Relaties
alle pijlers
spijt van abortus
dinsdag 29 mei 2018 om 21:36
Hallo allemaal,
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
dinsdag 29 mei 2018 om 23:16
Ik vind het belachelijk dat mensen je in dit topic veroordelen. Ik heb zelf geen kinderwens, nooit gehad. Maar hoe zou ik gereageerd hebben als ik toch zwanger geworden was? Ik weet niet op de voorhand of ik wel of geen abortus zou hebben laten doen. Er is verstand en er is gevoel. Er kan een gevoel ontstaan wat je eerder nog niet kende en het kan alles overheersend zijn. Het was niet je bedoeling om zwanger te worden, en als het dan toch gebeurt, kan er iets in je veranderen.
Ik denk dat je verstandelijk een goede beslissing genomen hebt. Maar je gevoel zegt iets heel anders en dat kun je niet negeren. Je zult er mee om moeten leren gaan. Het verwerken. Ik hoop dat je dat gaat lukken en kan je hierin alleen maar veel sterkte wensen.
Je zult de eerste vrouw niet zijn met spijt en verdriet na een abortus, en je zult de laatste niet zijn.
Ik denk dat je verstandelijk een goede beslissing genomen hebt. Maar je gevoel zegt iets heel anders en dat kun je niet negeren. Je zult er mee om moeten leren gaan. Het verwerken. Ik hoop dat je dat gaat lukken en kan je hierin alleen maar veel sterkte wensen.
Je zult de eerste vrouw niet zijn met spijt en verdriet na een abortus, en je zult de laatste niet zijn.
dinsdag 29 mei 2018 om 23:24
Ik vind dat er veel tegenstrijdigheden in je verhaal zitten. Geen kinderwens, maar wel check van je eicelvoorraad? Bewust voor een kind willen kiezen en zeggen dat je een ongelukje gaat houden? Enorme beschermingsdrang naar je ongeboren kind voelen, maar wel roken en drinken?
Ben je altijd zo geweest of zijn het de omstandigheden? Ik denk dat een therapeut je wel kan helpen om meer helderheid te scheppen in de brij van ervaringen en gevoelens van de afgelopen periode. De invloed van hormonen kan ook hartstikke groot zijn, bij mijn miskramen voelde ik me na 3 maanden opeens veel beter, dat was echt hormonaal. Wellicht dat dat voor jou ook ook opgaat?
Ben je altijd zo geweest of zijn het de omstandigheden? Ik denk dat een therapeut je wel kan helpen om meer helderheid te scheppen in de brij van ervaringen en gevoelens van de afgelopen periode. De invloed van hormonen kan ook hartstikke groot zijn, bij mijn miskramen voelde ik me na 3 maanden opeens veel beter, dat was echt hormonaal. Wellicht dat dat voor jou ook ook opgaat?
dinsdag 29 mei 2018 om 23:26
Hallo allemaal,
Dank jullie voor de reacties. Kan me voorstellen dat het nogal wat vragen oproept. Ik ga even proberen om ze in een rijtje te beantwoorden.
- Ik ben inmiddels bij de huisarts geweest en heb een verwijzing naar een psycholoog gekregen, morgenochtend telefonische intake en hopelijk gauw plek. Ik wil dit hele proces graag zo goed mogelijk verwerken en er sterker en beter uitkomen. Ook wil ik graag patronen doorbreken.
- Ik was tien weken zwanger toen ik het weg liet halen.
- Ik heb mijn eicelvoorraad laten checken omdat ik altijd heb geworsteld met een kinderwens, niet zeker wist of ik het wilde en durfde, maar ook niet zeker wist of ik het durfde om het NIET te doen.
- Mijn ex is erg lief, maar heeft bepaalde gewoontes mbt drugs en alcohol die ik niet vind passen bij het opvoeden van een kind, dus dat heeft me altijd een beetje tegengehouden.
- Als er 1 ding is dat ik van deze situatie heb 'geleerd' is dat ik ontzettend graag moeder zou willen worden en dat ontzettend graag met een stabiele, leuke partner zou willen en liever niet alleen. Ook om ervoor te zorgen dat als ik wat nare trekjes van mijn eigen opvoeding heb overgehouden, ik een partner naast me heb die mij kan polijsten, zoals dat ergens zo mooi gezegd werd.
