Psyche
alle pijlers
Begrip voor psychose
donderdag 3 mei 2018 om 23:19
Hallo,
Een tijd terug heb ik een post partum psychose gehad. Inmiddels ben ik van de medicatie af en werk ik ook weer. Ik merk wel dat ik vaak nog aan de periode terug denk en er nog wel eens verdrietig om ben.
Ik merk alleen dat mijn omgeving het achter hun willen laten.
Met mijn man bijv kan ik het er niet echt over hebben. Hij zegt dan, het is toch fijn dat het nu niet meer zo is? Wanneer ik zeg dat ik het moeilijk vind dat hij niet echt in gesprek gaat er dan zegt hij, het is vervelend voor je dat je er met mij niet over kan praten, maar ik kan er niet zo veel mee.
Ook vriendinnen lijken het er niet echt over te willen hebben. Die zeggen ook, het is toch fijn dat het nu weer goed is?
Het is niet zo dat ik het er heel veel over gehad heb en ze het onderwerp wat dat betreft zat kunnen zijn.
Ik merk dat ik me er erg alleen door voel dat ik het er met niemand echt over kan hebben. Het is nogal wat om een psychose te hebben doorgemaakt.
Hebben jullie tips hoe hier mee om te gaan?
Een tijd terug heb ik een post partum psychose gehad. Inmiddels ben ik van de medicatie af en werk ik ook weer. Ik merk wel dat ik vaak nog aan de periode terug denk en er nog wel eens verdrietig om ben.
Ik merk alleen dat mijn omgeving het achter hun willen laten.
Met mijn man bijv kan ik het er niet echt over hebben. Hij zegt dan, het is toch fijn dat het nu niet meer zo is? Wanneer ik zeg dat ik het moeilijk vind dat hij niet echt in gesprek gaat er dan zegt hij, het is vervelend voor je dat je er met mij niet over kan praten, maar ik kan er niet zo veel mee.
Ook vriendinnen lijken het er niet echt over te willen hebben. Die zeggen ook, het is toch fijn dat het nu weer goed is?
Het is niet zo dat ik het er heel veel over gehad heb en ze het onderwerp wat dat betreft zat kunnen zijn.
Ik merk dat ik me er erg alleen door voel dat ik het er met niemand echt over kan hebben. Het is nogal wat om een psychose te hebben doorgemaakt.
Hebben jullie tips hoe hier mee om te gaan?
vrijdag 4 mei 2018 om 08:51
Ik denk dat je mensen door elkaar haalt. Ik heb to niet zien schrijven dat ze in haar psychose gewelddadig was of werd. Dat was een ander (sorry weet je naam even niet meer) die dit beschreef. En heb je enig idee wat een psychose inhoudt? Je lieve partner is er nog steeds, de psychose maakt dat deze persoon nare dingen denkt/doet, van binnen is het nog altijd dezelfde lieve partner als ervoor.retrostar schreef: ↑04-05-2018 08:13Ik zou ook erg in de war zijn als ik mijn partner denk goed te kennen en stemmen in zijn hoofd zeggen dan ineens tegen hem dat ik (of een ander) dood moet. Ik vertrouw hem dan niet meer en moet ook het verlies van mijn lieve partner verwerken. Dus twee soorten verandering tegelijkertijd.
Just because you have the emotional range of a teaspoon doesn’t mean we all have.
vrijdag 4 mei 2018 om 09:17
Problemen met psyche zijn soms juist het lastigste om over te praten. Omdat het voor anderen ongrijpbaar is. Mensen willen vaak graag iets doen. Alleen luisteren naar iets wat voor iemand heel moeilijk is geweest, kan heel lastig zijn omdat het een ander een machteloos gevoel kan geven.
Misschien is jouw man beter in het geven van praktische steun: dingen doen als het nodig is. Misschien helpt het jou al op dit moment als je tegen je man kunt zeggen: ik vind dit een lastige periode omdat een jaar geleden alles gebeurde en ik moet er nog veel aan denken ook al ben ik blij dat het nu goed gaat, kun je me gewoon even vasthouden..
