Relaties
alle pijlers
spijt van abortus
dinsdag 29 mei 2018 om 21:36
Hallo allemaal,
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.
Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.
Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.
Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.
Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.
Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.
Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.
Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.
In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.
En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.
In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.
En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.
Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.
Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.
Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.
Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.
Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.
De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.
Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.
NOG MEER TWIJFEL.
En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.
Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.
Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.
Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.
Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.
woensdag 30 mei 2018 om 18:21
Je had gehoopt dat affaire zijn tweede gezin in de steek zou laten om met jou een volgend gezin op te starten.
Niet gelukt dus, hij wilde niet.
En hij is nog steeds in je leven? Waarom???
Waarschijnlijk weet die tweede vrouw van niks, niet dat hij "zo vreselijk ongelukkig" is in de relatie.
Praatjes om zijn vreemdgaan "goed" te praten. Het is gewoon een ordinaire vreemdganger die vrouwen zo ver krijgt om met hem in bed te duiken met zijn verhaaltjes over dat hij je zo graag tot moeder wil maken. Bah.
En daar wacht je nu nog op?
Op de tijd, dat hij zijn vrouw laat schieten om jou verder te gaan en je zwanger te maken?
Eruit met die vent en snel!
Niet gelukt dus, hij wilde niet.
En hij is nog steeds in je leven? Waarom???
Waarschijnlijk weet die tweede vrouw van niks, niet dat hij "zo vreselijk ongelukkig" is in de relatie.
Praatjes om zijn vreemdgaan "goed" te praten. Het is gewoon een ordinaire vreemdganger die vrouwen zo ver krijgt om met hem in bed te duiken met zijn verhaaltjes over dat hij je zo graag tot moeder wil maken. Bah.
En daar wacht je nu nog op?
Op de tijd, dat hij zijn vrouw laat schieten om jou verder te gaan en je zwanger te maken?
Eruit met die vent en snel!
woensdag 30 mei 2018 om 23:32
Hallo allemaal,
Wederom bedankt voor alle reacties, ik lees ze allemaal aandachtig en haal uit iedere reactie weer iets anders dat me helpt.
Ik zie in sommige reacties dat het voornamelijk over de affaire, mijn eventuele verwachtingen van hem en zijn aanwezigheid nu gaat. Terwijl het mij eigenlijk om het rotgevoel van de abortus gaat.
Maar ik begrijp de opmerkingen ook wel hoor en zal het toch een beetje extra toelichten. Ik heb nooit van hem verwacht weg te gaan thuis, verwachtte dat ook niet ten tijde van de zwangerschap en verwacht dat nu nog steeds niet. Ik vind dat als je ongelukkig zegt te zijn in je relatie, je daar zelf iets aan moet doen en niet een volgende relatie in moet hollen. (Ik ben met hem ook geen relatie 'ingehold' na mijn huwelijk. Ik wilde vrijblijvende seks en hij wilde me dat bieden.)
Om heel eerlijk te zijn had ik van hem verwacht dat hij zou zeggen: 'Dit hebben we heel stom aangepakt en is een vreselijk ongelukkige situatie, maar het zit er nu en hoe gaan we daarmee om?'
Op een normale manier, met elkaar in gesprek. Ik heb zijn paniek wel begrepen, maar vond dat hij daar eerder over na had moeten denken. Mijn standpunt was duidelijk (ik laat geen kind weghalen), zijn antwoorden daarop ook (lijkt me geweldig). We hebben samen twee x niet goed opgelet, en 1 daarvan was dus raak. Dan heb je samen een fout gemaakt en zul je daar dus samen een goede oplossing voor moeten bedenken.
Ik wilde natuurlijk wel het belang van het kind voorop en de vraag is wel in hoeverre je het belang van het kind echt voorop kunt zetten als je een kind bent van 'de andere vrouw/man', maar dat was dan voer voor een gesprek geweest.
Een gesprek wat we - natuurlijk - veel eerder, veel serieuzer hadden moeten voeren. Heel dom natuurlijk, ik had nooit verwacht op deze leeftijd in verwachting te raken van twee x niet opletten. Maar ik heb biologie gehad op school en hij ook, dus we zijn ALLEBEI heel erg dom geweest.
Met betrekking tot het eerder niet hebben van een kinderwens, ben ik nog steeds blij dat ik destijds niet ben begonnen aan kinderen 'omdat dat nou eenmaal zo hoort' en dat ik door deze ervaring gevoeld heb dat ik heel graag kinderen wil. En inderdaad het liefste in een fijne, stabiele situatie. En inderdaad, dan moet ik de weg wel vrijmaken voor een nieuwe situatie en niet blijven klooien met een man die niet van mij is (wat sowieso natuurlijk al niet goed is).
En nee, ik ben nu niet stabiel. Ik vraag me af wie wel stabiel zou zijn in mijn situatie, in twee (dus eigenlijk drie) rouwprocessen. En natuurlijk was het vreselijk oneerlijk geweest om van een kind te verwachten dat hij even alle gaten in mijn hart zou opvullen. Maar zoals ik al eerder zei, ik raakte overdonderd door het immense gevoel van liefde (en de hormonen) en het was dus ergens ook zo blij en warm.
Er is me wel vanalles aangelegen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen en inderdaad weer een stabiel leven te krijgen. Zodoende dat ik hulp zoek van een psych en op dit forum zoek naar mensen om mee van gedachten te wisselen. Ik ben een mens. Ik maak fouten. Soms heel veel fouten en sommige fouten wellicht onvergeeflijk. Maar ik probeer er wel naar te kijken, ervan te leren en ze niet weg te stoppen.
