Psyche
alle pijlers
2,5 wk moeder en paniek
woensdag 4 april 2018 om 17:57
Hoi forumdames,
Ik heb mijn account hier maar weer eens opgerakeld. Las de afgelopen jaren alleen (veel) mee. Nu toch weer de behoefte om jullie te raadplegen voor advies. Als jullie me loepen zien jullie dat ik een aantal jaar geleden eenzelfde kwestie voorlegde.
Komt ie (alvast excuses voor lange verhaal): ik ben net (2,5 wk) moeder van een mooi meisje. Na een hele dag weeen(opwekkers) wegens groeiachterstand een spoedkeizersnede, laag geboortegewicht en een week ziekenhuis nu al enige tijd thuis en de afgelopen 3 dagen heel fijn bij mijn ouders. Zij helpen me praktisch en emotioneel. Dochter drinkt inmiddels goed en doet het ook goed, op wat onrustige nachten na. Heel fijn dus.
Maar... met mij gaat het wat minder goed. Ik ben bekend met angst- en paniekstoornissen. Al sinds mijn puberteit. Veel therapie voor gehad en al jaren stabiel op 50 Mg sertraline. Althans, stabiel genoeg om goed te functioneren. Angsten blijven wel opspelen, maar ik kan ze handelen. Alleen nu dus niet. Heb het verblijf in het ziekenhuis (met 3 man op kamer, onzekerheid en steeds andere gezichten) als behoorlijk heftig ervaren. Ook de kraamhulp zorgde met steeds weer andere adviezen voor veel onzekerheid. Dit resulteerde in veel angstklachten (wat als ik niet genoeg slaap, wat als we het niet redden qua gezin, wat als ik een psychose of depressie krijg en opgenomen word?). Terwijl dit alles nog helemaal niet aan de orde is. Voel me erg zenuwachtig en heb veel paniek in mijn lijf. Steeds als ik wat slaap, word ik in paniek wakker.
Ik ben al in contact met mijn psycholoog en heb de huisarts ook geraadpleegd voor advies. Psych zegt: tijd geven, het is allemaal niet niks. Huisarts nog geen reactie. Ik twijfel namelijk of ik de sertraline moet ophogen, of dat het normaal is dat ik me nu zo voel, door alles wat er gebeurd is? En moet ik het de tijd geven en over me heen laten komen? Af en toe slik ik snachts een oxazepam of temazepam om iets tot rust te komen, maar daar wil ik ook niet eeuwig mee doorgaan natuurlijk!
Ik geef flesvoeding en zo nu en dan nog wat gekolfde moedermelk. Ik probeer te slapen van 20.00 tot ong 00.30, tussen de nachtvoedingen door en tussen de middag. Dochter slaapt helaas nog niet in eigen bedje, alleen op voedingskussen of op mij. Probleem is dat ik nu zo gefocust ben op genoeg slaap dat het niet altijd lukt. Waardoor ik weer bang ben om ‘gek’ te worden. En hierdoor geniet ik minder van dochter, wat ik zo jammer vind!
Nogmaals excuses voor lange verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik ermee wil. Hoop wat herkenning en tips te vinden van andere kersverse moeders die ook ervaring hebben met angst en paniek. Alvast heel erg bedankt!
Ik weet niet hoe snel ik weer kan reageren, probeer de prikkels een beetje te beperken qua telefoon.
Liefs chives
Ik heb mijn account hier maar weer eens opgerakeld. Las de afgelopen jaren alleen (veel) mee. Nu toch weer de behoefte om jullie te raadplegen voor advies. Als jullie me loepen zien jullie dat ik een aantal jaar geleden eenzelfde kwestie voorlegde.
Komt ie (alvast excuses voor lange verhaal): ik ben net (2,5 wk) moeder van een mooi meisje. Na een hele dag weeen(opwekkers) wegens groeiachterstand een spoedkeizersnede, laag geboortegewicht en een week ziekenhuis nu al enige tijd thuis en de afgelopen 3 dagen heel fijn bij mijn ouders. Zij helpen me praktisch en emotioneel. Dochter drinkt inmiddels goed en doet het ook goed, op wat onrustige nachten na. Heel fijn dus.