Misschien is jouw man beter in het geven van praktische steun: dingen doen als het nodig is. Misschien helpt het jou al op dit moment als je tegen je man kunt zeggen: ik vind dit een lastige periode omdat een jaar geleden alles gebeurde en ik moet er nog veel aan denken ook al ben ik blij dat het nu goed gaat, kun je me gewoon even vasthouden..
vrijdag 4 mei 2018 om 09:26
Volgens mij zijn alle psychische stoornissen niet te begrijpen door mensen die het niet hebben meegemaakt. Ik (burnout), praat er ook zelden over met mensen die het niet hebben ervaren. Ik word er zelf niet vrolijk van en je krijgt al snel adviezen kado die kant noch wal raken. Ik bespreek het liever met een psycholoog of lotgenoten.
Toch vind ik dat niet eenzaam. Het is gewoon wat het is. En er zijn zoveel mensen die dat ook hebben meegemaakt, mocht je erover willen praten.
Ik zag van de week Je Zal Het Maar Hebben, over een jongen met schizofrenie. Leuke gast! Die er ook goed mee om kon gaan trouwens. Tim verplaatste zich in die jongen door een 'psychose-virtual reality bril' te dragen, dat een kunstproject was van een vrouw. Misschien is het een idee om die aflevering samen te kijken, of uitzoeken of je man ook eens zo'n bril op kan. Presentator Tim vond het superheftig. MIsschien wel een eye opener voor je man.
Toch vind ik dat niet eenzaam. Het is gewoon wat het is. En er zijn zoveel mensen die dat ook hebben meegemaakt, mocht je erover willen praten.
Ik zag van de week Je Zal Het Maar Hebben, over een jongen met schizofrenie. Leuke gast! Die er ook goed mee om kon gaan trouwens. Tim verplaatste zich in die jongen door een 'psychose-virtual reality bril' te dragen, dat een kunstproject was van een vrouw. Misschien is het een idee om die aflevering samen te kijken, of uitzoeken of je man ook eens zo'n bril op kan. Presentator Tim vond het superheftig. MIsschien wel een eye opener voor je man.
anoniem_65325db34735a wijzigde dit bericht op 04-05-2018 09:31
1.13% gewijzigd
vrijdag 4 mei 2018 om 09:29
ik vind dit een hele goede. Ik had mijn vriend t ook zo uitgelegd, als ik er over praatte, dat ik niet per se oplossingen wilde ofzo of discussie, gewoon een knuffel. Dat is fijn.laverneb schreef: ↑04-05-2018 09:17Problemen met psyche zijn soms juist het lastigste om over te praten. Omdat het voor anderen ongrijpbaar is. Mensen willen vaak graag iets doen. Alleen luisteren naar iets wat voor iemand heel moeilijk is geweest, kan heel lastig zijn omdat het een ander een machteloos gevoel kan geven.
Misschien is jouw man beter in het geven van praktische steun: dingen doen als het nodig is. Misschien helpt het jou al op dit moment als je tegen je man kunt zeggen: ik vind dit een lastige periode omdat een jaar geleden alles gebeurde en ik moet er nog veel aan denken ook al ben ik blij dat het nu goed gaat, kun je me gewoon even vasthouden..
vrijdag 4 mei 2018 om 10:01
Ik heb wel een soort "standaard" psychose in gedachten waarbij een of ander stem in je zegt dat je een ander kwaad aan moet doen. Maar uiteraard zijn er meerdere soorten zoals de manisch-depressieve psychose. Omdat direct betrokkenen er niets mee te maken lijken te willen hebben dacht ik idd dus aan dat klassieke beeld waarbij voor anderen onbegrijpelijke moeilijk te beheersen agressie de overhand krijgt.Kia•Ora schreef: ↑04-05-2018 08:51Ik denk dat je mensen door elkaar haalt. Ik heb to niet zien schrijven dat ze in haar psychose gewelddadig was of werd. Dat was een ander (sorry weet je naam even niet meer) die dit beschreef. En heb je enig idee wat een psychose inhoudt? Je lieve partner is er nog steeds, de psychose maakt dat deze persoon nare dingen denkt/doet, van binnen is het nog altijd dezelfde lieve partner als ervoor.