Met betrekking tot mijn moeder begrijp ik - zoals ik al zei - heel goed dat het niet haar probleem was en dat ze al genoeg aan haar hoofd heeft. Maar de hardheid van haar communicatie heeft me wel erg gekwetst en me doen inzien dat ik en - veel belangrijker nog - dit kindje er echt helemaal alleen voor zouden komen te staan.
Ik moest er niet aan denken dat er iets met mij zou gebeuren en hij dan in een pleeggezin opgenomen moest worden. En ik vond het een heel zielig idee dat zowel zijn vader als zijn oma niet blij waren met zijn komst. En ik was bang dat ik dat nooit allemaal zou kunnen compenseren, zeker niet als ik gesloopt zou zijn van de zware zorg in mijn eentje en de stress die ik zou hebben met betrekking tot de hele situatie. Ik vind dat ieder kind een liefdevolle moeder en vader verdient en met een beetje geluk ook nog een liefdevolle familie of ander netwerk. En ik wist dat ik dat niet zou kunnen bieden in mijn eentje. Dus rationeel begrijp ik nog steeds dat ik die keuze heb gemaakt. En ik heb er inderdaad niks aan om mezelf voor mijn kop te blijven slaan, het is gebeurd en ik heb zelf mijn handtekening gezet.
Maar dit alles neemt niet weg dat ik me wel ontzettend verdrietig voel en het nog steeds heel erg vind dat ik niet rechtdoor heb durven gaan. En daar zocht ik een soort steun voor op dit forum en die steun vind ik hier zeker, dus dat is fijn. Ik heb een paar hele lieve (privé)berichtjes gekregen en ook berichtjes waar ik 'op hoopte' van ervaringsdeskundigen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Dus ik probeer mijn ratio te blijven voeden met 'goede redenen', maar ik wil niet voorbijgaan aan de pijn die het me doet. Want ik geloof oprecht dat als je voorbijgaat aan pijn, dat je dat op een later moment in je leven heel hard terugkomt.
PS. Lillybit, vanmorgen telefonische intake gehad. Ik mag over vier weken op gesprek komen. Het gesprek was fijn en dat geeft me voor nu inderdaad wat rust, dankjewel dat je het vroeg!
Wederom bedankt voor alle reacties, ik lees ze allemaal aandachtig en haal uit iedere reactie weer iets anders dat me helpt.
Ik zie in sommige reacties dat het voornamelijk over de affaire, mijn eventuele verwachtingen van hem en zijn aanwezigheid nu gaat. Terwijl het mij eigenlijk om het rotgevoel van de abortus gaat.
Maar ik begrijp de opmerkingen ook wel hoor en zal het toch een beetje extra toelichten. Ik heb nooit van hem verwacht weg te gaan thuis, verwachtte dat ook niet ten tijde van de zwangerschap en verwacht dat nu nog steeds niet. Ik vind dat als je ongelukkig zegt te zijn in je relatie, je daar zelf iets aan moet doen en niet een volgende relatie in moet hollen. (Ik ben met hem ook geen relatie 'ingehold' na mijn huwelijk. Ik wilde vrijblijvende seks en hij wilde me dat bieden.)
Om heel eerlijk te zijn had ik van hem verwacht dat hij zou zeggen: 'Dit hebben we heel stom aangepakt en is een vreselijk ongelukkige situatie, maar het zit er nu en hoe gaan we daarmee om?'
Op een normale manier, met elkaar in gesprek. Ik heb zijn paniek wel begrepen, maar vond dat hij daar eerder over na had moeten denken. Mijn standpunt was duidelijk (ik laat geen kind weghalen), zijn antwoorden daarop ook (lijkt me geweldig). We hebben samen twee x niet goed opgelet, en 1 daarvan was dus raak. Dan heb je samen een fout gemaakt en zul je daar dus samen een goede oplossing voor moeten bedenken.
Ik wilde natuurlijk wel het belang van het kind voorop en de vraag is wel in hoeverre je het belang van het kind echt voorop kunt zetten als je een kind bent van 'de andere vrouw/man', maar dat was dan voer voor een gesprek geweest.
Een gesprek wat we - natuurlijk - veel eerder, veel serieuzer hadden moeten voeren. Heel dom natuurlijk, ik had nooit verwacht op deze leeftijd in verwachting te raken van twee x niet opletten. Maar ik heb biologie gehad op school en hij ook, dus we zijn ALLEBEI heel erg dom geweest.
Met betrekking tot het eerder niet hebben van een kinderwens, ben ik nog steeds blij dat ik destijds niet ben begonnen aan kinderen 'omdat dat nou eenmaal zo hoort' en dat ik door deze ervaring gevoeld heb dat ik heel graag kinderen wil. En inderdaad het liefste in een fijne, stabiele situatie. En inderdaad, dan moet ik de weg wel vrijmaken voor een nieuwe situatie en niet blijven klooien met een man die niet van mij is (wat sowieso natuurlijk al niet goed is).
En nee, ik ben nu niet stabiel. Ik vraag me af wie wel stabiel zou zijn in mijn situatie, in twee (dus eigenlijk drie) rouwprocessen. En natuurlijk was het vreselijk oneerlijk geweest om van een kind te verwachten dat hij even alle gaten in mijn hart zou opvullen. Maar zoals ik al eerder zei, ik raakte overdonderd door het immense gevoel van liefde (en de hormonen) en het was dus ergens ook zo blij en warm.