Maar... met mij gaat het wat minder goed. Ik ben bekend met angst- en paniekstoornissen. Al sinds mijn puberteit. Veel therapie voor gehad en al jaren stabiel op 50 Mg sertraline. Althans, stabiel genoeg om goed te functioneren. Angsten blijven wel opspelen, maar ik kan ze handelen. Alleen nu dus niet. Heb het verblijf in het ziekenhuis (met 3 man op kamer, onzekerheid en steeds andere gezichten) als behoorlijk heftig ervaren. Ook de kraamhulp zorgde met steeds weer andere adviezen voor veel onzekerheid. Dit resulteerde in veel angstklachten (wat als ik niet genoeg slaap, wat als we het niet redden qua gezin, wat als ik een psychose of depressie krijg en opgenomen word?). Terwijl dit alles nog helemaal niet aan de orde is. Voel me erg zenuwachtig en heb veel paniek in mijn lijf. Steeds als ik wat slaap, word ik in paniek wakker.
Ik ben al in contact met mijn psycholoog en heb de huisarts ook geraadpleegd voor advies. Psych zegt: tijd geven, het is allemaal niet niks. Huisarts nog geen reactie. Ik twijfel namelijk of ik de sertraline moet ophogen, of dat het normaal is dat ik me nu zo voel, door alles wat er gebeurd is? En moet ik het de tijd geven en over me heen laten komen? Af en toe slik ik snachts een oxazepam of temazepam om iets tot rust te komen, maar daar wil ik ook niet eeuwig mee doorgaan natuurlijk!
Ik geef flesvoeding en zo nu en dan nog wat gekolfde moedermelk. Ik probeer te slapen van 20.00 tot ong 00.30, tussen de nachtvoedingen door en tussen de middag. Dochter slaapt helaas nog niet in eigen bedje, alleen op voedingskussen of op mij. Probleem is dat ik nu zo gefocust ben op genoeg slaap dat het niet altijd lukt. Waardoor ik weer bang ben om ‘gek’ te worden. En hierdoor geniet ik minder van dochter, wat ik zo jammer vind!
Nogmaals excuses voor lange verhaal. Ik weet niet zo goed wat ik ermee wil. Hoop wat herkenning en tips te vinden van andere kersverse moeders die ook ervaring hebben met angst en paniek. Alvast heel erg bedankt!
Ik weet niet hoe snel ik weer kan reageren, probeer de prikkels een beetje te beperken qua telefoon.
Liefs chives
woensdag 4 april 2018 om 19:03
Oh joh, de eerste weken was ik ook compleet mezelf niet. Pas toen ik met de bv stopte, ging dat over, ik had ontzettend last van hormonen. Hoeft bij jou niet het geval te zijn, maar het is het overwegen waard.
Je doet het goed hoor! En dat ritme komt vanzelf. Je dochter moet ook ontzettend wennen aan alles.
Je doet het goed hoor! En dat ritme komt vanzelf. Je dochter moet ook ontzettend wennen aan alles.
woensdag 4 april 2018 om 19:18
woensdag 4 april 2018 om 19:29
Och schat wat een heftige start hebben jullie gehad! Hier ook heeeel herkenbaar, was compleet de weg kwijt na de bevalling en was ook heel angstig (vooral mbt zoon; doet-ie het nog wel? 
). Dat werd met een paar weken vanzelf minder maar oei ik vond hem zó kwetsbaar en de wereld zo groot en gevaarlijk ineens. Vond die eerste tijd ook heel zwaar, zoon was er ook zo 1 die alleen letterlijk op mij sliep en ik ben van mezelf geen goede slaper, echt ene rotcombi.
Maar wat anderen zeggen; je gaat samen een ritme vinden en het komt vanzelf goed. Niet alles is direct een pnd hoor lieverd
veel succes komende weken en wees lief voor jezelf!