- En ik ben zo overdonderd geweest door het immense gevoel van liefde dat ik voelde, dat het ook ergens een heel mooie ervaring is geweest die ik liever niet had gestopt. Ik was gewoon zo in de war. Als er ooit nog kinderen mogen komen, dan is het zeer zeker dankzij deze ervaring. Dus dat heeft het me in elk geval wel laten zien.
Volgens mij waren dat alle vragen. Ik vind het heel fijn om jullie kijk op de zaak te lezen! Dank jullie wel, ook voor de troostende en oppeppende woorden! <3
Dank jullie voor de reacties. Kan me voorstellen dat het nogal wat vragen oproept. Ik ga even proberen om ze in een rijtje te beantwoorden.
- Ik ben inmiddels bij de huisarts geweest en heb een verwijzing naar een psycholoog gekregen, morgenochtend telefonische intake en hopelijk gauw plek. Ik wil dit hele proces graag zo goed mogelijk verwerken en er sterker en beter uitkomen. Ook wil ik graag patronen doorbreken.
- Ik was tien weken zwanger toen ik het weg liet halen.
- Ik heb mijn eicelvoorraad laten checken omdat ik altijd heb geworsteld met een kinderwens, niet zeker wist of ik het wilde en durfde, maar ook niet zeker wist of ik het durfde om het NIET te doen.
- Mijn ex is erg lief, maar heeft bepaalde gewoontes mbt drugs en alcohol die ik niet vind passen bij het opvoeden van een kind, dus dat heeft me altijd een beetje tegengehouden.
- Als er 1 ding is dat ik van deze situatie heb 'geleerd' is dat ik ontzettend graag moeder zou willen worden en dat ontzettend graag met een stabiele, leuke partner zou willen en liever niet alleen. Ook om ervoor te zorgen dat als ik wat nare trekjes van mijn eigen opvoeding heb overgehouden, ik een partner naast me heb die mij kan polijsten, zoals dat ergens zo mooi gezegd werd.
- En ik ben zo overdonderd geweest door het immense gevoel van liefde dat ik voelde, dat het ook ergens een heel mooie ervaring is geweest die ik liever niet had gestopt. Ik was gewoon zo in de war. Als er ooit nog kinderen mogen komen, dan is het zeer zeker dankzij deze ervaring. Dus dat heeft het me in elk geval wel laten zien.
Volgens mij waren dat alle vragen. Ik vind het heel fijn om jullie kijk op de zaak te lezen! Dank jullie wel, ook voor de troostende en oppeppende woorden! <3
anoniem_370340 wijzigde dit bericht op 29-05-2018 23:32
10.49% gewijzigd
dinsdag 29 mei 2018 om 23:30
Je het het over een pas geworden weduwe met spijt van het moederschap. No shit dat die nu niet klaar staat voor een kleinkind. Beter nu zeggen dan in de kraamtijd plots de handen er van aftrekken.Hippiemeisje schreef: ↑29-05-2018 23:15Eerlijk? Wat koopt TO daarvoor?
Ik ben ook heel eerlijk, maar ik zou mn kind nooit zo behandelen. Moeder heeft haar flink laten stikken en dat zal bij TO ook wel meespelen, kan ik me zo voorstellen.
anoniem_347523 wijzigde dit bericht op 29-05-2018 23:32
7.97% gewijzigd
dinsdag 29 mei 2018 om 23:36
Ik heb ook abortus laten plegen. Maar geen spijt. Heb mezelf dat ook niet toegestaan. Dat is ook een beetje een keuze, TO. Je hebt de beslissing genomen en dat heb je zelf gedaan. Je wist wat je deed en waarom. Ik wil je gevoelens niet bagettaliseren, maar ik maak me wel zorgen om je als ik je verhaal lees.
Ik heb bewust heel veel afstand van de situatie genomen. De arts vroeg me, vlak voordat ik de abortus zou gaan krijgen, of ik het nog wilde zien op het scherm. Ik heb nee gezegd. Ik heb de datum bewust niet onthouden, ook het jaartal niet. Ik zou nu, uit mn hoofd, niet kunnen zeggen hoe oud het kindje nu geweest zou zijn. Als ik erover praat (zoals nu) sta ik mezelf niet toe om er teveel bij stil te staan en er emotioneel van te worden, hoewel het ook voor mij een kuttijd was en mijn moeder me ook flink liet stikken (dat is écht kut).