Er is me wel vanalles aangelegen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen en inderdaad weer een stabiel leven te krijgen. Zodoende dat ik hulp zoek van een psych en op dit forum zoek naar mensen om mee van gedachten te wisselen. Ik ben een mens. Ik maak fouten. Soms heel veel fouten en sommige fouten wellicht onvergeeflijk. Maar ik probeer er wel naar te kijken, ervan te leren en ze niet weg te stoppen.
Met betrekking tot mijn moeder begrijp ik - zoals ik al zei - heel goed dat het niet haar probleem was en dat ze al genoeg aan haar hoofd heeft. Maar de hardheid van haar communicatie heeft me wel erg gekwetst en me doen inzien dat ik en - veel belangrijker nog - dit kindje er echt helemaal alleen voor zouden komen te staan.
Ik moest er niet aan denken dat er iets met mij zou gebeuren en hij dan in een pleeggezin opgenomen moest worden. En ik vond het een heel zielig idee dat zowel zijn vader als zijn oma niet blij waren met zijn komst. En ik was bang dat ik dat nooit allemaal zou kunnen compenseren, zeker niet als ik gesloopt zou zijn van de zware zorg in mijn eentje en de stress die ik zou hebben met betrekking tot de hele situatie. Ik vind dat ieder kind een liefdevolle moeder en vader verdient en met een beetje geluk ook nog een liefdevolle familie of ander netwerk. En ik wist dat ik dat niet zou kunnen bieden in mijn eentje. Dus rationeel begrijp ik nog steeds dat ik die keuze heb gemaakt. En ik heb er inderdaad niks aan om mezelf voor mijn kop te blijven slaan, het is gebeurd en ik heb zelf mijn handtekening gezet.
Maar dit alles neemt niet weg dat ik me wel ontzettend verdrietig voel en het nog steeds heel erg vind dat ik niet rechtdoor heb durven gaan. En daar zocht ik een soort steun voor op dit forum en die steun vind ik hier zeker, dus dat is fijn. Ik heb een paar hele lieve (privé)berichtjes gekregen en ook berichtjes waar ik 'op hoopte' van ervaringsdeskundigen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Dus ik probeer mijn ratio te blijven voeden met 'goede redenen', maar ik wil niet voorbijgaan aan de pijn die het me doet. Want ik geloof oprecht dat als je voorbijgaat aan pijn, dat je dat op een later moment in je leven heel hard terugkomt.
PS. Lillybit, vanmorgen telefonische intake gehad. Ik mag over vier weken op gesprek komen. Het gesprek was fijn en dat geeft me voor nu inderdaad wat rust, dankjewel dat je het vroeg!
woensdag 30 mei 2018 om 23:46
Stop iig met de weggehaalde embryo 'hem' te noemen. Dat is/was nl. nog helemaal niet gezegd. Je blijft er een persoon van maken en dat was het nog niet. Dat je rouwt om een plaatje dat je in je kop kreeg en niet zo kon zijn, dat kan ik begrijpen. Want je rouwt dan om een wens die je graag in vervulling ziet gaan (blijkbaar toch) en dat dat nu niet lukte. Maar die wens in vervulling laten gaan onder heel veel betere omstandigheden dan waar je nu zit, maakt dat je ongetwijfeld ook veel meer zou kunnen genieten van de uitkomst. Een kind krijgen onder stressige omstandigheden maakt meestal dat er weinig genoten wordt en vooral heel veel kopzorgen. En dan mag je nog hopen dat het kindje zelf geen (lichamelijke of geestelijke) zorgen met zich meebrengt, want ook dat heb je niet voor het uitkiezen.
Heb je uberhaupt ervaring met kinderen? Niet in je familie zo te lezen. Heb je wel eens een lang weekend of langer opgepast op kinderen van vriendinnen? Tuurlijk kun je dat absoluut niet vergelijken met een eigen kind, omdat je erin meegroeit. Maar het geeft wel een beetje indicatie waar je zoal druk mee bent als je een paar dagen omringt wordt door jonge kinderen. Misschien bedenk je je dan alsnog en zie je snakkend uit naar het moment dat de koters worden opgehaald door de ouders.
Heb je uberhaupt ervaring met kinderen? Niet in je familie zo te lezen. Heb je wel eens een lang weekend of langer opgepast op kinderen van vriendinnen? Tuurlijk kun je dat absoluut niet vergelijken met een eigen kind, omdat je erin meegroeit. Maar het geeft wel een beetje indicatie waar je zoal druk mee bent als je een paar dagen omringt wordt door jonge kinderen. Misschien bedenk je je dan alsnog en zie je snakkend uit naar het moment dat de koters worden opgehaald door de ouders.
donderdag 31 mei 2018 om 01:16
bubbagump schreef: ↑30-05-2018 23:32Hallo allemaal,
Wederom bedankt voor alle reacties, ik lees ze allemaal aandachtig en haal uit iedere reactie weer iets anders dat me helpt.
Ik zie in sommige reacties dat het voornamelijk over de affaire, mijn eventuele verwachtingen van hem en zijn aanwezigheid nu gaat. Terwijl het mij eigenlijk om het rotgevoel van de abortus gaat.