Hier wordt zoon deze maand 1 en ik kan je niet zeggen hoe oneindig veel makkelijker het ouderschap inmjddels is. Voel me weer helemaal mezelf en heb een heerlijk zonnig menneke waar ik intens van geniet. En als ik niet slaap, ja, dan niet. Daar wen je enorm aan. 6 uur slapen vind ik een topnacht tegenwoordig en dat meen ik oprecht. Dan ben ik hartstikke uitgerust. Maar op de klok kijken heb ik wel afgeleerd ‘s nachts want daar word je niet vrolijk van
). Dat werd met een paar weken vanzelf minder maar oei ik vond hem zó kwetsbaar en de wereld zo groot en gevaarlijk ineens. Vond die eerste tijd ook heel zwaar, zoon was er ook zo 1 die alleen letterlijk op mij sliep en ik ben van mezelf geen goede slaper, echt ene rotcombi. Maar wat anderen zeggen; je gaat samen een ritme vinden en het komt vanzelf goed. Niet alles is direct een pnd hoor lieverd
veel succes komende weken en wees lief voor jezelf!Hier wordt zoon deze maand 1 en ik kan je niet zeggen hoe oneindig veel makkelijker het ouderschap inmjddels is. Voel me weer helemaal mezelf en heb een heerlijk zonnig menneke waar ik intens van geniet. En als ik niet slaap, ja, dan niet. Daar wen je enorm aan. 6 uur slapen vind ik een topnacht tegenwoordig en dat meen ik oprecht. Dan ben ik hartstikke uitgerust. Maar op de klok kijken heb ik wel afgeleerd ‘s nachts want daar word je niet vrolijk van
woensdag 4 april 2018 om 19:34
Gefeliciteerd met je dochter! Je verhaal is heel herkenbaar. Ik merkte zelf dat ik na mijn bevalling heel labiel werd vanwege het gebrek aan slaap (kon niet in slaap vallen tussen de borstvoedingen door) en heb vrij snel de knoop doorgehakt en ben over gegaan op flesvoeding. Dat heeft in mijn geval rust gegeven en ik knapte snel weer op.
Zorg in ieder geval goed voor jezelf! Ik hoop dat je snel weer lekker in je vel zit (letterlijk en figuurlijk
)
Zorg in ieder geval goed voor jezelf! Ik hoop dat je snel weer lekker in je vel zit (letterlijk en figuurlijk
)
donderdag 5 april 2018 om 09:18
Wat fijn, jullie reacties weer! En dat het ook voor mensen zonder angst herkenbaar is om je zo te voelen 
ikzelf heb snel de neiging om te denken: Ohjee, de angst en paniek zijn weer terug, ik kan het niet aan.
Maar het hoort er dus bij. Pop poli heb ik in het ziekenhuis gesproken, en die verwezen me naar mijn eigen psycholoog en evt de huisarts. Zou het liefst ook bij de pop onder controle zijn, maar daar denken zij anders over
Voel me nu iets rustiger. Met onderbrekingen steeds wat geslapen vannacht, zonder ‘hulpmiddelen’ als oxazepam of temazepam. Kan ik de moedermelk die ik vandaag afkolf in ieder geval geven. Maak me alleen zo druk om de vraag: trek ik het wel met zo weinig slaap? Voel me nu al zo afwezig en labiel, alsof alles een beetje langs me heen gaat. Enja, daar komt het angstriedeltje weer.. wat als... dat is dus wat er steeds gebeurt en wat die paniek zo in stand houdt.
Borstvoeding geef ik niet meer. Ik kolf overdag nog 3x, zodat ze iig nog wat binnenkrijgt. Dit is wel aan het teruglopen en als het ‘op’ is, is dat ook prima.
Weten jullie trouwens hoe ik updates gemakkelijk kan terugzien? Nu ga ik steeds naar mijn eigen profiel om te kijken of er reacties zijn. Maar dat moet toch makkelijker kunnen?
ikzelf heb snel de neiging om te denken: Ohjee, de angst en paniek zijn weer terug, ik kan het niet aan. Maar het hoort er dus bij. Pop poli heb ik in het ziekenhuis gesproken, en die verwezen me naar mijn eigen psycholoog en evt de huisarts. Zou het liefst ook bij de pop onder controle zijn, maar daar denken zij anders over
Voel me nu iets rustiger. Met onderbrekingen steeds wat geslapen vannacht, zonder ‘hulpmiddelen’ als oxazepam of temazepam. Kan ik de moedermelk die ik vandaag afkolf in ieder geval geven. Maak me alleen zo druk om de vraag: trek ik het wel met zo weinig slaap? Voel me nu al zo afwezig en labiel, alsof alles een beetje langs me heen gaat. Enja, daar komt het angstriedeltje weer.. wat als... dat is dus wat er steeds gebeurt en wat die paniek zo in stand houdt.
