Relaties
alle pijlers
Best moeilijk ermee
zaterdag 12 mei 2018 om 22:14
Mijn vriend is zijn beide ouders verloren voordat hij 25 was (hij is nu 31). Zijn vader verloor hij op dacht ik 14e jarige leeftijd op niet zo'n fijne manier (een overlijden van een ouder is nooit fijn natuurlijk, maar het was meer de situatie waarin het gebeurde). Zijn moeder overleed plotseling.
Nu leven mijn ouders nog en zijn ook nog steeds gelukkig samen en wij hebben als gezin ook een fijne thuissituatie daar ben ik natuurlijk hartstikke blij mee, maar als mijn vriend dan bij ons komt en we zitten daarna weer bij hem in de auto (of in de avond op de bank) geeft hij toch wel aan dat hij hij die dingen mist met zijn eigen ouders.
Ik voel mij best schuldig, heb het daar wel moeilijk mee. Niet dat ik het overlijden van zijn ouders heb kunnen voorkomen (heb zijn ouders helaas ook nooit gekend), maar voel me haast schuldig dat ik het als het ware dan onder zijn neus bungel hoe het bij mij thuis is.
Ik wou dit even van me af schrijven.
Nu leven mijn ouders nog en zijn ook nog steeds gelukkig samen en wij hebben als gezin ook een fijne thuissituatie daar ben ik natuurlijk hartstikke blij mee, maar als mijn vriend dan bij ons komt en we zitten daarna weer bij hem in de auto (of in de avond op de bank) geeft hij toch wel aan dat hij hij die dingen mist met zijn eigen ouders.
Ik voel mij best schuldig, heb het daar wel moeilijk mee. Niet dat ik het overlijden van zijn ouders heb kunnen voorkomen (heb zijn ouders helaas ook nooit gekend), maar voel me haast schuldig dat ik het als het ware dan onder zijn neus bungel hoe het bij mij thuis is.
Ik wou dit even van me af schrijven.
zaterdag 12 mei 2018 om 22:48
Ik vind het maar een rare vorm van je " schuldig" voelen. Jij hebt je ouders gewoon nog, zoals zoveel mensen hun ouders nog hebben. Ik begrijp heel goed dat hij zijn ouders mist op vele momenten, maar jouw daardoor een blijvend schuldgevoel " aanpraten" is niet gezond. Dan heeft hij misschien hulp nodig. In deze situatie blijven jullie beiden " verliezen", want jullie voelen je allebei rot, terwijl jullie beiden niks aan elkanders situatie kunt doen.
zaterdag 12 mei 2018 om 23:32
Ow dat lees ik er helemaal niet in. Ik werd wees op mijn 20ste en soms praat ik nog wel over mijn ouders (nou ja vooral mijn moeder die kende ik was 3 toen mijn vader overleed) dat lijkt me juist heel gezond.Ana_Isabel2 schreef: ↑12-05-2018 22:48Ik vind het maar een rare vorm van je " schuldig" voelen. Jij hebt je ouders gewoon nog, zoals zoveel mensen hun ouders nog hebben. Ik begrijp heel goed dat hij zijn ouders mist op vele momenten, maar jouw daardoor een blijvend schuldgevoel " aanpraten" is niet gezond. Dan heeft hij misschien hulp nodig. In deze situatie blijven jullie beiden " verliezen", want jullie voelen je allebei rot, terwijl jullie beiden niks aan elkanders situatie kunt doen.
Ik lees juist eerder dat TO het zich teveel aantrekt.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zaterdag 12 mei 2018 om 23:43
Dat lees ik ook niet. Voelt je vriend zich welkom ‘als een zoon’ bij jullie thuis? Dit kan ook veel verwarrende gevoelens geven (zelf minder leuke situatie, misschien ambivalente gevoelens over eigen ouders, verdriet dat hij ze moet missen, verdriet om wat hij ooit en nooit heeft gehad, etc..). Goed erover blijven praten en blijven knuffelen. Jij kan hier niets aan dorn, maar hem wel helpen om zich zo fijn mogelijk te voelen.Ana_Isabel2 schreef: ↑12-05-2018 22:48Ik vind het maar een rare vorm van je " schuldig" voelen. Jij hebt je ouders gewoon nog, zoals zoveel mensen hun ouders nog hebben. Ik begrijp heel goed dat hij zijn ouders mist op vele momenten, maar jouw daardoor een blijvend schuldgevoel " aanpraten" is niet gezond. Dan heeft hij misschien hulp nodig. In deze situatie blijven jullie beiden " verliezen", want jullie voelen je allebei rot, terwijl jullie beiden niks aan elkanders situatie kunt doen.
zondag 13 mei 2018 om 10:22
Maar vriend heeft het heel moeilijk en TO voelt zich schuldig. Dat zijn haar woorden.Rosamendosa schreef: ↑12-05-2018 23:43Dat lees ik ook niet. Voelt je vriend zich welkom ‘als een zoon’ bij jullie thuis? Dit kan ook veel verwarrende gevoelens geven (zelf minder leuke situatie, misschien ambivalente gevoelens over eigen ouders, verdriet dat hij ze moet missen, verdriet om wat hij ooit en nooit heeft gehad, etc..). Goed erover blijven praten en blijven knuffelen. Jij kan hier niets aan dorn, maar hem wel helpen om zich zo fijn mogelijk te voelen.