Maar ik begrijp de opmerkingen ook wel hoor en zal het toch een beetje extra toelichten. Ik heb nooit van hem verwacht weg te gaan thuis, verwachtte dat ook niet ten tijde van de zwangerschap en verwacht dat nu nog steeds niet. Ik vind dat als je ongelukkig zegt te zijn in je relatie, je daar zelf iets aan moet doen en niet een volgende relatie in moet hollen. (Ik ben met hem ook geen relatie 'ingehold' na mijn huwelijk. Ik wilde vrijblijvende seks en hij wilde me dat bieden.).
Om heel eerlijk te zijn had ik van hem verwacht dat hij zou zeggen: 'Dit hebben we heel stom aangepakt en is een vreselijk ongelukkige situatie, maar het zit er nu en hoe gaan we daarmee om?'
Op een normale manier, met elkaar in gesprek. Ik heb zijn paniek wel begrepen, maar vond dat hij daar eerder over na had moeten denken. Mijn standpunt was duidelijk (ik laat geen kind weghalen), zijn antwoorden daarop ook (lijkt me geweldig). We hebben samen twee x niet goed opgelet, en 1 daarvan was dus raak. Dan heb je samen een fout gemaakt en zul je daar dus samen een goede oplossing voor moeten bedenken. waarom? er is toch geen relatie? Jij wilde immers ongedwongen seks zeg je in een alinea hierboven.
Ik wilde natuurlijk wel het belang van het kind voorop en de vraag is wel in hoeverre je het belang van het kind echt voorop kunt zetten als je een kind bent van 'de andere vrouw/man', maar dat was dan voer voor een gesprek geweest.
Een gesprek wat we - natuurlijk - veel eerder, veel serieuzer hadden moeten voeren. Heel dom natuurlijk, ik had nooit verwacht op deze leeftijd in verwachting te raken van twee x niet opletten. Maar ik heb biologie gehad op school en hij ook, dus we zijn ALLEBEI heel erg dom geweest.
Met betrekking tot het eerder niet hebben van een kinderwens, ben ik nog steeds blij dat ik destijds niet ben begonnen aan kinderen 'omdat dat nou eenmaal zo hoort' en dat ik door deze ervaring gevoeld heb dat ik heel graag kinderen wil. En inderdaad het liefste in een fijne, stabiele situatie. En inderdaad, dan moet ik de weg wel vrijmaken voor een nieuwe situatie en niet blijven klooien met een man die niet van mij is (wat sowieso natuurlijk al niet goed is).
En nee, ik ben nu niet stabiel. Ik vraag me af wie wel stabiel zou zijn in mijn situatie, in twee (dus eigenlijk drie) rouwprocessen. En natuurlijk was het vreselijk oneerlijk geweest om van een kind te verwachten dat hij even alle gaten in mijn hart zou opvullen. Precies, en daarom was die abortus een goede keuze. Maar zoals ik al eerder zei, ik raakte overdonderd door het immense gevoel van liefde (en de hormonen) en het was dus ergens ook zo blij en warm.
Er is me wel vanalles aangelegen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen en inderdaad weer een stabiel leven te krijgen. Zodoende dat ik hulp zoek van een psych en op dit forum zoek naar mensen om mee van gedachten te wisselen. Ik ben een mens. Ik maak fouten. Soms heel veel fouten en sommige fouten wellicht onvergeeflijk. Maar ik probeer er wel naar te kijken, ervan te leren en ze niet weg te stoppen.
Met betrekking tot mijn moeder begrijp ik - zoals ik al zei - heel goed dat het niet haar probleem was en dat ze al genoeg aan haar hoofd heeft. Maar de hardheid van haar communicatie heeft me wel erg gekwetst en me doen inzien dat ik en - veel belangrijker nog - dit kindje er echt helemaal alleen voor zouden komen te staan. er is geen kindje, je dramatiseert en daarmee rechtvaardig je voor jezelf je boosheid naar je moeder.
Ik moest er niet aan denken dat er iets met mij zou gebeuren en hij dan in een pleeggezin opgenomen moest worden. En ik vond het een heel zielig idee dat zowel zijn vader als zijn oma niet blij waren met zijn komst. En ik was bang dat ik dat nooit allemaal zou kunnen compenseren, zeker niet als ik gesloopt zou zijn van de zware zorg in mijn eentje en de stress die ik zou hebben met betrekking tot de hele situatie. Ik vind dat ieder kind een liefdevolle moeder en vader verdient en met een beetje geluk ook nog een liefdevolle familie of ander netwerk. En ik wist dat ik dat niet zou kunnen bieden in mijn eentje. Dus rationeel begrijp ik nog steeds dat ik die keuze heb gemaakt. En ik heb er inderdaad niks aan om mezelf voor mijn kop te blijven slaan, het is gebeurd en ik heb zelf mijn handtekening gezet. met goede redenen, daar zou je ook trots op kunnen zijn.
Maar dit alles neemt niet weg dat ik me wel ontzettend verdrietig voel en het nog steeds heel erg vind dat ik niet rechtdoor heb durven gaan. En daar zocht ik een soort steun voor op dit forum en die steun vind ik hier zeker, dus dat is fijn. Ik heb een paar hele lieve (privé)berichtjes gekregen en ook berichtjes waar ik 'op hoopte' van ervaringsdeskundigen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Dus ik probeer mijn ratio te blijven voeden met 'goede redenen', maar ik wil niet voorbijgaan aan de pijn die het me doet. Want ik geloof oprecht dat als je voorbijgaat aan pijn, dat je dat op een later moment in je leven heel hard terugkomt. stop wel met die fantasieen over dat jongetje. Voor hetzelfde geld was de zwangerschap misgelopen he? Die fantasieen helpen je alleen maar verder in de put
PS. Lillybit, vanmorgen telefonische intake gehad. Ik mag over vier weken op gesprek komen. Het gesprek was fijn en dat geeft me voor nu inderdaad wat rust, dankjewel dat je het vroeg!
donderdag 31 mei 2018 om 01:32
In je OP ben je duidelijk over je vraag; je wilde ervaringen van anderen horen en je wilde tips over hoe je hiermee kunt omgaan.