Borstvoeding geef ik niet meer. Ik kolf overdag nog 3x, zodat ze iig nog wat binnenkrijgt. Dit is wel aan het teruglopen en als het ‘op’ is, is dat ook prima.
Weten jullie trouwens hoe ik updates gemakkelijk kan terugzien? Nu ga ik steeds naar mijn eigen profiel om te kijken of er reacties zijn. Maar dat moet toch makkelijker kunnen?
donderdag 5 april 2018 om 09:25
Wat heftig voor jou! En wat fijn dat het nu goed gaat, heerlijklux. schreef: ↑04-04-2018 19:29Och schat wat een heftige start hebben jullie gehad! Hier ook heeeel herkenbaar, was compleet de weg kwijt na de bevalling en was ook heel angstig (vooral mbt zoon; doet-ie het nog wel?
Maar wat anderen zeggen; je gaat samen een ritme vinden en het komt vanzelf goed. Niet alles is direct een pnd hoor lieverd
Hier wordt zoon deze maand 1 en ik kan je niet zeggen hoe oneindig veel makkelijker het ouderschap inmjddels is. Voel me weer helemaal mezelf en heb een heerlijk zonnig menneke waar ik intens van geniet. En als ik niet slaap, ja, dan niet. Daar wen je enorm aan. 6 uur slapen vind ik een topnacht tegenwoordig en dat meen ik oprecht. Dan ben ik hartstikke uitgerust. Maar op de klok kijken heb ik wel afgeleerd ‘s nachts want daar word je niet vrolijk van
en je post geeft ook enigszins vertrouwen. Ook ik ben een slechte slaper 
maar Dommel gelukkig wel weg als ze op me ligt. Gaat zelfs makkelijker dan als ze naast me ligt in sleepyhead/voedingskussen.Fijne dag!
donderdag 5 april 2018 om 09:26
Volgens mij kun je jezelf berichtjes laten sturen.
En wat betreft slapen: wat mij erg hielp is beseffen dat het niet zoveel uitmaakte of ik zo weinig slaap aankon, ik heb gewoon geen keuze. Ik heb vannacht elk uur op de klok gezien (zoon heeft griep) en slaap al een jaar niet langer dan 2-3 uur achter elkaar (zelfs nu zoon begint door te slapen - als hij niet ziek is dan - schrik ik elke 1.5-2 uur wakker van ‘ohjee waar is ie/hoe gaat het/waarom hoor ik hem niet’ ), en vooraf had ik gedacht dat het onmogelijk was om zo nog te functioneren. Maar mijn slaapbehoefte is veranderd inmiddels denk ik, want ik kan met veel minder slaap toe nu, voel me met veel minder uren al uitgerust. Of misschien weet ik gewoon niet meer wat uitgerust is
Hoe dan ook; je hebt gewoon geen keuze. Er is niemand anders die voor je kind opstaat. Dus het is geen kwestie van aankunnen of volhouden ofzo. Je zult wel moeten.
En daar wen je aan; echt. Ook als je een slechte slaper hebt zoals ik, maar het kost even.
En wat betreft slapen: wat mij erg hielp is beseffen dat het niet zoveel uitmaakte of ik zo weinig slaap aankon, ik heb gewoon geen keuze. Ik heb vannacht elk uur op de klok gezien (zoon heeft griep) en slaap al een jaar niet langer dan 2-3 uur achter elkaar (zelfs nu zoon begint door te slapen - als hij niet ziek is dan - schrik ik elke 1.5-2 uur wakker van ‘ohjee waar is ie/hoe gaat het/waarom hoor ik hem niet’
), en vooraf had ik gedacht dat het onmogelijk was om zo nog te functioneren. Maar mijn slaapbehoefte is veranderd inmiddels denk ik, want ik kan met veel minder slaap toe nu, voel me met veel minder uren al uitgerust. Of misschien weet ik gewoon niet meer wat uitgerust is Hoe dan ook; je hebt gewoon geen keuze. Er is niemand anders die voor je kind opstaat. Dus het is geen kwestie van aankunnen of volhouden ofzo. Je zult wel moeten.