Dan heeft vriend misschien wel hulp nodig, want TO haar ouders zullen ( hopelijk) nog heel lang aanwezig zijn. Dan blijft haar vriend zich zo voelen en TO blijft zich " schuldig" voelen toch?
( ik heb de OP nu een paar keer gelezen, maar hoe lees jij hem dan?)
zondag 13 mei 2018 om 10:46
Ik denk eerder dat TOhulp nodig heeft dan vriend want zij trekt verkeerde conclusies (bj wijze van spreken dan want zo erg is dit niet lijkt me). Vriend praat over gemis maar verwijt haar niks. Zij interpreteert het verkeerd.
TO met je schuldig voelen help je niemand en jezelf zeker niet. Een luisterend oor voor het gemis en verdriet van je vriend is genoeg.
TO met je schuldig voelen help je niemand en jezelf zeker niet. Een luisterend oor voor het gemis en verdriet van je vriend is genoeg.
vivavivi wijzigde dit bericht op 13-05-2018 10:48
Reden: Verduidelijkt
Reden: Verduidelijkt
9.50% gewijzigd
zondag 13 mei 2018 om 12:49
tja misschien heb ik het wel wat verkeerd beschreven met 'schuldig voelen' en mijn vriend praat me helemaal geen schuldgevoel aan hoor!
Het is meer dat wanneer ik zeg van 'ik zit gezellig met mijn ouders aan de koffie', of 'ben met mijn moeder' op stap dan weet ik dat hij dat ook heel graag had gedaan.
Heb het er denk ik meer moeilijk mee of ik het wel of niet moet zeggen.
Het is meer dat wanneer ik zeg van 'ik zit gezellig met mijn ouders aan de koffie', of 'ben met mijn moeder' op stap dan weet ik dat hij dat ook heel graag had gedaan.
Heb het er denk ik meer moeilijk mee of ik het wel of niet moet zeggen.
zondag 13 mei 2018 om 13:19
Natuurlijk moet je dat soort dingen gewoon blijven zeggen, anders creeer je een gekkige soort afstand. Je kunt wel benoemen naar hem dat je dat soms moeilijk vindt omdat je bang bebt dat hij zijn gemis dan extra voelt. Dan kan hij ook aangeven hoe dat voor hem is. Ik zou iig blijven communiceren en vooral niet voor hem gaan invullen wat hij wel of niet prettig vindt.Lovie_Dovie schreef: ↑13-05-2018 12:49tja misschien heb ik het wel wat verkeerd beschreven met 'schuldig voelen' en mijn vriend praat me helemaal geen schuldgevoel aan hoor!
Het is meer dat wanneer ik zeg van 'ik zit gezellig met mijn ouders aan de koffie', of 'ben met mijn moeder' op stap dan weet ik dat hij dat ook heel graag had gedaan.
Heb het er denk ik meer moeilijk mee of ik het wel of niet moet zeggen.
zondag 13 mei 2018 om 13:21
Oooh oké. Ik snap wat je bedoelt. Het is lief dat je rekening wilt houden met je vriend, omdat je weet dat hij zijn ouders op vele momenten extra zal missen. Dit is eigenlijk gewoon hoe jullie situatie is en altijd zo zal zijn. Een gegeven waar je mee moet leven, zogezegd. Dat hoeft helemaal niet verkeerd te zijn. Ook jij hebt recht op een fijne relatie met jouw ouders en jouw vriend gunt jou dat zeker ook. Je kunt gewoon eerlijk zijn, zonder op je tenen te hoeven lopen, maar ook niet overdrijven in het geluk wat je ervaart.Lovie_Dovie schreef: ↑13-05-2018 12:49tja misschien heb ik het wel wat verkeerd beschreven met 'schuldig voelen' en mijn vriend praat me helemaal geen schuldgevoel aan hoor!
Het is meer dat wanneer ik zeg van 'ik zit gezellig met mijn ouders aan de koffie', of 'ben met mijn moeder' op stap dan weet ik dat hij dat ook heel graag had gedaan.
Heb het er denk ik meer moeilijk mee of ik het wel of niet moet zeggen.
Gewoon een normale middenweg.
zondag 13 mei 2018 om 14:00
DitAna_Isabel2 schreef: ↑13-05-2018 13:21Oooh oké. Ik snap wat je bedoelt. Het is lief dat je rekening wilt houden met je vriend, omdat je weet dat hij zijn ouders op vele momenten extra zal missen. Dit is eigenlijk gewoon hoe jullie situatie is en altijd zo zal zijn. Een gegeven waar je mee moet leven, zogezegd. Dat hoeft helemaal niet verkeerd te zijn. Ook jij hebt recht op een fijne relatie met jouw ouders en jouw vriend gunt jou dat zeker ook. Je kunt gewoon eerlijk zijn, zonder op je tenen te hoeven lopen, maar ook niet overdrijven in het geluk wat je ervaart.
Gewoon een normale middenweg.
zondag 13 mei 2018 om 16:31
