Thuis
alle pijlers
Moeder wil steeds schoonmaken
zaterdag 21 juli 2018 om 16:02
Dag forummers,
Ik wil met dit topic toetsen of ik inderdaad overdrijf, of dat mijn moeder inderdaad niet juist bezig is.
De situatie is als volgt: vriend en ik zijn aan het verbouwen. Daardoor leven wij in een rommelige ruimte van zo’n 30 m2 waar we in wonen, koken en slapen. De rest van het huis staat in de steigers. Schoonmaken en opruimen doen we natuurlijk wel, maar met een verbouwing is er vaak geen beginnen aan om het smetteloos te houden want je loopt het bouwstof overal naartoe. Daarnaast is er chronisch tekort aan opbergruimte, want we hebben geen ruimte voor extra kasten om spullen in op te bergen. Dat vinden vriend en ik prima, wij houden de situatie voor ons leefbaar en overzichtelijk en hebben daar een goede manier in gevonden waar we allebei tevreden mee zijn. Het is geen tafereel zoals in dat televisieprogramma ‘Hoe schoon is jouw huis?’ maar er staan wat meer prulletjes dan in een normaal huishouden.
Mijn moeder lijkt zich er mateloos aan te storen. Iedere keer als zij langskomt zie ik aan haar gezicht dat ze het smerig vind in ons huis. Ze pakt dan ook direct de poetsdoek en maakt alles van top tot teen schoon. Ze verwacht dan ook van mij dat ik haar help, terwijl me dat niet altijd goed uit komt omdat ik op dat moment bezig ben met bijvoorbeeld plamuren of behangen. Als ik vervolgens niet help, raakt ze geïrriteerd, geeft ze aan dat ik er een zooitje van maak en dat zij hier voor op moet draaien. Ik vind het op mijn beurt vervelend dat zij nooit eens langs kan komen voor alleen de gezelligheid. Ik verwacht ook helemaal niet van haar dat zij gaat schoonmaken. Daarnaast voelt het als een inbreuk op mijn privacy, dat zij al onze spullen verplaatst en kastjes anders indeelt. Het is nadien vaak voorgekomen dat vriend en ik spullen kwijt waren omdat mijn moeder het elders had opgeborgen. Dat wekt irritatie bij ons beiden op, vooral omdat we dit al vaker hebben aangegeven en zij dit blijft doen.
Ik hou van mijn moeder en ik besef me dat het uit een goed hart komt, maar het lijkt alsof zij mijn grenzen niet kan respecteren. Ik heb al heel vaak aangegeven dat ik het niet prettig vind dat zij hier schoonmaakt, dat ik het leuker zou vinden als we samen een kop koffie drinken en kunnen kletsen over wat ons bezig houd. Dat ik liever zelf schoonmaak en opruim wanneer het mij uit komt. Zij geeft dan aan dat dit een verkeerde instelling is en dat ik er op die manier niet kom. Het lukt me inmiddels ook niet meer om subtiel mijn grenzen aan te geven, waardoor ze vanmiddag boos is vertrokken. Ik voel me schuldig dat ik haar verdriet doe, maar tegelijkertijd wil ik gewoon echt dat ze met dit gedrag stopt.
Hoe kijken jullie hier tegen aan? En hebben jullie tips voor mij?
Ik wil met dit topic toetsen of ik inderdaad overdrijf, of dat mijn moeder inderdaad niet juist bezig is.
De situatie is als volgt: vriend en ik zijn aan het verbouwen. Daardoor leven wij in een rommelige ruimte van zo’n 30 m2 waar we in wonen, koken en slapen. De rest van het huis staat in de steigers. Schoonmaken en opruimen doen we natuurlijk wel, maar met een verbouwing is er vaak geen beginnen aan om het smetteloos te houden want je loopt het bouwstof overal naartoe. Daarnaast is er chronisch tekort aan opbergruimte, want we hebben geen ruimte voor extra kasten om spullen in op te bergen. Dat vinden vriend en ik prima, wij houden de situatie voor ons leefbaar en overzichtelijk en hebben daar een goede manier in gevonden waar we allebei tevreden mee zijn. Het is geen tafereel zoals in dat televisieprogramma ‘Hoe schoon is jouw huis?’ maar er staan wat meer prulletjes dan in een normaal huishouden.