In je laatste bericht hoor ik vooral heel veel uitleg over de omstandigheden waarin je zat, en waardoor je tot je keuze bent gekomen en wat dat met je gedaan heeft, maar nog niet zoveel over hoe je met het gevoel van spijt om wilt gaan.
Je rationaliseert het voor mijn gevoel nu heel erg, maar wat ga je met je gevoel doen?
Hoe ga jij accepteren dat dit is gebeurd?
Hoe ga je verder vanaf hier?
Ik mis het antwoord op die vragen. En ik gun je het antwoord daarop.
In je laatste bericht hoor ik vooral heel veel uitleg over de omstandigheden waarin je zat, en waardoor je tot je keuze bent gekomen en wat dat met je gedaan heeft, maar nog niet zoveel over hoe je met het gevoel van spijt om wilt gaan.
Je rationaliseert het voor mijn gevoel nu heel erg, maar wat ga je met je gevoel doen?
Hoe ga jij accepteren dat dit is gebeurd?
Hoe ga je verder vanaf hier?
Ik mis het antwoord op die vragen. En ik gun je het antwoord daarop.
donderdag 31 mei 2018 om 01:40
Echt weer een typische opmerking die alleen jij kan maken. *kots*redbulletje schreef: ↑30-05-2018 16:27Ik zou in geval diegene die met 12 weken werd weggestuurd verder zijn gaan shoppen.
donderdag 31 mei 2018 om 06:20
Goed bezig, to.
Maar die scharrel heb je zelf toch belangrijker gemaakt dan vrijblijvend. Jouw verwachtingen zijn als in een relatie. En die wilde je juist niet?
Op naar de volgende.
Ik zou mijn rouwende moeder met rust laten. Die is eerlijk geweest, en duidelijk. Minder zacht dan als vader er bij was. Maar hij wist dan ook nergens van, omdat jij het niet hebt verteld. Waarom eigenlijk niet?
Ik denk omdat het terecht is dat je een kind niet de start wilde geven. Een verdrietige moeder die haar leven niet op de rit heeft en een vader die het afwijst. Voor elk kind slechte start. Een lieve oma doet daar maar heel weinig aan. Factor oma lijkt mij klein.
Als je een zieke ouder hebt ga je je leven tot nu evalueren. Je bent van de ene relatie in de andere gestapt. Beide niet top. Leer voor jezelf zorgen. Zet jezelf op 1. Je mag er zijn. Straal dat uit.
Een collega van mij wilde nooit kinderen. Later is ze een vriendin geworden. Ze zei dat ze achteraf geen kinderen wilde met hem. En dat ze toen ze dat door had, zag dat ze hem eigenlijk ook niet zo leuk vond als man. Ze heeft veel relaties geprobeerd daarna. Allemaal leuke mannen, paar vielen tegen toen ze ze nodig had. Nu is ze gelukkig met een man. Het kan.
Maar die scharrel heb je zelf toch belangrijker gemaakt dan vrijblijvend. Jouw verwachtingen zijn als in een relatie. En die wilde je juist niet?
Op naar de volgende.
Ik zou mijn rouwende moeder met rust laten. Die is eerlijk geweest, en duidelijk. Minder zacht dan als vader er bij was. Maar hij wist dan ook nergens van, omdat jij het niet hebt verteld. Waarom eigenlijk niet?
Ik denk omdat het terecht is dat je een kind niet de start wilde geven. Een verdrietige moeder die haar leven niet op de rit heeft en een vader die het afwijst. Voor elk kind slechte start. Een lieve oma doet daar maar heel weinig aan. Factor oma lijkt mij klein.
Als je een zieke ouder hebt ga je je leven tot nu evalueren. Je bent van de ene relatie in de andere gestapt. Beide niet top. Leer voor jezelf zorgen. Zet jezelf op 1. Je mag er zijn. Straal dat uit.
Een collega van mij wilde nooit kinderen. Later is ze een vriendin geworden. Ze zei dat ze achteraf geen kinderen wilde met hem. En dat ze toen ze dat door had, zag dat ze hem eigenlijk ook niet zo leuk vond als man. Ze heeft veel relaties geprobeerd daarna. Allemaal leuke mannen, paar vielen tegen toen ze ze nodig had. Nu is ze gelukkig met een man. Het kan.
donderdag 31 mei 2018 om 08:08
Dan toch alleen maar goed dat ik kost wat 't kost geen kind op de wereld zou zetten?nachtvlinder1977 schreef: ↑31-05-2018 01:40Echt weer een typische opmerking die alleen jij kan maken. *kots*
donderdag 31 mei 2018 om 08:10
Serieus? Hij heeft al 2 leggen bij andere vrouwen, dacht je écht dat hij positief op 'n derde leg zou reageren? En hij is zeker weer zo'n ruggegraatloze vent die zich niet durft steriliseren ondanks dat hij in het rond blijft neuken...Om heel eerlijk te zijn had ik van hem verwacht dat hij zou zeggen: 'Dit hebben we heel stom aangepakt en is een vreselijk ongelukkige situatie, maar het zit er nu en hoe gaan we daarmee om?'
donderdag 31 mei 2018 om 08:17
+10000000000000000Frox schreef: ↑30-05-2018 06:05Je verzamelt mensen met foutjes om je heen. Je ex doet drank en drugs, je minnaar heeft zich inmiddels met drie vrouwen voortgeplant, waarvan geen in een bestendige relatie, je moeder wilde je niet en zegt dat hardop tegen jou.