Waarom ik zoveel afstand houd van de emoties in deze? Omdat het geen zin heeft. Je kwelt jezelf en het maakt geen zak uit; de uitkomst veranderd er niet mee.
Jij hebt een keuze gemaakt. Het is aan jou om daarmee te leven. Hard maar waar.
Je keuze was de juiste keuze, wie weet komt er een 2e kans, misschien ook niet. Maar spijt hebben dat je dít kindje niet hebt gehouden, heeft *geen enkele* zin. En dat is echt een keuze.
Ik heb bewust heel veel afstand van de situatie genomen. De arts vroeg me, vlak voordat ik de abortus zou gaan krijgen, of ik het nog wilde zien op het scherm. Ik heb nee gezegd. Ik heb de datum bewust niet onthouden, ook het jaartal niet. Ik zou nu, uit mn hoofd, niet kunnen zeggen hoe oud het kindje nu geweest zou zijn. Als ik erover praat (zoals nu) sta ik mezelf niet toe om er teveel bij stil te staan en er emotioneel van te worden, hoewel het ook voor mij een kuttijd was en mijn moeder me ook flink liet stikken (dat is écht kut).
Waarom ik zoveel afstand houd van de emoties in deze? Omdat het geen zin heeft. Je kwelt jezelf en het maakt geen zak uit; de uitkomst veranderd er niet mee.
Jij hebt een keuze gemaakt. Het is aan jou om daarmee te leven. Hard maar waar.
Je keuze was de juiste keuze, wie weet komt er een 2e kans, misschien ook niet. Maar spijt hebben dat je dít kindje niet hebt gehouden, heeft *geen enkele* zin. En dat is echt een keuze.
dinsdag 29 mei 2018 om 23:45
Ik heb juist het tegenovergestelde als hippiemeisje gereageerd.
Juist de spijt en dubbele gevoelens en ál mijn motieven (ook die paar die ik liever zou verzachten met mooie woorden en goede redenen) snoeihard onder ogen zien. Het verdriet onder ogen zien als iets waar je niet voor weg kunt (en ik van mezelf mág) lopen.
Ik weet de datum wel en ik heb ook een plek waar ik naar toe ga op die datum.
Voor mij werkt dit.
Juist de spijt en dubbele gevoelens en ál mijn motieven (ook die paar die ik liever zou verzachten met mooie woorden en goede redenen) snoeihard onder ogen zien. Het verdriet onder ogen zien als iets waar je niet voor weg kunt (en ik van mezelf mág) lopen.
Ik weet de datum wel en ik heb ook een plek waar ik naar toe ga op die datum.
Voor mij werkt dit.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 29 mei 2018 om 23:56
Daar gaat het om. Doen wat voor jóu werkt. Wat dat ook mag zijn.feow schreef: ↑29-05-2018 23:45Ik heb juist het tegenovergestelde als hippiemeisje gereageerd.
Juist de spijt en dubbele gevoelens en ál mijn motieven (ook die paar die ik liever zou verzachten met mooie woorden en goede redenen) snoeihard onder ogen zien. Het verdriet onder ogen zien als iets waar je niet voor weg kunt (en ik van mezelf mág) lopen.
Ik weet de datum wel en ik heb ook een plek waar ik naar toe ga op die datum.
Voor mij werkt dit.
Maar niet blijven hangen in hetgeen wat niet terug te draaien valt.
Dat is slecht voor je, dat is niet vooruit kijken, dat is niet goed voor jezelf zorgen, dat kan zelfs leiden tot een depressie.
woensdag 30 mei 2018 om 00:00
Geen ervaring met een ongewenste zwangerschap, wel met het afbreken van een niet-levensvatbare zwangerschap. En wat komen er dan veel emoties los. Ik heb niet geweten dat ik zo kon huilen. Het was op dat moment de enige juiste beslissing (‘niet verenigbaar met het leven’, zoals ze dat noemen). Maar ik heb er nog steeds wel eens verdriet van (ook al heb ik erna nog twee gezonde kinderen gekregen).