Mijn moeder lijkt zich er mateloos aan te storen. Iedere keer als zij langskomt zie ik aan haar gezicht dat ze het smerig vind in ons huis. Ze pakt dan ook direct de poetsdoek en maakt alles van top tot teen schoon. Ze verwacht dan ook van mij dat ik haar help, terwijl me dat niet altijd goed uit komt omdat ik op dat moment bezig ben met bijvoorbeeld plamuren of behangen. Als ik vervolgens niet help, raakt ze geïrriteerd, geeft ze aan dat ik er een zooitje van maak en dat zij hier voor op moet draaien. Ik vind het op mijn beurt vervelend dat zij nooit eens langs kan komen voor alleen de gezelligheid. Ik verwacht ook helemaal niet van haar dat zij gaat schoonmaken. Daarnaast voelt het als een inbreuk op mijn privacy, dat zij al onze spullen verplaatst en kastjes anders indeelt. Het is nadien vaak voorgekomen dat vriend en ik spullen kwijt waren omdat mijn moeder het elders had opgeborgen. Dat wekt irritatie bij ons beiden op, vooral omdat we dit al vaker hebben aangegeven en zij dit blijft doen.
Ik hou van mijn moeder en ik besef me dat het uit een goed hart komt, maar het lijkt alsof zij mijn grenzen niet kan respecteren. Ik heb al heel vaak aangegeven dat ik het niet prettig vind dat zij hier schoonmaakt, dat ik het leuker zou vinden als we samen een kop koffie drinken en kunnen kletsen over wat ons bezig houd. Dat ik liever zelf schoonmaak en opruim wanneer het mij uit komt. Zij geeft dan aan dat dit een verkeerde instelling is en dat ik er op die manier niet kom. Het lukt me inmiddels ook niet meer om subtiel mijn grenzen aan te geven, waardoor ze vanmiddag boos is vertrokken. Ik voel me schuldig dat ik haar verdriet doe, maar tegelijkertijd wil ik gewoon echt dat ze met dit gedrag stopt.
Hoe kijken jullie hier tegen aan? En hebben jullie tips voor mij?
Don't waste your time or time will waste you.
zaterdag 21 juli 2018 om 16:41
Dit is logisch hoor, want je ben afhankelijk gemaakt van haar goedkeuring en ze bespeelt je schuldgevoelens.FiddlyDiddlyDoo schreef: ↑21-07-2018 16:31Dankjewel voor je post, deze geeft me stof tot nadenken. Ik vind het inderdaad altijd belangrijk om haar goedkeuring te hebben. Ik schaam me bijna om dit te schrijven, maar ik vind het bijvoorbeeld nog steeds lastig om kleding te kopen zonder dat ik haar mening hierover weet. Ik heb haar dus heel lang haar gang laten gaan, voor haar zal het ook wel even wennen zijn dat ik nu duidelijker ben in wat ik wel en niet wil hebben. Dat geeft me inderdaad een bezwaard gevoel wat ik lastig los kan laten.
Het probleem is vaak dat ik heel goed op een rijtje heb waarom ik bepaalde aspecten van haar gedrag niet accepteer, maar wanneer we het dan gaan uitpraten lukt het haar áltijd om mij compleet onder de tafel te lullen. Ook al zijn mijn argumenten nog zo goed en klaar als een klontje, toch 'wint' zij op een of andere manier altijd de discussie en draait het er altijd op uit dat ik verkeerd heb gehandeld of de situatie onjuist heb ingeschat. Ik kan gesprekken met haar nog zo goed voorbereiden, de uitkomst is altijd hetzelfde. Terwijl ik tegenover iedereen echt heel sterk in mijn schoenen sta, behalve dus ten opzichte van mijn moeder...