En daar wen je aan; echt. Ook als je een slechte slaper hebt zoals ik, maar het kost even.
donderdag 5 april 2018 om 09:33
Dankjewel! Maar waar ik zo bang voor ben is: straks word ik gek/psychotisch van zo weinig slaaplux. schreef: ↑05-04-2018 09:26Volgens mij kun je jezelf berichtjes laten sturen.
En wat betreft slapen: wat mij erg hielp is beseffen dat het niet zoveel uitmaakte of ik zo weinig slaap aankon, ik heb gewoon geen keuze. Ik heb vannacht elk uur op de klok gezien (zoon heeft griep) en slaap al een jaar niet langer dan 2-3 uur achter elkaar (zelfs nu zoon begint door te slapen - als hij niet ziek is dan - schrik ik elke 1.5-2 uur wakker van ‘ohjee waar is ie/hoe gaat het/waarom hoor ik hem niet’
Hoe dan ook; je hebt gewoon geen keuze. Er is niemand anders die voor je kind opstaat. Dus het is geen kwestie van aankunnen of volhouden ofzo. Je zult wel moeten.
En daar wen je aan; echt. Ook als je een slechte slaper hebt zoals ik, maar het kost even.
voor mijn gevoel een reeele angst, maar kan ook de angst zijn die een loopje met me neemt. Ik ga je tip proberen op te volgen: denken ‘het is zoals het is’
donderdag 5 april 2018 om 09:37
Ik heb ook een spoedkeizersnede gehad na een hele dag weeën opwekkers en daarna hebben de kinderen 3 weken in het ziekenhuis gelegen.
Zware start, maar vooral een verwarrende en onoverzichtelijke start. Doordat je al de hele dag aan de infusen ligt, onderzoeken krijgt, overal betast wordt en pijn hebt krijg je die keizersnede en alles er omheen veel minder bewust mee en dat maakt de verwerking moeilijk. Ik word er, twee jaar na dato, nog steeds verdrietig van als ik er aan terug denk.
Daarnaast ben je lichamelijk gesloopt en doordat al je energie naar de baby gaat herstel je ook niet zoals je zou willen.
Het is dus helemaal niet gek dat het je te veel dreigt te worden. Wat mij hielp was me volledig overgeven aan het niets. Je huis hoeft niet schoon, pizza is ook eten, douchen is een luxe. Maak een lekker plekje voor jezelf op de bank en ga daar lekker liggen wortel schieten met je kindje.
Ik omschreef het als het tijdelijk terugschroeven van je IQ punten. Niet nadenken, maar verstand op nul en netflixen tot je voelt dat je fysiek en emotioneel weer wat steviger in je schoenen staat.
Wat je voel is echt helemaal normaal!
Zware start, maar vooral een verwarrende en onoverzichtelijke start. Doordat je al de hele dag aan de infusen ligt, onderzoeken krijgt, overal betast wordt en pijn hebt krijg je die keizersnede en alles er omheen veel minder bewust mee en dat maakt de verwerking moeilijk. Ik word er, twee jaar na dato, nog steeds verdrietig van als ik er aan terug denk.
Daarnaast ben je lichamelijk gesloopt en doordat al je energie naar de baby gaat herstel je ook niet zoals je zou willen.
Het is dus helemaal niet gek dat het je te veel dreigt te worden. Wat mij hielp was me volledig overgeven aan het niets. Je huis hoeft niet schoon, pizza is ook eten, douchen is een luxe. Maak een lekker plekje voor jezelf op de bank en ga daar lekker liggen wortel schieten met je kindje.
Ik omschreef het als het tijdelijk terugschroeven van je IQ punten. Niet nadenken, maar verstand op nul en netflixen tot je voelt dat je fysiek en emotioneel weer wat steviger in je schoenen staat.