Dus hoewel ik je rationeel gezien niet snap TO, weet ik emotioneel gezien precies hoe je je voelt. Ik denk dat je trouwens beter af bent bij de psych dan hier. Het heeft mijn in ieder geval goed geholpen.
(En rationeel gezien snap ik je niet omdat je zo tegenstrijdig bent. Het overkomt je allemaal maar. Een overtijdbehandeling met drie weken was minder ingrijpend geweest dan een abortus met tien weken)
Dus hoewel ik je rationeel gezien niet snap TO, weet ik emotioneel gezien precies hoe je je voelt. Ik denk dat je trouwens beter af bent bij de psych dan hier. Het heeft mijn in ieder geval goed geholpen.
(En rationeel gezien snap ik je niet omdat je zo tegenstrijdig bent. Het overkomt je allemaal maar. Een overtijdbehandeling met drie weken was minder ingrijpend geweest dan een abortus met tien weken)
woensdag 30 mei 2018 om 01:27
Ja je romantiseert. Je weet niet eens dat het een jongetje was. En als het wel een jongetje wat geweest had hij ook 0,0 interesse kunnen hebben in voetbal en pannenkoeken 'geen echte maaltijd' kunnen vinden (zoals ik als kind al vond).
'us against the world'? Dat kan enkel wanneer je je zoon te afhankelijk opvoed omdat je hem onbewust indoctrineert dat hij voor zijn arme mama moet zorgen en zelf geen eigen leven mag hebben.
Dit haalt echter niet weg dat jij enorme vervelende en zware tijden hebt meegemaakt. Mijn mening verandert daar niks aan. Ik heb echter wel het gevoel; uit je verhaal; dat je verlangt naar een 'samenzijn'. Je hebt geen pa, ook niet echt een ma, een ex waar het niet mee liep, een affaire die stom is, vriendinnen die alles afkeuren.. Ik wil niet zeggen dat deze mensen stom zijn of ongelijk hebben; ik vind het een teken dat het een hoog tijd wordt dat jij iemand tegen komt die 'familie' met je wilt zijn. Je projecteert die nu op een nooit-geboren kind. Waarvan 0,0 duidelijk is (bij elk kind) of je daar wel van kreeg waar je naar verlangt. IK, en bijna ieder om me heen, heeft geen gaten van verlangens vervuld bij ouders door hun kind zijn, die ze genomen hebben om een 'leegte' op te vullen. Je bent nu in retroaspect een leegte aan het invullen. 'Maar wat als'.
Ik hoop dat je in de toekomst voor jezelf gaat kiezen. Wat jij wil. Ik hoop dat je positieve mensen tegenkomt en je er door laat omringen. Ik hoop dat je een persoon tegenkomt die een leegte opvult, in welke vorm dan ook. Dat je gelukkig bent.
Ik weet dat dit niet makkelijk is; dus ik wens je ook sterkte toe met al je verliezen. En dit is niet enkel je pa. Ook het verlies van leuke partners die je dacht te hebben, steun van je ma, en je zelfverzekerdheid en eigenwaarde.
Bros before hoes
woensdag 30 mei 2018 om 01:40
Eerst even ophouden met dromen en realistisch worden. Je loopt je leven te verkloten met die relatie die niks is, Je geeft mensen de schuld van jouw keuzes, wat onterecht is. En je neemt helemaal niet de tijd om te rouwen over waar je om moet rouwen: je scheiding en het verlies van je vader.
