Relaties
alle pijlers
Hoe de- escaleer ik dit?
zondag 1 april 2018 om 12:32
In augustus jongstleden heb ik een appartement gekocht, en ben ik daar gaan wonen. Daarvoor woonde ik nog bij mijn ouders.
Nu ben ik altijd wel vrij aanhankelijk geweest, behoefte aan mensen om mij heen. Mijn ouders zeiden daarom ook vaak grappend ''Je zit hier straks vast nog vijf dagen per week aan het avondeten''.
Dat gaat tot nu toe heel anders. Ik heb het hier naar mijn zin, druk op werk, kan ook goed een avondje alleen op de bank zitten en ben twee avonden per week druk met een teamsport waar ik recent mee ben begonnen.
Echter sinds ik op mijzelf woon, heb ik het idee dat er twee aparte werelden aan het ontstaan zijn. Mijn eigen leven, waarin ik het prima naar mijn zin heb, nog steeds twee keer in de week (gemiddeld) bij mijn ouders eet (vind ik een prima frequentie), verder lekker mijn eigen ding doe, en alles gaat prima.
Maar daarnaast is er ook de wereld bij mijn ouders, en ik merk dat die er allerlei 'theorieën' op los laten over hoe ik mijn leven leef. Zij hebben beiden best wel veel vrije tijd, waardoor ze misschien ook iets te veel tijd hebben om over alles na te denken. Zij beginnen de laatste tijd vaak zorgwekkend tegen mij te praten en dingen te roepen als ''je vereenzaamt jezelf'' en ''gaat het wel goed met je?'' en ''ben je niet depressief''?
Dit voelt heel raar aan, omdat ik mijzelf hier helemaal niet in herken. Bovendien ervaar ik het als storend, omdat ik -als ik gewoon mijn eigen gang ga- het gevoel heb dat ik mijn leven prima op de rit heb, maar door het totaal onherkenbare beeld dat mijn ouders zich kennelijk over mijn leven hebben gevormd, opeens ga twijfelen of ik niet raar ben ofzo, of dat ik het allemaal verkeerd doe.
Laatst had ik bijvoorbeeld een dag vrij. Ik was 's ochtends vroeg opgestaan om te racefietsen. Bij thuiskomst leg ik mijn telefoon aan de oplader, ga ik lekker met mijn laptop op bed liggen om een filmpje te kijken. Toen de film bijna afgelopen was, hoorde ik opeens sleutels in het slot poeren, ging de deur open en stonden mijn moeder en zusje jankend in de deuropening, want ''ik antwoordde maar niet op mijn telefoon en ze dachten dat er iets met me was''.
Eenmaal op mijn telefoon, zag ik dat ik 10 gemiste oproepen had.
Dit is wel een teken aan de wand dat mijn ouders enzo op de één of andere manier denken dat ik niet lekker in mijn vel zit, maar ik word hier wel een beetje kriegel van. Het gaat allemaal prima met mij, en ik word er ook een beetje gek van dat ze zo dicht op mijn nek zitten. Daarnaast voel ik mijzelf gewoon prima, laat (minimaal) twee keer per week mijn gezicht zien, dus hun houding ten opzichte van mij is volledig gebaseerd op hun eigen interpretatie van bepaalde dingen, in combinatie met te veel vrije tijd waardoor ze alles gaan over analyseren en hun eigen conclusies overal uit trekken en dit als waarheid zien.
Ik heb al meerdere malen gezegd dat alles prima met mij gaat, maar het komt op de een of andere manier niet over? Wat nu te doen?
Nu ben ik altijd wel vrij aanhankelijk geweest, behoefte aan mensen om mij heen. Mijn ouders zeiden daarom ook vaak grappend ''Je zit hier straks vast nog vijf dagen per week aan het avondeten''.
Dat gaat tot nu toe heel anders. Ik heb het hier naar mijn zin, druk op werk, kan ook goed een avondje alleen op de bank zitten en ben twee avonden per week druk met een teamsport waar ik recent mee ben begonnen.
Echter sinds ik op mijzelf woon, heb ik het idee dat er twee aparte werelden aan het ontstaan zijn. Mijn eigen leven, waarin ik het prima naar mijn zin heb, nog steeds twee keer in de week (gemiddeld) bij mijn ouders eet (vind ik een prima frequentie), verder lekker mijn eigen ding doe, en alles gaat prima.
