van stiefdochter.Roffamina schreef: ↑10-01-2018 13:48Ik woon nog maar kort samen met mijn vriend en zijn dochtertje over wie hij co-ouderschap heeft. We kennen elkaar al wel een aantal jaar, dochtertje is nu 7 dus ik maak haar al vanaf jong mee. Ze is altijd fan van mij geweest en over het algemeen gaat het prima tussen ons. Punt is dat ik (klinkt misschien hard) niet of in ieder geval nog niet van haar hou. Daarom kan ik veel minder van haar hebben dan m'n vriend van haar kan hebben. Bepaalde dingen vallen hem niet eens op! Misschien logisch maar wel lastig. Gelukkig staat m'n vriend overal voor open en kunnen we over alles praten maar ik zou het voor mezelf prettig vinden om dingen met betrekking tot haar gedrag wat meer los te kunnen laten.
Ik hoop dat met de tijd dingen soepeler en makkelijker gaan en dat onze band sterk genoeg is als ze de pubertijd in gaat
Het is wel wat jij zegt, dat als je zelf ook een eigen kindje hebt je je pas kan voorstellen wat je vriend voelt voor zijn kind(eren) vind ik.
woensdag 10 januari 2018 om 14:57
Och joh, naar aanleiding van je topic: niet te streng voor jezelf zijn dan! De eerste weken is het zo wennen aan het nieuwe evenwicht, het kan niet anders dan dat er ook dingen niet prettig voelen.
Verbindt er nu nog niet teveel conclusies aan. Wacht op z'n minst een jaar.
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 10 januari 2018 om 15:04
Ik lees met interesse mee, weet niet zeker of ik ook wil (kan) meeschrijven. Ik herken wel een beetje de beginsituatie van Pamela. Verschil is dat het kind van mijn partner l ouder is (puberteit staat voor de deur) en ikzelf ook. Ik heb geen uitgesproken kinderwens en zie dat gezien de situatie en mijn leeftijd ook niet gebeuren. Dat is oké en op zich ook dat ik zijn kind nog niet zie. We zijn nu 1,5 jaar samen, dus nog niet extreem lang. Ik ervaar wel dat mensen er een oordeel over hebben dat zijn kind nog niet in mijn leven is en dat doet me soms pijn. Ik heb eerder wel getwijfeld of het aan mij lag, maar ik heb de indruk dat het eerder iets van hem is, maar hij is er zeer gesloten over. Er zit wel een vervelende geschiedenis aan en de communicatie met de moeder verloopt niet bijzonder soepel. Ik vind het hem te prijzen dat hij zich niet vaak negatief over zijn ex uitlaat, maar oa dat maakt wel dat ik het moeilijk vind het onderwerp bespreekbaar te maken. Zijn contact met kind is goed na een wat lastiger periode ivm een soort loyaliteitsissues naar het gezin van moeder, dus ik snap ook wel dat vriend daar liever op focust. Maar laatst hoorde ik hem wat vertellen over het samengesteld gezin waar kind dus verreweg de meeste tijd doorbrengt en daar waren wel dingen bij waar ik wat van schrok. Vriend is er al langer bekend mee en kan de zaken waarschijnlijk beter in perspectief plaatsen, maar zoiets blijft dan wep een beetje bij me hangen. Ik zoek naar een manier om enerzijds te kunnen delen wat mij daarin bezighoudt (ik heb bijvoorbeeld enige tijd terug ook de op dit forum veel besproken docu van zembla gezien, maar het daar niet met hem over gehad), en anderzijds daarin niet pusherig te zijn.
Pamela, ik vroeg me nog af: Is de ouderschapsregeling nog altijd zo als in de beginperiode?