Dat gedagdroom over dat ‘zoontje’ is natuurlijk volslagen onzinnig. Je weet namelijk helemaal niet hoe je leven er uit zou zien als er een kind gekomen was in deze puinhoop. Jouw droombeeld kon nog wel eens uiteenspatten in 1000 scherven. En dat weet je heel goed daarom heb je ook de keuze tot abortus gemaakt. Verder lijkt het mij zinnig om
psychische hulp te gaan zoeken in plaats van fantaseren over wat er niet is en wat er ook nooit was
Dat gedagdroom over dat ‘zoontje’ is natuurlijk volslagen onzinnig. Je weet namelijk helemaal niet hoe je leven er uit zou zien als er een kind gekomen was in deze puinhoop. Jouw droombeeld kon nog wel eens uiteenspatten in 1000 scherven. En dat weet je heel goed daarom heb je ook de keuze tot abortus gemaakt. Verder lijkt het mij zinnig om
psychische hulp te gaan zoeken in plaats van fantaseren over wat er niet is en wat er ook nooit was
woensdag 30 mei 2018 om 01:45
TO schrijft dat ze zich goed beseft dat de affaire zijn vrouw niet zal verlaten. Vervolgens beschrijft ze alleen maar over dat hij zo’n slechte relatie heeft. En zijn vrouw hem in die relatie heeft gelokt. Het lijkt er een beetje op alsof ze had verwacht dat de affaire een gat in de lucht zou springen als ze zwanger zou zijn. Haar ten huwelijk zou vragen en ze leefden nog lang en gelukkig. Daarom had ze misschien de eitjes laten tellen
woensdag 30 mei 2018 om 05:48
Wat een moeilijke situatie en gelukkig dat je nu professionele hulp krijg om al je verdriet te verwerken.
Persoonlijk vind ik wel dat je de juiste keuze hebt gemaakt, een kind wat niet gepland is is een ding maar een kind wat voor de helft ook echt ongewenst is is heel moeilijk.
Ik hoop wel dat je dit gaat gebruiken om je leven weer een goede wending te geven, blijf niet in een 'relatie' die je niet gelukkig gaat maken maar richt je op jezelf, je baan, ga op vakantie en ga weer genieten van het leven. Als je gelukkig bent en van jezelf kunt houden dan sta je ook open voor een gezonde relatie waar je eventueel wel een kind in kunt opvoeden.
Persoonlijk vind ik wel dat je de juiste keuze hebt gemaakt, een kind wat niet gepland is is een ding maar een kind wat voor de helft ook echt ongewenst is is heel moeilijk.
Ik hoop wel dat je dit gaat gebruiken om je leven weer een goede wending te geven, blijf niet in een 'relatie' die je niet gelukkig gaat maken maar richt je op jezelf, je baan, ga op vakantie en ga weer genieten van het leven. Als je gelukkig bent en van jezelf kunt houden dan sta je ook open voor een gezonde relatie waar je eventueel wel een kind in kunt opvoeden.
woensdag 30 mei 2018 om 06:05
Je verzamelt mensen met foutjes om je heen. Je ex doet drank en drugs, je minnaar heeft zich inmiddels met drie vrouwen voortgeplant, waarvan geen in een bestendige relatie, je moeder wilde je niet en zegt dat hardop tegen jou.
Dat is allemaal heel erg verkeerd. Ga naar die psycholoog, gooi die idioten uit je leven en genees jezelf. Vooral van je moeder, dat lijkt me de kern van je ellende. Sterkte.
Dat is allemaal heel erg verkeerd. Ga naar die psycholoog, gooi die idioten uit je leven en genees jezelf. Vooral van je moeder, dat lijkt me de kern van je ellende. Sterkte.
woensdag 30 mei 2018 om 06:55
Beetje mosterd maar wat gebruik je aan anticonceptie en doe je het veilig (condoom) want deze meneer heeft vast nog wat meer visjes in het water.
Ga wat beter voor jezelf zorgen ipv maar met alle winden mee te waaien.
Heb je al hulp/gesprekken? Misschien kan het FIOM je daarbij helpen.
Ga wat beter voor jezelf zorgen ipv maar met alle winden mee te waaien.
Heb je al hulp/gesprekken? Misschien kan het FIOM je daarbij helpen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 30 mei 2018 om 07:09
Dit!S-Meds schreef: ↑30-05-2018 01:40Eerst even ophouden met dromen en realistisch worden. Je loopt je leven te verkloten met die relatie die niks is, Je geeft mensen de schuld van jouw keuzes, wat onterecht is. En je neemt helemaal niet de tijd om te rouwen over waar je om moet rouwen: je scheiding en het verlies van je vader.