Je kunt wel leren om hier mee om te gaan en dat is door geen discussie te voeren en de "vastgelopen plaat" techniek toe te passen: steeds hetzelfde kort herhalen zonder nadere uitleg of verdediging.
zaterdag 21 juli 2018 om 16:43
FiddlyDiddlyDoo schreef: ↑21-07-2018 16:31Dankjewel voor je post, deze geeft me stof tot nadenken. Ik vind het inderdaad altijd belangrijk om haar goedkeuring te hebben. Ik schaam me bijna om dit te schrijven, maar ik vind het bijvoorbeeld nog steeds lastig om kleding te kopen zonder dat ik haar mening hierover weet. Ik heb haar dus heel lang haar gang laten gaan, voor haar zal het ook wel even wennen zijn dat ik nu duidelijker ben in wat ik wel en niet wil hebben. Dat geeft me inderdaad een bezwaard gevoel wat ik lastig los kan laten.
Het probleem is vaak dat ik heel goed op een rijtje heb waarom ik bepaalde aspecten van haar gedrag niet accepteer, maar wanneer we het dan gaan uitpraten lukt het haar áltijd om mij compleet onder de tafel te lullen. Ook al zijn mijn argumenten nog zo goed en klaar als een klontje, toch 'wint' zij op een of andere manier altijd de discussie en draait het er altijd op uit dat ik verkeerd heb gehandeld of de situatie onjuist heb ingeschat. Ik kan gesprekken met haar nog zo goed voorbereiden, de uitkomst is altijd hetzelfde. Terwijl ik tegenover iedereen echt heel sterk in mijn schoenen sta, behalve dus ten opzichte van mijn moeder...
Eens met Enn. Ik lees een ongezonde relatie maar ook een ongezonde (wederzijdse) afhankelijkheid. Juist doordat je je afhankelijk voelt/maakt van je ouders durf jij je grenzen minder goed aan te geven, want tja, het zou zomaar consequenties kunnen hebben die je nog niet wil dragen (misschien staat je moeder dan niet meer altijd voor je klaar/kun je niet altijd meer op haar terugvallen, misschien wil je vader niet meer klussen voor jullie). Dus ik denk dat het goed is om aan je zelfstandigheid te gaan werken, korte metten te maken met de grote behoefte om altijd op je ouders terug te kunnen vallen.
Hiermee wil ik niet zeggen dat het slecht is om hulp te krijgen van ouders, zeker als het wederzijds is kan het heel fijn zijn en fijn werken. Maar in jouw geval, met een ongezonde relatie/afhankelijkheid werkt het niet.
zaterdag 21 juli 2018 om 16:45
Ben jij mijn zusje? 
Ik heb eenzelfde moeder. Ze heeft ook nog smetvrees. Dus het advies van lady Voldemort is wat ik ook zou willen geven: spreek buitenshuis af. Ik heb inmiddels twintig jaar lang mijn poot stijgehouden in bepaalde zaken en dat schijnt ze inmiddels een plekje te kunnen geven. Wij zitten ook midden in een verbouwing en vandaag wilde ze dan wel de vorderingen zien (bovenverdieping is af). Dan weet ik dat ze niets aanneemt tenzij zij zelf eerst een koffiekopje en lepeltje kan afwassen en het koffieapparaat mag poetsen.
Dus zij stond vanmiddag mijn keuken te poetsen voordat ze een kopje koffie nam. Mijn schoonmoeder zat er zo bij:
.
Ik heb eenzelfde moeder. Ze heeft ook nog smetvrees. Dus het advies van lady Voldemort is wat ik ook zou willen geven: spreek buitenshuis af. Ik heb inmiddels twintig jaar lang mijn poot stijgehouden in bepaalde zaken en dat schijnt ze inmiddels een plekje te kunnen geven. Wij zitten ook midden in een verbouwing en vandaag wilde ze dan wel de vorderingen zien (bovenverdieping is af). Dan weet ik dat ze niets aanneemt tenzij zij zelf eerst een koffiekopje en lepeltje kan afwassen en het koffieapparaat mag poetsen.