Dat is allemaal heel erg verkeerd. Ga naar die psycholoog, gooi die idioten uit je leven en genees jezelf. Vooral van je moeder, dat lijkt me de kern van je ellende. Sterkte.
donderdag 31 mei 2018 om 08:43
Fijn TO, goed dat de intake alvast wat houvast geeft.
Als ik lees waarop je de abortus heb gebaseerd dan heb je een hele goede keuze gemaakt. Dat het pijn doet dat snap ik, met de tijd zal het slijten.
Het belangrijkste is nu dat je je minnaar buiten de deur zet. Hij heeft precies zo gereageerd als iemand die een geheime, geniepige affaire heeft. Iemand die alles zegt om dingen gedaan te krijgen en om de leugens thuis te verbergen.
Deze man is niet voor jou. Blijf het zien zoals je het had bedacht, als vlucht, als vluchtige seks om te kunnen vergeten.
Ergens onderweg heb je er meer van gemaakt, logisch ook wel maar niet realistisch.
Na dit alles is het tijd om eens lief voor jezelf te zijn. Er is zoveel meer moois en beters op de wereld dan dat je nu lijkt te denken. Knap dat je doorpakt, hopelijk lukt het ook om door te pakken met je minnaar.
Als ik lees waarop je de abortus heb gebaseerd dan heb je een hele goede keuze gemaakt. Dat het pijn doet dat snap ik, met de tijd zal het slijten.
Het belangrijkste is nu dat je je minnaar buiten de deur zet. Hij heeft precies zo gereageerd als iemand die een geheime, geniepige affaire heeft. Iemand die alles zegt om dingen gedaan te krijgen en om de leugens thuis te verbergen.
Deze man is niet voor jou. Blijf het zien zoals je het had bedacht, als vlucht, als vluchtige seks om te kunnen vergeten.
Ergens onderweg heb je er meer van gemaakt, logisch ook wel maar niet realistisch.
Na dit alles is het tijd om eens lief voor jezelf te zijn. Er is zoveel meer moois en beters op de wereld dan dat je nu lijkt te denken. Knap dat je doorpakt, hopelijk lukt het ook om door te pakken met je minnaar.
donderdag 31 mei 2018 om 10:51
Ho ho. Het is niet altijd een kwestie van afschuiven he. Misschien dat jij het geluk hebt gehad dat je moeder een liefdevolle vrouw was, maar sta je er ook voor open dat niet iedereen dat heeft? Ik werd psychisch mishandeld door mijn moeder en dat heeft flinke gevolgen gehad. Een opmerking als deze doet dan echt behoorlijk veel pijn!karin12345 schreef: ↑31-05-2018 10:42Altijd handig dat iedereen een moeder heeft waar schuldgevoelens over zelf veroorzaakte miskleunen op afgeschoven kan worden.
Je weet niet wat er bij TO heeft gespeeld, maar van wat ik tot nu toe hoor klinkt dat niet goed!
donderdag 31 mei 2018 om 12:36
Maar kom op bij 20 tot 25 weken is het al een kindje waar de bevalling bij wordt opgewekt dus het kind kan levensvatbaar op de wereld komen om dan te sterven....redbulletje schreef: ↑30-05-2018 17:31Mee eens hoor dat je het zsm doet, maar aangezien er nog steeds vrouwen zijn die opeens onverwachts een kind baren na 9 maanden gewoon ongesteld te zijn geweest, vind ik dat het gewoon moet kunnen zodra ze er achter komen, ook al is dat niet binnen 3 maanden.
donderdag 31 mei 2018 om 12:40
Geen kind willen is geen kind willen. Over een tijd kunnen ze een embryo van een paar weken wellicht buiten de baarmoeder verder uitbroeden, dat mag geen richtlijk zijn om een ongewenste zwangerschap niet te mogen beeindigen.Sjaantje37 schreef: ↑31-05-2018 12:36Maar kom op bij 20 tot 25 weken is het al een kindje waar de bevalling bij wordt opgewekt dus het kind kan levensvatbaar op de wereld komen om dan te sterven....
donderdag 31 mei 2018 om 12:48
In Nederland hakken ze die gewoon in mootjes hoor om het er uit te halen. Kind mag nooit levend ter wereld komen.Sjaantje37 schreef: ↑31-05-2018 12:36Maar kom op bij 20 tot 25 weken is het al een kindje waar de bevalling bij wordt opgewekt dus het kind kan levensvatbaar op de wereld komen om dan te sterven....
donderdag 31 mei 2018 om 12:49
Ik denk dat je al het recht hebt verdrietig te zijn. Gevoelens rationaliseren is onmogelijk, en dat hoeft ook niet. Voor jou voelt het als een 'hem'.
Dus je mag ook afscheid nemen van 'het kindje'. Je gevoelens wegstoppen of bagatelliseren heb je niks aan. Gun jezelf deze spijt en het verdriet. En hier ga je ook wel weer uitkomen.. Juist de hele tijd roepen dat het nog maar een klomp cellen was en het niks voorstelde, gaat je niet verder brengen. Je kan beter het verdriet onder ogen komen en eerlijk zijn naar jezelf toe over wat je voelt.