Dat gedagdroom over dat ‘zoontje’ is natuurlijk volslagen onzinnig. Je weet namelijk helemaal niet hoe je leven er uit zou zien als er een kind gekomen was in deze puinhoop. Jouw droombeeld kon nog wel eens uiteenspatten in 1000 scherven. En dat weet je heel goed daarom heb je ook de keuze tot abortus gemaakt. Verder lijkt het mij zinnig om
psychische hulp te gaan zoeken in plaats van fantaseren over wat er niet is en wat er ook nooit was
Misschien dat je je hier nu zo op focust om je échte verlies en verdriet -namelijk je vader- te onderdrukken?
Bedenk dat je ontsnapt bent aan 'n man die al twee verschillende scharrels heeft zwanger gemaakt, jij was nummer 3 in dat rijtje. Als hij echt voor jou had gekozen had je, als vrouw die eigenlijk helemaal geen kind wilde, met 3 verschillende leggen van meneer in huis gezeten! Jij bent overal aan ontsnapt, je kunt dat heerschap dat te beroerd is zich te laten steriliseren terwijl ie in het rond neukt én te beroerd om condooms te gebruiken ondanks dat ie hem in meerdere vrouwen hangt, uit je leven schrappen en met 'n schone lei verder gaan.
sterkte TO
woensdag 30 mei 2018 om 07:25
Bij twijfel niet inhalen, je hebt dus denk ik de juiste keuze gemaakt.
(En ik ken die minnaar van je niet maar wat ik zo opmaak uit jouw verhaal is de kans dat het stabiel zou worden en een gelukkig gezinnetje niet erg groot dus dan zou je er alleen voor staan)
woensdag 30 mei 2018 om 07:39
Jeetje, ik werd emotioneel bij het lezen van jouw verhaal, wat een bak ellende allemaal zeg.
Huil maar eens goed uit, je hebt zoveel op je bord gekregen de laatste tijden. Mijn inziens begin je nu pas echt in te zien wat een drama zich heeft afgespeeld in je leven. Ook alle meningen van buitenstaanders hebben jou teveel beïnvloed in een periode waarin je toch al niet helder nadacht. Wees niet te hard voor jezelf en maak jezelf je niet gek met de gedachte over het ongeboren 'vruchtje'.
Heel veel sterkte!
Huil maar eens goed uit, je hebt zoveel op je bord gekregen de laatste tijden. Mijn inziens begin je nu pas echt in te zien wat een drama zich heeft afgespeeld in je leven. Ook alle meningen van buitenstaanders hebben jou teveel beïnvloed in een periode waarin je toch al niet helder nadacht. Wees niet te hard voor jezelf en maak jezelf je niet gek met de gedachte over het ongeboren 'vruchtje'.
Heel veel sterkte!
woensdag 30 mei 2018 om 09:34
Nou nee, de belangrijkste vraag is waarom jij die vriend nog binnen laatbubbagump schreef: ↑29-05-2018 23:26Hallo allemaal,
Dank jullie voor de reacties. Kan me voorstellen dat het nogal wat vragen oproept. Ik ga even proberen om ze in een rijtje te beantwoorden.
- Ik ben inmiddels bij de huisarts geweest en heb een verwijzing naar een psycholoog gekregen, morgenochtend telefonische intake en hopelijk gauw plek. Ik wil dit hele proces graag zo goed mogelijk verwerken en er sterker en beter uitkomen. Ook wil ik graag patronen doorbreken.
- Ik was tien weken zwanger toen ik het weg liet halen.
- Ik heb mijn eicelvoorraad laten checken omdat ik altijd heb geworsteld met een kinderwens, niet zeker wist of ik het wilde en durfde, maar ook niet zeker wist of ik het durfde om het NIET te doen.
- Mijn ex is erg lief, maar heeft bepaalde gewoontes mbt drugs en alcohol die ik niet vind passen bij het opvoeden van een kind, dus dat heeft me altijd een beetje tegengehouden.
- Als er 1 ding is dat ik van deze situatie heb 'geleerd' is dat ik ontzettend graag moeder zou willen worden en dat ontzettend graag met een stabiele, leuke partner zou willen en liever niet alleen. Ook om ervoor te zorgen dat als ik wat nare trekjes van mijn eigen opvoeding heb overgehouden, ik een partner naast me heb die mij kan polijsten, zoals dat ergens zo mooi gezegd werd.