Als iemand een meer "vredelievende" psychose heeft bijvoorbeeld hij denkt dat anderen microfoontjes in zijn huis hebben geplaatst dan is dat wel iets makkelijker te verkopen, hoewel ik, als partner, meteen zou denken: "wat raar! verwacht je zo'n daad van agressie van mij??" en de verhouding zou kapot zijn. Het zou wel veel makkelijker te bespreken zijn dan moordgedachten.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 4 mei 2018 om 10:07
Ik heb het liever ook niet over donkere onderwerpen in het verleden als het niet perse hoeft.Dus ik begrijp je man wel.
Hij heeft al genoeg ellende meegemaakt, dus hij wil nu aan positieve dingen denken .
En hij weet ook niet wat het is, dus waarschijnlijk kan je beter met lotgenoten praten.Als je verdrietig bent, wees dan verdrietig.Je kunt nu eenmaal niet alles met je partner delen!
Hij heeft al genoeg ellende meegemaakt, dus hij wil nu aan positieve dingen denken .
En hij weet ook niet wat het is, dus waarschijnlijk kan je beter met lotgenoten praten.Als je verdrietig bent, wees dan verdrietig.Je kunt nu eenmaal niet alles met je partner delen!
anoniem_180388 wijzigde dit bericht op 04-05-2018 10:09
30.96% gewijzigd
vrijdag 4 mei 2018 om 10:07
Zolang ik er zelf geen rol in speel en de drang tot zelfbehoud niet de overhand bij mij heeft dan vind ik het allemaal ook best wel interessant hoor. Daarom stelde ik voor een boek te schrijven.
Ik vind het ook sneu. Iedereen heeft wel gedachten die hij niet aan de direct betrokkene kan vertellen. Tenminste het kán wel, maar of het verstandig is is een tweede.
Ik vind het ook sneu. Iedereen heeft wel gedachten die hij niet aan de direct betrokkene kan vertellen. Tenminste het kán wel, maar of het verstandig is is een tweede.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 4 mei 2018 om 12:06
Wat naar dat je in je omgeving zo weinig ruimte voelt om het erover te hebben. Zou het er ook mee te maken kunnen hebben dat ze niet doorhebben wat een effect het op jou gehad heeft? In 'Je zal het maar hebben' (dat programma op de NPO) was laatst ook een man die in het verleden psychoses had gehad, en die presentator ondergaat dan ook een gesimuleerde psychose. Misschien dat het zien van iemand die erover verteld voor wat meer begrip kan zorgen in je omgeving.
Verder zou hulp inschakelen van lotgenoten en/of een professional ook geen gek idee zijn, wat al is aangedragen.
Verder zou hulp inschakelen van lotgenoten en/of een professional ook geen gek idee zijn, wat al is aangedragen.
vrijdag 4 mei 2018 om 12:09
Wat vreemd dat ze het er helemaal niet meer over mochten hebben. Ik kan me niet voorstellen dat het er over hebben een nieuwe psychose kan triggeren? Ik heb daar in ieder geval niks over gehoord van mijn psychiater. Dus nee, daar ben ik niet bang voor. Volgens mij liggen er andere factoren ten grondslag aan een psychose, en niet het ergens over hebben. Erg vreemdnachtvlinder1977 schreef: ↑04-05-2018 02:30Dat herken ik wel. Heb geen psychose gehad, maar wel opgenomen geweest. Je moet je wel voorstellen dat jouw man/vriendin niet weet wat je daar allemaal hebt meegemaakt en het voor hun moeilijk voor te stellen is. Ik heb het daardoor ook bijna nooit meer daarover. Het helpt misschien om lotgenoten te zoeken?