Wat je voel is echt helemaal normaal!
donderdag 5 april 2018 om 09:40
Ja dat dacht ik ook. Maar zo snel gaat dat niet gelukkig. Neem maar van mij aan als ervaringsdeskundige, dat je met heeeeel weinig slaap toe kunt eer je gek/psychotisch wordt
Iemand zei tegen mij, toen zoon een week of 7 was ofzo: het is gewoon een kwestie van ‘verstand op 0, blik op oneindig’. En dat is het echt. Niet over nadenken, maar doen.
Maar moeilijk is dat wel.
donderdag 5 april 2018 om 09:41
Wat ‘fijn’, die herkenningHaPu schreef: ↑05-04-2018 09:37Ik heb ook een spoedkeizersnede gehad na een hele dag weeën opwekkers en daarna hebben de kinderen 3 weken in het ziekenhuis gelegen.
Zware start, maar vooral een verwarrende en onoverzichtelijke start. Doordat je al de hele dag aan de infusen ligt, onderzoeken krijgt, overal betast wordt en pijn hebt krijg je die keizersnede en alles er omheen veel minder bewust mee en dat maakt de verwerking moeilijk. Ik word er, twee jaar na dato, nog steeds verdrietig van als ik er aan terug denk.
Daarnaast ben je lichamelijk gesloopt en doordat al je energie naar de baby gaat herstel je ook niet zoals je zou willen.
Het is dus helemaal niet gek dat het je te veel dreigt te worden. Wat mij hielp was me volledig overgeven aan het niets. Je huis hoeft niet schoon, pizza is ook eten, douchen is een luxe. Maak een lekker plekje voor jezelf op de bank en ga daar lekker liggen wortel schieten met je kindje.
Ik omschreef het als het tijdelijk terugschroeven van je IQ punten. Niet nadenken, maar verstand op nul en netflixen tot je voelt dat je fysiek en emotioneel weer wat steviger in je schoenen staat.
Wat je voel is echt helemaal normaal!
het is idd precies zoals je omschrijft. Zo veel en overweldigend allemaal. Het is nog niet helemaal binnengekomen ofzo. Maak uit al jullie reacties op dat ik het over me heen moet laten komen..
donderdag 5 april 2018 om 09:42
En inderdaad, je zult versteld staan hoe goed je tegen weinig slaap zal kunnen. In de eerste weken zorgen de hormonen ervoor dat je dit gewoon aan kunt. We zijn hier voor gemaakt, we zijn niet zo maar moeders, we zijn superhelden
donderdag 5 april 2018 om 10:59
Dank nogmaals allemaal! Ik wacht met poppoli bellen even tot ik contact met huisarts heb gehad. Eigen psych is ook op de hoogte namelijk. Niet dat ik mezelf niet serieus neem hoor, maar ik denk dat zij hetzelfde zeggen als toen in zh; overleg met je eigen psych.
En ook bedankt voor de harten onder de riem mbt slapen; ik houd jullie op de hoogte!
En ook bedankt voor de harten onder de riem mbt slapen; ik houd jullie op de hoogte!
donderdag 5 april 2018 om 14:01
Dat je bang bent voor een psychose is de angststoornis die spreekt. Zo lang je bang bent om gek te worden ben je het niet en is het je angst. Wanneer je echt denkt dat je Napoleon bent dan ben je er ook niet bang voor, dan ben je overtuigd dat je dat bent. Het hoort dus bij je angstklachten.
Heel veel mensen hebben daar last van en het is echt geen reden om je kind uit huis te plaatsen (waar ik toen bang voor was). Je doet je best en meer kan je niet doen. Heel goed dat je zelf de hulptroepen weer hebt ingeschakeld, daar mag je best trots op zijn!
Veel geluk met je kleine!
Heel veel mensen hebben daar last van en het is echt geen reden om je kind uit huis te plaatsen (waar ik toen bang voor was). Je doet je best en meer kan je niet doen. Heel goed dat je zelf de hulptroepen weer hebt ingeschakeld, daar mag je best trots op zijn!