Dus zij stond vanmiddag mijn keuken te poetsen voordat ze een kopje koffie nam. Mijn schoonmoeder zat er zo bij:
.
zaterdag 21 juli 2018 om 16:47
Haha! En aan de andere kant; dan poetst ze het stukkie keuken en spoelt ze het kopje, lepeltje vooraf eerst, so be it? Ik zou er na 20 jaar en weten dat zij zich heeft neergelegd bij jouw grenzen, hier vriendelijk lachend naar kijken. Iedereen heeft wel weer iets anders dat vrij euh... ‘opmerkelijk’ gedrag genoemd kan worden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 21 juli 2018 om 17:09
Ontzettend onrespectvol naar jou toe.lemoos2 schreef: ↑21-07-2018 16:45Ben jij mijn zusje?
Ik heb eenzelfde moeder. Ze heeft ook nog smetvrees. Dus het advies van lady Voldemort is wat ik ook zou willen geven: spreek buitenshuis af. Ik heb inmiddels twintig jaar lang mijn poot stijgehouden in bepaalde zaken en dat schijnt ze inmiddels een plekje te kunnen geven. Wij zitten ook midden in een verbouwing en vandaag wilde ze dan wel de vorderingen zien (bovenverdieping is af). Dan weet ik dat ze niets aanneemt tenzij zij zelf eerst een koffiekopje en lepeltje kan afwassen en het koffieapparaat mag poetsen.
Dus zij stond vanmiddag mijn keuken te poetsen voordat ze een kopje koffie nam. Mijn schoonmoeder zat er zo bij:
zaterdag 21 juli 2018 om 17:15
Ik zou hier niet vriendelijk bij lachen, maar boos zijn om het totale gebrek aan respect dat ze hier toont.Enn schreef: ↑21-07-2018 16:47Haha! En aan de andere kant; dan poetst ze het stukkie keuken en spoelt ze het kopje, lepeltje vooraf eerst, so be it? Ik zou er na 20 jaar en weten dat zij zich heeft neergelegd bij jouw grenzen, hier vriendelijk lachend naar kijken. Iedereen heeft wel weer iets anders dat vrij euh... ‘opmerkelijk’ gedrag genoemd kan worden.
Ze zet me namelijk neer als een vies varken tegenover anderen én behandelt me als een onmondig kind en daar ben ik echt niet van gediend.
zaterdag 21 juli 2018 om 17:20
Ik heb het mijn mijn schoonmoeder, die was ontzettend controlerend over mijn man. Voordat we samenwoonden, als we dan naar de bioscoop waren geweest, kreeg manlief nog dezelfde avond een telefoontje waar hij dat geld aan had uitgegeven (terwijl hij op zichzelf woonde en dat zelf verdiende).
Toen we gingen samenwonen hebben we onze poot stijf gehouden en moest ze haar machtiging opgeven (hebben we uiteindelijk zelf geregeld via de bank)
Daarna een heel gedoe bij onze bruiloft, toen heb ik een keer flink mijn grens aan gegeven, dat ze ons bemoederde, dat haar normen en waarden niet dezelfde hoeven zijn als de onze, en dat ze dat heeft te accepteren.
Zo weet ze ook dat ze niet zonder uitnodiging langs hoeft te komen. Schoonmoeder wordt niet boos, maar doet alsof ze zeer gekwetst is en dan het belachelijk is dat ik mijn grenzen aangeef omdat ze het goed bedoeld.
Ondertussen gaat het goed, al kan ze het nog steeds niet laten om als ze bij ons in de tuin is de dode bloempjes van de planten te trekken en wordt ze chagerijnig als ik een bos bloemen weggooi waar er volgens haar nog een paar van te redden zijn.
Ene oor in, andere oor uit... we zien schoonouders een stuk minder vaak dan mijn ouders, maar dat is voor ons prima. Verder gaan we goed met elkaar om, ze gaat alleen veel te snel bemoederen en ik kan geen enkel puntje kritiek, of zelfs maar een ander standpunt nemen.
Geef je grenzen aan, en overtuig jezelf dat je dit MAG doen, en zelfs MOET doen voor je eigen gemoedsrust. Dit kan even nodig hebben, maar geef niet meer toe.