Pamela, ik vroeg me nog af: Is de ouderschapsregeling nog altijd zo als in de beginperiode?
woensdag 10 januari 2018 om 15:14
Hallo Roffamina,Roffamina schreef: ↑10-01-2018 13:48Ik woon nog maar kort samen met mijn vriend en zijn dochtertje over wie hij co-ouderschap heeft. We kennen elkaar al wel een aantal jaar, dochtertje is nu 7 dus ik maak haar al vanaf jong mee. Ze is altijd fan van mij geweest en over het algemeen gaat het prima tussen ons. Punt is dat ik (klinkt misschien hard) niet of in ieder geval nog niet van haar hou. Daarom kan ik veel minder van haar hebben dan m'n vriend van haar kan hebben. Bepaalde dingen vallen hem niet eens op! Misschien logisch maar wel lastig. Gelukkig staat m'n vriend overal voor open en kunnen we over alles praten maar ik zou het voor mezelf prettig vinden om dingen met betrekking tot haar gedrag wat meer los te kunnen laten.
Ik hoop dat met de tijd dingen soepeler en makkelijker gaan en dat onze band sterk genoeg is als ze de pubertijd in gaat
zelf ben ik een paar jaar stiefmoeder van 2 jonge kinderen en moeder van 1 kleintje. Ik vind mijn stiefkoters aardig en interessant maar niet vergelijkbaar met de liefde voor een eigen kind. Dat vind ik ook niet erg want zij houden ook meer van hun moeder dan van mij en dat lijkt me allemaal erg natuurlijk.
Positief gezien: ik zie ook dingen die mijn vriend niet ziet door zijn roze bril: gedragspatronen en onhebbelijkheden zie ik eerder, waardoor het meestal de kans niet krijgt een ingesleten gewoonte te worden. Ik bespreek die dan met mijn vriend (zonder de kinderen erbij) zodat we één lijn trekken. Ik ben wel benieuwd of ik dat bij mijn eigen kind ook ga zien.
woensdag 10 januari 2018 om 15:30
Ik hou ook niet van stiefs op de manier als van eigen. Ik gun ze wel alle goeds. Als ik iets kan doen of laten om daaraan bij te dragen doe ik dat. Maar echt houden van? Nee. Mijn vriend wel van mijn kinderen. Die ziet hij ook veel vaker dan zijn eigen en die zijn ook gewoon een stuk makkelijker (lees minder beschadigd). Zijn kinderen zijn flink van het pad sinds scheiding doordat zijn ex alles heeft gedaan om omgang te voorkomen. Valse aangiftes en kinderen opstoken inclusief. Nu hebben ze ots, de voogd ziet er op toe dat er omgang is. Maar dat maakt het nog wat gecompliceerder.
woensdag 10 januari 2018 om 15:50
Mag ik ook meeschrijven?
Hier ook samengesteld gezin met vier kinderen. Ieder biologisch een eigen en twee gezamenlijke kinderen. Mijn vriend heeft ook een veel hechtere band met “mijn” kind dan ik met “zijn” kind. Groot verschil is het feit dat “mijn” kind opgroeit met hem als papa en dol en trots is op papa.
Mijn stiefkind echter woont bij moeder en heeft omgangsregeling met vader. De band tussen de ouders is niet goed en communicatie verloopt uiterst moeizaam. Helaas heeft dit ook gevolgen tussen mij en stiefkind. Het zijn maar kinderen, en wij volwassenen moeten er natuurlijk boven staan, maar soms voel ik me erg ongewenst, en dit terwijl ik regelmatig ook wel het idee heb dat stiefkind mij wel aardig vindt.
Ontzettend fijn bij ons is dat alle kinderen erg dol zijn op elkaar. Ze hebben het dan ook nooit over stief- en half- maar gewoon broer/zus.
Hier ook samengesteld gezin met vier kinderen. Ieder biologisch een eigen en twee gezamenlijke kinderen. Mijn vriend heeft ook een veel hechtere band met “mijn” kind dan ik met “zijn” kind. Groot verschil is het feit dat “mijn” kind opgroeit met hem als papa en dol en trots is op papa.
Mijn stiefkind echter woont bij moeder en heeft omgangsregeling met vader. De band tussen de ouders is niet goed en communicatie verloopt uiterst moeizaam. Helaas heeft dit ook gevolgen tussen mij en stiefkind. Het zijn maar kinderen, en wij volwassenen moeten er natuurlijk boven staan, maar soms voel ik me erg ongewenst, en dit terwijl ik regelmatig ook wel het idee heb dat stiefkind mij wel aardig vindt.