Maar daarnaast is er ook de wereld bij mijn ouders, en ik merk dat die er allerlei 'theorieën' op los laten over hoe ik mijn leven leef. Zij hebben beiden best wel veel vrije tijd, waardoor ze misschien ook iets te veel tijd hebben om over alles na te denken. Zij beginnen de laatste tijd vaak zorgwekkend tegen mij te praten en dingen te roepen als ''je vereenzaamt jezelf'' en ''gaat het wel goed met je?'' en ''ben je niet depressief''?
Dit voelt heel raar aan, omdat ik mijzelf hier helemaal niet in herken. Bovendien ervaar ik het als storend, omdat ik -als ik gewoon mijn eigen gang ga- het gevoel heb dat ik mijn leven prima op de rit heb, maar door het totaal onherkenbare beeld dat mijn ouders zich kennelijk over mijn leven hebben gevormd, opeens ga twijfelen of ik niet raar ben ofzo, of dat ik het allemaal verkeerd doe.
Laatst had ik bijvoorbeeld een dag vrij. Ik was 's ochtends vroeg opgestaan om te racefietsen. Bij thuiskomst leg ik mijn telefoon aan de oplader, ga ik lekker met mijn laptop op bed liggen om een filmpje te kijken. Toen de film bijna afgelopen was, hoorde ik opeens sleutels in het slot poeren, ging de deur open en stonden mijn moeder en zusje jankend in de deuropening, want ''ik antwoordde maar niet op mijn telefoon en ze dachten dat er iets met me was''.
Eenmaal op mijn telefoon, zag ik dat ik 10 gemiste oproepen had.
Dit is wel een teken aan de wand dat mijn ouders enzo op de één of andere manier denken dat ik niet lekker in mijn vel zit, maar ik word hier wel een beetje kriegel van. Het gaat allemaal prima met mij, en ik word er ook een beetje gek van dat ze zo dicht op mijn nek zitten. Daarnaast voel ik mijzelf gewoon prima, laat (minimaal) twee keer per week mijn gezicht zien, dus hun houding ten opzichte van mij is volledig gebaseerd op hun eigen interpretatie van bepaalde dingen, in combinatie met te veel vrije tijd waardoor ze alles gaan over analyseren en hun eigen conclusies overal uit trekken en dit als waarheid zien.
Ik heb al meerdere malen gezegd dat alles prima met mij gaat, maar het komt op de een of andere manier niet over? Wat nu te doen?
zondag 1 april 2018 om 12:39
Je bent een man van 28 jaar en je woont nu voor het eerst op jezelf.
Je hebt al een topic geopend dat je jezelf lelijk vindt.
Je hebt een topic geopend dat je overal zenuwachtig van wordt.
Je hebt een topic geopend over sociale angst.
En een topic dat je socially awkward bent.
Ga eens naar een psycholoog toe.
Die kan je helpen, o.a. om te werken aan een gezondere relatie met je familie.
Als je moeder onverwacht je woning binnenkomt omdat je de telefoon niet opneemt, is dat niet echt normaal.
Beter naar een professional dan nog 5 topics op het VIVA-forum openen.
Je hebt hulp nodig.
Je hebt al een topic geopend dat je jezelf lelijk vindt.
Je hebt een topic geopend dat je overal zenuwachtig van wordt.
Je hebt een topic geopend over sociale angst.
En een topic dat je socially awkward bent.
Ga eens naar een psycholoog toe.
Die kan je helpen, o.a. om te werken aan een gezondere relatie met je familie.
Als je moeder onverwacht je woning binnenkomt omdat je de telefoon niet opneemt, is dat niet echt normaal.
Beter naar een professional dan nog 5 topics op het VIVA-forum openen.
Je hebt hulp nodig.
anoniem_366870 wijzigde dit bericht op 01-04-2018 12:41
8.36% gewijzigd
zondag 1 april 2018 om 12:40
Ten eerste zou ik de sleutel terugvragen als er zo mee om gegaan wordt. Wat een nare situatie. Heb je wel eens aan je ouders gevraagd waarom ze precies denken dat het niet goed gaat? Als jij die twee keer per week er vrolijk uit ziet is dat vreemd gedrag. Waarom gaat je zusje hier in mee? Heb je wel eens met haar besproken waarom ze dat denkt? Vertel je over je sport en de dingen die je onderneemt zonder je ouders?