Toen we gingen samenwonen hebben we onze poot stijf gehouden en moest ze haar machtiging opgeven (hebben we uiteindelijk zelf geregeld via de bank)
Daarna een heel gedoe bij onze bruiloft, toen heb ik een keer flink mijn grens aan gegeven, dat ze ons bemoederde, dat haar normen en waarden niet dezelfde hoeven zijn als de onze, en dat ze dat heeft te accepteren.
Zo weet ze ook dat ze niet zonder uitnodiging langs hoeft te komen. Schoonmoeder wordt niet boos, maar doet alsof ze zeer gekwetst is en dan het belachelijk is dat ik mijn grenzen aangeef omdat ze het goed bedoeld.
Ondertussen gaat het goed, al kan ze het nog steeds niet laten om als ze bij ons in de tuin is de dode bloempjes van de planten te trekken en wordt ze chagerijnig als ik een bos bloemen weggooi waar er volgens haar nog een paar van te redden zijn.
Ene oor in, andere oor uit... we zien schoonouders een stuk minder vaak dan mijn ouders, maar dat is voor ons prima. Verder gaan we goed met elkaar om, ze gaat alleen veel te snel bemoederen en ik kan geen enkel puntje kritiek, of zelfs maar een ander standpunt nemen.
Geef je grenzen aan, en overtuig jezelf dat je dit MAG doen, en zelfs MOET doen voor je eigen gemoedsrust. Dit kan even nodig hebben, maar geef niet meer toe.
zaterdag 21 juli 2018 om 17:34
Kan je dan niet, als je vader en je man een klus aanpakken, samen met je moeder naar de bouwmarkt om behang uit te zoeken of zo? Of laat haar de lunch verzorgenFiddlyDiddlyDoo schreef: ↑21-07-2018 16:21Soms komt ze onverwachts of komt ze met mijn vader mee, die dan helpt met de verbouwing. Ik kan moeilijk mijn vader binnen laten en mijn moeder weer wegsturen...
zaterdag 21 juli 2018 om 17:41
Ik gok zomaar dat die moeder dan heel dwingend gaat melden welke behang mooier is en welk behang TO dan moet kopen.Vlammende_zeehond schreef: ↑21-07-2018 17:34Kan je dan niet, als je vader en je man een klus aanpakken, samen met je moeder naar de bouwmarkt om behang uit te zoeken of zo? Of laat haar de lunch verzorgen
Bij de lunch ze zegt dan bijvoorbeeld dat de ingredienten die TO al in huis heeft ongezond/te duur zijn en dat zij uiteraard veel betere of goedkopere dingen weet, zodat zij met haar spullen kan laten zien dat zij nog steeds de alwetende moeder is en TO het kind.
Kortom: ze pakt alles aan waardoor ze haar kind kan kleineren, domineren, manipuleren en controleren. TO moet dat niet ontlopen maar een halt toeroepen.
zaterdag 21 juli 2018 om 17:42
Dit had ik kunnen schrijven! Het schoonmaakgedeelte over mijn oma en het standvastige over mijn moeder en oma. Ik weet helaas hoe irritant het is. Laatst waren al vriends spullen voor zijn studie (labjas, labbril, etc.) verdwenen, vonden we terug in een doos in de schuur, klaar om weggegooid te worden. Toen ik later vroeg waarom, zei oma: "Ach, dat plastic speelgoedbrilletje en die vieze, rare, witte jas? Dat is toch rotzooi, daar doet ie toch niets meer mee!"
Kasten waren idd anders ingedeeld, alles lag anders en ik kreeg zelfs de vraag waarom er condooms in het nachtkastje lagen. Nou oma, wat denk je zelf? We zijn 23...
Ik herken het stukje over goedkeuring willen hebben ook heel erg. En over de mening van je moeder die ze overal doorheen boort zonder een ander te respecteren. Hoe erg ik het een ander ook niet gun, ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben.
Eigenlijk is dit gewoon een hele lange tvp, zodat ik adviezen kan blijven meelezen.