Veel geluk met je kleine!
donderdag 5 april 2018 om 14:25
Ja ben ik met je eens!Koffiekop schreef: ↑05-04-2018 11:42De meeste ‘gewone’ psychs zijn niet gespecialiseerd in post partum zaken. Mijn gewone psych stuurde me juist door naar de pop. Maar overleggen met de huisars is natuurlijk het beste! Die weet wel waar je heen moet. Veel sterkte!
Stoppen met borstvoeding was voor mij de oplossing trouwens, misschien iets om mee te nemen.
Dankje <3 mijn productie die ik kolf is bedroevend laag. Om mijn hormonen niet weer op hol te laten slaan wil ik niet abrupt stoppen, maar laat ik het geleidelijk ‘opdrogen’. Wordt al steeds minder namelijk. Maar las dat stoppen Bv ook weer trigger psychose/depressie kan zijn
donderdag 5 april 2018 om 14:27
Ah Dankje. En klopt, ergens weet ik dat ook, maar ik durf er niet op te vertrouwennoaber schreef: ↑05-04-2018 14:01Dat je bang bent voor een psychose is de angststoornis die spreekt. Zo lang je bang bent om gek te worden ben je het niet en is het je angst. Wanneer je echt denkt dat je Napoleon bent dan ben je er ook niet bang voor, dan ben je overtuigd dat je dat bent. Het hoort dus bij je angstklachten.
Heel veel mensen hebben daar last van en het is echt geen reden om je kind uit huis te plaatsen (waar ik toen bang voor was). Je doet je best en meer kan je niet doen. Heel goed dat je zelf de hulptroepen weer hebt ingeschakeld, daar mag je best trots op zijn!
Veel geluk met je kleine!
heb jij ook angststoornissen?
donderdag 5 april 2018 om 21:00
Ten eerste gefeliciteerd met je kleintje, het mooiste wat er is!
Ten tweede, contacteer onmiddelijk de Pop en zorg voor een psychiater en goede begeleiding, ik spreek uit ervaring en voel je vrij me even te loepen. Bij mij is het ook zo begonnen maar ik was gelukkig al onder behandeling, desondanks hebben ze niks gezien na de geboorte en ben Ik langzaam afgegleden. Ik ben dus 5 weken kwijt waarvan ik niks meer weet. Psychose sluipt erin en je raakt jezelf kwijt. Vraag hulp voor het teveel wordt want jouw verhaal en het mijne hebben veel overeenkomsten voor mijn gevoel.
Je mag me altijd een PB sturen.
Heel veel sterkte en geniet van je kleintje, dat is mij niet gelukt! indertijd en vind ik nog steeds verschrikkelijk.
Ten tweede, contacteer onmiddelijk de Pop en zorg voor een psychiater en goede begeleiding, ik spreek uit ervaring en voel je vrij me even te loepen. Bij mij is het ook zo begonnen maar ik was gelukkig al onder behandeling, desondanks hebben ze niks gezien na de geboorte en ben Ik langzaam afgegleden. Ik ben dus 5 weken kwijt waarvan ik niks meer weet. Psychose sluipt erin en je raakt jezelf kwijt. Vraag hulp voor het teveel wordt want jouw verhaal en het mijne hebben veel overeenkomsten voor mijn gevoel.
Je mag me altijd een PB sturen.
Heel veel sterkte en geniet van je kleintje, dat is mij niet gelukt! indertijd en vind ik nog steeds verschrikkelijk.
vrijdag 6 april 2018 om 09:11
Ja, ik heb ook al jaren last van een angst en paniekstoornis. Meerdere therapieën voor gevolgd, maar kom en niet vanaf. Nu met AD is het best goed onder controle. Ik ben er altijd vrij open over en dan kom je er achter hoeveel mensen hiermee worstelen. Alleen praten veel mensen er niet over. Nee, je bent dus niet gek, of gek aan het worden......hoewel je er wel eens gek van wordt, hahaha
vrijdag 6 april 2018 om 09:22
De eerste weken zíjn zwaar. Ik denk dat iedere moeder dat in meer of mindere mate doormaakt dat ze aan zichzelf en alles omzich heen twijfelt. Je hele leven is compleet omgedraaid en dat is gewoonweg een shock. Omdat je al bekend bent net angststoornissen denk je misschien dat het daarvandaan komtaar het grootste deel zal (denk ik) bij de hormonen vandaan komen. Ik was de eerste 4 weken een soort van emotioneel wrak en twijfelde aan alles en vooral aan mijzelf en of ik wel voldoende van mijn kind hield.