*edit* even geloept. Eerder opende je nog topics dat 2018 echt anders moest. Ben je in die drie maanden echt opeens gelukkig geworden of steek je op dit moment je hoofd in het zand en wil je graag dat het zo is? Ik kan het niet inschatten natuurlijk, maar misschien toch goed om eens echt naar ze te luisteren en te vragen om uitleg waarom ze denken dat het zo slecht met je gaat.
*edit* even geloept. Eerder opende je nog topics dat 2018 echt anders moest. Ben je in die drie maanden echt opeens gelukkig geworden of steek je op dit moment je hoofd in het zand en wil je graag dat het zo is? Ik kan het niet inschatten natuurlijk, maar misschien toch goed om eens echt naar ze te luisteren en te vragen om uitleg waarom ze denken dat het zo slecht met je gaat.
anoniem_650154926d7fe wijzigde dit bericht op 01-04-2018 12:46
31.36% gewijzigd
zondag 1 april 2018 om 12:51
Geloof het of niet, maar het gaat verder prima met mij hoor. We hebben allemaal toch wel eens iets?Abigail* schreef: ↑01-04-2018 12:39Je bent een man van 28 jaar en je woont nu voor het eerst op jezelf.
Je hebt al een topic geopend dat je jezelf lelijk vindt.
Je hebt een topic geopend dat je overal zenuwachtig van wordt.
Je hebt een topic geopend over sociale angst.
En een topic dat je socially awkward bent.
Ga eens naar een psycholoog toe.
Die kan je helpen, o.a. om te werken aan een gezondere relatie met je familie.
Als je moeder onverwacht je woning binnenkomt omdat je de telefoon niet opneemt, is dat niet echt normaal.
Beter naar een professional dan nog 5 topics op het VIVA-forum openen.
Je hebt hulp nodig.
dit topic gaat daarnaast niet over één van die dingen (waar ik overigens al veel minder last van heb)
Sterker nog, ik denk dat veel van die problemen juist samen hingen met het feit dat ik nog bij mijn ouders woonde, sinds ik daar niet
meer woon, gaat het veel en veel beter met mij. (Voornamelijk een zelfvertrouwen-dingetje).
zondag 1 april 2018 om 12:54
Kijk ik zit niet 100 % lekker in mijn vel, er zijn zeker dingen die beter kunnen. Maar het is mijns inziens niet zodanig problematisch dat een dergelijke houding nodig is.ZetHetRaamOpen schreef: ↑01-04-2018 12:40
*edit* even geloept. Eerder opende je nog topics dat 2018 echt anders moest. Ben je in die drie maanden echt opeens gelukkig geworden of steek je op dit moment je hoofd in het zand en wil je graag dat het zo is? Ik kan het niet inschatten natuurlijk, maar misschien toch goed om eens echt naar ze te luisteren en te vragen om uitleg waarom ze denken dat het zo slecht met je gaat.
Sterker nog : De sociale angstklachten waar ik eerder over schreef, komen naar mijn idee juist voort uit de kritische opvoeding die ik altijd heb gehad. Nu ik op mijzelf woon en mijn eigen leven kan leiden, niet constant kritiek op alles krijg, voel ik mij juist stukken beter en zelfverzekerder.
En natuurlijk zijn er nog wel eens momentjes waarop ik bijvoorbeeld baal van het vrijgezel zijn. Of als het een dag regent en chagrijnig weer is op zondag dat ik weinig puf heb om iets te gaan doen en dan maar de hele dag een beetje op bed lig te netflixen. Maar dat zijn naar mijn idee normale problemen waar veel meer mensen mee te maken hebben, maar wat nog niet een soort 'inval' in je huis rechtvaardigt omdat mensen denken dat je jezelf iets hebt aangedaan ofzo.
zondag 1 april 2018 om 12:56
Hoe je dit oplost?
Gewoon een gesprek aan gaan met alle betrokkenen. Zeg dat je een grote kerel bent die zijn boontjes alleen leert doppen met vallen en opstaan.