Ontzettend fijn bij ons is dat alle kinderen erg dol zijn op elkaar. Ze hebben het dan ook nooit over stief- en half- maar gewoon broer/zus.
woensdag 10 januari 2018 om 16:14
Dit oh zo herkenbare gevoel heb ik dikwijls met mijn plusdochter; het knaagt en ik cijfer me zo dikwijls voor haar weg dat ik bang ben dat het een impact gaat krijgen op onze relatie.
woensdag 10 januari 2018 om 16:37
Ik wil ook graag meeschrijven. Toen ik 14 jaar geleden 'stiefmoeder' werd, heb ik me lang alleen gevoeld (ik kende geen andere stiefmoeder) en moeten opboksen tegen alle vervelende reacties, er was veel gedoe.
Ik heb 3 stiefkinderen die toen tussen de 6 en de 10 waren. Hun moeder heeft de scheiding nooit kunnen accepteren en daar plukken de kinderen nog steeds de zure vruchten van en wij ook. Uit loyaliteit, want hun moeder was zo zielig, hebben ze haar kant moeten? kiezen/gekozen. Ik had hun vader afgepakt en werd voor alles wat lelijk was uitgemaakt. Er is veel beschadigd en we hebben altijd geprobeerd er het beste van de maken, ook al hebben wij natuurlijk ook dingen verkeerd aangepakt. We hebben samen 1 kind en die is nu 9. Het contact tussen hun en hem is goed.
Maar ik merk dat het tussen hun en mij altijd lastig blijft, ondanks het feit dat een van kinderen nog een aantal jaar bij ons gewoond heeft in de puberteit.
Ik heb 3 stiefkinderen die toen tussen de 6 en de 10 waren. Hun moeder heeft de scheiding nooit kunnen accepteren en daar plukken de kinderen nog steeds de zure vruchten van en wij ook. Uit loyaliteit, want hun moeder was zo zielig, hebben ze haar kant moeten? kiezen/gekozen. Ik had hun vader afgepakt en werd voor alles wat lelijk was uitgemaakt. Er is veel beschadigd en we hebben altijd geprobeerd er het beste van de maken, ook al hebben wij natuurlijk ook dingen verkeerd aangepakt. We hebben samen 1 kind en die is nu 9. Het contact tussen hun en hem is goed.
Maar ik merk dat het tussen hun en mij altijd lastig blijft, ondanks het feit dat een van kinderen nog een aantal jaar bij ons gewoond heeft in de puberteit.
woensdag 10 januari 2018 om 19:34
Ik ben wel 'opgelucht' dat ik niet de enige ben die minder van stiefkind houdt, dan van eigen. Maar hoor ook wel dat je van eigen kinderen allemaal anders houdt. (dat gaan we merken als wij voor nog kindje gaan ergens dit jaar) Wij hebben trouwens omgangsregeling want man heeft dit vroeger uit geldnood toegezegd en is niet om te draaien naar co-ouderschap. Daarbij geloof ik zelf niet zo in co-ouderschap.
Ik kan me wel voorstellen dat stiefdochter evenveel van haar stiefvader houdt als van haar vader omdat ze die meer ziet.
Ik hou trouwens wel heel veel van mijn eigen stiefvader en ben er behoorlijk zeker van dat hij voor ons door het vuur zou gaan.
Ik kan me wel voorstellen dat stiefdochter evenveel van haar stiefvader houdt als van haar vader omdat ze die meer ziet.
Ik hou trouwens wel heel veel van mijn eigen stiefvader en ben er behoorlijk zeker van dat hij voor ons door het vuur zou gaan.
woensdag 10 januari 2018 om 19:38
Dit vind ik wel interessant. Zou je dat meer willen uitleggen?