Anderzijds heb ik in mijn nabije omgeving een psychotisch persoon meegemaakt. Ik vond dat heel heftig en wilde er nadien met diegene en partner over praten, maar dat mocht niet van de behandelaar. Ze mochten het er helemaal niet meer over hebben omdat het een nieuwe psychose kon triggeren. Ben jij daar niet bang voor?
vrijdag 4 mei 2018 om 12:18
Ik hoop voor jou en je partner dat jullie nooit een psychose hoeven door te maken. Je lijkt echt niet te begrijpen wat een psychose is. Er is niet zo iets als een standaard psychose en het is ook zeker niet zo dat iedereen agressief wordt. Ik wordt er verdrietig van als ik lees dat bij jou dan de verhouding kapot zou zijn. Iemand met een psychose is ziek he? En dus niet zichzelf. Om iemands gedrag dan te gaan beoordelen met: wat raar, hoe Kun je dat van me denken? is zo niet passend in zo’n situatie...Iemands hersenen functioneren als een soort snelkookpan op dat moment. Iemand zit niet meer in de realiteit. En denkt dus niet meer reeel. Wat hij/zij doet en zegt op dat moment moet je dus ook niet behandelen als iets wat iemand normaal doet of zegt. Als iemand in een psychose zit weet je vaak niet meer wat wel echt is en wat niet. Het is heel beangstigend vaak. Dat maakt dat iemand ook zijn eigen partner kan wantrouwen. Jij kunt als partner op dat moment nog normaal denken. Maar degene in een psychose niet meerretrostar schreef: ↑04-05-2018 10:01Ik heb wel een soort "standaard" psychose in gedachten waarbij een of ander stem in je zegt dat je een ander kwaad aan moet doen. Maar uiteraard zijn er meerdere soorten zoals de manisch-depressieve psychose. Omdat direct betrokkenen er niets mee te maken lijken te willen hebben dacht ik idd dus aan dat klassieke beeld waarbij voor anderen onbegrijpelijke moeilijk te beheersen agressie de overhand krijgt.
Als iemand een meer "vredelievende" psychose heeft bijvoorbeeld hij denkt dat anderen microfoontjes in zijn huis hebben geplaatst dan is dat wel iets makkelijker te verkopen, hoewel ik, als partner, meteen zou denken: "wat raar! verwacht je zo'n daad van agressie van mij??" en de verhouding zou kapot zijn. Het zou wel veel makkelijker te bespreken zijn dan moordgedachten.
vrijdag 4 mei 2018 om 12:24
Bedankt voor de tip over het programma, ik ga het Rens opzoeken.Morgenstond schreef: ↑04-05-2018 12:06Wat naar dat je in je omgeving zo weinig ruimte voelt om het erover te hebben. Zou het er ook mee te maken kunnen hebben dat ze niet doorhebben wat een effect het op jou gehad heeft? In 'Je zal het maar hebben' (dat programma op de NPO) was laatst ook een man die in het verleden psychoses had gehad, en die presentator ondergaat dan ook een gesimuleerde psychose. Misschien dat het zien van iemand die erover verteld voor wat meer begrip kan zorgen in je omgeving.
Verder zou hulp inschakelen van lotgenoten en/of een professional ook geen gek idee zijn, wat al is aangedragen.
Ik heb me aangemeld bij een lotgenotengroep, maar daar vindt weinig communicatie plaats en staan ook nog geen bijeenkomsten voor de komende tijd. Dus dat levert voor nu nog niet echt iets op. Maar heb me in ieder geval aangemeld
vrijdag 4 mei 2018 om 12:46
Bumba, ook voor de omgeving kan een psychose erg beangstigend zijn. Je geliefde is als het ware overgenomen door een alien en doet en zegt dingen waar jij niks van snapt. de persoon die je dacht heel goed te kennen is onherkenbaar. Je loopt op eieren om maar geen trigger te zijn voor wat dan ook.
Bij mijn naaste kwam ook nog de moeilijkheid dat hij behandelaars en medicatie ontzettend wantrouwde. Dus toen ik medicijnen van de apotheek voor hem had opgehaald, kreeg ik een strontwagen van wantrouwen en verwijten over me heen.
Dit zijn dingen die ik niet graag oprakel.