Dat je het waardeert dat ze om je geven en aan je denken en dat dat vice versa is, maar dat je toch je eigen leven moet gaan leiden.
Maak afspraken. Bel of whatsapp je ouders iedere dag even kort om te laten weten dat je nog ademhaalt maar dat je het druk hebt met racefietsen of bankhangen.
Grenzen afbakenen. Straks heb je een gezin of een andere vorm van samenleving en kun je geen pottenkijkers gebruiken.
Gewoon een gesprek aan gaan met alle betrokkenen. Zeg dat je een grote kerel bent die zijn boontjes alleen leert doppen met vallen en opstaan.
Dat je het waardeert dat ze om je geven en aan je denken en dat dat vice versa is, maar dat je toch je eigen leven moet gaan leiden.
Maak afspraken. Bel of whatsapp je ouders iedere dag even kort om te laten weten dat je nog ademhaalt maar dat je het druk hebt met racefietsen of bankhangen.
Grenzen afbakenen. Straks heb je een gezin of een andere vorm van samenleving en kun je geen pottenkijkers gebruiken.
Veni, vidi, vagina.
Hij kwam en zag dat het kut was
Hij kwam en zag dat het kut was
zondag 1 april 2018 om 12:58
Punt is dat mijn ouders hier niet echt rationeel mee kunnen omgaan. Zij vergelijken dit zelf ook heel erg met hun eigen jeugd en zullen mijn gedrag als 'raar' ervaren en alleen maar nog meer beren op de weg gaan zoeken.gizzmo-returns schreef: ↑01-04-2018 12:56Sleutel terugvragen. En duidelijk maken dat je het zo prima naar je zin hebt en je eigen leven hebt. Ook niet meer wekelijks daar gaan eten. Voorlopig even letterlijk en figuurlijk wat afstand creëren.
Maar ik snap goed wat je bedoelt.
zondag 1 april 2018 om 13:00
Thanks! Goed idee.. Ik wil ook niet afstandelijk over komen, en natuurlijk houd ik wel van ze. Maar een beetje lullig gezegd misschien : Ze moeten ook hun plek kennen.VictimadelAmor schreef: ↑01-04-2018 12:56Hoe je dit oplost?
Gewoon een gesprek aan gaan met alle betrokkenen. Zeg dat je een grote kerel bent die zijn boontjes alleen leert doppen met vallen en opstaan.
Dat je het waardeert dat ze om je geven en aan je denken en dat dat vice versa is, maar dat je toch je eigen leven moet gaan leiden.
Maak afspraken. Bel of whatsapp je ouders iedere dag even kort om te laten weten dat je nog ademhaalt maar dat je het druk hebt met racefietsen of bankhangen.
Grenzen afbakenen. Straks heb je een gezin of een andere vorm van samenleving en kun je geen pottenkijkers gebruiken.
zondag 1 april 2018 om 13:01
En ook niet standaard twee keer in de week daar aanschuiven voor een prak : je bent nu een grote jongen met een eigen huis en je zou prima je eigen eten kunnen maken. Vraag je ouders en je zus eens te eten.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 1 april 2018 om 13:02
Reden des te meer dus om duidelijke grenzen te stellen. Anders blijven ze je altijd betuttelen als een moederskindje.Mr__Blonde schreef: ↑01-04-2018 12:58Punt is dat mijn ouders hier niet echt rationeel mee kunnen omgaan. Zij vergelijken dit zelf ook heel erg met hun eigen jeugd en zullen mijn gedrag als 'raar' ervaren en alleen maar nog meer beren op de weg gaan zoeken.
Maar ik snap goed wat je bedoelt.
zondag 1 april 2018 om 13:05
Dit is de kern. Je hebt eind december zelf aangegeven hulp te zoeken dus doe dat dan ook.Abigail* schreef: ↑01-04-2018 12:39Je bent een man van 28 jaar en je woont nu voor het eerst op jezelf.
Je hebt al een topic geopend dat je jezelf lelijk vindt.
Je hebt een topic geopend dat je overal zenuwachtig van wordt.
Je hebt een topic geopend over sociale angst.
En een topic dat je socially awkward bent.
Ga eens naar een psycholoog toe.
Beter naar een professional dan nog 5 topics op het VIVA-forum openen.
Je hebt hulp nodig.