Kasten waren idd anders ingedeeld, alles lag anders en ik kreeg zelfs de vraag waarom er condooms in het nachtkastje lagen. Nou oma, wat denk je zelf? We zijn 23...
Ik herken het stukje over goedkeuring willen hebben ook heel erg. En over de mening van je moeder die ze overal doorheen boort zonder een ander te respecteren. Hoe erg ik het een ander ook niet gun, ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben.
Eigenlijk is dit gewoon een hele lange tvp, zodat ik adviezen kan blijven meelezen.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:20
Ik mis alleen de rol van je vader, zegt hij dan niets in de trend van: laat haar met rust, door jouw bemoeizucht hebben we straks allemaal ruzie.
Het valt me op dat je vader niet of nauwelijks ter sprake komt, vandaar mijn vraag.
Hij zal toch ook wel iets vinden van haar houding? Ik had allang gezegd dat ze niet welkom is tot het huis klaar is en zij inziet dat ik volwassen ben en mijn eigen ding doe.
Zeker omdat haar bemoeizucht jou veel tijd kost met het zoeken naar dingen die ze heeft weggelegd en ze gewoon van jouw spullen af moet blijven, je dat al meerdere keren hebt gezegd en toch gaat ze door of je 4 jaar oud bent.
Ik zou ze als ouders -samen- aanspreken denk ik en zeggen dat dit echt de laatste keer is dat het vraagt: van je spullen afblijven en anders wegblijven.
Op een terrasje afspreken is ook wel een goeie maar dan neem je een pauze; het is geen structurele oplossing.
Staat ze volgend jaar opeens je kasten leeg te ruimen om ze een sopje te geven want dat soort dingen zie jij niet; je bent nog maar een kind, toch?
Het valt me op dat je vader niet of nauwelijks ter sprake komt, vandaar mijn vraag.
Hij zal toch ook wel iets vinden van haar houding? Ik had allang gezegd dat ze niet welkom is tot het huis klaar is en zij inziet dat ik volwassen ben en mijn eigen ding doe.
Zeker omdat haar bemoeizucht jou veel tijd kost met het zoeken naar dingen die ze heeft weggelegd en ze gewoon van jouw spullen af moet blijven, je dat al meerdere keren hebt gezegd en toch gaat ze door of je 4 jaar oud bent.
Ik zou ze als ouders -samen- aanspreken denk ik en zeggen dat dit echt de laatste keer is dat het vraagt: van je spullen afblijven en anders wegblijven.
Op een terrasje afspreken is ook wel een goeie maar dan neem je een pauze; het is geen structurele oplossing.
Staat ze volgend jaar opeens je kasten leeg te ruimen om ze een sopje te geven want dat soort dingen zie jij niet; je bent nog maar een kind, toch?
zaterdag 21 juli 2018 om 18:28
Dit soort dominante vrouwen hebben vaak zwakke mannen die niet tegen hun zijn opgewassen en dus volledig door haar gedomineerd of genegeerd worden.
Zij zijn vaak emotioneel uitgecheckt en alleen nog lichamelijk aanwezig of ze vluchten weg in hun werk of hun hobby's. Ze zijn helaas meestal geen steun voor hun kinderen, ook niet als ze jong zijn.
Zij zijn vaak emotioneel uitgecheckt en alleen nog lichamelijk aanwezig of ze vluchten weg in hun werk of hun hobby's. Ze zijn helaas meestal geen steun voor hun kinderen, ook niet als ze jong zijn.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:31
zaterdag 21 juli 2018 om 18:31
Zo dan. Even een lekkere generalisatieiris1969 schreef: ↑21-07-2018 18:28Dit soort dominante vrouwen hebben vaak zwakke mannen die niet tegen hun zijn opgewassen en dus volledig door haar gedomineerd of genegeerd worden.