Bij mijn naaste kwam ook nog de moeilijkheid dat hij behandelaars en medicatie ontzettend wantrouwde. Dus toen ik medicijnen van de apotheek voor hem had opgehaald, kreeg ik een strontwagen van wantrouwen en verwijten over me heen.
Dit zijn dingen die ik niet graag oprakel.
Iemand een blokje kaas bij de mosterd?
vrijdag 4 mei 2018 om 12:49
Er zijn vast ook facebookgroepen waar je terecht kan?Bumba2018 schreef: ↑04-05-2018 12:24Bedankt voor de tip over het programma, ik ga het Rens opzoeken.
Ik heb me aangemeld bij een lotgenotengroep, maar daar vindt weinig communicatie plaats en staan ook nog geen bijeenkomsten voor de komende tijd. Dus dat levert voor nu nog niet echt iets op. Maar heb me in ieder geval aangemeld
Tjezus, wat vals
vrijdag 4 mei 2018 om 13:15
Ik heb geen Facebook. Maar bedankt voor het meedenken
vrijdag 4 mei 2018 om 13:20
Hey Bumba,
eerst en vooral een dikke knuffel voor je, en ik hoop dat alles goed gaat met je.
Een psychose meemaken is niet niks, en ik begrijp je nood om er met iemand over te kunnen praten.
Ikzelf zit net in de omgekeerde situatie. Ik ben de partner van iemand die een psychose heeft meegemaakt.
Bij ons is het zo dat mijn man zoiets heeft van "het is verleden tijd, het heeft geen zin meer om erover te praten, alles gaat goed nu", terwijl ik er soms wel nog eens nood aan heb.
En dan komt dat meestal door dingen die me triggeren (niet enkel zijn psychose, ook bijkomstige zaken) en me doen terugdenken aan die periode.
Hoewel mijn partner er niet te lang wil bij blijven stilstaan, begrijpt hij me wel, en af en toe praten we er nog wel eens over. Dat we al veel samen overwonnen hebben, wat onze angsten zijn naar de toekomst toe, dat het ons ook sterker gemaakt heeft,...
Zo'n psychose is een heel ingrijpende gebeurtenis, en elk (zowel diegene die het meemaakt als partners-vrienden-familie) gaat er op zijn eigen manier mee om.
Ik weet bij wie ik terecht kan als ik er nog eens over zou willen praten, en ik hoop dat jij toch ook zo iemand zou kunnen vinden, ook al is dat niet je eigen man.
Zou het kunnen dat hij angst heeft om erover te praten, omdat het dan weer te dichtbij zou komen voor hem? Heeft hij een goed opvangnetwerk gehad tijdens je psychose? Uit eigen ervaring weet ik dat sommige zaken mij angst aanjagen, net omwille van wat er gebeurd is. Bepaalde gedragingen bij hem doen bij mij alarmbelletjes afgaan, terwijl er net niks aan de hand is. Het is soms moeilijk om daar mee om te gaan, en zou ook een deel kunnen verklaren waarom je man er niet zo op wil ingaan?
En zoals iemand al zei: jij kan erover praten, hij kan gewoon luisteren, want het is iets die je bezig houdt natuurlijk, en als koppel deel je zo'n dingen toch.
Bij ons zijn er ondertussen twee jaar gepasseerd, en het is pas de laatste maanden dat ik merk bij mezelf dat ik ook niet meer echt de nood heb om het terug naar boven te halen. Dat is natuurlijk voor iedereen anders, en dat zul je zelf wel merken denk ik.
eerst en vooral een dikke knuffel voor je, en ik hoop dat alles goed gaat met je.
Een psychose meemaken is niet niks, en ik begrijp je nood om er met iemand over te kunnen praten.
Ikzelf zit net in de omgekeerde situatie. Ik ben de partner van iemand die een psychose heeft meegemaakt.
Bij ons is het zo dat mijn man zoiets heeft van "het is verleden tijd, het heeft geen zin meer om erover te praten, alles gaat goed nu", terwijl ik er soms wel nog eens nood aan heb.