Iedere keer hier de 'ja maar', en dan 'vallen je problemen' gaande de reacties hier ergens 'toch allemaal wel mee'. Nu ook weer.
Dat je ons in de maling neemt, soit, maar stop dat met jezelf te doen. Je hebt er alleen maar jezelf mee.
zondag 1 april 2018 om 13:11
Ik snap deze reactie niet.ZaraZara100 schreef: ↑01-04-2018 13:05Dit is de kern. Je hebt eind december zelf aangegeven hulp te zoeken dus doe dat dan ook.
Iedere keer hier de 'ja maar', en dan 'vallen je problemen' gaande de reacties hier ergens 'toch allemaal wel mee'. Nu ook weer.
Dat je ons in de maling neemt, soit, maar stop dat met jezelf te doen. Je hebt er alleen maar jezelf mee.
Dit topic gaat helemaal niet over een (psychisch) probleem dat ik heb. Ik geef aan dat het prima met mij gaat, behoudens de normale minpuntjes die volgens mij veel mensen hebben.
Wat jij nu eigenlijk doet is mijn post negeren, en stug doorgaan met beweren hoe ik me volgens jou zou moeten voelen en wat ik daar volgens jou aan moet doen.
Echt, het gaat prima met mij.
zondag 1 april 2018 om 13:14
Snap dat dit dan misschien niet handig is.blijfgewoonbianca schreef: ↑01-04-2018 13:01En ook niet standaard twee keer in de week daar aanschuiven voor een prak : je bent nu een grote jongen met een eigen huis en je zou prima je eigen eten kunnen maken. Vraag je ouders en je zus eens te eten.
Wel jammer dat dit dus niet normaal kan gaan dan, mijn broer en zus schuiven ook regelmatig aan, en wij zien dat allemaal als 'gezellig'. Mijn ouders wonen op een knooppunt waar we allemaal langs komen op werk.
Pijnpunt blijft dat mijn ouders zelf vrij traditioneel zijn opgevoed : Pas het ouderlijk huis uitgegaan toen ze gingen samenwonen. Zij zien alleen wonen misschien nog steeds als iets raars. Ik woon alleen en dus ben ik eenzaam / depressief / ongelukkig. Dit terwijl ik mezelf juist steeds beter begin te voelen nu ik mijn eigen leven kan leiden en mijn eigen draai kan vinden.
De houding van mijn ouders staat dus haaks op mijn eigen beleving van mijn huidige leven, wat jammer is want het is leuker als mensen (h)erkennen dat het goed met je gaat, dat geeft meer motivatie dan dat mensen in je directe omgeving allerlei doemscenario's over je aan het verzinnen zijn.
zondag 1 april 2018 om 13:29
Geen psychisch probleem maar diverse psychische problemen. Da's wat anders. Jij noemt het nu plots minpuntjes; je bagatelliseert het nu alweer. Dat was precies mijn punt.
Ik verzin niet hoe jij je voelt want dat vertel je hier zelf.
Het zal je ouders niet zijn ontgaan dat je niet goed in je vel zit. Daarom is het m.i. eigenlijk niet vreemd dat ze zich zorgen om jou maken en zich afvragen of je wel genoeg onder de mensen komt. Een deel van hun binnenstormactie kan denk ik deels daarop zijn gebaseerd.
Maar als het eigenlijk goed met je gaat, geniet daar dan van. Vraag je huissleutel terug, en ga eens in de week bij ze eten. Met 28 jaar wordt het tijd je eigen leven te leiden.
Ik verzin niet hoe jij je voelt want dat vertel je hier zelf.
Het zal je ouders niet zijn ontgaan dat je niet goed in je vel zit. Daarom is het m.i. eigenlijk niet vreemd dat ze zich zorgen om jou maken en zich afvragen of je wel genoeg onder de mensen komt. Een deel van hun binnenstormactie kan denk ik deels daarop zijn gebaseerd.
Maar als het eigenlijk goed met je gaat, geniet daar dan van. Vraag je huissleutel terug, en ga eens in de week bij ze eten. Met 28 jaar wordt het tijd je eigen leven te leiden.
anoniem_6407abae851fb wijzigde dit bericht op 01-04-2018 13:31
15.07% gewijzigd
zondag 1 april 2018 om 13:30
Als jij zegt dat het goed met je gaat dan is dat ook zo.