Jij hebt een keuze gemaakt die in de situatie het beste leek. Dat was het misschien rationeel gezien., maar daar draait het niet om in deze situatie denk ik.
Ik ben als tiener zwanger geraakt en ik heb geen abortus gedaan, nooit spijt van gehad. Het idee dat ik bijna abortus had gedaan kan bij mij ook paniek oproepen, dat had mijn zoontje gewoon niet bestaan.
Nu heb ik onlangs een miskraam gehad en ik ben er heel erg verdrietig van. En dat mag prima.
Sterkte ermee
Dus je mag ook afscheid nemen van 'het kindje'. Je gevoelens wegstoppen of bagatelliseren heb je niks aan. Gun jezelf deze spijt en het verdriet. En hier ga je ook wel weer uitkomen.. Juist de hele tijd roepen dat het nog maar een klomp cellen was en het niks voorstelde, gaat je niet verder brengen. Je kan beter het verdriet onder ogen komen en eerlijk zijn naar jezelf toe over wat je voelt.
Jij hebt een keuze gemaakt die in de situatie het beste leek. Dat was het misschien rationeel gezien., maar daar draait het niet om in deze situatie denk ik.
Ik ben als tiener zwanger geraakt en ik heb geen abortus gedaan, nooit spijt van gehad. Het idee dat ik bijna abortus had gedaan kan bij mij ook paniek oproepen, dat had mijn zoontje gewoon niet bestaan.
Nu heb ik onlangs een miskraam gehad en ik ben er heel erg verdrietig van. En dat mag prima.
Sterkte ermee
donderdag 31 mei 2018 om 13:15
donderdag 31 mei 2018 om 13:15
Spijt is iets waar je niks mee kan. Je kunt beter verdrietig zijn, dat kan je verwerken. Keuzes maken we.. soms pakken ze goed uit en soms niet. Ermee leren leven. Met hulp eventueel.
Je aanpak in dit alles lijkt me iets om mee aan de slag te gaan. En blijven hangen bij een man die niet weggaat bij zijn vrouw.. dat moet je jezelf ook niet aan willen doen. Dus zou heel gauw je eigenwaarde eens op gaan krikken.
Je aanpak in dit alles lijkt me iets om mee aan de slag te gaan. En blijven hangen bij een man die niet weggaat bij zijn vrouw.. dat moet je jezelf ook niet aan willen doen. Dus zou heel gauw je eigenwaarde eens op gaan krikken.
donderdag 31 mei 2018 om 13:39
Heb al veel goede adviezen gelezen hier, dus ga het kort houden.
TO, ik vind je naief. Loos die man toch uit je leven, liefst vandaag nog. Die relatie is hartstikke verkeerd, hij gaat vreemd, hij heeft een gezin! Jij hebt net zo goed een aandeel hierin. Dit doe je jezelf gewoon aan. Dat hij zijn gezin niet zomaar gaat verlaten voor jou, dat zie je toch van mijlen ver aankomen?
Het is heel goed dat je in therapie gaat. Dit gaat je helpen om je leven op de rails te krijgen en je verdriet te verwerken. In mijn ogen is abortus een hele verstandige keuze geweest. Maar dat neemt het verdriet natuurlijk niet weg. In ieder geval veel sterkte toegewenst de komende periode, TO. Het is niet niks allemaal.
TO, ik vind je naief. Loos die man toch uit je leven, liefst vandaag nog. Die relatie is hartstikke verkeerd, hij gaat vreemd, hij heeft een gezin! Jij hebt net zo goed een aandeel hierin. Dit doe je jezelf gewoon aan. Dat hij zijn gezin niet zomaar gaat verlaten voor jou, dat zie je toch van mijlen ver aankomen?
Het is heel goed dat je in therapie gaat. Dit gaat je helpen om je leven op de rails te krijgen en je verdriet te verwerken. In mijn ogen is abortus een hele verstandige keuze geweest. Maar dat neemt het verdriet natuurlijk niet weg. In ieder geval veel sterkte toegewenst de komende periode, TO. Het is niet niks allemaal.
donderdag 31 mei 2018 om 14:01
Dan had jij je bij je standpunt moeten houden ongeacht wat die vreemdgaande van jou ervan vindt. Je was bewust bezig met onveilige sex dus daarom heb ik echt moeite met dat gejank van jou hier.bubbagump schreef: ↑30-05-2018 23:32Hallo allemaal,
Wederom bedankt voor alle reacties, ik lees ze allemaal aandachtig en haal uit iedere reactie weer iets anders dat me helpt.
Ik zie in sommige reacties dat het voornamelijk over de affaire, mijn eventuele verwachtingen van hem en zijn aanwezigheid nu gaat. Terwijl het mij eigenlijk om het rotgevoel van de abortus gaat.
Maar ik begrijp de opmerkingen ook wel hoor en zal het toch een beetje extra toelichten. Ik heb nooit van hem verwacht weg te gaan thuis, verwachtte dat ook niet ten tijde van de zwangerschap en verwacht dat nu nog steeds niet. Ik vind dat als je ongelukkig zegt te zijn in je relatie, je daar zelf iets aan moet doen en niet een volgende relatie in moet hollen. (Ik ben met hem ook geen relatie 'ingehold' na mijn huwelijk. Ik wilde vrijblijvende seks en hij wilde me dat bieden.)