En dan komt dat meestal door dingen die me triggeren (niet enkel zijn psychose, ook bijkomstige zaken) en me doen terugdenken aan die periode.
Hoewel mijn partner er niet te lang wil bij blijven stilstaan, begrijpt hij me wel, en af en toe praten we er nog wel eens over. Dat we al veel samen overwonnen hebben, wat onze angsten zijn naar de toekomst toe, dat het ons ook sterker gemaakt heeft,...
Zo'n psychose is een heel ingrijpende gebeurtenis, en elk (zowel diegene die het meemaakt als partners-vrienden-familie) gaat er op zijn eigen manier mee om.
Ik weet bij wie ik terecht kan als ik er nog eens over zou willen praten, en ik hoop dat jij toch ook zo iemand zou kunnen vinden, ook al is dat niet je eigen man.
Zou het kunnen dat hij angst heeft om erover te praten, omdat het dan weer te dichtbij zou komen voor hem? Heeft hij een goed opvangnetwerk gehad tijdens je psychose? Uit eigen ervaring weet ik dat sommige zaken mij angst aanjagen, net omwille van wat er gebeurd is. Bepaalde gedragingen bij hem doen bij mij alarmbelletjes afgaan, terwijl er net niks aan de hand is. Het is soms moeilijk om daar mee om te gaan, en zou ook een deel kunnen verklaren waarom je man er niet zo op wil ingaan?
En zoals iemand al zei: jij kan erover praten, hij kan gewoon luisteren, want het is iets die je bezig houdt natuurlijk, en als koppel deel je zo'n dingen toch.
Bij ons zijn er ondertussen twee jaar gepasseerd, en het is pas de laatste maanden dat ik merk bij mezelf dat ik ook niet meer echt de nood heb om het terug naar boven te halen. Dat is natuurlijk voor iedereen anders, en dat zul je zelf wel merken denk ik.
vrijdag 4 mei 2018 om 18:00
Zelf heb ik ook psychoses gehad en ik was alleen. Zelfs met hulpverlener kon ik er niet over spreken dat waren ze 'vergeten'. Ik had op de wachtlijst gestaan en had medicijnen ondertussen.
Het vreemde vind ik dat mensen heel meelevend zijn als iemand in hun omgeving een lichamelijke ziekte heeft. Dan wordt er meegeleefd, kaartjes worden verstuurd en er wordt geappt. Krijgt iemand een psychische ziekte dan valt al het voorgaande weg, je wordt gemeden en heb het in godsnaam niet over die kant van het verhaal want dan ben je eng. Dat psychoses worden gemeden heeft ook met het beeld er om te maken dat graag gebruikt wordt bij series. Ik vind wel dat het bespreekbaar moet zijn, net als de patiënt in de omgeving die een nare ziekte heeft. Het stemt me triest dat iemand er niet met zijn partner er over kan hebben dat is net zoiets als de olifant die in de kamer staat.
Praat met je partner Bumba voor jullie allebei is het een nare periode geweest en het juist er over hebben maakt het dragelijker.
Het vreemde vind ik dat mensen heel meelevend zijn als iemand in hun omgeving een lichamelijke ziekte heeft. Dan wordt er meegeleefd, kaartjes worden verstuurd en er wordt geappt. Krijgt iemand een psychische ziekte dan valt al het voorgaande weg, je wordt gemeden en heb het in godsnaam niet over die kant van het verhaal want dan ben je eng. Dat psychoses worden gemeden heeft ook met het beeld er om te maken dat graag gebruikt wordt bij series. Ik vind wel dat het bespreekbaar moet zijn, net als de patiënt in de omgeving die een nare ziekte heeft. Het stemt me triest dat iemand er niet met zijn partner er over kan hebben dat is net zoiets als de olifant die in de kamer staat.