Jij voelt en kent jezelf het beste.
En of je raar doet volgens ouders dan vinden ze dat maar andere mensen doen dingen die andere weer raar vinden.
Boven wat is raar?
Ik lees niks raars bv.
Het kan idd goed dat je nu een vlucht maakt in jezelf ontwikkelen omdat je alles zelf mag bepalen etc.
Geniet ervan!
Je ouders zien je ws ook veranderen Door die groei en kunnen het ws zelf niet bijbenen.
Kortom kook je eigen maaltijd, nodig ze uit voor het eten en haal de routine eruit Door 2 x per week daar te eten.
Leg uit dat de sleutel echt echt voor noodgevallen is.
Doe af en toe een belletje, bezoekje naar ouders en leef je leven zoals je wil.
Jij voelt en kent jezelf het beste.
En of je raar doet volgens ouders dan vinden ze dat maar andere mensen doen dingen die andere weer raar vinden.
Boven wat is raar?
Ik lees niks raars bv.
Het kan idd goed dat je nu een vlucht maakt in jezelf ontwikkelen omdat je alles zelf mag bepalen etc.
Geniet ervan!
Je ouders zien je ws ook veranderen Door die groei en kunnen het ws zelf niet bijbenen.
Kortom kook je eigen maaltijd, nodig ze uit voor het eten en haal de routine eruit Door 2 x per week daar te eten.
Leg uit dat de sleutel echt echt voor noodgevallen is.
Doe af en toe een belletje, bezoekje naar ouders en leef je leven zoals je wil.
zondag 1 april 2018 om 14:03
Ja, lijkt me ook een goed idee.blijfgewoonbianca schreef: ↑01-04-2018 13:01En ook niet standaard twee keer in de week daar aanschuiven voor een prak : je bent nu een grote jongen met een eigen huis en je zou prima je eigen eten kunnen maken. Vraag je ouders en je zus eens te eten.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 1 april 2018 om 15:21
Maar ik snap ook niet zo goed waarom er hier meteen geroepen wordt dat ik geen hulp heb gezocht of niet bij een psycholoog ben geweest. Ten eerste, daar gaat dit topic helemaal niet over, ten tweede ; ik heb helemaal nergens gezegd dat ik niet bij een psycholoog ben geweest. Niemand heeft er ook naar gevraagd.
zondag 1 april 2018 om 16:13
Na de eerste reactie van dit draadje had je zelf kunnen aangeven dat je bij een psycholoog loopt. Probleem opgelost!Mr__Blonde schreef: ↑01-04-2018 15:21Maar ik snap ook niet zo goed waarom er hier meteen geroepen wordt dat ik geen hulp heb gezocht of niet bij een psycholoog ben geweest. Ten eerste, daar gaat dit topic helemaal niet over, ten tweede ; ik heb helemaal nergens gezegd dat ik niet bij een psycholoog ben geweest. Niemand heeft er ook naar gevraagd.
Ben het eens met anderen dus haal je reservesleutel terug en ga minder vaak naar je ouders. Nodig ze eens uit voor een lunch bij jou thuis of elders, haal er geen avondhap maar drink er eens koffie. Vul het contact anders en minder frequent in.
maandag 2 april 2018 om 17:01
Nou ja, als je het niet noemt is het toch niet raar dat het gesuggereerd wordt? Er is een bepaalde dynamiek in jullie gezin, ik zou daar in jouw plaats wel iets mee doen, bij een psycholoog of elders. Dus ik vind het niet offtopic.Mr__Blonde schreef: ↑01-04-2018 15:21Maar ik snap ook niet zo goed waarom er hier meteen geroepen wordt dat ik geen hulp heb gezocht of niet bij een psycholoog ben geweest. Ten eerste, daar gaat dit topic helemaal niet over, ten tweede ; ik heb helemaal nergens gezegd dat ik niet bij een psycholoog ben geweest. Niemand heeft er ook naar gevraagd.
maandag 2 april 2018 om 17:05
VictimadelAmor schreef: ↑01-04-2018 12:56Hoe je dit oplost?
Gewoon een gesprek aan gaan met alle betrokkenen. Zeg dat je een grote kerel bent die zijn boontjes alleen leert doppen met vallen en opstaan.