Zij zijn vaak emotioneel uitgecheckt en alleen nog lichamelijk aanwezig of ze vluchten weg in hun werk of hun hobby's. Ze zijn helaas meestal geen steun voor hun kinderen, ook niet als ze jong zijn.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:35
Om eerlijk te zijn is dit wel een accurate beschrijving van de houding van mijn vader. Hierboven vroeg iemand naar de rol van mijn vader in het geheel. Die is er eigenlijk niet. Hij accepteert en tolereert alles van mijn moeder, tot op het bizarre af. Mijn moeder geeft altijd heel veel op mijn vader af, is ontevreden over zijn rol als partner en vader en bespreekt dit alles vaak met mij. Tegenwoordig kap ik dit af, maar dit deed ze al vanaf mijn tienerjaren en heeft voor een gigantisch loyaliteitsconflict gezorgd bij mij. Het is pas sinds een aantal jaren dat ik inzie dat het beeld wat ik van mijn vader had niet klopt, maar dat het gevormd was door mijn moeder.iris1969 schreef: ↑21-07-2018 18:28Dit soort dominante vrouwen hebben vaak zwakke mannen die niet tegen hun zijn opgewassen en dus volledig door haar gedomineerd of genegeerd worden.
Zij zijn vaak emotioneel uitgecheckt en alleen nog lichamelijk aanwezig of ze vluchten weg in hun werk of hun hobby's. Ze zijn helaas meestal geen steun voor hun kinderen, ook niet als ze jong zijn.
Kort gezegd: ik kan met mijn vader praten, ik hou van hem en hij van mij, we hebben het gezellig samen. Totdat mijn moeder thuiskomt, dan trekt hij zich terug in zijn krant/iPad of gaat urenlange wandelingen maken in zijn eentje. Hij is gewoonweg niet opgewassen tegen mijn moeder en haar dominante karakter.
Ik lees overigens alle reacties wel, maar ze komen soms erg binnen (niet verkeerd, gewoon heftig) en ik vind het lastig om er een goede reactie op te geven.
Don't waste your time or time will waste you.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:39
Wat je zegt, klopt helemaal. Tot dat inzicht was ik gekomen, maar er effectief een verandering in aanbrengen vind ik lastig. Het lijkt een tweede natuur geworden om goedkeuring van mijn moeder te vragen. Het is al wel een stuk minder geworden, maar de neiging blijft er in zitten en ik moet goed opletten dat ik er niet aan toe geef. Mijn zelfstandigheid is voor mij erg belangrijk en ik accepteer ook nauwelijks tot geen hulp van mijn moeder. Mijn vader wel, omdat hij er niets voor terugverwacht en dat gaat verder ook gewoon prima.S-Groot schreef: ↑21-07-2018 16:43Eens met Enn. Ik lees een ongezonde relatie maar ook een ongezonde (wederzijdse) afhankelijkheid. Juist doordat je je afhankelijk voelt/maakt van je ouders durf jij je grenzen minder goed aan te geven, want tja, het zou zomaar consequenties kunnen hebben die je nog niet wil dragen (misschien staat je moeder dan niet meer altijd voor je klaar/kun je niet altijd meer op haar terugvallen, misschien wil je vader niet meer klussen voor jullie). Dus ik denk dat het goed is om aan je zelfstandigheid te gaan werken, korte metten te maken met de grote behoefte om altijd op je ouders terug te kunnen vallen.
Hiermee wil ik niet zeggen dat het slecht is om hulp te krijgen van ouders, zeker als het wederzijds is kan het heel fijn zijn en fijn werken. Maar in jouw geval, met een ongezonde relatie/afhankelijkheid werkt het niet.
Don't waste your time or time will waste you.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:43
Goed gegokt. Omdat het verbouwen ook nieuw voor mij is en zij er ervaring mee heeft vanuit het verleden, zit ik voor mijn gevoel ook direct in een afhankelijke positie want zij heeft toch meer kennis. Materialen kopen doe ik daarom structureel met mijn vriend samen en dat gaat prima. Ik vind het wel heftig dat je de woorden kleineren en manipuleren gebruikt... In mijn ogen gebruik je die woorden voor echt extreem vervelende/nare mensen en dat is mijn moeder niet altijd. Ze heeft absoluut ook haar goede kanten. Maar het continue proberen om mij haar mening op te dringen stuit me in allerlei opzichten behoorlijk tegen de borst.iris1969 schreef: ↑21-07-2018 17:41Ik gok zomaar dat die moeder dan heel dwingend gaat melden welke behang mooier is en welk behang TO dan moet kopen.