Om heel eerlijk te zijn had ik van hem verwacht dat hij zou zeggen: 'Dit hebben we heel stom aangepakt en is een vreselijk ongelukkige situatie, maar het zit er nu en hoe gaan we daarmee om?'
Op een normale manier, met elkaar in gesprek. Ik heb zijn paniek wel begrepen, maar vond dat hij daar eerder over na had moeten denken. Mijn standpunt was duidelijk (ik laat geen kind weghalen), zijn antwoorden daarop ook (lijkt me geweldig). We hebben samen twee x niet goed opgelet, en 1 daarvan was dus raak. Dan heb je samen een fout gemaakt en zul je daar dus samen een goede oplossing voor moeten bedenken.
Ik wilde natuurlijk wel het belang van het kind voorop en de vraag is wel in hoeverre je het belang van het kind echt voorop kunt zetten als je een kind bent van 'de andere vrouw/man', maar dat was dan voer voor een gesprek geweest.
Een gesprek wat we - natuurlijk - veel eerder, veel serieuzer hadden moeten voeren. Heel dom natuurlijk, ik had nooit verwacht op deze leeftijd in verwachting te raken van twee x niet opletten. Maar ik heb biologie gehad op school en hij ook, dus we zijn ALLEBEI heel erg dom geweest.
Met betrekking tot het eerder niet hebben van een kinderwens, ben ik nog steeds blij dat ik destijds niet ben begonnen aan kinderen 'omdat dat nou eenmaal zo hoort' en dat ik door deze ervaring gevoeld heb dat ik heel graag kinderen wil. En inderdaad het liefste in een fijne, stabiele situatie. En inderdaad, dan moet ik de weg wel vrijmaken voor een nieuwe situatie en niet blijven klooien met een man die niet van mij is (wat sowieso natuurlijk al niet goed is).
En nee, ik ben nu niet stabiel. Ik vraag me af wie wel stabiel zou zijn in mijn situatie, in twee (dus eigenlijk drie) rouwprocessen. En natuurlijk was het vreselijk oneerlijk geweest om van een kind te verwachten dat hij even alle gaten in mijn hart zou opvullen. Maar zoals ik al eerder zei, ik raakte overdonderd door het immense gevoel van liefde (en de hormonen) en het was dus ergens ook zo blij en warm.
Er is me wel vanalles aangelegen om hier zo goed mogelijk doorheen te komen en inderdaad weer een stabiel leven te krijgen. Zodoende dat ik hulp zoek van een psych en op dit forum zoek naar mensen om mee van gedachten te wisselen. Ik ben een mens. Ik maak fouten. Soms heel veel fouten en sommige fouten wellicht onvergeeflijk. Maar ik probeer er wel naar te kijken, ervan te leren en ze niet weg te stoppen.
Met betrekking tot mijn moeder begrijp ik - zoals ik al zei - heel goed dat het niet haar probleem was en dat ze al genoeg aan haar hoofd heeft. Maar de hardheid van haar communicatie heeft me wel erg gekwetst en me doen inzien dat ik en - veel belangrijker nog - dit kindje er echt helemaal alleen voor zouden komen te staan.
Ik moest er niet aan denken dat er iets met mij zou gebeuren en hij dan in een pleeggezin opgenomen moest worden. En ik vond het een heel zielig idee dat zowel zijn vader als zijn oma niet blij waren met zijn komst. En ik was bang dat ik dat nooit allemaal zou kunnen compenseren, zeker niet als ik gesloopt zou zijn van de zware zorg in mijn eentje en de stress die ik zou hebben met betrekking tot de hele situatie. Ik vind dat ieder kind een liefdevolle moeder en vader verdient en met een beetje geluk ook nog een liefdevolle familie of ander netwerk. En ik wist dat ik dat niet zou kunnen bieden in mijn eentje. Dus rationeel begrijp ik nog steeds dat ik die keuze heb gemaakt. En ik heb er inderdaad niks aan om mezelf voor mijn kop te blijven slaan, het is gebeurd en ik heb zelf mijn handtekening gezet.
Maar dit alles neemt niet weg dat ik me wel ontzettend verdrietig voel en het nog steeds heel erg vind dat ik niet rechtdoor heb durven gaan. En daar zocht ik een soort steun voor op dit forum en die steun vind ik hier zeker, dus dat is fijn. Ik heb een paar hele lieve (privé)berichtjes gekregen en ook berichtjes waar ik 'op hoopte' van ervaringsdeskundigen.
Wat je aandacht geeft, groeit. Dus ik probeer mijn ratio te blijven voeden met 'goede redenen', maar ik wil niet voorbijgaan aan de pijn die het me doet. Want ik geloof oprecht dat als je voorbijgaat aan pijn, dat je dat op een later moment in je leven heel hard terugkomt.
PS. Lillybit, vanmorgen telefonische intake gehad. Ik mag over vier weken op gesprek komen. Het gesprek was fijn en dat geeft me voor nu inderdaad wat rust, dankjewel dat je het vroeg!
Gebruik jezelf ook drugs?
vrijdag 1 juni 2018 om 00:01
Nee hoor dat hoeft die maffia niet te doen. Een baby een spuitje geven is al luguber genoeg.redbulletje schreef: ↑31-05-2018 13:15Daarvoor kunnen ze het ook gewoon 'n spuitje geven. Lugubere verhalen de wereld in helpen is meer iets voor de anti abortus maffia.