Dat je het waardeert dat ze om je geven en aan je denken en dat dat vice versa is, maar dat je toch je eigen leven moet gaan leiden.
Maak afspraken. Bel of whatsapp je ouders iedere dag even kort om te laten weten dat je nog ademhaalt maar dat je het druk hebt met racefietsen of bankhangen.
Grenzen afbakenen. Straks heb je een gezin of een andere vorm van samenleving en kun je geen pottenkijkers gebruiken.
Want? Hij doet het toch prima.
Dat zou ik dus gewoon niet zeggen.
En ik zou dus ook niet van zulke afspraken maken.. zo leren ze het niet hoor.
Gewoon aangeven dat je je prima vermaakt en ook niet de hele tijd bereikbaar bent. Dat je niet wil dat ze langkomen of blijven bellen.
Als je dood neer valt horen ze dat vanzelf wel.
Dus geen vaste contactmomenten of eetafspraken maar hou gewoon contact als je er zin in hebt. En idd je kan ook vragen of ze eens bij jou komen eten. Vinden ze vast leuk.
maandag 2 april 2018 om 19:08
Ik heb niet naar je vorige berichten gezocht, maar ik denk dat er wel iets mis is in jullie relatie. Of dat nu aan jou ligt of aan hen, dat maakt niet uit. Maar dit is niet normaal en niet gezond.
In feite woon je nog gewoon thuis, maar zit er een afstand tussen. Waarom hebben je ouders je sleutels? Je ouders kunnen geen afstand nemen van jou en jij niet van hen. Dat is ongezond op je 28e. Het is ongezond als je zus en moeder huilend binnen komen nadat je tien keer gebeld bent en niet hebt opgenomen. Waarom hebben zij een reden toe om te denken dat er iets met je aan de hand is als je je telefoon niet opneemt?
Ik vind dat je er nogal laconiek op reageert eigenlijk.
Als het echt zo goed met je gaat had je je sleutels niet aan je ouders gegeven en ging je ook niet op vaste dagen bij hen eten. Dan ga je inderdaad niet de hele dag in bed liggen als je ergens geen zin in hebt. Dan ga je niet een topic openen op een viva-forum om af te vragen wat je nu moet doen. Sterker nog, als dit niet je ouders waren had je hen zelf gebeld om te vragen wat je moest doen. Op je 28e.
In feite woon je nog gewoon thuis, maar zit er een afstand tussen. Waarom hebben je ouders je sleutels? Je ouders kunnen geen afstand nemen van jou en jij niet van hen. Dat is ongezond op je 28e. Het is ongezond als je zus en moeder huilend binnen komen nadat je tien keer gebeld bent en niet hebt opgenomen. Waarom hebben zij een reden toe om te denken dat er iets met je aan de hand is als je je telefoon niet opneemt?
Ik vind dat je er nogal laconiek op reageert eigenlijk.
Als het echt zo goed met je gaat had je je sleutels niet aan je ouders gegeven en ging je ook niet op vaste dagen bij hen eten. Dan ga je inderdaad niet de hele dag in bed liggen als je ergens geen zin in hebt. Dan ga je niet een topic openen op een viva-forum om af te vragen wat je nu moet doen. Sterker nog, als dit niet je ouders waren had je hen zelf gebeld om te vragen wat je moest doen. Op je 28e.
maandag 2 april 2018 om 20:13
Het komt over alsof jij ouders hun eigen gevoelens op jou projecteren. Ergens vonden ze het wel fijn dat jij afhankelijk was, want daardoor was je steeds bij ze en konden ze voor je 'zorgen' en bepalen. Vandaar dat ze je van alles aanpraten: jij zou wel 5 dagen per week daar eten, jij zal wel een probleem hebben, omdat ze dat graag zien.Mr__Blonde schreef: ↑01-04-2018 12:54
Sterker nog : De sociale angstklachten waar ik eerder over schreef, komen naar mijn idee juist voort uit de kritische opvoeding die ik altijd heb gehad. Nu ik op mijzelf woon en mijn eigen leven kan leiden, niet constant kritiek op alles krijg, voel ik mij juist stukken beter en zelfverzekerder.
Niet jij, maar zij hebben een probleem.