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 10 januari 2018 om 19:46
Ik ben misschien bevooroordeeld door de eigen scheiding van mijn ouders maar ik geloof dat het best is dat stiefdochter één duidelijk thuis heeft en daarnaast regelmatig contact heeft met de andere ouder. Het continu wisselen lijkt me onrustig voor kinderen. Stiefdochter heeft doordeweeks altijd hetzelfde ritme en de weekenden wisselen we af.
woensdag 10 januari 2018 om 19:55
Ik heb mij voor oudste van mijn man destijds ook vaak weggecijferd en dat geeft inderdaad soms spanning. Het is zo belangrijk elkaar te blijven begrijpen als partners en op één lijn te blijven en dat valt niet altijd mee. Zoiets moet echt groeien, tenminste bij ons was dat wel zo.
woensdag 10 januari 2018 om 19:58
Hoe oud waren jouw stiefkinderen toen je ze leerde kennen?
woensdag 10 januari 2018 om 20:07
Ja dat kost wel even tijd dat vorm krijgen. Heb je andere topic ook gelezen.
Mijn man heeft in een periode ook wel regelmatig op zn tenen gelopen doordat hij niet durfde te 'corrigeren' Was zijn 'taak' niet.
Ik vind hier in huis zijn bepaalde regels; ik spreek ze daarop aan, de oppas, mn vader als ik er niet ben en dus ook mijn man ( toen net samenwonend)
Als hier een vriendje van jongste speelt en er gebeurt iets spreek ik vriendje ook aan.
Is jouw gevoel bespreekbaar met je man?
Bedenk ook dat je je aan eigen kinderen ook mateloos kunt irriteren.
Irriteer je je aan meer dingen of bepaalde gedragingen die je bij ieder willekeurig ander ook irritant zou vinden?
woensdag 10 januari 2018 om 20:22
Hoewel het co-ouderschap hier erg goed loopt, denk ik dat ook wel eens. Het wisselen is heel intensief voor een kind. Maar, dan zou ze bij vader haar hoofdverblijf moeten hebben1Aapje schreef: ↑10-01-2018 19:46Ik ben misschien bevooroordeeld door de eigen scheiding van mijn ouders maar ik geloof dat het best is dat stiefdochter één duidelijk thuis heeft en daarnaast regelmatig contact heeft met de andere ouder. Het continu wisselen lijkt me onrustig voor kinderen. Stiefdochter heeft doordeweeks altijd hetzelfde ritme en de weekenden wisselen we af.
wat dan weer ten nadele is in contact met de andere ouder. Co-ouderschap is dan de gulden middenweg. De wissel is bij ons elke halve week en weekend om en om. Bij anderen?
Hips, hopsakee en pierlala.
woensdag 10 januari 2018 om 20:58
Ik vraag me dus altijd af in wiens belang co-ouderschap is. Ouders of kind. Maar denk dat dit ook aan het kind ligt.Merl0t schreef: ↑10-01-2018 20:22Hoewel het co-ouderschap hier erg goed loopt, denk ik dat ook wel eens. Het wisselen is heel intensief voor een kind. Maar, dan zou ze bij vader haar hoofdverblijf moeten hebben
Mijn tante en oom wisselden ene kind op dinsdag en andere op donderdag zodat ze beiden alleentijd met 1 ouder hadden. Waren wel al pubers.
woensdag 10 januari 2018 om 21:47
Wij hebben voor mijn kinderen co. Ze willen dit zelf ook en ze lijken er geen last van te hebben. Ik ben ook niet zo voor co. Gesleep met zooi. Maar ex wou het graag en de kinderen zijn er erg over te spreken. Wij zitten wel op 1 lijn en zijn heel ok met elkaar. Dat is wel een vereiste. Ook wonen we vlakbij elkaar.
Vriend heeft om het weekend. Dit is al meer dan we het eerste jaar hadden (niets) en meer krijgen we er op het monent niet uit. De afstand, haar tegenwerking en hij heeft geen gezag. Ik vind dat in de praktijk ook niets. Dus eigenlijk is het wmb allemaal niet echt wat.
Vriend heeft om het weekend. Dit is al meer dan we het eerste jaar hadden (niets) en meer krijgen we er op het monent niet uit. De afstand, haar tegenwerking en hij heeft geen gezag. Ik vind dat in de praktijk ook niets. Dus eigenlijk is het wmb allemaal niet echt wat.