Praat met je partner Bumba voor jullie allebei is het een nare periode geweest en het juist er over hebben maakt het dragelijker.
vrijdag 4 mei 2018 om 18:23
Je kunt gewoon een fb-account aanmaken en je aanmelden. Je hoeft daar geen heel profiel voor in te vullen en bergen vriendjes te zoeken
Dan gebruik je het alleen voor zo'n groep. Lotgenotengroepen zijn vaak besloten, dus behalve de deelnemers kan niemand zien wat je schrijft. Ik heb zelf best wel wat gehad aan een lotgenotengroep, in mijn geval voor iets fysieks, maar het is fijn om een luisterend oor te hebben. Zeker wanneer je op zoek bent naar begrip van anderen.
Tjezus, wat vals
vrijdag 4 mei 2018 om 18:25
Inderdaad. Stel je voor dat je tegen iemand die een jaar geleden kanker heeft gehad zegt "ik kan er niet zoveel mee". Je eigen partner of vriendin.duistercontinent schreef: ↑04-05-2018 18:00
Het vreemde vind ik dat mensen heel meelevend zijn als iemand in hun omgeving een lichamelijke ziekte heeft. Dan wordt er meegeleefd, kaartjes worden verstuurd en er wordt geappt.
Tjezus, wat vals
vrijdag 4 mei 2018 om 20:48
Tsja, dat voelt dus ook heel eenzaam.MevrouwJack schreef: ↑04-05-2018 18:25Inderdaad. Stel je voor dat je tegen iemand die een jaar geleden kanker heeft gehad zegt "ik kan er niet zoveel mee". Je eigen partner of vriendin.
Ik ben juist net gestopt met Facebook. Maar misschien kan ik het alleen aanmaken voor zo’n lotgenotengroep.
vrijdag 4 mei 2018 om 21:13
Een vriendin van mij had vaak psychoses. Soms kreeg ze dan ook opdrachten, waaronder een keer om mij te wurgen. Dat was best heftig.
Wat ik bij haar vaak merkte was dat ze er wel heel graag over wilde praten, maar dat ze er niets concreets over kon zeggen. Het bleef vaag, ze kon niets goed onder woorden brengen. Dat maakte dat het ook lastig voor mij was om er met haar over te praten.
Misschien speelt er ook zoiets bij jouw omgeving?
Wat ik bij haar vaak merkte was dat ze er wel heel graag over wilde praten, maar dat ze er niets concreets over kon zeggen. Het bleef vaag, ze kon niets goed onder woorden brengen. Dat maakte dat het ook lastig voor mij was om er met haar over te praten.
Misschien speelt er ook zoiets bij jouw omgeving?
vrijdag 4 mei 2018 om 23:30
Ik kan niet echt groepen vinden op Facebook. Maar misschien zoek ik verkeerd. Ik vind eigenlijk alleen psychosenet en kraambedpsychose. Maar daar zie ik niet veel ervaringen uitwisselingen. Van kraambedpsychose is ook een website en daar sta ik ook aangemeld. Maar daar is geen forum en ook geen activiteiten de komende periode.
vrijdag 4 mei 2018 om 23:40
Wat heftig van dat wurgen. Ik was zelf gelukkig niet agressief. Dat lijkt me voor je vriendin ook moeilijk als je in een psychose zelf agressief wordt en dat soort dingen wil doen.Celaena_Aelin schreef: ↑04-05-2018 21:13Een vriendin van mij had vaak psychoses. Soms kreeg ze dan ook opdrachten, waaronder een keer om mij te wurgen. Dat was best heftig.
Wat ik bij haar vaak merkte was dat ze er wel heel graag over wilde praten, maar dat ze er niets concreets over kon zeggen. Het bleef vaag, ze kon niets goed onder woorden brengen. Dat maakte dat het ook lastig voor mij was om er met haar over te praten.
Misschien speelt er ook zoiets bij jouw omgeving?
Ik kan wel onder woorden brengen waar ik mee zit. Maar krijg dan bijv terug van mijn partner dat hij het achter zich wil laten... alsof ik dat zelf liever niet wil. Zoiets heftigs kost alleen wel tijd om te verwerken.
Ik begrijp hem wel, het is voor hem ook moeilijk geweest. Maar nu voelt het alsof ik het maar alleen moet uitzoeken. Dat probeer ik dus ook te doen.