- En ik ben zo overdonderd geweest door het immense gevoel van liefde dat ik voelde, dat het ook ergens een heel mooie ervaring is geweest die ik liever niet had gestopt. Ik was gewoon zo in de war. Als er ooit nog kinderen mogen komen, dan is het zeer zeker dankzij deze ervaring. Dus dat heeft het me in elk geval wel laten zien.
Volgens mij waren dat alle vragen. Ik vind het heel fijn om jullie kijk op de zaak te lezen! Dank jullie wel, ook voor de troostende en oppeppende woorden! <3
woensdag 30 mei 2018 om 09:35
Je hebt destijds naar beste vermogen een besluit genomen en daar ervaar je nu de voordelen maar ook de nadelen van. Het lijkt of je nu uit gemak de voordelen wil vergeten en denkt dat als je je maar schuldig genoeg voelt, je een beter mens wordt (of anderen dat zo zullen zien).
Heel erg kritisch zijn t.o.v. jezelf en anderen heeft voordelen en nadelen. Beide, en daar kies je echt zelf voor. Je kan ook voor een goede gemiddelde gaan: iemand met goede en minder goede eigenschappen.
Heel erg kritisch zijn t.o.v. jezelf en anderen heeft voordelen en nadelen. Beide, en daar kies je echt zelf voor. Je kan ook voor een goede gemiddelde gaan: iemand met goede en minder goede eigenschappen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 30 mei 2018 om 10:06
Ik ben geen vrouw en ook geen moeder maar wellicht dat het evengoed helpt;
Verban die 'affaire' uit je leven. Hij heeft je precies laten zien wie hij echt is. Het is makkelijk om met iemand te zijn wanneer het leuk is; als het om de seks gaat en leuke dates. Al die mooie beloftes waren niets waard toen het erop neer kwam. Toen het serieus werd en hij de kans had om te bewijzen dat hij echt voor jou gaat, haakte hij af. Onbetrouwbaar en niet echt in jou geïnvesteerd. Dat is klote maar de enige oplossing is om er direct mee te kappen.
Wis zijn nummer, vergeet zijn naam en reageer niet als hij jou probeert te benaderen. Zodra je stopt met hem te zien, zal hij zeker weten terugkomen met spijt en mooie woorden en nog meer valse beloftes. Kies er actief voor om hem niet meer te zien, ook niet in zwakke momenten.
Je gaf aan dat je ex erg lief was. Neem contact met hem op. Jullie hebben, wat ik lees, een fijne relatie gehad en kennen elkaar waarschijnlijk door en door. Geef hem de kans om er voor jou te zijn.
Het is verschrikkelijk triest, wat er allemaal gebeurd is. Daar kun je nu, met alle goede wil, niets meer aan veranderen. Geef jezelf de kans en tijd om te rouwen en pak jezelf daarna op. Richt je leven opnieuw in, stroop je mouwen op en ga ervoor.
Verban die 'affaire' uit je leven. Hij heeft je precies laten zien wie hij echt is. Het is makkelijk om met iemand te zijn wanneer het leuk is; als het om de seks gaat en leuke dates. Al die mooie beloftes waren niets waard toen het erop neer kwam. Toen het serieus werd en hij de kans had om te bewijzen dat hij echt voor jou gaat, haakte hij af. Onbetrouwbaar en niet echt in jou geïnvesteerd. Dat is klote maar de enige oplossing is om er direct mee te kappen.
Wis zijn nummer, vergeet zijn naam en reageer niet als hij jou probeert te benaderen. Zodra je stopt met hem te zien, zal hij zeker weten terugkomen met spijt en mooie woorden en nog meer valse beloftes. Kies er actief voor om hem niet meer te zien, ook niet in zwakke momenten.
Je gaf aan dat je ex erg lief was. Neem contact met hem op. Jullie hebben, wat ik lees, een fijne relatie gehad en kennen elkaar waarschijnlijk door en door. Geef hem de kans om er voor jou te zijn.
Het is verschrikkelijk triest, wat er allemaal gebeurd is. Daar kun je nu, met alle goede wil, niets meer aan veranderen. Geef jezelf de kans en tijd om te rouwen en pak jezelf daarna op. Richt je leven opnieuw in, stroop je mouwen op en ga ervoor.
woensdag 30 mei 2018 om 11:02