Het komt goed!!!! En op een gegeven moment merk je dat je er echt van gaat genieten en zelfs dan nog zul je af en toe momenten kennen van wanhoop. Maar straks kijk je naar je prachtige baby en dan denk je ja, dit is alle moeite waard! En ja ik hou echt voldoende van mijn prachtige kind! Zoveel dat ik er nu af en toe van overloop.
Maar...als je het echt denkt even niet aan te kunnen vraag om hulp! Zeker die eerste weken heb je soms wat begeleiding nodig. Wees niet bang om om hulp te vragen als jij dat nodig hebt.
Voor nu veel sterkte en nogmaals het gaat goedkomen!
Het komt goed!!!! En op een gegeven moment merk je dat je er echt van gaat genieten en zelfs dan nog zul je af en toe momenten kennen van wanhoop. Maar straks kijk je naar je prachtige baby en dan denk je ja, dit is alle moeite waard! En ja ik hou echt voldoende van mijn prachtige kind! Zoveel dat ik er nu af en toe van overloop.
Maar...als je het echt denkt even niet aan te kunnen vraag om hulp! Zeker die eerste weken heb je soms wat begeleiding nodig. Wees niet bang om om hulp te vragen als jij dat nodig hebt.
Voor nu veel sterkte en nogmaals het gaat goedkomen!
vrijdag 6 april 2018 om 09:42
Misschien moet je wat minder lezen/googlen over wat triggers kunnen zijn. Dat is echt je angst die overal beren op de weg ziet.chives schreef: ↑05-04-2018 14:25Ja ben ik met je eens!
Dankje <3 mijn productie die ik kolf is bedroevend laag. Om mijn hormonen niet weer op hol te laten slaan wil ik niet abrupt stoppen, maar laat ik het geleidelijk ‘opdrogen’. Wordt al steeds minder namelijk. Maar las dat stoppen Bv ook weer trigger psychose/depressie kan zijn
Ik ben geen moeder, maar heb wel ervaring met angst. Bij mij is slaaptekort ook dé manier om de angst op te roepen. De oplossing is dan dus goed slapen, maar soms lukt dat gewoon niet. Dan is de oplossing om te accepteren dat ik angstig ben en de truc is dan om niet mee te gaan in alle scenario's die mijn fantasierijke angst bedenkt. Dat betekent concreet niet googlen op allerlei symptomen die ik voel, het uit de weg gaan van bepaalde onderwerpen, afleiding zoeken, etc. Misschien kun je zelf met hulp van je man en/of psych ook concreet maken wat je juist wel en juist niet moet (proberen te) doen nu.
vrijdag 6 april 2018 om 09:47
Dankjewel! Al is je verhaal wel erg confronterendAnEndHasaStart schreef: ↑05-04-2018 21:00Ten eerste gefeliciteerd met je kleintje, het mooiste wat er is!
Ten tweede, contacteer onmiddelijk de Pop en zorg voor een psychiater en goede begeleiding, ik spreek uit ervaring en voel je vrij me even te loepen. Bij mij is het ook zo begonnen maar ik was gelukkig al onder behandeling, desondanks hebben ze niks gezien na de geboorte en ben Ik langzaam afgegleden. Ik ben dus 5 weken kwijt waarvan ik niks meer weet. Psychose sluipt erin en je raakt jezelf kwijt. Vraag hulp voor het teveel wordt want jouw verhaal en het mijne hebben veel overeenkomsten voor mijn gevoel.
Je mag me altijd een PB sturen.
Heel veel sterkte en geniet van je kleintje, dat is mij niet gelukt! indertijd en vind ik nog steeds verschrikkelijk.
hoe snel kwam jouw psychose opzetten? Had je meteen al het idee dat het mis was?