Bij de lunch ze zegt dan bijvoorbeeld dat de ingredienten die TO al in huis heeft ongezond/te duur zijn en dat zij uiteraard veel betere of goedkopere dingen weet, zodat zij met haar spullen kan laten zien dat zij nog steeds de alwetende moeder is en TO het kind.
Kortom: ze pakt alles aan waardoor ze haar kind kan kleineren, domineren, manipuleren en controleren. TO moet dat niet ontlopen maar een halt toeroepen.
Don't waste your time or time will waste you.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:44
WtfAardbei95 schreef: ↑21-07-2018 17:42Dit had ik kunnen schrijven! Het schoonmaakgedeelte over mijn oma en het standvastige over mijn moeder en oma. Ik weet helaas hoe irritant het is. Laatst waren al vriends spullen voor zijn studie (labjas, labbril, etc.) verdwenen, vonden we terug in een doos in de schuur, klaar om weggegooid te worden. Toen ik later vroeg waarom, zei oma: "Ach, dat plastic speelgoedbrilletje en die vieze, rare, witte jas? Dat is toch rotzooi, daar doet ie toch niets meer mee!"
Kasten waren idd anders ingedeeld, alles lag anders en ik kreeg zelfs de vraag waarom er condooms in het nachtkastje lagen. Nou oma, wat denk je zelf? We zijn 23...
Ik herken het stukje over goedkeuring willen hebben ook heel erg. En over de mening van je moeder die ze overal doorheen boort zonder een ander te respecteren. Hoe erg ik het een ander ook niet gun, ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben.
Eigenlijk is dit gewoon een hele lange tvp, zodat ik adviezen kan blijven meelezen.
Dat zou mij een hysterisch, hoogoplopende ruzie waard zijn.
Blijf de fuck van mijn spullen af.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:44
Het is ook lastig TO. Een moeder heeft een heiligheidsstatus in onze maatschappij als een zorgzame warme vrouw die er altijd voor je is en een vader is er volgens dat beeld altijd om je te steunen en te leiden in je weg naar volwassenheid.
Het is heel naar als dat beeld niet klopt en uiteraard voel je je schuldig dat je niet aan haar wensen meer wilt voldoen.
Toch is het gek, want wat je wilt is volwassen zijn, dus je moeder zou juist trots en blij moeten zijn dat haar taak erop zit.
Zij behandelt je dus niet als een kind, omdat JIJ dat nodig hebt, maar omdat ZIJ dat nodig heeft.
Ze heeft namelijk een doel in haar leven nodig om zich nodig te voelen en daar gebruikt ze jou voor.
Dat is niet eerlijk, maar het gaat je denk ik niet lukken haar dat uit te leggen, want haar beeld van de werkelijkheid is heel anders én komt haar beter uit.
Het is heel naar als dat beeld niet klopt en uiteraard voel je je schuldig dat je niet aan haar wensen meer wilt voldoen.
Toch is het gek, want wat je wilt is volwassen zijn, dus je moeder zou juist trots en blij moeten zijn dat haar taak erop zit.
Zij behandelt je dus niet als een kind, omdat JIJ dat nodig hebt, maar omdat ZIJ dat nodig heeft.
Ze heeft namelijk een doel in haar leven nodig om zich nodig te voelen en daar gebruikt ze jou voor.
Dat is niet eerlijk, maar het gaat je denk ik niet lukken haar dat uit te leggen, want haar beeld van de werkelijkheid is heel anders én komt haar beter uit.
zaterdag 21 juli 2018 om 18:46
Als zij vindt dat het toch moet gebeuren dan zeg ik; misschien een andere keer als ik er tijd en zin in heb maar nu niet. Gooi neer die lap schoonmama. Nou dan is er altijd wel iemand die me bijvalt, verwacht ik. Hè ja, ga eens zitten Mien. Je maakt me zenuwachtig. Thuis kan je weer lekker gaan stoffen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven