spijt van abortus

Hallo allemaal,

De afgelopen paar weken heb ik nacht na nacht zitten speuren op dit forum naar vrouwen die net als ik spijt hebben van hun abortus. Hoewel ik lieve vriendinnen heb en sommigen dit ook hebben meegemaakt, merk ik dat ik behoefte heb aan wat meer 'lotgenoten' contact en ik hoop dat hier te kunnen vinden.

Na een huwelijk van een aantal jaren met een lieve man is mijn leven een behoorlijke zooi geworden. Mijn man en ik hebben midden vorig jaar besloten uit elkaar te gaan, maar we hebben nog best goed contact. Hij had altijd een behoorlijke kinderwens, mij trok het moederschap niet zo.

Het ouderschap leek me ontzettend zwaar en ik wist niet of ik dat op kon brengen. Zelf heb ik altijd ervaren dat mijn moeder zich 'gevangen' had gevoeld na mijn komst en ik wilde dus heel bewust voor een kind kunnen kiezen. Ik vertrouwde er niet helemaal op dat mijn man en ik samen dezelfde dingen belangrijk zouden vinden in de opvoeding en durfde het met hem niet echt aan. Ik had er ook geen verlangen naar.

Vrijwel direct nadat mijn man en ik uit elkaar gingen, kreeg ik een affaire met een man met een gezin en vriendin. (Dat is natuurlijk helemaal niet sjiek, dat realiseer ik me!) Voor mij ging het eigenlijk puur om de seks, maar gaandeweg ontwikkelden we toch wel een fijne band. Het leek een 'win-win' situatie. Hij ging eigenlijk vreemd bij het leven, is niet gelukkig in zijn relatie (cliché cliché cliché) en ik vond het wel even best zo. Wel de aandacht en de seks, niet de vuile sokken en het gedoe.

Hij kon bij mij 'ontsnappen' en weer opladen om thuis de goeie partner en vader uit te hangen (cliché cliché cliché), en ik kon langzaam wennen aan het idee gescheiden te zijn. Ik heb hem nooit gevraagd zijn vrouw te verlaten, al maakte hij daar wel vaak toespelingen op. Ik heb genoeg Whitney Houston geluisterd in mijn leven om te bedenken dat dit niet was wat ik wilde.

Direct in het begin van ons contact heb ik hem verteld dat ik ooit op 18-jarige leeftijd een overtijdsbehandeling had gehad en dat ik niet van plan was dat ooit nog eens te doen. Ik vind abortus geen vorm van anticonceptie namelijk. Ik heb destijds een bewuste keuze gemaakt, wetende dat ik dat kindje niets te bieden had en ik vond dat je eenmaal in je leven zo'n fout mag maken, maar niet nog een keer. Nu ruim in de dertig, met een inkomen, een huis en een stabiel leven vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheden zou moeten pakken, mocht ik onverhoopt weer zwanger raken. Daar was ik dus heel duidelijk over en zijn antwoord was dat het hem heerlijk leek om een baby met mij te krijgen. Hij maakte daar vaak opmerkingen over. Ik hoorde dat altijd een beetje aan, vond het vleiend maar nam het niet al te serieus.

Wel ben ik van mening dat hij een goede vader is (al kun je je natuurlijk afvragen in hoeverre je een goede vader bent als je vreemdgaat, maar de moeder van zijn kind was een scharrel, zij raakte per ongeluk zwanger en ze hebben ervoor gekozen hun kindje samen met 2x 2 kinderen die ze beiden uit een eerdere relatie hadden, een gezin te vormen.) Wat ik ervan meekrijg is hij een erg liefdevolle en betrokken vader, onderneemt veel met zijn (stief)kinderen en hebben ze het goed. Samen met zijn vriendin heeft hij een goed geoliede machine en komen die kinderen op het oog niets tekort.

Zij zijn beiden niet gelukkig in de relatie en hij zoekt dat dus buiten de deur, wat zij doet weet ik niet. Ik heb nooit tussen dat gezin willen komen en zodoende hem altijd 'afgehouden' als hij aangaf misschien wel weg te willen thuis. Ik vond en vind dat als hij niet gelukkig is, hij daar iets aan moet doen of weg moet gaan en dan van daaruit maar moet bekijken of hij alleen, met mij of met een ander verder wil. Ik geloof niet zo in het bouwen van iets nieuws op een nasmeulende berg puinhoop.

In de tussentijd was mijn vader ernstig ziek geworden en ik wist dat hij op een bepaald moment zou komen te overlijden.

En toen ineens kwam de ene klap na de andere klap. Mijn man en ik zetten serieuze stappen om de scheiding rond te krijgen, iets dat toch behoorlijk veel pijn doet. Je hebt immers geen 'ja, ik wil' gezegd om na een aantal jaar elkaar gedag te gaan zeggen. Anderhalve week na dat moment (wat al onvermijdelijk was, maar toch zeer deed), kwam ik erachter dat ik zwanger was van mijn affaire.

In tegenstelling tot alle eerdere uitspraken raakte hij enorm in paniek, riep direct dat hij dit kind helemaal niet wilde en dat hij al het contact zou verbreken op het moment dat ik zou besluiten het toch te houden. Ik wist op dat moment helemaal niet wat ik wilde, was nog aan het bijkomen van dat kruisje op mijn zwangerschapstest. Mijn eerste ingeving was geweest 'oh nee, niet nu, nog niet gescheiden, vader doodziek, affaire nog bij gezin', maar toch voelde ik DIRECT een enorme beschermdrang toen de vader van dit kindje hem (was een jongetje, weet ik zeker) zo resoluut afwees. Daarbovenop voelde ik me natuurlijk afgewezen, want ja toch was ik wel om hem gaan geven. Ik zei hem dat ik erover na zou gaan denken, dat hij zo betrokken mocht zijn als hij zelf wilde en dat ik even tijd nodig had.

En toen, alsof de duvel ermee speelde, belde mijn vader me op met de vraag of ik even langs kon komen. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging nog best redelijk, dacht ik... Niets bleek minder waar, mijn vader was er klaar mee en wilde zsm euthanasie.

Daar zat ik dan. Net ontdekt dat ik zwanger was, mijn vader die me vertelde dat hij zsm een einde aan zijn leven zou gaan maken, mijn moeder die op de hoogte was van mijn immense geheim en direct had gereageerd met 'daar zou ik maar een stokje voor steken', mijn lieve ex-man naast me om ons te steunen en ik met een friemeltje in mijn buik die een ongelooflijke valse start aan het maken was.

Mijn vader wilde natuurlijk zijn laatste paar dagen nog veel borrelen en sigaretjes roken en ik wilde hem (en mezelf) dat niet ontzeggen. Tegelijkertijd me natuurlijk ontzettend bewust van hetgeen zich in mijn buik afspeelde. Ik was op dat moment drie weken in verwachting en 'troostte' mezelf met de gedachte dat veel vrouwen die onverwacht zwanger raken die eerste paar weken ook nog roken en drinken, maar ik vond dat tegelijkertijd natuurlijk de grootste onzin ooit.

Mijn vader overleed een week na zijn mededeling en een dag na de begrafenis zat ik bij de huisarts. Het toeval wilde dat zij me een aantal weken eerder had geholpen met een 'eicel voorraad onderzoek' dat ik had aangevraagd omdat ik de veertig zie naderen en een beetje wilde weten in hoeverre ik nog vruchtbaar was. En nu zat ik dus aan haar tafel te vertellen dat ik zwanger was en een abortus overwoog.

Hoewel ik vanaf het begin gevoeld heb dat ik ontzettend veel liefde voor dit kindje voelde en hoewel ik best een stoer wijf ben dat denkt een kind ook wel in haar eentje groot te krijgen, heb ik me best wel laten leiden door de reactie van de vader, het feit dat mijn vriendinnen eigenlijk allemaal zeiden dat het niet te doen is in je eentje, zeker niet als je in de rouw bent om je huwelijk en om je vader en mijn oorspronkelijke angst om niet liefdevol of geduldig genoeg te zijn om een fijne en stabiele moeder te zijn.

Enfin. Ik vroeg een verwijzing naar een abortuskliniek en kreeg die, maar wel met de mededeling dat ik echt nog even twee weken moest wachten ivm mijn hectische, verdrietige leven en de moeilijkheid van deze beslissing.

De twijfel sloeg per dag meer toe. De paniek werd per dag groter bij de vader van dit kind. Mijn vriendinnen probeerden me - hoewel ze me steunden - te doordringen van de zwaarte van het moederschap en herinnerden me allemaal aan mijn eigen uitspraken ten tijde van mijn huwelijk. Ik miste mijn vader enorm. Had zitten speuren door zijn oude foto's en had zijn trotse gezicht gezien toen mijn moeder mij in haar buik had. Hij zat zo trots te kijken op die foto's. Mijn moeder was altijd afwijzend geweest als we het weleens hadden over het krijgen van kinderen. Mijn moeder zei eigenlijk altijd dat het afschuwelijk is en dat je hele leven voorbij is. Mijn vader nuanceerde dat altijd door te zeggen dat hij het ook heel erg leuk vond om kinderen te hebben en dat hij soms zo ontzettend trots op ons was.

Ik besloot een afspraak te maken bij een Verloskundige om te bekijken of dit friemeltje überhaupt gezond was en nog leefde, na alle stress en sigaretten en drank. Dat was het geval, een klein kloppend hartje van het meest stoere kereltje dat ik ooit gezien heb. De vader van dit kindje en ik vlogen elkaar continu in de haren. Volgens hem was het een hompje cellen, volgens mij een kind. Hij had alles te verliezen, ik was alles toch al kwijt. Hij zei dat ik nooit op zijn steun hoefde te rekenen, dat hij nog steeds heel graag een kind met me wilde, maar dan op de goede volgorde en dus niet op dit moment. En mij sprak het ergens wel aan om het alleen te doen, omdat ik dan tenminste zelf 'in charge' zou zijn over de opvoeding. Maar het leek me wel loodzwaar en het leek me ook intens verdrietig voor het kindje om er later achter te komen dat zijn vader hem niet wilde, maar dat hij wel broertjes en zusjes heeft.

NOG MEER TWIJFEL.

En toen kwam de genadeklap. Althans, zo heb ik dat ervaren. Mijn moeder liet me weten dat ze me op geen enkele manier wilde steunen. Niet praktisch, niet pedagogisch en ook niet financieel. Via een smsje.

Toen 'gaf ik het op'. Ik was gebroken door de mededeling van mijn moeder, superboos door de houding van mijn affaire, doodmoe en verdrietig van het verlies van mijn vader en ik speelde verstoppertje voor vrienden en bekenden en vooral mijn ex, omdat je al best wel aan me zag dat ik zwanger was en omdat ik niet wilde roken en drinken.

Ik bleef maar wikken en wegen, en kwam er niet uit. Ik ben uiteindelijk naar de afspraak in de kliniek gereden, met in mijn achterhoofd dat als ik daar zou zijn ik zou 'voelen' wat het goeie was. Mijn vriendin bracht me naar de kliniek en de vader van het kindje zou mij ophalen. Toen ik daar was, voelde het ok. Ik had immers de ratio aan mijn zijde. Het was beter zo. Dacht ik. Want iets nieuws bouwen op nasmeulende hopen puinhoop was niet zo'n goed idee. Er helemaal alleen voor staan zonder 'bloedverwant' van het ongewenste kindje in de buurt leek me ook afschuwelijk. Ik zou mijn ex niet kwetsen, geen gezin overhoop halen (want de vader van het kind had wel gezegd dat hij het wel thuis zou gaan vertellen uiteindelijk), ik zou geen gehandicapt kindje op de wereld zetten door de peuken, drank en stress en ik zou mezelf een loodzware tijd besparen.

Maar nu is hij dus weg. En ik heb vreselijk veel spijt. Kan niet ophouden met huilen, ben bij tijd en wijle zelfs een beetje suïcidaal. Ik ben onwijs boos op mijn moeder, hoewel ik best wel begrijp dat het niet haar probleem was en dat ze een enorme rottijd met mijn vader heeft gehad en nog doormaakt, snap ik niet dat ze voor de zoveelste keer in mijn leven voor mijn gevoel het zo hard laat afweten. Ik ben ook onwijs boos op mijn affaire (al probeer ik 'normaal' te doen tegen hem, om te voorkomen dat hij nu ook nog weggaat). Ik kan mezelf oneindig voor mijn kop slaan, ben zo kwaad dat ik de angst heb laten winnen en niet de liefde. En weiweet, had ik wel heel veel spijt gehad als ik het kind wel had laten komen. Maar nu romantiseer ik alles in mijn hoofd en zie ik een voetballend jongetje dat binnenkomt voor pannenkoeken en een soort 'us against the world' gevoel.

Ik zoek dus eigenlijk vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, of een soort van troostende woorden van andere moeders dat ik inderdaad het beste heb gekozen voor mijn kind of zo. Ik troost me met de gedachte dat ik nu in elk geval de enige ben die pijn en afwijzing voelt en dat het dit kind en zijn broertjes en zusjes bespaard is gebleven. Maar wat doet dit ontzettend veel pijn zeg. Het is nu ruim twee weken geleden en ik heb afgelopen weekend ook nog in het ziekenhuis gelegen met complicaties. Pfffffffffffffff, wat een rottijd. Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden.